Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2020 r., II SA/Wr 403/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2020 r., II SA/Wr 403/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn - spr. Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze sprzeciwu Z. S. od decyzji Wojewody D. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. (nr [...]) Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania Z. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2020 r. (nr [...]) orzekającej o wymeldowaniu Z. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

3 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

4 Postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania Z. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W., wszczęte zostało w dniu [...] stycznia 2020 r. na wniosek D. S. Już we wniosku jak i w toku postępowania wnioskodawczyni oświadczyła, że jej syn Z. S. po studiach w roku 1977 wyemigrował do S. i tam zamieszkał, a po powrocie kilkanaście lat temu, zamieszkał ze swoją obecną żoną A. D.-S. we W. przy ul. [...]. W lokalu przy ul. [...] we W. został zameldowany [...] lutego 2011 r. Według oświadczenia wnioskodawczyni syn przebywał w miejscu zameldowania na pobyt stały jedynie w charakterze gościa, odwiedzając ją, czy też z racji prac w ogrodzie znajdującym się w pobliżu przedmiotowego lokalu (i to tylko w sezonie letnim), czasami zdarzało mu się zostawać na noc w mieszkaniu matki. Nigdy nie ponosił kosztów utrzymania lokalu, przechowując w nim jedynie swoje rzeczy, których nie użytkował na co dzień. Ostatni raz syn przebywał w lokalu przy ul. [...] w dniu [...] grudnia 2019 r., był agresywny i pobił ją, przez co wnioskodawczyni wymieniła zamki w drzwiach i nie wyobraża sobie dalszych kontaktów z nim.

5 Prezydent W. przeprowadził postępowanie dowodowe i decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. orzekł o wymeldowaniu Z. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy [...] we W. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Z. S. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż wyjaśnienia stron i zeznania świadków, mimo pewnych rozbieżności, wyraźnie wskazują, że faktyczne centrum życiowe Z. S. znajduje się przy ul. [...]. Za taką oceną przemawia również logika i zasady doświadczenia życiowego, które nakazują uznać, iż Z. S. po zawarciu związku małżeńskiego przeniósł swoje centrum życiowe do lokalu żony przy ul. [...] we W., w którym na stale zamieszkują razem.

6 Od powyższej decyzji Z. S. złożył w ustawowym terminie odwołanie do Wojewody D. Podniesiono w nim między innymi, że opuszczenie przedmiotowego lokalu nie nosi cech trwałości i dobrowolności. Poza tym zarzucono brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, polegającego na nieprawidłowym przyjęciu, że odwołujący nie podał żadnych działań celem przywrócenia stanu posiadania przedmiotowego lokalu oraz nie uwzględniono przez organ I instancji istotnej okoliczności sprawy, tj. uprawnienia odwołującego do zajmowania przedmiotowego lokalu, wynikającego z przysługującego mu prawa współwłasności.

7 Decyzją z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta W. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

8 W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że z analizy całości akt sprawy wynika, że organ I instancji nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego w rozpatrywanej sprawie, a ponadto nie przestrzegał obowiązujących zasad procedury administracyjnej.

9 Zdaniem organu odwoławczego w zaistniałej sytuacji powstaje wątpliwość, czy Z. S. po powrocie z zagranicy i zameldowaniu się na pobyt stały w dniu [...] lutego 2011 r. w ogóle zamieszkiwał w miejscu zameldowania na pobyt stały. Należy przy tym wyjaśnić, że czym innym jest wymeldowanie osoby, a czym innym uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu osoby w danym lokalu. Wymeldowanie osoby nastąpić może jedynie w sytuacji gdy osoba zamieszkiwała i była prawidłowo zameldowana w danym lokalu, a następnie opuściła ten lokal bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się i do takiego przypadku odnosi się art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Natomiast w sytuacji, gdy organ ustalił, iż osoba zameldowana w danym lokalu nie zamieszkiwała w nim w dacie dokonywania zameldowania, ani nie zamieszkała w nim później z zamiarem pobytu w lokalu, wówczas organ winien uchylić czynność zameldowania się osoby w danym lokalu z powodu fikcyjności tej czynności.

10 Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości, to o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie takie może nastąpić w każdym czasie, również już po zarejestrowaniu zgłoszenia zameldowania lub wymeldowania. Zatem po otrzymaniu wniosku D. S. należało wyjaśnić wnioskodawczyni różnicę między wymeldowaniem a uchyleniem materialno-technicznej czynności zameldowania i poczynić ustalenia w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi wniosek, ewentualnie uzyskać zmianę pierwotnego żądania. Dopóki bowiem sprawa nie zostanie zakończona decyzją ostateczną, strona może zmodyfikować swoje żądanie, a organ administracji ma obowiązek na nowo je ocenić, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji obowiązany jest ustalić bezspornie przedmiot tego postępowania i przeprowadzić je z uwzględnieniem wskazanych uchybień.

11 Sprzeciw nazwany "skargą" od powyższej decyzji wniósł Z. S. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji kasacyjnej po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego bez rozpoznania zarzutów strony wnoszącej odwołanie i w wyniku tego naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na braku orzeczenia co do istoty sprawy, co skutkowało również naruszeniem zasady dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a., zakazu orzekania na niekorzyść strony odwołującej się z art. 139 k.p.a. oraz zasady zaufania z art. 8 k.p.a.

12 W oparciu o powyższy zarzut złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zaś względnie – o uchylenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a w przypadku stwierdzenia przez sąd w toku rozpoznania przedmiotowej sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie – wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 p.p.s.a. Ponadto wniesiono o zasądzenie od organu II instancji zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

13 W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie skarżącego organ II instancji dysponował w całości materiałem uprawniającym do wydania decyzji orzekającej co do istoty sprawy, czego jednakże nie uczynił. Organ wydał w konsekwencji decyzję kasacyjną. Co do zasady orzeczenie mogłoby z pozoru wydawać się korzystane dla skarżącego, jednakże takim nie jest z uwagi na liczne błędy w toku postępowania odwoławczego i motywy jakimi kierował się organ II instancji przy wydawaniu decyzji.

14 Ponadto wskazano, całkowity brak odniesienia się przez organ do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w treści odwołania od decyzji organu I instancji.

15 W uzasadnieniu podkreślono, że naruszenia organu skutkowały błędnym przyjęciem przez organ I instancji, że w sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące wymeldowanie skarżącego z lokalu przy ulicy [...] we W., podczas gdy w istocie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nakazywał przyjęcie, że skarżący w tymże lokalu – przed jego opuszczeniem – miał swoje centrum życiowych spraw, zaś jego późniejsze opuszczenie miało charakter niedobrowolnego i nietrwałego. Ponadto wskazano, że organ nie pochylił się nad zarzutami tylko skupił swoją uwagę wyłącznie na wątpliwościach co do kwestii zasadności pierwotnego zameldowania, choć w ogóle to nie było przedmiotem odwołania ani wcześniejszego postępowania. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ II instancji nakazał organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zamierzającego do ewentualnej nieuprawnionej i niedopuszczalnej zmiany treści wniosku D. S. Organ zaś jest zobligowany do badania i rozpoznania sprawy ponad to żądanie. Jeśli zaś – w ocenie organu II instancji – postępowanie wyjaśniające winno być uzupełnione, to organ II instancji winien był – zgodnie z treścią art. 136 § 1 k.p.a. - z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów lub też zlecić te czynności organowi I instancji, czego nie uczynił. Uzasadniając zaś wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazuje, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

16 W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda D. wniósł o jego oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w decyzji odwoławczej.

17 Postanowieniem z dnia 20 X 2020 r. Sąd przekazał sprzeciw do rozpatrzenia na rozprawie.

18 Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 30 X 2020 r. wyznaczono sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 III 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.).

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

20 Sprzeciw jest zasadny, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm.) - dalej jako "k.p.a." Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

21 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano wyjątkowy charakter przytoczonej regulacji, ściśle związany z określoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy administracji. Podkreślić należy, że organ drugiej instancji nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, lecz jest on zobowiązany sprawę administracyjną rozpoznaną i rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot, ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć.

22 Zatem decyzja kasacyjna może zostać podjęta jedynie wyjątkowo, tj. gdy zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Natomiast organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., powinien w jej uzasadnieniu nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a. (zob. np. wyrok NSA z 3 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1657/15, CBOSA).

23 Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

24 Jak podkreśla się w orzecznictwie przepis ten ogranicza możliwość podjęcia decyzji kasacyjnej do sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jedynie zatem w przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, zaś zgromadzony materiał dowodowy zawiera takie braki, które uniemożliwiają wręcz orzekanie w sprawie przez organ odwoławczy, zaś wspomniane braki, ze względu na ich rozmiar, nie mogą być uzupełnione w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego, przeprowadzonego przez organ odwoławczy lub zleconego w trybie art. 136 k.p.a., uzasadnione jest wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z 3 marca 2020 r., sygn. akt II GSK 3928/17, CBOSA).

25 Przyjęte założenie, dotyczące stosowania decyzji kasacyjnej, ma swoje konsekwencje także, gdy chodzi o zakres kontroli takiej decyzji przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z treścią art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) dalej jako "p.p.s.a." - rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

26 Zatem sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 września 2019 r, sygn. akt II SA/Sz 580/19, CBOSA).

27 Natomiast zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

28 W świetle powyższego stwierdzić należy, że w okolicznościach sprawy zakwestionowana sprzeciwem decyzja Wojewody D. jest wadliwa. Argumentacja przedstawiona przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie potwierdza zasadności zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a.

29 Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest kwestia wymeldowania Z. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we W. Istota sporu sprowadza się przy tym do oceny czy zostały spełnione przesłanki z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2019 r., poz. 1397, z późn. zm.) warunkujące wymeldowanie skarżącego z lokalu przy ulicy [...] we W.

30 Zgodnie z treścią powoływanego przepisu - organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

31 Organ I instancji orzekł o wymeldowaniu Z. S. z lokalu przy ulicy [...]. Przyjął przy tym, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że Z. S. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, gdyż zeznania stron i świadków mimo pewnych rozbieżności wyraźnie wskazują, gdzie faktycznie znajduje się jego centrum życiowe. Za tą oceną – zdaniem organu I instancji - przemawiają również logika i zasady doświadczenia życiowego, które nakazują uznać, iż Z. S. po zawarciu związku małżeńskiego przeniósł swoje centrum życiowe do lokalu żony przy ul. [...] we W., w którym na stale zamieszkują razem.

32 Natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że powstaje wątpliwość, czy Z. S. po powrocie ze S. w 2011 r. i zameldowaniu się na pobyt stały w dniu [...] lutego 2011 roku w ogóle zamieszkiwał w miejscu zameldowania na pobyt stały. Podkreślając jednocześnie, że czym innym jest wymeldowanie osoby, a czym innym uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu osoby w danym lokalu. Wskazując, że wymeldowanie osoby nastąpić może jedynie w sytuacji gdy osoba zamieszkiwała i była prawidłowo zameldowana w danym lokalu, a następnie opuściła ten lokal bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się i do takiego przypadku odnosi się art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Natomiast w sytuacji, gdy organ ustalił, iż osoba zameldowana w danym lokalu nie zamieszkiwała w nim w dacie dokonywania zameldowania, ani nie zamieszkała w nim później z zamiarem pobytu w lokalu, wówczas organ winien uchylić czynność zameldowania się osoby w danym lokalu z powodu fikcyjności tej czynności.

33 Analiza przytoczonych uwag organu odwoławczego prowadzi do wniosku, że powodem zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. nie było stwierdzenie określonych braków bądź wad w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu wyjaśniającym, lecz wyłącznie zakwestionowanie dokonanej przez ten organ oceny materiału dowodowego, bez jednoczesnego wskazania, w jakim (istotnym dla sprawy) zakresie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji musi zostać uzupełnione.

34 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał jedynie, że po otrzymaniu wniosku D. S. należało wyjaśnić wnioskodawczyni różnicę między wymeldowaniem a uchyleniem materialno-technicznej czynności zameldowania i poczynić ustalenia w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi wniosek, ewentualnie uzyskać zmianę pierwotnego żądania. W ocenie organu dopóki bowiem sprawa nie zostanie zakończona decyzją ostateczną, strona może zmodyfikować swoje żądanie, a organ administracji ma obowiązek na nowo je ocenić, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że konieczne jest uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji obowiązany jest ustalić bezspornie przedmiot tego postępowania i przeprowadzić je z uwzględnieniem wskazanych uchybień.

35 W ocenie Sądu, świadczy to o naruszeniu art. 138 § 2 k.p.a., polegającym na jego niewłaściwym zastosowaniu. Samo zakwestionowanie oceny materiału dowodowego przyjętej w decyzji pierwszoinstancyjnej i dokonanie odmiennej interpretacji zgromadzonych dowodów, bez wykazania konieczności dodatkowego wyjaśnienia sprawy w znacznym zakresie (a więc bez wykazania braku możliwości dokonania dodatkowych ustaleń przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a.), nie jest wystarczające dla zastosowania ww. przepisu.

36 Podkreślić należy, że dokonanie przez organ odwoławczy odmiennej niż organ pierwszej instancji oceny materiału dowodowego, bez konieczności jego uzupełnienia w znacznym zakresie, winno prowadzić do zastosowania art. 136 k.p.a. i podjęcia decyzji kończącej postępowanie w sprawie.

37 W ocenie Sądu brak jest przeszkód, by ocena zasadności wymeldowania Z. S. bądź okoliczności świadczących o niemożliwości dokonania tej czynności została przeprowadzona w ramach postępowania odwoławczego. Wyjaśnienie wnioskodawczyni różnicy między wymeldowaniem a uchyleniem materialno-technicznej czynności zameldowania i poczynienie ustalenia w zakresie rzeczywistej woli wnioskodawczyni może być zrealizowane na etapie odwoławczym w ramach uprawnień dowodowych wynikających z art. 136 k.p.a. Po wyjaśnieniu tej kwestii organ odwoławczy będzie miał jasność, czy postępowanie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, a więc w sprawie wymeldowania, może być kontynuowane, czy też zachodzi tu konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie uchylenia czynności meldunkowej na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

38 Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na zasadzie art. 151a § 1 p.p.s.a.

39 O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie kierunek rozstrzygnięcia oraz wysokość poniesionych przez skarżącego kosztów w łącznej kwocie 597 zł, na którą składają się: wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).