Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2009 r., II SA/Wr 380/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 września 2009 r., II SA/Wr 380/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Protokolant: Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi P. na Ż. S.A. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zainstalowania wolnostojącego urządzenia reklamowego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta Dz. na podstawie art. 30 ust. 6 i art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] S.A. z dnia [...] r., wniósł sprzeciw w sprawie zainstalowania wolnostojącego urządzenia reklamowego usytuowanego w Dz. przy ul. Ś na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb C., z uwagi na wymóg uzyskania pozwolenia na budowę.

3 W uzasadnieniu organ I instancji podał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ma być usytuowane w pasie zieleni oddzielającym chodnik od jezdni. Z dołączonych do zgłoszenia dokumentów wynika, że stanowi ono wolnostojący pylon składający się z części nadziemnej o szerokości 1,42 m i wysokości 4,11 m, posadowiony na fundamencie wykonanym jako ruszt stalowy wypełniony bloczkami betonowymi.

4 Starosta Dz. wskazał, że art. 29 Prawa budowlanego określa rodzaje robót budowlanych, których wykonywanie nie wymaga pozwolenia na budowę. W ust. 2 pkt 6 wymieniono instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W ocenie organu I instancji, opisane przez inwestora urządzenie reklamowe jest przestrzenną konstrukcją, która musi spełniać określone wymogi techniczne, zapewniające w każdych warunkach bezpieczeństwo dla ludzi i mienia, a jej usytuowanie musi spełniać określone warunki techniczne wynikające z przepisów szczególnych. Zdaniem Starosty, zgłoszone przez inwestora urządzenie reklamowe jest więc inną kategorią, aniżeli tablice reklamowe wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ podniósł, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 § 3 ustawy, tego typu urządzenie reklamowe jest budowlą, a więc obiektem budowlanym. Jako obiekt budowlany nie wymieniony w art. 29 podlega zasadom zawartym w art. 28, a więc jest objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym realizację opisanego obiektu inwestor może rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

5 Biorąc powyższe pod uwagę i wskazując, że zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem pozwolenia na budowę, orzeczono jak wyżej.

6 W odwołaniu [...] S.A. z siedzibą w W. wywodził, że niezrozumiałe jest stanowisko organu, który wymóg uzyskania pozwolenia na budowę instalowania wolnostojącego urządzenia reklamowego upatruje w stopniu skomplikowania konstrukcji nośnika i jego rozmiarach. Zdaniem strony, nie ma racjonalnej przyczyny, aby wyłączać je co do zasady z trybu zgłoszeniowego pod warunkiem spełnienia przez projekt instalacji takiego urządzenia wszystkich warunków przewidzianych prawem.

7 Decyzją z dnia [...]r. nr [...]([...]) Wojewoda, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

8 W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymagają m.in. roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

9 Wojewoda wskazał, że w złożonym zgłoszeniu inwestor określił, iż zamierza zainstalować urządzenie reklamowe o wymiarach 1,42 m x 4,11 m w formie wolnostojącego pylonu w pasie zieleni przy drodze powiatowej nr [...] ul. Ś.w Dz. oraz że z załączonych do zgłoszenia dokumentów projektowych wynika, że planowana tablica reklamowa mocowana będzie do dwóch słupków o konstrukcji stalowej (2xC140), usztywnionych poprzecznie ceownikami 140 i posadowiona na fundamencie wykonanym jako ruszt stalowy wypełniony bloczkami betonowymi umieszczonymi pomiędzy wewnętrznymi elementami rusztu.

10 W ocenie organu II instancji, opisane urządzenie reklamowe jest budowlą trwale związaną z gruntem i nie można utożsamiać jej z wykonywaniem robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Zdaniem Wojewody, powyższe wynika wprost z art. 3 § 3 Prawa budowlanego, a ich budowa nie została zwolniona przepisem art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, niezależnie od miejsca ich usytuowania (J.Siegień, Prawo budowlane, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2003).

11 Organ odwoławczy wywodził następnie, iż zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy jedynie sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie, ani technika, w jakiej go wykonano. Istotnym jest natomiast, czy posadowienie to jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Wojewoda podał, iż: "W przypadku urządzenia reklamowego o gabarytach jak w niniejszej sprawie (rozpatrywanej przez Sąd), polega to na zapewnieniu słupowi i tablicy takiej podstawy, która uniemożliwi jej przesunięcie, przewrócenie czy też zapewni odporność na silne podmuchy wiatru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, LEX Nr 266325 i powołane tam wyroki NSA z dnia 11.01.1999 r. w sprawie sygn. akt II S.A. 1617/98, LEX Nr 46756 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.04.2005 r. w sprawie sygn. akt VII Sa/Wa 383/04, LEX Nr 169390)".

12 Powołując się na obowiązujące przepisy oraz na przedstawioną linię orzecznictwa, a także z uwagi na gabaryty objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego, organ odwoławczy uznał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Wojewody , organ I instancji zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego podjął w sprawie rozstrzygnięcie i w tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.

13 Na powyższą decyzję [...]S.A. z siedzibą w Warszawie złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

14 Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od Wojewody na rzecz [...]SA kwoty 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

15 Skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji:

16 I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

17 1) art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji błędne i nieprawidłowe przyjęcie, z uwagi na treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, że:

18 - urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem [...]SA stanowi budowlę trwale związaną z gruntem i wyłącznie na tej podstawie uznanie, że budowa takiego urządzenia reklamowego wymaga pozwolenia na budowę albowiem nie wchodzi w zakres robót wyszczególnionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, wymagających jedynie zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego,

19 - zakwalifikowanie urządzenia reklamowego do budowli niebędących budynkiem ani obiektem małej architektury jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla ustawienia przedmiotowego urządzenia reklamowego,

20 - budowa tego rodzaju urządzenia reklamowego nie została zwolniona przepisem art. 29 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca jego usytuowania,

21 - gabaryty objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego co do zasady przesądzają o tym, czy w sprawie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie zamiaru instalacji urządzenia reklamowego;

22 2) art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż:

23 - urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem [...] SA, jako obiekt trwale z gruntem związany, jest budowlą wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, co skutkowało niezastosowaniem art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego,

24 - "dla ustalenia czy obiekt jest trwale związany z gruntem czy nie jest ważny jedynie sposób w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika w jakiej go wykonano, ale istotnym jest to czy posadowione jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo";

25 3) art. 28 Prawa budowlanego, poprzez błędne jego zastosowanie w stanie faktycznym, do którego powinien znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego odnoszący się do instalacji urządzeń reklamowych;

26 4) art. 30 ust. 6 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest poprzez:

27 - błędne uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, tylko dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę,

28 - niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że w sytuacji gdy dopuszczalne było zastosowanie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (w ramach dokonanego zgłoszenia) organ odwoławczy zaaprobował wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji i utrzymał tę decyzję z uzasadnieniem, że zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;

29 5) art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne jego niezastosowanie w związku z nieprawidłowym przyjęciem, iż budowa urządzenia reklamowego [...]SA nie wchodzi w zakres robót wyszczególnionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagających wyłącznie zgłoszenia właściwemu organowi na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego;

30 II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

31 1) art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez:

32 - niewłaściwe przeprowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania dowodowego, to jest poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sprawy – co było wynikiem błędnej oceny przepisów prawa materialnego, prowadzącej w konsekwencji do nieprawidłowego uznania, że [...]SA nie dokonuje instalacji urządzenia reklamowego w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, ale dokonuje budowy wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, iż zgłoszone przez [...] SA urządzenie reklamowe jest budowlą trwale związaną z gruntem oraz z uwagi na gabaryty, skomplikowaną konstrukcję i zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia,

33 - niedokonanie wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z przedmiotową sprawą oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy (zwłaszcza rysunków urządzenia reklamowego dołączonych do zgłoszenia, z których jednoznacznie wynikało, że pylon [...]SA jest nietrwale z gruntem związanym urządzeniem o prostej konstrukcji, nie stwarzającej zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, łatwo przestawnym) – aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty obraz konkretnej sprawy, w prawidłowy sposób ustalić stan faktyczny i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, w szczególności

34 - oparcie decyzji na dowolnych ustaleniach faktycznych oraz na okolicznościach, które nie zostały prawidłowo udowodnione i należycie uzasadniono (czym naruszono również art. 11 i 107 § 3 kpa), zwłaszcza w zakresie:

35 • przyjęcia trwałego związania zgłoszonego urządzenia z gruntem,

36 • uznania, że zakwalifikowanie urządzenia reklamowego do budowli jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla ustawienia przedmiotowego urządzenia,

37 • uznania, że budowa tego rodzaju urządzenia reklamowego nie została zwolniona przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca jego usytuowania, a także

38 • przyjęcia, że gabaryty objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego co do zasady przesądzają o tym, czy w sprawie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie zamiaru instalacji urządzenia reklamowego;

39 - niewzięcie pod uwagę przy podejmowaniu decyzji argumentacji przedstawionej przez [...]SA w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz załączonych do zgłoszenia rysunków planowanego urządzenia reklamowego, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż jest to urządzenie reklamowe nietrwale związane z gruntem, o prostej konstrukcji, niewymagające skomplikowanych prac budowlanych z uwagi na wymogi techniczne oraz bezpieczeństwo ludzi i mienia, łatwe zarówno do instalacji, jak i do demontażu oraz przeniesienia go w inne miejsce;

40 2) art. 11 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez nienależyte, niewłaściwe i niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji oraz sprzeczne z prawem uzasadnienie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – czym organ administracji publicznej naruszył zasadę szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć:

41 - w zakresie istnienia podstaw prawnych do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w szczególności:

42 • przyjęcia trwałego związania zgłoszonego urządzenia z gruntem,

43 • uznania, że zakwalifikowanie urządzenia reklamowego do budowli jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla ustawienia przedmiotowego urządzenia,

44 • uznania, że budowa tego rodzaju urządzenia reklamowego nie została zwolniona przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od miejsca jego usytuowania, a także

45 • przyjęcia, że gabaryty objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego co do zasady przesądzają o tym, czy w sprawie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie zamiaru instalacji urządzenia reklamowego;

46 - poprzez nienawiązanie przez organ II instancji w uzasadnieniu decyzji do wywołujących sprzeciw [...] SA motywów uzasadnienia organu I instancji i niestwierdzenie wprost, czy było ono prawidłowe, czy też nie,

47 - poprzez niezakwestionowanie w uzasadnieniu decyzji niewłaściwego, a wręcz sprzecznego z prawem uzasadnienia decyzji przez organ I instancji i uchylenie decyzji organu I instancji, ani też nieuzupełnienie przez organ II instancji uzasadnienia decyzji podjętej przez Starostę Dz. poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawnych, wymogów technicznych i przepisów szczególnych, które powinny zostać spełnione przez pylon [...] SA i na które bardzo ogólnie i lapidarnie powołał się Starosta Dz. twierdząc, iż: "opisane przez inwestora urządzenie reklamowe jest przestrzenną konstrukcją, która musi spełniać określone wymogi techniczne, zapewniające w każdych warunkach bezpieczeństwo dla ludzi i mienia, a jej usytuowanie musi spełniać określone warunki techniczne wynikające z przepisów szczególnych" oraz dochodząc jednocześnie do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest budową wymagającą ze względów bezpieczeństwa ludzi i mienia uzyskania pozwolenia na budowę,

48 - poprzez nieodniesienie się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów i argumentów [...]SA zawartych w odwołaniu, które dotyczyły niewłaściwego i sprzecznego z prawem uzasadnienia decyzji przez organ I instancji oraz braku podstaw prawnych do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie wymagane jest pozwolenie na budowę, a także braku podstaw prawnych do upatrywania obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w stopniu skomplikowania konstrukcji,

49 - błędne wskazanie w uzasadnieniu decyzji, iż "w przypadku urządzenia reklamowego o gabarytach jak w niniejszej sprawie i rozpatrywanej przez sąd, polega to na zapewnieniu słupowi i tablicy takiej podstawy, która uniemożliwi jej przesunięcie, przewrócenie, czy też zapewni odporność na silne podmuchy wiatru" – w przypadku, kiedy urządzenie reklamowe [...] SA nie składa się w ogóle ze słupa, a jedynie z 2 części stalowych poziomej i pionowej, skręcanych za pomocą 8 śrub – a tym samym dokonanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

50 3) art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to jest naruszenie zasady legalizmu i praworządności:

51 - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowych przepisach prawa materialnego oraz niewyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości ich znaczenia oraz zasadności zastosowania wynikającej z wykładni i praktyki,

52 - poprzez nieprawidłowe ustalenie znaczenia norm prawnych, o których mowa powyżej w pkt I niniejszej skargi przy przyjęciu interpretacji tych norm oraz pojęć stosowanych w przepisach prawnych (np. "trwałe związanie z gruntem") odmiennej od treści obowiązujących przepisów prawnych, potwierdzonej bogatym orzecznictwem,

53 - poprzez wadliwe dokonanie subsumcji, czyli wadliwe przyporządkowanie stanu faktycznego ustalonego w procesie stosowania prawa do sformułowanych w wyniku wykładni norm prawnych, o których mowa w pkt I skargi, a zwłaszcza art. 3 pkt 3 i 28 oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, a tym samym nieprawidłowe ustalenie następstw prawnych.

54 Zarzucając, że decyzja organu I instancji również wydana została przy naruszeniu wszystkich wyżej wymienionych przepisów prawa, co stanowi podstawę do jej uchylenia w całości, strona skarżąca w uzasadnieniu skargi rozwijając przedstawione wyżej zarzuty i polemizując ze stanowiskiem organów administracyjnych zajętym w niniejszej sprawie w szczególności powoływała się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2000 r. sygn. akt II SA/Po 1799/99 i z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 931/05 (LEX nr 266955) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 458/08, z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 568/08, z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1449/08 i VII SA/Wa 1450/08, z dnia 6 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 955/08, z dnia 17 lutego 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1631/07, z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1311/04, z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1083/05 (LEX nr 206529) i VII SA/Wa 1087/05, z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1410/06 (LEX nr 282409), z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 930/05 (LEX nr 190885), z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 184/08, z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn.. akt VII SA/Wa 383/04 (LEX nr 169390), z dnia 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1791/04 (LEX nr 190812), z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 676/08, z dnia 15 lipca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1504/04 (LEX nr 190653) i szereg innych wyroków.

55 Strona skarżąca podniosła, że powołane przez organ odwoławczy orzeczenie NSA dotyczyło innego stanu faktycznego, innego urządzenia, a mianowicie urządzenia składającego się z nośnika zagłębionego w gruncie, słupa stalowego i konstrukcji naziemnej zamontowanej na słupie, natomiast pylon [...] SA to tablica reklamowa, która nie ma słupa, tylko za pomocą śrub jest bezpośrednio skręcona z poziomą ramą stalową. Przywołane orzeczenie jest zatem sprzeczne ze stanem faktycznym niniejszej sprawy, albowiem pylon [...] SA nie ma żadnego słupa.

56 W skardze podkreślono, że pylon [...] SA nie będzie budowany na miejscu budowy, tylko samochodem ciężarowym z żurawiem mogą zostać przywiezione 2 części stalowe (pozioma 3,32 m x 1,60 m i pionowa 1,42 m x 4,11 m) z oddzielnymi bloczkami betonowymi o niewielkich rozmiarach. Część poziomą ustawi się na powierzchni gruntu lub w 38 cm zagłębieniu – wyłącznie dla celów estetycznych i w celu zabezpieczenia przed kradzieżą bloczków – a następnie w ramę stalową stanowiącą część poziomą zostaną powkładane niewielkie bloczki betonowe i do ramy poziomej za pomocą 8 śrub przymocowana zostanie pionowa tablica reklamowa o stosunkowo niewielkiej wysokości i szerokości. Za wadliwe zatem – w ocenie strony skarżącej – uznać należy zakwalifikowanie przez organy obu instancji przedmiotowego urządzenia reklamowego jako urządzenia trwale związanego z gruntem, którego instalacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze zaznaczono ponadto, że w orzecznictwie wskazywano, iż dla przyjętego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego trybu zgłoszeniowego nie ma istotnego znaczenia ani fakt ewentualnego trwałego związania z gruntem, ani też wielkość urządzenia reklamowego.

57 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

58 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

59 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

60 Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w tym czasie przepisów prawnych uznał, iż w niniejszej sprawie uchybienia, o których mowa powyżej nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

61 Rozpatrując niniejszą skargę w kontekście unormowań art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach art. 29, należy stwierdzić, iż występuje swoiste domniemanie, że rozpoczęcie robót budowlanych winno poprzedzać uzyskanie przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

62 Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego, gdyż wyjątki od niej wprowadził ustawodawca w przepisie art. 29 powoływanej ustawy, tworząc katalog zamknięty robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę.

63 Natomiast w art. 30 Prawa budowlanego określono, w jakich przypadkach wykonywanie robót budowlanych nie wymaga co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. Również wyliczenie owych robót podlegających zgłoszeniu ma charakter zamknięty.

64 Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi uznanie przez organy administracyjne, że planowana inwestycja wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, z czym nie godzi się strona skarżąca. Koronnym argumentem strony skarżącej –[...]S.A. z siedzibą w W. jest to, że objęta zamiarem inwestycja nie jest trwale związana z gruntem, lecz jest urządzeniem składającym się z dwóch części stalowych (poziomej o wymiarach 3,32 m x 1,60 m i pionowej 1,42 m x 4,11 m) z oddzielnymi bloczkami betonowymi o niewielkich rozmiarach. Część pozioma ma być ustawiona na powierzchni gruntu lub w 38 cm zagłębieniu – jak podała strona skarżąca – "wyłącznie dla celów estetycznych i w celu zabezpieczenia przed kradzieżą bloczków", a następnie w ramę stalową stanowiącą część poziomą mają zostać powkładane niewielkie bloczki betonowe i do ramy poziomej za pomocą 8 śrub przymocowana ma zostać pionowa tablica reklamowa. W opinii strony skarżącej powyższe oznacza, że przedmiotowa inwestycja nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a dokładniej budowlą.

65 Z takim poglądem strony skarżącej nie można się jednak zgodzić. Przede wszystkim zważyć należy, że w ustawie Prawo budowlane próżno szukać wyjaśnienia sformułowania "trwałego związania z gruntem". Ustawodawca nie wskazał, jakie przesłanki przesądzają o uznaniu obiektu budowlanego za trwale związany z gruntem. Wobec braku stosownych regulacji normatywnych, próbę zdefiniowania powyższego sformułowania podjęła judykatura. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznano, że o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy jedynie sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie ani technika, w jakiej tego dokonano, jak również nie decyduje o tym technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego urządzenia w inne miejsce. Nie ma też znaczenia okoliczność istnienia fundamentów, ale trwałe związanie obiektu z gruntem. Istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem w istocie decydują jego parametry techniczne (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/09, z dnia 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/08, z dnia 12 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 324/08, z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05, LEX Nr 266325; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 576/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 26/07).

66 Podzielając w pełni powyższe stanowisko stwierdzić trzeba, że jest ono słuszne i odpowiada istocie rozważanego problemu.

67 Sąd nie miał wątpliwości, że inwestycja polegająca na ustawieniu urządzenia reklamowego stanowiącego wolnostojący pylon składający się z części nadziemnej o szerokości 1,42 m i wysokości 4,11 m, posadowiony na fundamencie wykonanym jako ruszt stalowy wypełniony bloczkami betonowymi, ma za zadanie zapewnić planowanej inwestycji stabilne i bezpieczne połączenie z gruntem. Ponadto sposób wykonania wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba zapewnienia przedmiotowemu urządzeniu reklamowemu takiej podstawy, która uniemożliwi jej przesunięcie, przewrócenie czy też zapewni odporność na silne podmuchy wiatru.

68 Jak trafnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1362/08, dla zaliczenia konkretnego obiektu do kategorii obiektów budowlanych podstawowe znaczenie ma trwałe związanie tego obiektu z gruntem. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie musi je posiada, aby jego posadowienie na gruncie było stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych np. wiatru. Nazwanie określonych czynności robotami budowlanymi nie oznacza, iż muszą być wykonywane tylko i wyłącznie przy wykorzystaniu materiałów budowlanych, albowiem mogą polegać także na składaniu, zespalaniu części zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób, zakładaniu instalacji, czy łączeniu oddzielnych części w jedną całość. Posadowienie wolnostojącej reklamy na gruncie, zważywszy na jej ciężar i wymiary, dokonywane jest z wykorzystaniem urządzeń budowlanych i stanowi roboty budowlane. Dlatego też wywody strony skarżącej, że pylon [...] SA nie będzie budowany na miejscu budowy, tylko samochodem ciężarowym zostaną przywiezione gotowe jego elementy, nie mogą podważyć prawidłowości stanowiska organów administracyjnych orzekających w niniejszej sprawie.

69 Mając na uwadze okoliczności stanu faktycznego oraz ujęcie trwałego związania z gruntem w orzecznictwie, stwierdzić należy, że przyjęte przez organy administracyjne stanowisko uznające niniejszą inwestycję za obiekt budowlany trwale związany z gruntem jest prawidłowe. Z tego też względu decyzje organów obu instancji nie mogą być skutecznie kwestionowane.

70 Z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Dyspozycją tegoż przepisu nie objęto jednak budowy urządzeń reklamowych, wolnostojących, trwale związanych z gruntem, do których bez wątpienia zaliczyć należy niniejszą inwestycję.

71 W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że objęta zgłoszeniem inwestycja jest obiektem wolnostojącym, trwale związanym z gruntem, a zatem rozpoczęcie robót budowlanych wymaga legitymowania się przez inwestora ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Tak więc decyzja organu administracyjnego w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących wykonanie przedmiotowego urządzenia reklamowego jest zgodna z dyspozycją art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obligującą właściwy organ do wniesienia sprzeciwu, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

72 W świetle powyższego zarzuty podnoszone w skardze uznać należy za niezasadne.

73 Konkludując, stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania inwestycja nie została objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a zatem nie korzysta z dobrodziejstwa zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji, stosownie do postanowień art. 30 ust. 6 pkt 1 powyższej ustawy, stwierdzić należy, że decyzja organu I instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych do wykonania robót budowlanych, a także decyzja organu odwoławczego, wydana na skutek wniesionego odwołania, odpowiadają normom prawa materialnego oraz procesowego i nie ma podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

74 Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.