Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2009 r., III SA/Wr 579/08

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 marca 2009 r., III SA/Wr 579/08

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H i L K na decyzję WG D z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia przebiegu granic nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Pismem z dnia [...] r., H i L K, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika r. pr. E S, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienie decyzję W G D w przedmiocie ustalenia przebiegu granic nieruchomości.

3 W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] r.) organ administracji publicznej wskazał, że w niniejszej sprawie droga postępowania administracyjnego jest niedopuszczalna, a "sprawa winna zostać rozpoznana przez właściwy sąd powszechny".

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).

6 Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 1 w/w ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Artykuł 3 § 2 pkt 1 w/w ustawy przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

7 Stosownie natomiast do przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) istnieją cztery możliwości rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym sprawy o rozgraniczenie nieruchomości przez: zawarcie ugody, wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (kolejno - na podstawie art. 31 ust. 4, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 w/w ustawy) oraz umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego (art. 105 k.p.a.). Decyzje wydane na podstawie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 w/w ustawy są ostateczne dlatego, że nie przysługuje od nich odwołanie w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a.). Strona niezadowolona z decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (a zatem strona kwestionująca treść merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości) może żądać przekazania sprawy sądowi, natomiast w drugim wypadku sprawę do rozpatrzenia sądowi przekazuje wójt. Istota i cel przekazania sprawy sądowi są w obu wypadkach takie same: zakończenie postępowania administracyjnego i otwarcie drogi postępowania cywilnego. Zgodnie bowiem z art. 153 k.c. rozgraniczenie nieruchomości następuje w każdym wypadku, gdy granice gruntów stały się sporne. Z przepisu tego wynika zatem jednoznacznie, że ustalenie granic (przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego) należy - w razie sporu - do sądu powszechnego. Za takim stanowiskiem przemawia ogólna zasada, że rozpoznawanie spraw cywilnych (...) należy do sądów, chyba że zostały one przekazane innym organom.

8 Inaczej natomiast kształtuje się ochrona interesów strony postępowania rozgraniczeniowego niezadowolonej z decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości kwestionującej ją w trybie nadzwyczajnym, a zatem w sytuacji kiedy strona kwestionuje legalność takiej decyzji. Gdy bowiem nie żąda ona przekazania sprawy sądowi powszechnemu, może domagać się wzruszenia takiej decyzji w trybie wznowienia postępowania, uchylenia, zmiany lub stwierdzenia jej nieważności w razie zaistnienia przesłanek z art. 145, 154-156 i 163 k.p.a., i wówczas do rozpatrzenia żądania wznowienia postępowania lub żądania stwierdzenia nieważności decyzji właściwe będą organy administracji publicznej.

9 Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w treści wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 1999 r. o sygn. akt III RN 15/99 wskazującym, że: "Sprawa o rozgraniczenie nieruchomości rozstrzygnięta ostateczną decyzją może być rozpoznana przez sąd powszechny, jeżeli z żądaniem jej przekazania zwróci się strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy. W przypadku, gdy strona administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego kwestionuje decyzję z powołaniem się na okoliczności wymienione w art. 145 § 1 lub 156 § 1 KPA, do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności decyzji właściwe są organy administracji publicznej".

10 Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarga H i L K na decyzję W G D z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia przebiegu granic nieruchomości, jako skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., winna zostać odrzucona.