Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2006 r., VI SA/Wa 889/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2006 r., VI SA/Wa 889/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 r. sprawy ze skargi J. M. prowadzącego działalność gospodarczą pn. P. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozów bez zainstalowania w pojeździe tachografu odpowiadającego szczególnym warunkom technicznym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. nr [...]; 3. stwierdza, że decyzje, o których mowa w pkt 1 i 2 nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz J. M. prowadzącego działalność gospodarczą pn. P. z siedzibą w M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego J. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000,- złotych - utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy (pkt 1 decyzji) oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej oznaczenia adresata decyzji i orzekł, iż jest nim Pan J. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. (pkt 2 decyzji).

3 Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2004 r., w W., na ul. K. zatrzymano i przeprowadzono kontrolę należącego do strony skarżącej pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez D. W. W toku kontroli stwierdzono, iż zainstalowany w pojeździe przyrząd kontrolny (tachograf) nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji wymaganych okresów jazdy. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, odmawiając jednak podpisania się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] – k. 13 akt administracyjnych sprawy).

4 Ponadto w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu (Protokół przesłuchania świadka – k. 14 akt administracyjnych).

5 Pismem z dnia 18 sierpnia 2004 r. skierowanym do P. z siedzibą w M. [...] Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego i pouczył adresata zawiadomienia o przysługujących na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. prawach strony.

6 W piśmie z dnia 30 sierpnia 2004 r., podpisanym przez skarżącego J. M., strona ustosunkowując się do protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2004 r. - wyjaśniła, iż stary tachograf, który zamontowany był w kontrolowanym pojeździe obowiązuje nadal do czasu ważności legalizacji tego urządzenia kontrolnego. Ponadto skarżący zarzucił, iż w przesłanym protokole z kontroli nie podano przepisów prawa którym strona rzekomo uchybiła. W tej sytuacji skarżący uznał, iż przedmiotowy protokół nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r., co oznacza, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i winno zostać umorzone.

7 W wyniku rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] września 2004 r. decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) a także na podstawie stosownych unormowań rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r.) w zw. z Lp. 1.11.7. ust. 2 Załącznika do cyt. ustawy – nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000,- złotych z tytułu wykonywania przewozów bez zainstalowania w pojeździe tachografu odpowiadającego szczególnym warunkom technicznym.

8 Decyzja organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej została skierowana do P. w M..

9 Przedmiotowa decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] września 2004 r. wysłana została również do w/w P. w M., na adres tego przedsiębiorstwa, gdzie została odebrana przez pracownika tej firmy (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – w aktach administracyjnych – k. 23).

10 Pismem z dnia 27 września 2004 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od w/w decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu strona wskazała, iż kara pieniężna została wymierzona P. z siedzibą w M., które to przedsiębiorstwo nie posiada podmiotowości prawnej, a tym samym nie powinno występować jako strona w sprawie. W tej sytuacji – zdaniem odwołującego się – postępowanie administracyjne powinno być umorzone. Na marginesie strona odwołująca się podniosła, iż przyrząd kontrolny znajdujący się w samochodzie [...] o nr rej. [...], kontrolowanym w dniu [...] sierpnia 2004 r. był legalizowany i z upływem końca tego okresu został wymieniony na nowy.

11 W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. – utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy (pkt 1 decyzji) oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej oznaczenia adresata decyzji i orzekł, iż jest nim Pan J. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. (pkt 2 decyzji). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2004 r. oraz na stosowne przepisy ustawy o transporcie drogowym i unormowania zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzą wszelkie przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa z uwagi na zastosowanie w pojeździe nieprzepisowego przyrządu kontrolnego. Ustosunkowując się do merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 9 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym i niektórych innych ustaw, przyrządy kontrolne niespełniające wymagań mogły być używane w pojazdach pod warunkiem dodatkowego prowadzenia kart drogowych (czego, jak wynika z materiału dowodowego właściciel też nie dokonywał), ale tylko do końca okresu ważności dowodu uwierzytelnienia, jednak nie dłużej, niż do dnia 1 maja 2004 r. (art. 10 w/w ustawy). Ustosunkowując się do zarzutów formalnoprawnych Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż [...] Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę pieniężną w wysokości 2.000,- złotych na firmę P. z siedzibą w M. Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że właścicielem w/w przedsiębiorstwa jest Pan J. M. Główny Inspektor Transportu Drogowego, podzielając formalnoprawne zarzuty odwołania - stwierdził, iż w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza nie jest podmiotem praw i obowiązków i dlatego też decyzję należy kierować do osoby fizycznej podając jej nazwisko i imiona, a następnie nazwę firmy, pod którą działalność jest wykonywana.

12 W dniu 8 czerwca 2005 r. J. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w M. wniósł – za pośrednictwem organu – skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2005 r. Skarżący zarzucając decyzji organu II instancji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. i art. 139 k.p.a. - wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż decyzja organu I instancji została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, co w świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. winno skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji i umorzeniem postępowania, nie zaś uchyleniem tej decyzji w części dotyczącej oznaczenia adresata decyzji i ustaleniem nowego w osobie J. M. Ponadto – zdaniem skarżącego – organ II instancji naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., albowiem zgodnie z tym unormowaniem organ odwoławczy może albo utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, albo ją uchylić. Strona wskazała, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawiera oba te rozstrzygnięcia, co – zdaniem skarżącego – jest sprzeczne z wykładnią tych przepisów i stanowi o wewnętrznej sprzeczności tej decyzji. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy naruszył również przepis art. 139 k.p.a., gdyż rozstrzygnął sprawę na niekorzyść strony odwołującej się, nie uzasadniając powodów takiej decyzji.

13 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, iż – wbrew stanowisku strony skarżącej – w toku instancji odwoławczej organ wyższego stopnia nie może stwierdzić nieważności decyzji organu I instancji. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w razie istnienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i spostrzeżenia ich przez organ odwoławczy w zwykłym postępowaniu organ ten zobowiązany jest do uchylenia w tym zakresie zaskarżonej odwołaniem decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Według organu zastosowanie w takiej sytuacji sankcji nieważności byłoby rażącym naruszeniem prawa. W tej sytuacji Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznał sprawę i usunął wadę decyzji organu I instancji poprzez właściwe oznaczenie strony postępowania. Organ podniósł, iż przez cały czas stroną postępowania był skarżący, który został tylko niewłaściwie oznaczony w decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

15 Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

16 Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

17 W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w M. zasługuje na uwzględnienie.

18 Zdaniem Sądu w sprawie zachodzą wszelkie podstawy do stwierdzenia, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została wydana z mającym istotny wpływ na wynik sprawy uchybieniem przepisu art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

19 Natomiast, jeśli chodzi o decyzję organu I instancji z dnia 13 września 2004 r., to – w ocenie Sądu – przyjąć należy, iż zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 29 k.p.a.

20 Przepis art. 138 k.p.a. określa sposoby zakończenia postępowania odwoławczego w przypadku stwierdzenia, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione w terminie. Organ odwoławczy zgodnie z art. 138 k.p.a. może zatem utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji albo uchylić tę decyzję i bądź merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, bądź wydać jedno z dwóch rozstrzygnięć procesowych – umorzyć postępowanie pierwszej instancji (art. 138 § 1 pkt 2) lub przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (art. 138 § 2).

21 Zdaniem Sądu nie jest dopuszczalne zakończenie postępowania odwoławczego w sposób inny niż wskazany w przepisie art. 138 (oraz ewentualnie art. 134 k.p.a.).

22 Należy wprawdzie zgodzić się z tezą Głównego Inspektora Transportu Drogowego, iż nie jest dopuszczalne stwierdzenie przez organ odwoławczy nieważności decyzji wydanej w pierwszej instancji (tak m.in. P. Przybysz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004, s. 273 i powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego), niemniej brak jest jednocześnie podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której jednocześnie utrzymuje się w mocy decyzję organu I instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) zarazem uchylając ją w części i orzekając merytorycznie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.).

23 Organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części i orzeka w tym zakresie co do istoty sprawy, jest – zdaniem Sądu – zobowiązany do szczególnie starannego i niebudzącego wątpliwości oznaczenia, w jakim zakresie uchyla zaskarżoną decyzję.

24 W niniejszej sprawie nie jest jednoznacznie określone, czy organ II instancji utrzymuje zaskarżoną decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w całości, czy też w części.

25 Zasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawierając oba te rozstrzygnięcia, jest sprzeczna z wykładnią przepisu art. 138 § 1 k.p.a. oraz niejako wewnętrznie sprzeczna i tym samym niejednoznaczna.

26 W tej sytuacji przyjąć należy, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 k.p.a., co skutkowało wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2005 r., nr [...].

27 Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 29 k.p.a. stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być wyłącznie osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.

28 Przepis ten określa krąg podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym mogą być stronami, gdy mają w sprawie administracyjnej indywidualnej interes prawny lub obowiązek, o którym trzeba rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

29 Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000,- złotych została skierowana do P. z siedzibą w M.

30 Niewątpliwie wspomniane przedsiębiorstwo nie należy do kręgu podmiotów, które – w świetle przepisu art. 29 k.p.a. - mogą być stronami postępowania administracyjnego.

31 Zgodnie z obowiązującymi przepisami stroną postępowania mogą być przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi.

32 Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza, nie jest podmiotem praw i obowiązków i dlatego też decyzję należy kierować do osoby fizycznej podając jej nazwisko i imiona, a następnie nazwę firmy, pod którą działalność jest wykonywana.

33 Z tej przyczyny należy uznać, iż skierowanie przez organ I instancji decyzji nakładającej karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego do P.", powoduje, iż decyzja ta zawiera wadę powodująca jej nieważność.

34 Zdaniem Sądu decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego, jako wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 29 k.p.a. jest nieważna zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem została skierowana do podmiotu, który w ogóle nie może być stroną postępowania administracyjnego.

35 W konsekwencji swojego rażącego naruszenia prawa, organ I instancji dokonał również wadliwego doręczenia zarówno samego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, jak i nieprawidłowego doręczenia samej decyzji z dnia [...] września 2004 r., kierując ją do P., na adres tej firmy. Prawidłowo decyzja winna być doręczona skarżącemu J. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w M.

36 W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do zastosowania przepisu art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

37 Zgodnie z przepisem art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

38 Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż w świetle podstawowego celu sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, sprawowanej przez sądy administracyjne, określonego w art. 1 § 2 p.p.s.a. - należy przyjąć, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest – przez wydanie orzeczenia - stworzenie takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden akt lub czynność organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

39 W konsekwencji należy przyjąć, iż sąd administracyjny pierwszej instancji jest– w świetle postanowień art. 135 p.p.s.a. – zobowiązany do wydania stosownego orzeczenia, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Tak więc wojewódzki sąd administracyjny, uwzględniając skargę na ostateczną decyzję, jest uprawniony wydać orzeczenie przewidziane w art. 145 § 1 p.p.s.a. nie tylko w stosunku do zaskarżonego aktu, lecz również powinien objąć zakresem orzekania decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, jeżeli jest ona obarczona wadami przewidzianymi w tym przepisie (tak również: T. Woś /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, s. 442; podobnie J. P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, teza 5, s. 296).

40 Warto zauważyć, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - już na gruncie art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - przyjmowano, iż kontrola decyzji wykonawczej (zależnej), będącej koniecznym następstwem innej decyzji, może prowadzić do wzruszenia tej ostatniej, jako leżącej u źródła decyzji kontrolowanej (vide: A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, s. 323 i cyt. tam orzecznictwo NSA).

41 W ocenie Sądu należy w konsekwencji uznać, iż dostrzegając rażące naruszenie prawa, jakiego dopuścił się organ I instancji, niezbędne do końcowego załatwienia skargi było stwierdzenie nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r.

42 Zdaniem Sądu inne – węższe – określenie zakresu orzekania przez sąd administracyjny oznaczałoby, że sąd ten jest bezsilny wobec naruszeń prawa ustalonych w toku rozpoznania skargi i że po przeprowadzeniu przez niego kontroli, obejmującej wszystkie rozstrzygnięcia w sprawie, mogłyby pozostać w obrocie prawnym rozstrzygnięcia niezgodne z prawem (tak również /w:/ "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz." pod red. T. Wosia, s. 441).

43 Nie dokonując na tym etapie postępowania merytorycznej oceny zasadności nałożonej kary pieniężnej, należy w tej sytuacji uznać, iż w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organy obu instancji zobowiązane będą w sposób prawidłowy ustalić krąg stron postępowania, a następnie wydać stosowne rozstrzygnięcia w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny i prawny. Organy winny również w sposób należyty wskazać w swych rozstrzygnięciach właściwą stronę postępowania, a następnie – uwzględniając przepisy rozdziału 8 k.p.a. - prawidłowo doręczyć stronie wydane przez siebie akty dotyczące obowiązków wynikających z przepisów prawa materialnego.

44 Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - uznając, iż organy obu instancji podjęły swoje rozstrzygnięcia w sposób niezgodny z prawem - orzekł, jak w sentencji wyroku, w oparciu o dyspozycję przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

45 Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd uznał, iż decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy inspekcji transportu drogowego nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

46 Orzekając zwrot kosztów postępowania Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 200 p.p.s.a.