Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r., VII SA/Wa 92/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2012 r., VII SA/Wa 92/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], na podstawie art. 104 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.), po wznowieniu na wniosek A.W., postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...], uchylającą w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] – w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wiaty stalowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] - i odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...].

3 - odmówił uchylenia w/w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r.

4 W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił charakter i istotę postępowania nadzwyczajnego prowadzonego w sprawie wznowienia postępowania. Następnie, wskazał, iż zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. oraz z orzecznictwa sądowo- administracyjnego wynika, iż "strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o

5 wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia w terminie jednego miesiąca od dnia, w

6 którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia

7 postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o

8 okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością

9 dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed

10 upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o

11 okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia". Stwierdził, iż

12 wnioskodawczyni uprawdopodobniła zachowanie miesięcznego terminu do złożenia

13 wniosku o wznowienie postępowania o którym mowa w art. 148 k.p.a. Wskazała, że o

14 wydaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r.

15 dowiedziała się w dniu [...] czerwca 2011 r. w trakcie rozprawy przed Sądem Okręgowym

16 w [...], Wydział [...] oraz w dniu [...] czerwca 2011 r., w trakcie rozprawy

17 przed Sądem Rejonowym dla [...], Wydział [...]. Natomiast

18 wniosek o wznowienie został złożony w Kancelarii Urzędu w dniu 30 czerwca 2011 r.

19 Dalej, organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznawia się

20 postępowanie, gdy strona nie brała w nim czynnego udziału. Przez udział w

21 postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy rozumieć udział stron w

22 całym ciągu czynności przygotowujących postępowania administracyjnego,

23 prowadzonych przez organ administracji publicznej. Niedoręczenie stronom decyzji czy

24 też postanowienia może być równoznaczne z pozbawieniem tych stron udziału w

25 postępowaniu i tym samym oznaczać spełnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt

26 4 k.p.a. Podkreślił, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego

27 jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a.

28 Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić

29 stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji

30 umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz

31 zgłoszonych żądań. Z powołanej zasady wynika między innymi obowiązek organu

32 ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia stron o wszczęciu

33 postępowania, a także doręczenia wszystkim podmiotom będącym stronami wydanych

34 w sprawie rozstrzygnięć. Zaznaczył, że zasada czynnego udziału strony w

35 postępowaniu administracyjnym rozciąga się nie tylko na postępowanie przed organami

36 administracji pierwszej i drugiej instancji, ale również na postępowania prowadzone w

37 trybach nadzwyczajnych. Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w

38 postępowaniu stanowi zaś przesłankę wznowienia postępowania, określoną w art. 145

39 § 1 pkt 4 k.p.a.

40 Organ nadzoru stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że decyzja Głównego

41 Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. nie została doręczona

42 A.W..

43 Wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w/w wiata

44 stalowa zlokalizowana jest w miejscowości [...], gm. [...], na działce nr ewid

45 [...]. Działka ta stanowi własność D.W i A.W.. Organ zaznaczył, iż pozwolenie na użytkowanie w/w wiaty było wydane na podstawie art. 3

46 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r, o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz

47 niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.: dalej: ustawa zmieniająca

48 Prawo budowlane). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 59 ust.

49 7 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), który ogranicza krąg

50 stron w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie wyłącznie do inwestora. Stanowi to

51 konsekwencję złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w oparciu o

52 art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, który jest samodzielnym przepisem

53 prawa materialnego. Odnośnie przedmiotowego wniosku ustawodawca wskazał

54 bowiem tylko jedno odesłanie - do art. 57 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane (por. wyrok

55 WSA w Kielcach z dnia 24.02.2011 r., sygn. akt: II SA/Ke 30/11). Zatem A.

56 W. jako współwłaściciel nieruchomości, na której zrealizowana jest w/w wiata,

57 winna być adresatem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

58 [...].05.2011 r., znak: [...]. W związku z powyższym, skoro

59 A.W. nie doręczono w/w decyzji, organ nadzoru stwierdził, iż organ

60 prowadząc przedmiotowe postępowanie nie zapewnił stronie czynnego udziału w

61 sprawie, czym naruszył art. 10 k.p.a.

62 Następnie, organ wskazał, iż istotą wznowionego postępowania i uchylenia

63 dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium

64 zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie

65 sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

66 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że [...] Wojewódzki

67 Inspektor Nadzoru Budowlanego niesłusznie stwierdził nieważność decyzji

68 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008

69 r., znak: [...], jako obarczonej wadą rażącego naruszenia

70 prawa tj. art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane w związku z art. 7 i 77

71 k.p.a.

72 Wskazał, iż bezsprzecznym jest, że przepis art. 3 ustawy zmieniającej Prawo

73 budowlane odnosi się wyłącznie do tych budynków, które zostały wybudowane

74 pomiędzy dniem 1 stycznia 1995 r. a dniem 10 lipca 1998 r. w przypadku, gdy do 11

75 lipca 2003 r. oraz nie zostało wszczęte w stosunku do nich postępowanie legalizacyjne.

76 Jednocześnie ustawodawca ograniczył czasowo możliwość preferencyjnej legalizacji

77 owych obiektów, stwierdzając, że przepisów art. 48 - 49b ustawy - Prawo budowlane, w

78 brzmieniu nadanym im ustawą z dnia 27 marca 2003 r. "nie stosuje się" do dnia 1

79 stycznia 2008 r. Tym samym wypełnienie przesłanek określonych w art. 3 ust. 1 ustawy

80 zmieniającej Prawo budowlane, a więc ukończenia budowy po dniu 31 grudnia 1994 r. a

81 przed dniem 11 lipca 1998 r. oraz brak wszczęcia postępowania administracyjnego w

82 sprawie legalizacji budynku przed dniem 11 lipca 2003 r., w przypadku złożenia

83 wniosku, o którym mowa w art. 3 ust. 3 tejże ustawy, w okresie pomiędzy dniem 20

84 czerwca 2007 r. a dniem 31 grudnia 2007r., skutkować musi prowadzeniem

85 postępowania administracyjnego z wyłączeniem art. 48 - 49b ustawy - Prawo

86 budowlane. Postępowanie to prowadzone jest w trybie art. 3 ustawy zmieniającej, a

87 jego przedmiotem jest wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

88 Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowego postępowania

89 administracyjnego, organ nadzoru stwierdził, iż D.Wprawidłowo w dniu 28

90 grudnia 2007 r. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego

91 obiektu budowlanego w trybie określonym w art. 3 ustawy zmieniającej Prawo

92 budowlane. Z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy wynikało bowiem, że

93 obiekt ten został wzniesiony w latach 1995/1997 r., zaś postępowanie administracyjne

94 w sprawie wybudowania tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

95 zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji

96 publicznej nie toczyło się. W dniu złożenia wniosku, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. zostało

97 wszczęte postępowanie, zatem organ powiatowy prawidłowo rozstrzygał o zasadności

98 wniosku na podstawie art. 3 ustawy zmieniającej Prawo budowlane. Przepis ten, jako

99 lex specialis, nie może być w drodze wykładni interpretowany rozszerzająco, a jego

100 zastosowanie w danej sprawie winno zostać poprzedzone wnikliwym postępowaniem

101 wyjaśniającym, zmierzającym do ustalenia jej stanu faktycznego w takim stopniu, aby

102 nie było wątpliwości co do możliwości jego stosowania, z pominięciem regulacji

103 ogólnych zawartych w art. 48-49b ustawy - Prawa budowlanego. Dokonując analizy akt

104 przedmiotowej sprawy, w tym badanej decyzji organu powiatowego o udzieleniu

105 pozwolenia na użytkowanie, wskazał, że organ powiatowy rozstrzygając tę sprawę

106 poczynił prawidłowe i wyczerpujące ustalenia w zakresie określenia daty zakończenia

107 budowy przedmiotowego obiektu budowlanego, opierając się w tym zakresie na

108 pisemnym oświadczeniu złożonym wraz z wnioskiem przez D.W, a

109 także na inwentaryzacji powykonawczej obiektu. W tym zakresie jako bezzasadne

110 ocenił twierdzenie organu wojewódzkiego zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., że

111 "brak jest (...) dokumentów potwierdzających przyjętą datę budowy obiektu".

112 Oświadczenie złożone przez D.W w dniu rozstrzygania przedmiotowej

113 sprawy nie budziło wątpliwości, zatem organ powiatowy był uprawniony do poprzestania

114 na jego odebraniu. Jak wynika z akt sprawy, kwestia daty budowy tego obiektu została

115 potwierdzona kopią aktu notarialnego rep [...]z dnia 22 października 1991 r.,

116 kopią aktu notarialnego rep. [...]z dnia 9 września 1992r., kopią aktu

117 notarialnego rep. [...]z dnia 10 grudnia 1990 r., w których wskazano, że działki

118 o których mowa w tych aktach są niezabudowane. Z tych aktów, a także z odpisów

119 ksiąg wieczystych wynika nadto, że D.Wjest współwłaścicielem działek w

120 nich wskazanych. Ww. osoba jest również inwestorem obiektu. Powyższe okoliczności

121 uprawniały go więc do złożenia wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu w trybie

122 omawianej ustawy z dnia 10 maja 2007 r.

123 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż organ stopnia

124 powiatowego przeprowadził ponadto w sposób wyczerpujący postępowanie

125 wyjaśniające w zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy zmieniającej

126 Prawo budowlane. Z przepisów powyższych wynika, że przed wydaniem decyzji w

127 sprawie pozwolenia na użytkowanie organ nadzoru budowlanego jest obowiązany

128 dokonać analizy, czy objęty wnioskiem obiekt budowlany nie narusza przepisów, w tym

129 techniczno-budowlanych, oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania

130 przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania w

131 zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z

132 prawem. Jeżeli obiekt budowlany narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu

133 zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu

134 budowlanego do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego nakłada

135 obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie, w razie zaś

136 niewykonania obowiązku w terminie, organ ten nakazuje rozbiórkę obiektu

137 budowlanego lub jego części. Wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

138 w [...], po przeprowadzeniu w dniu 11 marca 2008 r. oględzin na

139 nieruchomości w miejscowości [...], gm. [...], ustalił prawidłowo, że

140 przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń zarówno obowiązującego

141 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również planu miejscowego,

142 który obowiązywał w okresie ich wybudowania oraz że został on wykonany zgodnie z

143 przedłożoną inwentaryzacją (por. zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia 12

144 września 2007 r., znak: [...]). Ponadto przedłożono ekspertyzę techniczną

145 sporządzoną przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi, z której wynika,

146 że obiekt nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia oraz nadaje się do użytkowania.

147 Organ nadzoru, nie zgodził się także z organem wojewódzkim, że E.D. nie była uprawniona do wystąpienia w imieniu D.W z

148 wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie, albowiem w aktach znajduje się stosowne

149 pełnomocnictwo w tym zakresie. Pełnomocnictwo to, wbrew twierdzeniem organu

150 wojewódzkiego, jest udzielone osobie fizycznej, która prowadzi działalność

151 gospodarczą a nie innemu podmiotowi. Ponadto, fakt ww. umocowania nie jest

152 kwestionowany przez samego mocodawcę. Także kwestie, zdaniem organu, związane z oznaczeniem lokalizacji przedmiotowego obiektu (w decyzji PINB z dnia [...] marca 2008 r. wskazano działkę nr [...] natomiast obiekt znajduje się na działce nr [...]), nie

153 mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż z akt sprawy w tym inwentaryzacji

154 powykonawczej bezspornie wynika, jak obiekt jest przedmiotem tego postępowania.

155 Z powyższych względów, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

156 nie można stwierdzić, że organ powiatowy udzielając pozwolenia na użytkowanie wiaty

157 w ogóle naruszył prawo, a tym bardziej w stopniu rażącym. Ponadto zaznaczył, iż

158 decyzja organu powiatowego została wydana przez właściwy organ, na właściwej

159 podstawie prawnej (art. 3 ust. 4 ustawy zmieniającej Prawo budowlane), po

160 przeprowadzeniu oględzin w dniu 11 marca 2008 r. Nie można też, w jego ocenie,

161 przyjąć, że przedmiotowa decyzja została wydana w sprawie już uprzednio zakończonej

162 (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Decyzja ta została skierowana do osoby będącej stroną w tej

163 sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i nie zawiera wad, powodujących jej

164 nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 4,5,7 k.p.a.).

165 Biorąc pod uwagę powyższe, organ nadzoru, stwierdził, że mimo, że istniały

166 podstawy do wznowienia postępowania, albowiem skarżąca nie brała udziału w

167 postępowaniu, w którym wydano decyzję z dnia [...] maja 2011 r., to uchylenie tej decyzji

168 nie może nastąpić, gdyż jest ona prawidłowa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji

169 dotychczasowej stanowi bowiem stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy

170 realizacji zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a., niż

171 stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa.

172 Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

173 sierpnia 2011 r. nie zgodziła się A.W., składając wniosek o ponowne

174 rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła organowi naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez

175 powielenie w znacznym stopniu uzasadnienia z decyzji z dnia [...] maja 2011 r., jak

176 również naruszenie art. 7 k.p.a. Strona wskazała, iż oświadczenia D.W

177 nie polegały na prawdzie, (co do okresu budowy budynków i obiektów budowlanych,

178 tytułu prawnego do nieruchomości oraz występowania w charakterze inwestora).

179 Również inwentaryzacja powykonawcza zawierała błędy formalne i merytoryczne - w

180 numeracji działek, natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoich

181 decyzjach zamieścił jeszcze inną (odmienną) numerację działek - dla wszystkich

182 budynków i budowli, będących przedmiotem postępowań przypisał nr działki [...].

183 Nadto wskazała, iż organ stopnia powiatowego nie miał map z geodezji i kartografii, nie

184 mógł więc dokonać weryfikacji danych w inwentaryzacji powykonawczej. Wskazała

185 także, na nieprawidłowości umocowania E.D., do złożenia wniosku,

186 stwierdziła, iż uwzględnienie pełnomocnictwa nastąpiło, bez zakreślenia szczegółowego

187 umocowania w tym zakresie oraz przyjęcia od Niej jako pełnomocnika oświadczeń co

188 do wiedzy, w miejsce wymaganych prawem oświadczeń wnioskodawcy. Zarzuciła

189 również organowi, iż ten nie odniósł się do stanowiska złożonego do akt postępowania

190 w dniu 16 sierpnia 2011 r.

191 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011r.,

192 znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3

193 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku A.W. o ponowne rozpatrzenie, uchylił

194 swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r., i orzekł o wydaniu decyzji

195 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011r., z naruszeniem

196 prawa, jednocześnie odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia

197 mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji

198 dotychczasowej.

199 Podstawą wydania decyzji merytoryczno-reformatoryjnej była jedynie

200 konieczność zakończenia postępowania w sposób przewidziany w przepisach Kodeksu

201 postępowania administracyjnego, a mianowicie w art. 151 § 2 i art. 146 § 2 k.p.a. W

202 pozostałym zaś zakresie organ ponowił argumentację przedstawioną w swojej

203 wcześniejszej decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., uznając, iż okoliczności podnoszone

204 we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie mogą stanowić podstawy, do zmiany

205 rozstrzygnięcia.

206 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

207 Warszawie złożyła A.W.. Wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w

208 części dotyczącej odmowy uchylenia wydanej z naruszeniem prawa decyzji z dnia [...]

209 maja 2011 r., poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] maja 2011 r., ewentualnie o uchylenie

210 zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania pełnomocnik

211 skarżącej zarzucił organowi:

212 – obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., poprzez jego nie

213 zastosowanie, i stwierdzenie prawidłowości decyzji Głównego Inspektora Nadzoru

214 Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., podczas gdy organ orzekający zaniechał

215 dokonania ustaleń faktycznych w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 3 ustawy z

216 dnia 10 maja 2007 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych

217 innych ustaw ( Dz. U. z 2007r, Nr 99, poz. 665 ),

218 – obrazę przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego nie zastosowanie i

219 pozostawienie w mocy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

220 [...] maja 2011 r., podczas gdy naruszenia prawa wykazane przez [...]

221 Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w jego decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r., wyczerpują przesłanki

222 rażącego naruszenia prawa.

223 W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca, przedstawiła przebieg postępowania

224 administracyjnego prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji

225 organu stopnia powiatowego z dnia z dnia [...] marca 2008 r., powołała się na wnioski

226 zawarte w decyzjach organów, oraz zarzuty podnoszone przez D.W.

227 Ponadto strona skarżąca wskazała, iż w świetle treści zaskarżonej decyzji oraz jej

228 uzasadnienia w żaden sposób nie można stwierdzić, na jakich konkretnie dowodach

229 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oparł swoje stwierdzenie, że prawidłowym jest

230 ustalenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w zakresie, iż

231 inwestorem budynków i budowli stanowiących przedmiot postępowania jest wyłącznie

232 D.W, a właściwie prowadzona przez niego firma [...].

233 Wskazała, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien zwrócić uwagę na

234 notatkę służbową ze spotkania pracownika PINB w [...] z kierownikiem

235 Ośrodka Dokumentacji Kartograficznej U. P. dot. operatów. Wynika z nich,

236 że budynki te wybudowane zostały w latach wskazanych przez T Z. i A. W., a

237 nie w okresie wskazanym przez pełnomocnika D.W. Strona, podobnie jak

238 we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazała, iż inwentaryzacja

239 powykonawcza zawierała błędy formalne i merytoryczne - w numeracji działek,

240 natomiast PINB w swoich decyzjach zamieścił jeszcze inną (odmienną) numerację

241 działek - dla wszystkich budynków i budowli, będących przedmiotem postępowań

242 przypisał nr działki [...], co skorygowane zostało dopiero po wznowieniu postępowania

243 przed tym organem. Zaznaczyła, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie

244 dysponował na dzień wydania unieważnianej decyzji mapami z geodezji i kartografii,

245 wypisami z rejestru gruntów, wypisami z ksiąg wieczystych, nie mógł więc dokonać

246 weryfikacji danych w inwentaryzacji powykonawczej. Ponownie wskazała na

247 nieprawidłowości umocowania E.D., do złożenia wniosku, stwierdzając,

248 iż uwzględnienie pełnomocnictwa nastąpiło, bez zakreślenia szczegółowego

249 umocowania w tym zakresie oraz przyjęcia od Niej jako pełnomocnika oświadczeń co

250 do wiedzy, w miejsce wymaganych prawem oświadczeń wnioskodawcy. Wskazała, iż

251 organ, nie wypowiedział się w ogóle w tym zakresie. Zarzuciła również organowi, iż ten

252 powoływał się na dokumenty (akty notarialne), których w postępowaniach w dacie

253 wydania decyzji organ szczebla powiatowego wcale nie znał i nimi nie dysponował.

254 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko

255 zawarte w zaskarżonej decyzji.

256 W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2012 r. D.Wwniósł o

257 oddalenie skargi, przedstawił swoje stanowisko w sprawie, w zakresie prawidłowości

258 wydanego przez organ rozstrzygnięcia.

259 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

260 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju

261 sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy

262 administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod

263 względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów

264 obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje

265 tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego

266 lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30

267 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.

268 Dz. U. z 2012 r. Nr 270).

269 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec

270 czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

271 Zaskarżona decyzja wydana została w trybie wznowienia postępowania

272 administracyjnego, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego.

273 Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie

274 prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i

275 ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana

276 decyzja ostateczna.

277 Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania uzależnione jest

278 od wystąpienia dwóch przesłanek. Pierwszą jest załatwienie sprawy decyzją

279 ostateczną, natomiast drugą jest wystąpienie co najmniej jednej z wyczerpująco

280 wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145 a k.p.a. wad decyzji administracyjnych lub

281 postanowień. Katalog przyczyn wznowienia wymieniony w art. 145 § 1 i art. 145 a k.p.a.

282 ma charakter zamknięty, co oznacza, iż wznowienie postępowania nie jest dozwolone z

283 jakichkolwiek innych przyczyn.

284 Jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest to, że "strona bez własnej

285 winy nie brała udziału w postępowaniu" - art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ta podstawa

286 wznowienia opiera się na dwóch przesłankach: na fakcie niebrania udziału przez stronę

287 w postępowaniu oraz na braku winy strony.

288 W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił, i fakt ten nie jest kwestionowany,

289 iż skarżącej A.W. nie doręczono decyzji Głównego Inspektora Nadzoru

290 Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...].

291 Wskazać należy, iż jedną z podstawowych zasad postępowania

292 administracyjnego jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, wyrażona w

293 art. 10 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej obowiązane

294 są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed

295 wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i

296 materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z powołanej zasady wynika między innymi

297 obowiązek organu ustalenia z urzędu stron danego postępowania, powiadomienia stron

298 wszczęciu postępowania, a także doręczenia wszystkim podmiotom będącym

299 stronami wydanych w sprawie rozstrzygnięć. W piśmiennictwie przyjmuje się, że

300 niedoręczenie stronom decyzji czy też postanowienia może być równoznaczne z

301 pozbawieniem tych stron udziału w postępowaniu i tym samym oznaczać spełnienie

302 przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

303 Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, stwierdzić należy, iż organ prawidłowo

304 uznał, iż w niniejszym przypadku zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do

305 wznowienia postępowania administracyjnego.

306 W wyniku przeprowadzonego postępowania organ wydaje decyzje, w której

307 zgodnie z art. 151 k.p.a.:

308 – odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy ustali, że brak jest podstaw do

309 jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b;

310 – uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej

311 uchylenia, na mocy art. 145 § 1, art. 145 a lub 145 b, i wydaje nową decyzję

312 rozstrzygającą o istocie sprawy;

313 – trzecim rodzajem decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia

314 postępowania jest decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z

315 naruszeniem prawa, którą organ wydaje, gdy występują przesłanki negatywne,

316 określone w art. 146 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie

317 wznowienia postępowania.

318 W rozpatrywanym przypadku organ wydał ostatnie z wyżej wskazanych

319 rozstrzygnięć, a więc stwierdził, iż decyzja będąca przedmiotem wznowienia została

320 wydana z naruszeniem prawa, jednocześnie odmówił jej uchylenia, ponieważ w wyniku

321 wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej

322 istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.).

323 Rozstrzygnięcie takie zakłada, że nie wszystkie wady postępowania

324 administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad

325 ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że

326 pomimo usunięcia tych wad treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż

327 jest zgodna z prawem. W tym przypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji,

328 jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a. należy wykazać,

329 jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim

330 postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego

331 rozstrzygnięcia w sprawie. Organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną

332 decyzję, to podjęte nowe rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem

333 dotychczasowym, które jest zgodne z prawem.

334 W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, organ wykazał, jakiego naruszenia prawa

335 procesowego dopuścił się w poprzednim postępowaniu (brak udziału w postępowaniu

336 A.W.) oraz w sposób niewadliwy, z poszanowaniem zasad wynikających

337 z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. wskazał okoliczności, z powodu których nie

338 uchylił dotychczasowej własnej decyzji z dnia [...] maja 2011 r., a jedynie stwierdził, iż

339 została ona wydana z naruszeniem prawa.

340 Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie nakładają się na siebie dwa odrębne

341 postępowania, a mianowicie organ administracji wznowił postępowanie w sprawie

342 stwierdzenia nieważności decyzji.

343 Tryb stwierdzenia nieważności decyzji, jest trybem nadzwyczajnym

344 postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania zostały

345 enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej

346 w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji

347 publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn.

348 rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania

349 kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1

350 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania

351 prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ

352 zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie

353 wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do

354 stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem

355 prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

356 U podstaw rozstrzygnięcia organu legło przekonanie, poparte zgromadzonym w

357 sprawie materiałem dowodowym, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru

358 Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa tj. art. 3 ust. 4

359 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, w oparciu o który została wydana decyzja.

360 W tym miejscu należy, odnieść się do zarzutów podnoszonych w skardze oraz

361 stwierdzić, iż wbrew zarzutom w niej poniesionym, organ dokonał ustaleń faktycznych

362 zaistnienia przesłanek z art. 3 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, tym samym

363 zarzut w tym zakresie nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

364 Przede wszystkim organ sprawdził, iż wniosek o wydanie pozwolenia na

365 użytkowanie wiaty stalowej w trybie określonym w art. 3 ustawy zmieniającej Prawo

366 budowlane został złożony z zachowaniem wszelkich procedur i przepisów prawa.

367 Stwierdził, iż z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy wynikało, że obiekt ten

368 został wzniesiony w latach 1995/1997 r., zaś postępowanie administracyjne w sprawie

369 wybudowania tego obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia,

370 bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej

371 nie toczyło się. Wskazał, iż w dniu złożenia wniosku, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. zostało

372 wszczęte postępowanie, zatem organ powiatowy prawidłowo rozstrzygał o zasadności

373 wniosku na podstawie art. 3 ustawy zmieniającej Prawo budowlane. Ponadto organ

374 zauważył, iż organ powiatowy rozstrzygając tę sprawę poczynił prawidłowe i

375 wyczerpujące ustalenia w zakresie określenia daty zakończenia budowy przedmiotowej

376 wiaty stalowej, opierając się w tym zakresie na pisemnym oświadczeniu złożonym wraz

377 z wnioskiem przez D.W, a także na inwentaryzacji powykonawczej

378 obiektu. Wskazał, iż kwestia daty budowy tego obiektu została potwierdzona kopią aktu

379 notarialnego rep [...]z dnia 22 października 1991 r., kopią aktu notarialnego

380 rep. [...]z dnia 9 września 1992r., kopią aktu notarialnego rep. [...]z

381 dnia 10 grudnia 1990 r., w których wskazano, że działki o których mowa w tych aktach

382 są niezabudowane. Z tych aktów, a także z odpisów ksiąg wieczystych wynikało nadto,

383 że D.Wjest współwłaścicielem działek w nich wskazanych. Powyższe

384 okoliczności, a także fakt, iż jest on inwestorem, uprawniały go do złożenia wniosku o

385 pozwolenie na użytkowanie obiektu w trybie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. zmieniającej

386 Prawo budowlane.

387 W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego braku

388 dokumentacji, a w szczególności kopii aktów notarialnych w dniu orzekania przez organ

389 powiatowy, tj. w 2008 r., na które powołuje się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

390 w swojej decyzji, oraz wskazać, iż wprawdzie organ stopnia powiatowego, nie

391 dysponował nimi, przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia, poprzestając na

392 oświadczeniu inwestora, to jednakże stanowią one potwierdzenie zasadności podjętego

393 rozstrzygnięcia.

394 Przypomnieć należy, iż postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] maja 2011 r.

395 toczyło się w nadzwyczajnym trybie postępowania - w trybie stwierdzenia nieważności

396 decyzji, a w niniejszym trybie nie każde naruszenie należy oceniać jako rażące, będące

397 podstawą do wyeliminowania kontrolowanej decyzji z obiegu prawnego.

398 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył także, iż organ stopnia

399 powiatowego przeprowadził w sposób wyczerpujący postępowanie wyjaśniające w

400 zakresie wymagań określonych w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy zmieniającej Prawo

401 budowlane. Wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po

402 przeprowadzeniu oględzin na nieruchomości w miejscowości [...], gm. [...],

403 ustalił prawidłowo, że przedmiotowy obiekt budowlany nie narusza ustaleń zarówno

404 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również

405 planu miejscowego, który obowiązywał w okresie ich wybudowania oraz że został on

406 wykonany zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją. Ponadto przedłożono ekspertyzę

407 techniczną, sporządzoną przez osobę ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi, z

408 której wynika, że obiekt nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia oraz nadaje się do

409 użytkowania.

410 Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej dotyczącego błędnego oznaczenia

411 lokalizacji przedmiotowego obiektu wskazać należy, jak słusznie zauważył organ, iż nie

412 ma on także wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Pomimo błędnego wskazania w decyzji

413 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2008 r.

414 numeru ewidencyjnego działki, tj. numeru [...] zamiast numeru działki [...], na której

415 znajduje się przedmiotowy obiekt, bezspornym jest jaki obiekt jest przedmiotem

416 postępowania, co wynika z akt sprawy, a w szczególności z dołączonej do wniosku o

417 wydanie decyzji na użytkowanie inwentaryzacji powykonawczej obiektu.

418 Odnosząc się zaś do kwestii dotyczącej nie wystarczającego ustalenia przez

419 organ, czy E.D. była uprawniona do wystąpienia w imieniu D.

420 W. z wnioskiem o udzielenie pozwolenie na użytkowanie, stwierdzić należy, iż

421 organ dokonał także w tym zakresie prawidłowych i stosownych ustaleń. Z dołączonego

422 do akt sprawy pełnomocnictwa bezspornie wynika, że D.Wudzielając

423 E. D. pełnomocnictwa upoważnił ją do reprezentowania w

424 postępowaniu administracyjnym o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Zasadnie

425 zatem organ stwierdził, iż z treści udzielonego pełnomocnictwa bezsprzecznie wynikało,

426 że E.D. mogła uczestniczyć we wszystkich czynnościach, w tym składać

427 oświadczenia woli w imieniu inwestora, w zakresie udzielonego umocowania.

428 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeanalizował również decyzję organu

429 powiatowego pod kątem stwierdzenia wszelkich kwalifikowanych wad, które

430 eliminowałby ją z obiegu prawnego, nie stwierdzając ich istnienia.

431 W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, iż organ

432 obszernie i wyczerpująco uzasadnił w zaskarżonej decyzji swoje rozstrzygnięcie, jak

433 również wskazał okoliczności z powodu, których nie uchylił ostatecznej decyzji własnej

434 z dnia [...] maja 2011 r., a jedynie stwierdził, iż została ona wydana z naruszeniem

435 prawa, po usunięciu wady, jaką było brak zapewnienia stronie czynnego udziału w

436 postępowaniu.

437 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

438 podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

439 sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.