Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r., VII SA/Wa 3013/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2015 r., VII SA/Wa 3013/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2015 r. sprawy ze skargi E. M. i G. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących E. M. i G. M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania P. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z zagospodarowaniem działki oraz wjazdu z ulicy P. na działkę nr ew. [...] obręb [...] w Otwocku, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia .

3 Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

4 Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z usługami w parterze wraz z zagospodarowaniem działki oraz wjazdu z ulicy P. na działkę nr ew. [...] obr. [...] w O.

5 Decyzja powyższa została utrzymana przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...].

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2408/09 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r.

7 Orzekając po wyroku Sądu, Wojewoda [...] ponownie rozpoznał odwołanie P. O. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i decyzją z dnia [...] września 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi P.O. pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego a przedłożona dokumentacja projektowa jest zgodna z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego centrum [...] dla obszaru określonego w załączniku graficznym nr [...] do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1997 r.

8 Wojewoda [...] stwierdził, że nałożone na inwestora, postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], obowiązki uzupełnienia dokumentacji są bezpodstawne. Planowany budynek mieszkalny usytuowany jest zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Ściana oddzielenia pożarowego budynku usytuowana jest 1,5 m od granicy działki. Na rysunkach wskazano elewację od strony południowej. Okna w ścianie południowej do strony działki nr ew. [...] zaprojektowane zostały w odległości ponad 4 m od granicy. Inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - inwestor posiada zezwolenie na lokalizację zjazdu

9 Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. i G. M. oraz B. i S. G., którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2552/11 oddalił.

10 Naczelny Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2385/12 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2012 r. i przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpoznania.

11 W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w wyroku Sądu z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2408/09 przesądzono, jakie przepisy organ winien uwzględnić przy ocenie projektowanego zamierzenia budowlanego, przy czym Sąd w zaskarżonym wyroku nie rozważył, czy organ odwoławczy zastosował się do wytycznych i czy dokonał ustaleń, które nakazano mu w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r. Nie ustalił także, czy założenia projektowanego obiektu budowlanego określone w projekcie zagospodarowania pozwalają na zastosowanie przepisu § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł również, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, dlaczego zostało wykluczone przez Sąd I instancji zastosowanie § 204 i § 206 ww. rozporządzenia oraz to, czy wykonanie konstrukcji z zachowaniem bezpieczeństwa dla sąsiednich obiektów budowlanych było przedmiotem analizy organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił także uwagę, że inwestor w dniu 26 lipca 2011 r. dokonał zmiany dokumentacji projektowej, jednak nie uległ zmianie przedmiot postępowania, bowiem inwestor nie zgłosił ani zmiany wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, ani też nie dokonywał korekt przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego.

12 Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 558/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu NSA, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. WSA wskazał, że kontrolowana decyzja, którą organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił P. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, mimo swojej obszerności, nie zawiera rozważań i oceny w zakresie w jakim organ został zobowiązany wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2408/09. Przede wszystkim brak jest jednoznacznego wskazania czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany zawiera w części rysunkowej wszystkie elewacje obiektu i czy w ścianie zbliżonej na odległość 1.5 m od granicy z działką nr [...] znajdują się otwory okienne bądź drzwiowe. Ponadto organ nie rozważył w szczególności zastosowania § 204 pkt 5 i 206 warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

13 W wyniku uchylenia przez Sąd decyzji organu odwoławczego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

14 Wojewoda [...] wskazał, że organ I instancji winien ponownie przeanalizować projekt budowlany celem ustalenia, czy w ścianie szczytowej sytuowanej od granicy z działką nr ewid. [...] znajdują się otwory okienne bądź drzwiowe i czy zostały zachowane odległości określone w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

15 Zdaniem Wojewody [...] obowiązek przedstawienia przez inwestora dokumentu potwierdzającego rozbiórkę obiektów usytuowanych na działce objętej planowaną inwestycją jest bezzasadny, gdyż informacja o rozbiórce została ujęta w opisie technicznym do projektu. Również bezpodstawny jest obowiązek uzgadniania wewnętrznej instalacji elektroenergetycznej z Zakładem Energetycznym, bowiem inwestor przedstawił warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej, czym wypełnił zapis art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy prawo budowlane. Ponadto ustawa Prawo budowalne i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują żądania od inwestora decyzji na wycinkę drzew. W przypadku, gdy inwestor nie legitymuje się taką decyzją, wówczas organ I instancji umieszcza informację dotyczącą wycinki drzew w swojej decyzji.

16 Wojewoda [...] zaznaczył, że jeżeli w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowalne, zostały ujęte nie wymagane prawem nieprawidłowości w złożonym wniosku o pozwolenie na budowę, ich wystąpienie nie może stanowić podstawy do utrzymania w mocy odmowy zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę.

17 Skargę na powyższą decyzję złożyli E. M. i G. M. wnosząc o jej uchylenie.

18 Decyzji zarzucili naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane, § 12 ust. 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

19 Zdaniem skarżących omyłki w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] nie są podstawą do jej uchylenia. Organ II instancji nie wykazał, że uchylona decyzja Starosty nie odpowiada przepisom prawa i mógł samodzielnie stwierdził niedopuszczalność wydania pozwolenia na budowę. Skarżący twierdzą, że planowana inwestycja nie zapewnia poszanowania interesów właścicieli działek sąsiednich. Skarżący wskazali, że w przedmiotowej sprawie loggia winna być oddalona minimum 2.7 m od granicy działki skarżących zgodnie z normą zawartą w dyspozycji § 12 ust. 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, a wg projektu jest oddalona o 1,5 m. Skarżący zaznaczyli również, że projektant zmienił w projekcie w trakcie postępowania termin "taras" na "loggia", celem bezprawnego ominięcia normy zawartej w § 12 ust. 5 rozporządzenia – termin "loggia" nie został zawarty w rozporządzeniu. Ponadto projektant wskazał na zagrożenia dla istniejących obiektów lub obniżenia ich przydatności do użytkowania. W granicy działki jest jeden z budynków, co oznacza zdaniem skarżących, że budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającą jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku w świetle § 204 ust. 5 w zw. z§ 206 ust. 1 rozporządzenia.

20 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

22 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, zwana dalej p.p.s.a.).

23 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie.

24 Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] listopada 2014r. Nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z zagospodarowaniem działki oraz wjazdu z ulicy P. na działkę nr ew. [...] obręb [...] w O. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

25 Decyzja ta została wydana w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014r. w sprawie VII SA/Wa 558/14 uchylającego poprzednią decyzję tego samego organu z dnia [...] września 2011r. Nr [...], którą Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterach wraz z zagospodarowaniem działki oraz wjazdu z ulicy P. na działkę nr ew. [...] obręb [...] w O.

26 Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004).

27 Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu wskazano na konieczność przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania zmierzającego do realizacji wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 18 lutego 2010r. w sprawie sygn.akt VII SA/Wa 2408/09.

28 Przede wszystkim Sąd nakazał organowi przeprowadzenie oceny czy przedłożony przez inwestora projekt budowlany zawiera w części rysunkowej wszystkie elewacje obiektu i czy w œścianie zbliżonej na odległość 1.5 m od granicy z działką nr [...] znajdują się otwory okienne bądźŸ drzwiowe a także czy zostały zachowane odległości z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego zważywszy, iż oba budynki w œścianie zbliżonej do granicy nie mogą posiadać otworów.

29 Ponadto Sąd wskazał, iż jedną z podstawowych okoliczności wymagającą wyjaśnienia i oceny w niniejszej sprawie jest także znajdujące się w projekcie budowlanym, w części dotyczącej wniosków i zaleceń, zalecenie umocowania ścian wykopu obudową zabezpieczającą w celu uniemożliwienia przemieszczania się mas ziemi z uwagi na warunki geotechniczne oraz uzbrojenie terenu w ulicy.

30 Sąd zalecił także organowi rozważenie zastosowania § 204 pkt 5 i 206 warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

31 Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niniejszej Wojewoda Mazowiecki z naruszeniem art. 153 ppsa ponownie uchylił się od zrealizowania wytycznych zawartych zarówno w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 18 lutego 2010r.( VII SA/Wa 2408/09) oraz dnia 22 maja 2014r. ( VII SA/Wa 558/14) jak i wyroku NSA z dnia 4 marca 2014. ( II OSK 2385/12).

32 Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przekazując sprawę, organ ten winien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

33 Tak więc przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja kasacyjna, a zatem nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty, a jednie przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd bada zatem czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Należy przy tym mieć na uwadze, że decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalna wyjątkowo i stanowi odstępstwo od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

34 Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego – zasadą dwuinstancyjności – każda sprawa rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego. W związku z powyższym organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem pierwszej instancji.

35 Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

36 Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

37 Z powyższych przepisów wynika, że w zasadzie organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie cytowanego wyżej art. 136 k.p.a.

38 Brak należycie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego jest wadą postępowania, jednak należy zauważyć, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą stosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przewidziana w omawianym przepisie możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Przepis art. 138 k.p.a., realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ukształtował bowiem postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne (zob. wyrok NSA z 25 września 2009 r. w sprawie II OSK 1441/08 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest nadal aktualny, mimo zmiany art. 138 § 2 k.p.a. obowiązującej od dnia 11 kwietnia 2011 r., dokonanej ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. Nr 6 z 10 stycznia 2011, Poz. 18). Przyjąć zatem należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji.

39 Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, iż w sprawie nie zaistniała sytuacja prawna wyczerpująca dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a., a organ odwoławczy z naruszeniem powyższego przepisu uchylił się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy to w jego kompetencji leży "ponowne przeanalizowanie projektu budowlanego celem ustalenia, czy w ścianie szczytowej sytuowanej od granicy z działką nr ewid. [...] znajdują się otwory okienne bądź drzwiowe i czy zostały zachowane odległości określone w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r." jak również odniesienie się do kwestii zastosowania § 204 pkt 5 i 206 warunków technicznych określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. – zgodnie z wytycznymi Sądu.

40 Ponowna ocena projektu budowlanego i analiza jego zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych nie może być przyczyną do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania , bowiem narusza do zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz merytoryczny charakter postępowania przed organem II instancji.

41 Przy ponownym rozpoznaniu organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie w wyżej opisanym zakresie mając na uwadze, iż organ odwoławczy może powołać się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. tylko wówczas gdy wykaże, że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, przy czym korzystając z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ winien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej przekonywująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a.

42 Mając powyższe na uwadze należało uznać iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 136 kpa oraz art. 153 ppsa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

43 Z tych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), rozstrzygniecie o kosztach opierając na treści art. 200 przywołanej ustawy.