Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r., VII SA/Wa 2968/17
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r., VII SA/Wa 2968/17
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
2 Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") - po rozpatrzeniu odwołania E.Sp. z o.o. - uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2017 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2001 r., nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - w części dotyczącej działek nr ewid. [...] [...].
3 Decyzja organu odwoławczego zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
4 Ww. decyzją z [...] sierpnia 2017 r., Wojewoda [...] - na wniosek M. Z. - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2001 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E.Sp. z o.o. (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę obejmującego realizację sieci ciepłowniczej DN 250 od ciepłowni EZNS przy ul. [...] do sieci preizolowanej przy ul. [...] w E. na działkach położonych w E. wg. wykazu stanowiącego załącznik do dokumentacji projektowej - w części dotyczącej działki nr ewid. [...] (powstałej z podziału działki nr ewid. [...]) oraz działki nr ewid. [...] (powstałej z podziału działki nr ewid. [...]) w E..
5 Odwołanie od w.w. decyzji do GINB złożyło E. Sp. z o.o.
6 W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przypomniał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ zaznaczył, że w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją, lecz orzeka jako organ kasacyjny, ponieważ postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy. W konsekwencji, zakres prowadzonego w ramach trybu nadzorczego postępowania dowodowego nie odpowiada temu, prowadzonemu w trybie zwykłym.
7 Ponadto organ II instancji wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny, że organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a., dotyczącym stwierdzenia nieważności, w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji oraz co należy rozumieć pod pojęciem "rażące naruszenie prawa" użytym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ podkreślił, że nie każde naruszenie ma charakter "rażący" i wskazał, że o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy czym organ zaznaczył, że przy korzystaniu z tej - wywołującej najdalej idące konsekwencje - instytucji ww. przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.
8 Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126), dalej: "p.b." - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Bezsporne jest więc, że inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, winien przedstawić dowód jednoznacznie świadczący o posiadaniu przez niego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo to należy oceniać według przepisów prawa cywilnego, tj. może ono wynikać zarówno z prawa własności i innych praw rzeczowych, jak też z umowy najmu lub dzierżawy, bądź innych stosunków zobowiązaniowych, o ile wynika z nich prawo użycia nieruchomości na cele budowlane. Wobec powyższego warunek wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością byłby spełniony, jeżeli inwestor wykazałby, że posiada zgodę właściciela nieruchomości na budowę projektowanego obiektu.
9 GINB podniósł, powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, że sporna inwestycja polega na budowie sieci ciepłowniczej DN 250 od ciepłowni EZNS przy ul. [...] do sieci preizolowanej przy ul. [...] w E.. Z dokumentacji projektowej spornej inwestycji wynika, że przebiega ona przez działki nr ewid. [...] (podzielona na [...] i [...]) oraz [...] (podzielona na [...] i [...]), położonej odpowiednio przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w E.. W dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę użytkownikiem wieczystym działek nr ewid. [...] oraz [...] było Przedsiębiorstwo [...] w W. (akt notarialny z [...] maja 2002 r., Rep. A nr [...]). Aktualnymi właścicielami ww. działek ewid. są: M. Z. oraz G. Z. (KW nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w E. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych).
10 Organ odwoławczy zauważył, że w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, że inwestor posiadał prawo do dysponowania działkami inwestycyjnymi nr ewid. [...] i [...]. Celem ustalenia tej kwestii [...] Urząd Wojewódzki w [...] zwrócił się do inwestora o przedłożenie dokumentu, z którego wynikało prawo inwestora do dysponowania ww. działkami na cele budowlane. Pismem z 28 czerwca 2017 r. E. wyjaśniło, że prawo do dysponowania ww. działkami inwestycyjnymi na cele budowlane wynika z załączonego pisma P. S.A. Zakład Infrastruktury Kolejowej w O. z 27 marca 2001 r., w którym stwierdzono, że "(...) P. S.A. Zakład Infrastruktury Kolejowej w O. wyraża zgodę na skrzyżowanie sieci ciepłowniczej z rur preizolowanych 2Xdn250 (modernizacja) nad torem kolejowym w km [...] linii nr [...] (stacja E.) zgodnie z przedłożonym projektem (...)" oraz z uzgodnień branżowych znajdujących się na "Planie trasy sieci cieplnej [...] Uzgodnienia branżowe arkusz 1/2 Podziałka 1:500 projektowana trasa sieci ciepłowniczej".
11 W ocenie GINB z ww. dokumentów nie wynika jednak prawo inwestora do dysponowania działkami inwestycyjnymi nr ewid. [...] i [...] na cele budowlane. Organ stanął na stanowisku, że czym innym są uzgodnienia branżowe, a czy innym jest zgoda właściciela (użytkownika wieczystego) na realizację inwestycji na należącej do niego działce.
12 Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że poddana kontroli decyzja z [...] maja 2001 r., nr [...] Prezydenta Miasta E. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.
13 GINB przypomniał, że o naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy wywołuje ono skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Oceniając więc skutki niniejszego naruszenia nie można pominąć, iż od dnia wydania kontrolowanej decyzji, tj. od [...] maja 2001 r. upłynęło ponad 16 lat. Organ II instancji stanął na stanowisku, że stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia po upływie ponad 16 lat funkcjonowania jego w obrocie prawnym – w sytuacji gdy z akt sprawy nie wynika, aby przez okres około 16 lat ww. pozwolenie na budowę pawilonu handlowego było kwestionowane przez strony postępowania - pozostawałoby w opozycji do fundamentalnej zasady pewności obrotu, która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań oraz naruszałoby elementarne poczucie sprawiedliwości. W tym miejscu organ powołał m.in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13. Podniósł także, że tym ostatnim uznano za niezgodny z art. 2 ustawy zasadniczej, art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy.
14 Ponadto organ, powołując się na m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2016 r., sygn. akt: II OSK 1603/14 oraz z 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1953/14 wskazał, że "wyrok TK skierowany jest do ustawodawcy, jednakże nie może ujść uwadze, że ów upływ czasu, o którym mowa w tym orzeczeniu, musi być brany pod uwagę przy ocenie ww. skutków społeczno-gospodarczych, które wywołuje rozstrzygnięcie" oraz, że działanie organów państwa na podstawie prawa, będące przejawem zasady praworządności (legalizmu), nie oznacza bezwzględnego obowiązku eliminowania z obrotu wadliwych decyzji, na podstawie których strona nabyła prawo (...), po upływie znacznego czasu od wydania tego aktu administracyjnego. Takie aspekty i konsekwencje zasady praworządności są bowiem ograniczone przez jej inne oblicze, tj. potrzebę stabilizacji stanów społeczno-gospodarczych ukształtowanych mocą aktu administracyjnego, a ponadto przez zasadę zaufania obywatela do państwa, w tym zasadę pewności prawa, które wynikają z art. 2 Konstytucji". W ocenie organu - bez wątpliwości, korzystanie przez osobę z praw wynikających z aktu administracyjnego jest wykonywaniem uprawnień zagwarantowanych jej przez organ władzy publicznej, a więc należy mieć na względzie, że odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej - do których organ zalicza instytucję stwierdzenia nieważności decyzji - nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.
15 Następnie organ II instancji wskazał również, powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b., art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b. a także art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b p.b., że inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę - spornej inwestycji - w terminie ważności ww. decyzji z [...] grudnia 2000 r. Prezydenta Miasta [...] i na tej podstawie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b., natomiast analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna inwestycja, w części dotyczącej działek nr [...] i [...], naruszała w sposób rażący ustalenia ww. decyzji z [...] grudnia 2000 r. Prezydenta Miasta [...], o ustaleniu warunków zabudowy.
16 Odnosząc się do wniosku z 23 lutego 2017 r. – M. Z., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego choć przyznał rację twierdzeniu wnioskodawcy, że przebieg spornej sieci ciepłowniczej uwidoczniony na projekcie zagospodarowania terenu nieznacznie różni się od jej przebiegu uwidocznionego na mapie, w oparciu o którą dokonano uzgodnień branżowych, to jednak - mając na uwadze upływ przeszło 16 lat od wydania kontrolowanej decyzji z [...] maja 2001 r., nr [...] Prezydenta Miasta [...] - nie dopatrzył się, aby ww. decyzja, w części dotyczącej działek nr ewid. [...] i [...] naruszała w sposób rażący przepisy obowiązujące w dacie jej wydania.
17 Ponadto, GINB podkreślił, że ww. decyzja nie narusza rażąco innych przepisów, nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej; nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
18 Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2017 r., znak: [...] - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wniósł M. Z. zarzucając naruszenie:
19 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 2 pkt 2 p.b. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji oraz art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP z 1997 r., poprzez uznanie, iż wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2001 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. Sp. z.o.o. pozwolenia na budowę nie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa;
20 2) art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności dotyczących zakresu, w jakim decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2001 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca E. Sp. z.o.o. pozwolenia na budowę wyłączyła prawo właściciela nieruchomości do jej wykorzystania i zabudowy na cele inwestycyjne zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;
21 3) art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. poprzez uznanie, iż wydanie decyzji wskazanej w pkt 1) i 2) przez Prezydenta Miasta [...] nie narusza w sposób rażący:
22 a) art. 64 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, które gwarantują właścicielom oraz posiadaczom innych majątkowych praw rzeczowych, w tym osobom, którym przysługuje prawo użytkowania wieczystego, równą ochronę prawną, a także wskazują iż prawa te mogą zostać ograniczone jedynie w drodze ustawy, co wyłącza możliwość wydania przez organ administracji publicznej indywidualnej decyzji ograniczającej te prawa bez wskazania konkretnego przepisu ustawy dopuszczającej takie ograniczenia,
23 b) art. 7 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a., które obligują organy władzy publicznej do działania wyłącznie na podstawie i w granicach prawa, a także stoją na straży praworządności mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli w szczególności chroniony przepisami Konstytucji RP, a także art. 32 ust. 1 Konstytucji RP gwarantującego wszystkim równość wobec prawa.
24 W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
25 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowaną wcześniej argumentację.
26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
27 Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.
28 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
29 Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, organy zasadnie uznały, że nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
30 Wnioskodawca wywodził, że kwestionowana decyzja obarczona jest wadą nieważności, gdyż inwestor nie legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, która wówczas pozostawała w użytkowaniu wieczystym P..
31 W pierwszej kolejności należy wskazać, że celem nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Tryb ten umożliwia weryfikację również ostatecznych orzeczeń organów administracji publicznej, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Z tego względu przesłanki nieważnościowe zostały sprecyzowane w art. 156 § 1 k.p.a. i nie jest dopuszczalna ich wykładnia rozszerzająca. Sankcja stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia jest o tyle dolegliwa, że powoduje jego wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, tj. od dnia, w którym zostało wydane. Ponadto weryfikując decyzję w trybie stwierdzenia nieważności uwzględnia się stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.
32 Kontrolowana (we wnioskowanym zakresie) w postępowaniu nieważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2001 r., nr [...] zatwierdzała projekt budowlany i udzielała E. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmującego realizację sieci ciepłowniczej DN 250 od ciepłowni E. przy ul. [...] do sieci preizolowanej przy ul. [...] w E. na działkach położonych w E. wg. wykazu stanowiącego załącznik do dokumentacji projektowej, w tym - w części dotyczącej działki nr ewid. [...] (powstałej z podziału działki nr ewid. [...]) oraz działki nr ewid. [...] (powstałej z podziału działki nr ewid. [...]) w E..
33 Ww. decyzja została wydana w oparciu o przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2009 r., Nr 109, poz. 1126 z późn. zm.i). Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. p.b. (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji organu stopnia podstawowego) pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
34 Ponadto stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.
35 W niniejszej sprawie inwestor nie spełnił wymogów wynikających ze wskazanych przepisów. Sąd podziela stanowisko organu, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, z którego wynikałoby, iż inwestor posiadał prawo do dysponowania działkami inwestycyjnymi nr ewid. [...] i [...] na cele ww. zamierzenia. Dokumentem tym (jak słusznie zauważył organ nadzoru) nie może być pismo P. S.A. Zakład Infrastruktury Kolejowej w O. z 27 marca 2001 r., wyrażające jedynie zgodę na skrzyżowanie sieci ciepłowniczej z rur preizolowanych 2Xdn250 (modernizacja) nad torem kolejowym w km [...] linii nr [...] (stacja E.) zgodnie z przedłożonym projektem (...)". Przedmiotowa zgoda, jak czytamy w pkt 12 tego pisma, stanowi jedynie podstawę do dokonania konserwacji i kapitalnych remontów urządzeń przez użytkownika znajdujących się na terenach kolejowych, po uprzednim zgłoszeniu o przystąpieniu do ww. robót P. Zakładowi Infrastruktury Kolejowej w O..
36 Dowodem stwierdzającym prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w ocenie Sadu, nie mogą stanowić także uzgodnienia branżowe znajdujące się na "Planie trasy sieci cieplnej [...] Uzgodnienia branżowe arkusz 1/2 Podziałka 1:500 projektowana trasa sieci ciepłowniczej". Uzgodnienia te przewidują jedynie plan trasy ciepłowniczej. Nie stanowią one zgody do dysponowania przez inwestora działkami inwestycyjnymi nr ewid. [...] i [...] na cele budowlane.
37 Cechą rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Przy czym nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie (na co także zwrócił uwagę organ odwoławczy) przyjmuje się dodatkowo, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04).
38 Oceniając więc naruszenie powyżej wskazanego przepisu, z uwzględnieniem wyżej opisanych kryteriów, nie można stwierdzić by wydanie kontrolowanej decyzji spowodowało negatywne skutki społeczno-gospodarcze. Pozwolenie na realizację wyżej opisanej inwestycji wydane zostało w 2001., skarżący i zarazem wnioskodawca tego postępowania nabył nieruchomość od P. (działka ew. nr [...] i [...]) w dniu 30 lipca 2002 r., nie kwestionując jej do lutego 2017 r.
39 Powyższą ocenę wzmacnia powołane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r., poz. 702), w którym uznano za niezgodny z art. 2 ustawy zasadniczej art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, na co wskazał sam Trybunał w jego uzasadnieniu, ma charakter wyroku zakresowego dotyczącego pominięcia prawodawczego. Wyrok ten nie spowodował więc zmiany normatywnej, ale wskazał na konstytucyjny sposób rozwiązania powstałej kwestii. Jak zaznaczył Trybunał w ww. wyroku, "Stwierdzenie niekonstytucyjności w zakresie pominięcia prawodawczego nakłada na ustawodawcę obowiązek rozszerzenia unormowania art. 156 § 2 k.p.a., przewidującego ograniczenia możliwości stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy". Trybunał wskazał dalej na konieczność dokonania wykładni art. 156 § 2 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. nie tylko z uwzględnieniem zasady praworządności, przewidzianej w art. 7 Konstytucji, ale również z uwzględnieniem, wynikających z art. 2 Konstytucji, zasady pewności prawa oraz zasady zaufania obywatela do państwa. Trybunał nie przesądził przy tym, czy właściwym sposobem realizacji tego postulatu jest przewidziany aktualnie w art. 156 § 2 k.p.a. dziesięcioletni termin prekluzyjny, który ogranicza stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych obarczonych niektórymi innymi wadami. Wskazał, że "Ustawodawca dysponuje swobodą w wyborze instrumentów prawnych służących realizacji wskazanych przez Trybunał wartości konstytucyjnych".
40 Reasumując wskazać należy, że choć badana w trybie nieważności decyzja, zawiera wady prawne, to nie można powiedzieć, że są to kwalifikowane wady prawne gdyż nie została spełniona przesłanka braku możliwości zaakceptowania skutków społeczno-gospodarczych jakie zrodziła.
41 Podobnie zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, polegającego na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organ oceny materiału dowodowego sprawy, wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a.
42 Za prawidłowe także Sąd uznał rozstrzygnięcie organu odwoławczego co do podstaw uchylenia decyzji organu I instancji i w tym zakresie wydania merytorycznej decyzji (odmowa stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z 2001 r.).
43 Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd oddalił skargę.