Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2017 r., VII SA/Wa 2576/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2017 r., VII SA/Wa 2576/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S.O. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę

Uzasadnienie

2 Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z [...] września 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej k.p.a., art. 235¹ i art. 235² ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1502 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania S. O., dalej również skarżący, od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. O. choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje, wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

3 Organ przedstawił stan sprawy:

4 Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w dniu [...] kwietnia 1999 r. wydał decyzję znak sprawy: [...] o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej: ołowicy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Województwie [...] z dnia [...] czerwca 1999 r. znak sprawy: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 733/00 odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję.

5 Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P., po otrzymaniu w dniu [...] sierpnia 2003 r. zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej złożonego przez skarżącego, przeprowadził ponownie ocenę narażenia zawodowego i po otrzymaniu z [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. orzeczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], wydał w dniu [...] maja 2004 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne - ołów lub jego związki.

6 Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. znak: [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P.. Skarga S. O. na ww. decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 184/05). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 08 czerwca 2006r. sygn. akt II OSK 358/06 oddalił skargę kasacyjną. Tym samym decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. stała się prawomocna.

7 W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w P. wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej podpisane przez S.O. dotyczące jednostki chorobowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych. W zgłoszeniu jako czynnik narażenia zawodowego, który wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej wymieniono ołów i jego związki. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, a następnie w związku z brakiem uwag stron co do prowadzonego postępowania, wydał w dniu [...] sierpnia 2016 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. O. choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych.

8 Od powyższej decyzji S.O. złożył odwołanie.

9 Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wyjaśnił, że odwołanie S. O. podlegało rozpatrzeniu, ale uchylono zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z innych przyczyn niż podane przez niego w odwołaniu. Decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. została wydana z naruszeniem art. 16 § 1 oraz art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

10 W analizowanej sprawie bezspornym jest, że sprawa w przedmiocie podejrzenia u S. O. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, jak wykazano powyżej była już przedmiotem postępowania administracyjnego.

11 Według oceny Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. po otrzymaniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. kolejnego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej u Pana S.O. postąpił prawidłowo wszczynając postępowanie w sprawie. Istotą wszczętego postępowania winno być jednak zbadanie, czy pomiędzy postępowaniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne - ołów lub jego związki, a nową sprawą zainicjowaną ww. zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej, zachodzi tożsamość.

12 W analizowanej sprawie organ I instancji poczynił ustalenia:

13 - podczas przesłuchania Pana S. O. w dniu [...] maja 2014 r. uzyskał wyjaśnienie, że po zakończeniu pracy nie podejmował on żadnej pracy;

14 - po dokonaniu ponownej oceny narażenia zawodowego S. O., kartę oceny narażenia z załącznikami i skierowanie na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej przekazał jednostce orzeczniczej I stopnia, która w dniu [...] lutego 2015 r. wydała orzeczenie lekarskie nr [...] tożsame w swej istocie z orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] marca 2004 r.;

15 - po rezygnacji Pana S. O. z badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. Oddział w W. o wyjaśnienie kwestii podnoszonych przez ww. dotyczących orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez tę jednostkę;

16 - po otrzymaniu od S. O. dodatkowej dokumentacji medycznej zwracał się jeszcze dwukrotnie do ww. jednostki orzeczniczej I stopnia (pisma z dnia [...] marca 2016 r. i [...] maja 2016 r.), by wyjaśnić jej wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...]; Za każdym razem uzyskiwał odpowiedź jednostki orzeczniczej, że przekazywana dokumentacja nie wpływa na zmianę orzeczenia lekarskiego, jednak mimo dokonanych ustaleń wydał w dniu [...] sierpnia 2016 r. decyzję nr [...] ponownie ustalającą brak podstaw do stwierdzenia u Pana S.O. choroby zawodowej - zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.

17 Organ wojewódzki zauważył, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych określona w art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażająca się w tym, że decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone, zmienione bądź dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność na podstawie odpowiednich przepisów prawa. Naruszenie wskazanej zasady przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy pociąga za sobą sankcje nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 ww. Kodeksu. Powyższe ma zastosowanie w przypadku zaistnienia tożsamości sprawy, która istnieje wówczas, gdy jednocześnie spełnione są cztery przesłanki, tj.: w sprawie występują te same podmioty, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, obowiązuje ten sam stan prawny, niezmieniony jest stan faktyczny sprawy, a więc od wydania decyzji nie zaszły tego rodzaju okoliczności, które pozwoliłyby na ponowne rozpoznanie sprawy.

18 Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. stwierdził, że ww. cztery przesłanki przesądzające o tożsamości sprawy zostały spełnione, ponieważ zarówno w postępowaniu, w wyniku którego została wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. jak i w rzeczonym postępowaniu w sprawie występują te same podmioty, stroną postępowania jest S. O. oraz jego pracodawca [...] S.A. [...]-[...] P., ul. [...] oraz ten sam organ administracji publicznej, który rozstrzygnął sprawę w I instancji. Sprawa dotyczy tego samego przedmiotu tj. wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych. Tożsamy jest też stan prawny obowiązujący w datach rozpatrzenia obu analizowanych spraw. Wprawdzie podstawą prawną decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 115) oraz poz. 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia, a obecnie obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), to jednak istotne w rozpatrywanym przypadku przepisy tj. § 1 i § 8 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. oraz § 2 i § 8 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. są w istotnych częściach jednakowe. Identyczne jest też określenie przedmiotowej choroby w wykazie chorób zawodowych, zawarte pod poz. 1 załącznika do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz pod poz. 1 załącznika do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., zwłaszcza że zarówno w obecnym postępowaniu jak i wcześniej występował ten sam niekwestionowany czynnik narażenia zawodowego co do którego zachodziło podejrzenie, że może być przyczyną zatrucia - ołów i jego związki. Organ przyjął zatem ciągłość regulacji prawnej, skoro poprzednia regulacja prawna została przejęta przez obowiązującą obecnie; niezmieniony stan faktyczny sprawy, bowiem nie uległo zmianie narażenie zawodowe S. O. - jak sam oświadczył podczas przesłuchania w dniu [...] maja 2014 r., po zakończeniu pracy w dniu [...] grudnia 1997 r. w Zakładzie [...] w P.(obecnie [...] S.A. [...] -[...] P. ul. [...]) nie podejmował żadnej pracy ze względów zdrowotnych. W obecnie prowadzonym postępowaniu jednostka orzecznicza I stopnia również nie znalazła podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącego.

19 Organ uznał, że z przyczyn wskazanych powyżej sprawa niniejsza nie może być uznana za sprawę nową w stosunku do sprawy rozstrzygniętej już decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2004 r.

20 Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W., rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym uznał, że postępowanie w całości stało się bezprzedmiotowe z powodu tożsamości podmiotowej i tożsamości przedmiotowej aktualnie rozpatrywanej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2004 r. i na mocy art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Organ odnosząc się do zarzutów odwołania skarżącego uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przeprowadzone postępowania wyjaśniające, jak również orzeczenie lekarskie nr [...] potwierdziły tożsamość analizowanych postępowań.

21 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniósł S. O..

22 W uzasadnieniu podniósł, że od 2004 r. do chwili obecnej stan jego zdrowia ulega pogorszeniu z powodu zatrucia ołowiem. Skarżący zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy i załączył do skargi 10 dokumentów. Uznał, że niewłaściwe i krzywdzące dla niego było stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. odmawiające postępowania w jego sprawie.

23 W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

25 Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] września 2016 r. uchylająca w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o braku podstaw do stwierdzenia u S. O. choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje, wymienionej w pozycji 1 wykazu chorób zawodowych, i umarzająca postępowanie organu pierwszej instancji.

26 Podstawą uchylenia decyzji i umorzenia postępowania przez organ drugiej instancji było ustalenie, że niniejsza sprawa została już wcześniej, w innym postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięta decyzją ostateczną, funkcjonującą w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2004 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Nr [...] z [...] maja 2004 r. o braku podstaw do stwierdzenia u S. O. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne- ołów i jego związki, co do której WSA w Warszawie oddalił skargę wyrokiem z 30 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 184/05, a NSA wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r. oddalił skargę kasacyjną). Powyższe spowodowało, iż WPIS uznał za niedopuszczalne przeprowadzenie kolejnego postępowania w tej samej materii i wydanie decyzji merytorycznej. Zdaniem WPIS postępowanie uznać należało za bezprzedmiotowe.

27 Sąd w całości podziela argumentację przedstawioną przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

28 Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. ostateczne są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Art. 16 § 1 K.p.a. ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego (B. Adamiak (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2005 r., str. 101, t. 3). Z kolei według art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

29 Wskazać należy, iż decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów oraz tego samego przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Zmiana stanu prawnego nie wpływa przy tym na zmianę przedmiotu, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Stan faktyczny powinien być natomiast brany pod uwagę, jeżeli chodzi o tożsamość sprawy, tylko w odniesieniu do faktów prawotwórczych (por. J. Borkowski (w:) Komentarz, 2004, s. 732; wyrok NSA z 10 czerwca 1994 r., II SA 1192/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 83).

30 Co do zasady przyjąć należy, że stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, iż sprawa administracyjna została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją administracyjną, powoduje konieczność umorzenia tego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. Niedopuszczalne bowiem jest ponowne rozstrzyganie sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż prowadziłoby to do naruszenia obowiązującej również w postępowaniu administracyjnym zasady res iudicata oraz do wydania decyzji nieważnej z mocy art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.

31 Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, iż stanowisko PWIS w W. zawarte w zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Analiza akt sprawy wskazuje, iż w istocie pomiędzy postępowaniem zakończonym decyzją PWIS w W. z [...] listopada 2004 r., a postępowaniem zainicjowanym przez skarżącego w kwietniu 2014 r. zachodzi tożsamość. Po pierwsze, zarówno w postępowaniu administracyjnym podlegającym kontroli w niniejszej sprawie, jak i w postępowaniu zakończonym decyzją PWIS w W. z [...] listopada 2004 r., stroną domagającą się stwierdzenia choroby zawodowej był skarżący. Również ten sam był organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania w obu sprawach. Tożsamy był również pracodawca [...] S.A. w P..

32 Zmianie nie uległ również stan faktyczny sprawy ponieważ, zarówno przed wydaniem decyzji przez PWIS w W. w roku 2004 r., jak i przed złożeniem wniosku przez skarżącego w 2014 r. nie pracował on już u tego pracodawcy. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego zakończył on pracę w dniu [...] grudnia 1997 r. i po tym dniu nie podejmował innej pracy. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że oba wnioski dotyczą tego samego okresu zatrudnienia.

33 Na powyższe wskazuje również porównanie treści zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej z [...] sierpnia 2003 r. oraz z [...] kwietnia 2014 r. Skarżący wskazał w obu sprawach na tę samą jednostkę chorobową - zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez ołów (pkt 1 z wykazu chorób określonych w cyt. rozporządzeniu), przy jednoczesnym braku wskazania nowych okoliczności, w zakresie postępowania wszczętego z inicjatywy skarżącego z sierpnia 2003 r. Nadto na tożsamość stanu faktycznego w sprawie wskazuje też treść orzeczeń lekarskich wydanych w obu postępowaniach tj. przed wydaniem decyzji z [...] listopada 2004 r. i przed wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2016 r. W obu postępowaniach orzeczenia dotyczą diagnozowania u skarżącego tej samej choroby zawodowej, wskazują na ten sam okres narażenia zawodowego (zakończenie pracy w 1997 r.), ten sam czynnik narażenia zawodowego (sposób wykonywania pracy), ten sam rodzaj pracy i stanowisko i miejsce zatrudnienia, w którym wystąpiło narażenie zawodowe stanowiące przyczynę zgłoszenia podejrzenia choroby. W orzeczeniach zgodnie stwierdzono brak związku pomiędzy chorobą skarżącego a miejscem pracy. Bez wątpienia można zatem stwierdzić całkowitą tożsamość podmiotową i przedmiotową spraw co potwierdza prawidłowość i zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

34 Jeżeli chodzi o podstawę prawną żądania skarżącego wskazać należy, że w dacie złożenia pierwszego wniosku o stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne – wymienionej w pozycji nr 1 wykazu chorób zawodowych, jak i drugiego wniosku dotyczącego stwierdzenia choroby zawodowej – zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne- ołów i jego związki, obowiązywały wprawdzie inne przepisy wydane na podstawie art. 237 § 1 Kodeksu pracy ale o tożsamej treści. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. (Dz. U. z 2002 r. Nr 132, poz.1115) wskazano, w załączniku pod pozycją nr 1 "Zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez następujące substancje chemiczne: 10) ołów lub jego związki.

35 W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz.U.2013, poz.1367) pod pozycją pierwszą wskazano: "Zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne".

36 Świadczy to o tożsamości stanu prawnego istotnego dla rozstrzygnięcia obu porównywanych sprawach, zwłaszcza, że chorobę w obu wnioskach miała wywołać ta sama substancja – ołów lub jego związki.

37 Mając na uwadze powyższe rozważania należało zaakceptować ustalenie organu odwoławczego, że niniejsza sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta, co powodowało konieczność umorzenia przez organ pierwszej instancji postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

38 Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a.