Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., VII SA/Wa 1747/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., VII SA/Wa 1747/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi E. M. i D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących D.M. i E. M. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzory Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012r.

3 ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania

4 administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu

5 odwołania D. i E. M. - utrzymał w mocy decyzję [...]

6 Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2011 r. ([...])

7 odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru

8 Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]).

9 W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. organ

10 powiatowy udzielił [...][...] Piekarnia [...] S.A., pozwolenia na

11 użytkowanie rozbudowy piekarni [...] - magazynu izotermicznego, na

12 działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obręb [...], położonych

13 przy ul. [...]w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty

14 [...] z dnia [...].07.2006 r. oraz z dnia [...].08.2007 r.

15 Organ zaznaczył, że postępowanie nieważnościowe wszczęto z urzędu i

16 wyjaśnił, że jego istotą jest wyłącznie zbadanie, czy kontrolowana decyzja obarczona

17 jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

18 GINB podzielił stanowisko organu I instancji, że ww. decyzja nie jest obarczona

19 wadami nieważności. Wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. -

20 Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej ustawa organ

21 wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego po

22 przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli. Z protokołu kontroli z dnia [...].12.2012 r. wynika, że inwestycję wykonano zgodnie z decyzjami o pozwoleniu na budowę z dnia

23 [...].07.2006 r. i [...].08.2007 r. Według oświadczenia kierownika budowy jedynie

24 nieistotnie odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego, które to odstąpienia

25 uwzględniono w dokumentacji powykonawczej.

26 Inwestor przedstawił również oświadczenie z dnia [...].11.2008 r. o braku

27 sprzeciwu organów wymienionych w art. 56 ustawy. Organ powiatowy zobligowany był

28 zatem do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowy.

29 Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że kwestia prowadzenia

30 robót po wstrzymaniu wykonania pozwolenia na budowę (w postępowaniu

31 wznowieniowym) nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego

32 decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tym bardziej, że w dacie jej wydania pozostawała

33 w mocy decyzja o pozwoleniu na budowę, a fakt prowadzenia robót pomimo ich

34 wstrzymania nie został udokumentowany przez PINB w [...].

35 Organ wskazał, że powołany w odwołaniu § 21 rozporządzenia Ministra

36 Gospodarki z dnia 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

37 odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) dotyczy gazociągu, tzn. rurociągu

38 wraz z wyposażeniem służącym do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych. Ta

39 definicja nie może być więc utożsamiana z instalacją gazową w budynku.

40 Podobnie, brak ważnej decyzji Urzędu Dozoru Technicznego zezwalającej na

41 eksploatację dźwigu nie mógł stanowić o odmowie udzielenia pozwolenia na

42 użytkowanie, a jedynie uniemożliwiał korzystanie z tego urządzenia.

43 Konkludując organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. nie wypełnia

44 żadnej z przesłanek z art. 156 § 1kpa.

45 Pozostałe zarzuty odwołania organ ocenił jako pozostające bez wpływu na

46 zasadność rozstrzygnięcia.

47 Skargę na powyższą decyzję złożyli D. i E. M. zarzucając

48 naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

49 tj. 77 § 1 i 80 kpa polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych

50 do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego rozpatrzenia materiału

51 dowodowego, jak również zaniechanie wyprowadzenia ocen w oparciu o cały materiał

52 dowodowy, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu podstawy faktycznej i

53 prawnej rozstrzygnięcia.

54 Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując, że

55 zaskarżona decyzja narusza prawo. Wadliwe jest stanowisko, że wstrzymanie

56 wykonania pozwolenia na budowę nie ma znaczenia w sprawie, skoro w obrocie była

57 decyzja o pozwoleniu na budowę, a fakt prowadzenia robót pomimo ich wstrzymania

58 nie został udokumentowany przez PINB.

59 Przytoczyli art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 11 ustawy wskazując, że warunkiem sine

60 qua non wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jest wzniesienie inwestycji

61 zgodnie z pozwoleniem na budowę.

62 Skarżący powołując się na orzecznictwo podnieśli, że budowa obiektu

63 rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kontynuowana

64 po wstrzymaniu jej wykonania jest przypadkiem prowadzenia robót bez pozwolenia na

65 budowę. Dodali, że do wydania pozwolenia na użytkowanie niezbędne jest wydanie

66 decyzji o pozwoleniu na budowę lub innej decyzji z art. 49 ust. 4 lub 51 ust. 4 ustawy.

67 Brak takiej decyzji uniemożliwia prawidłowe przeprowadzenie obowiązkowej kontroli.

68 Powołali orzecznictwo wskazujące, że organy nadzoru powinny przeprowadzić

69 dokładne ustalenia prawidłowości budowy i w oparciu o nie zastosować odpowiednie

70 przepisy ustawy z wyjaśnieniem, czy inwestor prowadził roboty także po uchyleniu

71 pozwolenia na budowę. Ponadto, rozpoczęcie budowy na podstawie ostatecznego

72 pozwolenia na budowę, którego nieważność następnie stwierdzono, jest przypadkiem, o

73 którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy.

74 Zaskarżona decyzja narusza zatem również art. 7 i 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa.

75 Organ nie wyjaśnił bowiem, dlaczego wstrzymanie wykonalności pozwolenia na budowę

76 nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu decyzji o pozwoleniu na

77 użytkowanie oraz jakie roboty wykonano do momentu doręczenia postanowienia o

78 wstrzymaniu, a jakie - po tej dacie.

79 Błędne było również twierdzenie organu, że według protokołu obowiązkowej

80 kontroli inwestycję wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę, wg oświadczenia

81 kierownika budowy wykonano jedynie nieistotne odstępstwa od projektu, a inwestor

82 przedstawił oświadczenie o braku sprzeciwu organów wymienionych w art. 56 ustawy

83 jest błędne. Do wniosku z [...].11.2008 r. inwestor dołączył bowiem oświadczenie z dnia

84 [...].11.2008 r., do którego dołączył zawiadomienia Inspekcji Ochrony Środowiska,

85 Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej

86 Ponadto, w protokole z obowiązkowej kontroli z [...].12.2008 r. wskazano w pkt 7,

87 że wezwanie dotyczyło [...].11.2008 r. (którego w aktach nie ma). Co więcej, w

88 oświadczeniu z dnia [...].11.2008 r. kierownik budowy wskazał, że projekt wykonano z

89 nieistotnymi zmianami wskazanymi w dokumentacji technicznej. W pkt 8.5 protokołu

90 zaś wskazano, że wykonano wszystkie roboty budowlane.

91 W kontekście powyższego skarżący przytoczyli art. 56 ust. 1 ustawy wskazując,

92 że pierwszym dniem, w którym można złożyć oświadczenie jest dzień zakończenia

93 budowy. Tymczasem wnioskodawca załączył do wniosku zawiadomienia z 2007 r.,az

94 protokołu nr [...] wynika, że [...].03.2008 r. przeprowadzono kontrolę, w wyniku której

95 ustalono, że budowy nie zakończono. Okoliczność ta stanowiła podstawę wydania

96 decyzji z dnia [...].09.2008 r. nr [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu

97 na użytkowanie z dnia [...].06.2008 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...].11.2008 r.

98 Skarżący dodali, że nie wykonano elewacji budynku, co odzwierciedlono w

99 dokumentacji, a co ma znaczenie przy ocenie wiarygodności oświadczeń. Wskazali, że

100 dokumentacja fotograficzna zostanie złożona w sądzie. Wnioskodawcy złożyli by ją w

101 organie, gdyby zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organ umożliwił im wypowiedzenie się w

102 określony terminie i złożenie wniosków dowodowych.

103 Na marginesie wskazali, że organ nie wziął pod uwagę, że WINB [...].06.2008 r.

104 zawiadomił Prokuraturę Rejonową w [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa

105 przez kierownika budowy, prezesa zarządu [...][...] i projektanta wobec

106 dwukrotnego złożenia fałszywego oświadczenia, występując o udzielenie pozwolenia na

107 użytkowanie ww. budynku, a ponadto, oświadczenia te były sprzeczne z wynikami

108 kontroli z marca 2008 r. wskazującymi, że części inwestycji nie zrealizowano.

109 Skarżący powołali orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn.

110 IV CSK 511/08 i 8 marca 2005 r. IV CK 623/04 wywodząc, że urządzenia gazowe -

111 wbrew stanowisku organu - z chwilą podłączenia do sieci stają się częścią sieci

112 gazowej, o której mowa w § 2 pkt. 1 ww. rozporządzenia, a więc elementem gazociągu

113 wymienionym w § 21 rozporządzenia.

114 Skarżący dodali, że w skład inwestycji wchodzi dźwig objęty art. 14 ust. 1 ustawy

115 z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.). Nie

116 można więc oddzielać kwestii użytkowania dźwigu, od kwestii korzystania z całej

117 inwestycji.

118 Nadto, wbrew art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy, inwestor nie dołączył do wniosku

119 protokołu odbioru technicznego urządzeń zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia

120 ścieków. Zgodnie z § 9 ust. 7 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków

121 na terenie miasta [...] (zał. do uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z [...]

122 kwietnia 2006 r.) na odbiorcę usług nałożono obowiązek uzgodnienia z dostawcą usług

123 wszelkich zamierzeń przebudowy lub rozbudowy wewnętrznej instalacji wodociągowej i

124 zamierzeń prowadzących do zmiany ilości i przeznaczenia wody. Według § 5 pkt 2

125 regulaminu, dostawca usług spisuje protokół odbioru technicznego wybudowanych

126 urządzeń, a w przypadku przekazania tych urządzeń do jego eksploatacji lub na stan

127 majątkowy, również protokół odbioru technicznego końcowego, będący podstawą

128 odrębnie zawieranej umowy o przekazaniu urządzeń wraz z kompletem dokumentacji

129 technicznej. Odbiór definiuje § 2 ust. 2 pkt 2, który stanowi, że przez odbiór techniczny

130 należy rozumieć czynność, której celem jest stwierdzenie, czy urządzenia zaopatrzenia

131 w wodę lub odprowadzenia ścieków zostały wykonane zgodnie z wydanymi przez

132 dostawcę usług warunkami technicznymi oraz zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i

133 normami technicznymi.

134 W tej sytuacji, protokół odbioru technicznego winien zostać złożony wraz z

135 wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy.

136 Organ stwierdził, że powyższe zarzuty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, co

137 narusza art. 107 § 3 kpa.

138 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko

139 przedstawione w zaskarżonej decyzji.

140 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

141 Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa

142 materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa.

143 Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione

144 zasługiwały na uwzględnienie.

145 Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] maja 2012r. Główny Inspektor Nadzory Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] grudnia 2008 r., którą organ udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy piekarni [...] - magazynu izotermicznego, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2007 r.

146 Zaskarżoną decyzję wydano w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest

147 postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten umożliwia kontrolę również decyzji ostatecznych, co jest wyjątkiem od zasady zawartej w art. 16 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu, odmiennie od postępowania zwyczajnego, jedynie wyjaśnienie, czy doszło do kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Nadto, organ bada kontrolowaną decyzję, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania.

148 Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące

149 naruszenie prawa, o której - w świetle ugruntowanego orzecznictwa - decydują łącznie

150 trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został

151 naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje

152 decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na jednoznacznej sprzeczności między

153 treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W

154 sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w

155 bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga wykładni prawa. Skutki,

156 które wywołuje decyzja rażąco naruszająca prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne

157 naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie można zaakceptować decyzji jako

158 aktu praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04).

159 W takim kontekście winna być poddana kontroli organu decyzja wydana w

160 postępowaniu zwyczajnym. Przy czym, organ winien prowadzić postępowanie z

161 zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w

162 szczególności w art. 7, 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa. Wprawdzie w postępowaniu o

163 stwierdzenie nieważności decyzji organ, co do zasady, nie prowadzi postępowania

164 dowodowego, winien jednak dysponować pełnym materiałem dowodowym, tym który

165 zgromadził organ w postępowaniu zwykłym.

166 Braki w tym zakresie powodują, że stanowisko organu o braku przesłanek do

167 stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

168 [...] z dnia [...] grudnia 2008r. była co najmniej przedwczesne.

169 Poddając kontroli decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie pod kątem

170 przesłanek wynikających z art. 156 § 1 kpa, organ winien mieć na uwadze, że istotą

171 tego postępowania jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w

172 sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap

173 procesu inwestycyjnego mający na celu sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest

174 zgodny z obiektem projektowanym, na który udzielono pozwolenia budowlanego.

175 Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest jednoznaczne ustalenie, że

176 proces budowlany został zakończony a obiekt nadaje się do użytkowania.

177 Jak wskazuje art. 59 ust. 1 ustawy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia

178 na użytkowanie po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a

179 ustawy. Badanie zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia

180 na budowę, jest zatem kwestią podstawową bez której nie można mówić o wydaniu

181 pozwolenia na użytkowanie obiektu. W art. 59a ustawy określono zakres obowiązkowej

182 kontroli, którą organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany przeprowadzić po

183 otrzymaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W ust. 1 ww. artykułu

184 zawarto ogólną zasadę, że przedmiotem kontroli jest sprawdzenie, czy budowa była

185 prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę.

186 Zasada ta ulega konkretyzacji w ust. 2 tego przepisu zawierającego zamknięty katalog

187 spraw podlegających sprawdzeniu, który wiąże organ w takim zakresie, w razie

188 stwierdzenia nieprawidłowości, mogą być nakładane ewentualne kary, a w

189 konsekwencji odmowa pozwolenia na użytkowanie.

190 Nie mniej do oceny, czy decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie z dnia [...]

191 grudnia 2008r. nie jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa niezbędne

192 było dokonanie analizy nie tylko ustaleń organu dokonanych podczas obowiązkowej

193 kontroli, oraz dokumentów dołączonych do wniosku o jej przeprowadzenie - choć i ta

194 jest niepełna - ale również ich zgodność z projektem rozbudowy piekarni szwajcarskiej

195 o magazyn termiczny, zatwierdzonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. (nr [...]),

196 zwłaszcza w kontekście w pkt 8.7. protokołu obowiązkowej kontroli. W zapisie tym

197 wskazuje się na nieistotne - wg oświadczenia kierownika budowy i załączonych

198 rysunków - odstąpienie od projektu budowlanego. W oświadczeniu kierownik budowy

199 ocenia dokonane zmiany jako nieistotne, powołując się na dokumentację

200 powykonawczą, jednak do akt niniejszej sprawy taka dokumentacja nie została

201 dołączona, a samo oświadczenie nie jest potwierdzone przez projektanta i inspektora

202 nadzoru inwestorskiego, jeśli taki został ustanowiony. Nie można było zatem ustalić, czy

203 w istocie dokonano zmian o charakterze nieistotnym, a w konsekwencji, czy nie doszło

204 do rażącego naruszenia art. 36 a cyt. ustawy.

205 Do akt sprawy winien być również dołączony dziennik budowy, który

206 odzwierciedla przebieg robót budowlanych i okoliczności zachodzących w toku procesu

207 budowlanego.

208 W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie został przedstawiony pełny

209 przebieg sprawy, skoro jedynie z wniosków i pism skarżących wynika, że uprzednio

210 było już prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie spornej

211 rozbudowy, a decyzja w nim zapadła ([...].06.2008) została wyeliminowana z obrotu

212 prawnego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z

213 dnia [...] września 2008r. ([...]), utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora

214 Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. ([...])

215 W związku z powyższym zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów

216 postępowania art. 7, 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa, a rozstrzygnięcie należało ocenić jako

217 przedwczesne, bo wydane w oparciu o niekompletne akta sprawy.

218 Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. W

219 kontekście przedstawionych na wstępie zasad obowiązujących w postępowaniu

220 nieważnościowym i przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie można było

221 bowiem, jako rażącego naruszenia prawa uznać niewykonania pełnej elewacji budynku,

222 nie przedstawienia decyzji zezwalającej na eksploatacje dźwigu, czy protokołu odbioru

223 technicznego urządzeń zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Gdyby

224 ustawodawca wymagał od inwestora załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na

225 użytkowanie obiektu decyzji organu nadzoru technicznego, to dałby temu wyraz w art.

226 56 ustawy.

227 Dopuszczalne było również przedstawienie w dniu [...] listopada 2008r.

228 oświadczenia wymaganego art. 57 ust. 3 ustawy z powołaniem się na dokumenty

229 wystawione [...] listopada 2007r., jeśli potwierdzono w nich stan, który nie uległ zmianie.

230 Podobnie, samo zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w [...] przez

231 WINB w dniu [...] czerwca 2008 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez

232 kierownika budowy, prezesa zarządu [...][...] i projektanta wobec dwukrotnego

233 złożenia fałszywego oświadczenia w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie

234 ww. budynku, pozostawało bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Wydanie orzeczenia

235 sądowego stwierdzającego popełnienie przestępstwa stanowiłoby natomiast przesłankę

236 do ewentualnego wszczęcia postępowania wznowieniowego, na podstawie art. 145 § 1

237 pkt 1 kpa.

238 Na koniec wyjaśnić trzeba, że zarzut prowadzenia robót budowlanych po ich

239 wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] października 2007r. nie mógł mięć wpływu na

240 rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie, jak wywodzili skarżący, skoro obowiązkiem

241 organów było zbadanie, czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

242 [...] z dnia [...] grudnia 2008r. nie zawiera wad kwalifikowanych, wymienionych w

243 art. 156 § 1 kpa, a rzeczą organów, w postępowaniu zwyczajnym w tej końcowej fazie

244 procesu inwestycyjnego jest wyłącznie ocena, czy obiekt został wykonany zgodnie z

245 pozwoleniem na budowę, z zachowaniem zasad wynikających z art. 57, 56, 59 i 59 a

246 cyt. ustawy i w konsekwencji, czy nadaje się do użytkowania. Bez znaczenia pozostaje

247 przy tym fakt, że wyrokami z dnia 21 października 2010r. Wojewódzki Sąd

248 Administracyjny w Warszawie w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 1462/10 oraz VII

249 SA/Wa 1461/10 oddalił skargi inwestora na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru

250 Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010r. ([...]oraz

251 [...]) utrzymujące w mocy decyzje Wojewody [...]: z

252 dnia [...] lipca 2008r. i [...] lipca 2008r stwierdzające nieważność decyzji z dnia [...] lipca

253 2006r. o pozwoleniu na budowę ww. piekarni oraz decyzji ją zmieniającej z dnia [...]

254 sierpnia 2007r. W dacie wydania decyzji badanej w niniejszej sprawie tj. w dniu [...]

255 grudnia 2008r. pozostawała bowiem w obrocie prawnym ww. decyzja [...] sierpnia 2007r.

256 zatwierdzająca projekt zamienny w zakresie rozbudowy piekarni [...]. Zgodnie

257 bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną

258 decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione

259 postępowanie podlega wznowieniu. W wyroku NSA z dnia 11 października 2005 r. w

260 sprawie II OSK 101/05 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażono pogląd, który w pełni podziela

261 Sąd w składzie rozpoznającym nin. sprawę, że w sytuacji, w której stwierdzono

262 nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu już po

263 wydaniu na jej podstawie pozwolenia na budowę właściwym trybem do wzruszenia tej

264 ostatniej decyzji będzie wznowienie postępowania. Nie stoi na przeszkodzie takiej

265 ocenie treść uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12 (dostępna

266 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której wyrażono pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji,

267 w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić

268 podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2

269 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na

270 podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Analiza treści uzasadnienia tego ostatniego

271 orzeczenia wskazuje, że wskazany w nim tryb wzruszania ostatecznych decyzji może

272 mieć charakter jedynie wyjątkowy, w sytuacjach w niej opisanych.

273 Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem

274 przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

275 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

276 podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia

277 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

278 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I i II sentencji.

279 O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.