Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r., VII SA/Wa 1440/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r., VII SA/Wa 1440/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi W P i M P na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie

2 VII SA/Wa 1440/18

UZASADNIENIE

3 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...], po rozpoznaniu odwołania W P i M P (dalej określanych jako "Skarżący") na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

4 Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

5 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2018r., znak [...] stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (zwanego dalej PINB dla miasta [...] ) z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] zatwierdzającej M P i W P projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. zabudowy 418,00 m², pow. użytkowej 425,90 m², pow. garażu 41,40 m² , o kubaturze 3258,00 m³ zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] , działki nr [...],[...][...] obr[...] k.m. 1 oraz zezwalającej na wznowienie robót budowlanych związanych z budową ww. obiektu oraz zobowiązującą do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

6 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że z decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002 r. wynika, iż inwestycja obejmować miała budowę budynku letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym oraz budowę niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Natomiast podczas budowy dokonano istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu m.in. w zakresie zmiany sposobu użytkowania na budynek mieszkalny całoroczny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że decyzja o warunkach zabudowy przewidywała lokalizację budynku letniskowego, a w momencie wydawania decyzji nr [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszczał na tym terenie tego typu budowy (budownictwa mieszkalnego). Zgodnie bowiem z §25 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. teren oznaczony symbolem 3 ZL posiada przeznaczenie podstawowe jako tereny leśne.

7 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że dla oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego zamiennego z przepisami dotyczącymi zagospodarowania przestrzennego, odniesieniem powinna być wydana i skonsumowana przez pozwolenie na budowę decyzja o warunkach zabudowy. Mając na uwadze powyższe stwierdził, iż zatwierdzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] projektu budowlanego zamiennego dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w sytuacji, gdy na tym terenie zgodnie z wydaną decyzją o warunkach zabudowy dopuszczono tylko zabudowę letniskową jest oczywistym naruszeniem prawa. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego oraz § 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie budzi wątpliwości, iż budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku nie może pełnić funkcji budynku służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych całorocznie.

8 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie do zaakceptowania jest z punktu widzenia społeczno-gospodarczych skutków sytuacja, w której w wyniku dokonania istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego (bez uprzedniego uzyskania decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej) organ nadzoru budowlanego zamiast "naprawić" stan niezgodny z prawem, dopuszcza do jego naruszenia czy wręcz akceptuje obejście prawa.

9 W odniesieniu do złożonego przez pełnomocnika W P wniosku dowodowego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż wskazywane dokumenty znajdujące się w aktach PINB dla miasta [...] znak [...] nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

10 Pismem z dnia 15 lutego 2018 r. Skarżąca M P złożyła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...]. Skarżąca zaskarżyła decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...]stycznia 2018 r. w całości, wniosła o jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia lub zmianę poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.

11 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wskazał, iż inwestycja przewidziana w zatwierdzonym projekcie zamiennym – tj. budynek mieszkalny jednorodzinny, nie była zgodna z ustaleniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż ta ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zagospodarowaniu terenu dla funkcji rekreacyjnej, tzn. dla budowy budynku letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym. Stwierdził, że z uzasadnienia tej decyzji wynika jednoznacznie, że na przedmiotowym terenie istniał zakaz lokalizacji obiektów niezwiązanych z funkcja rekreacyjną. Natomiast zatwierdzony projekt zamienny jest z projektem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a nie budynku letniskowego.

12 Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że projekt decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był uzgadniany z Konserwatorem Zabytków w [...] w zakresie zasad ochrony konserwatorskiej. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2002 r., znak [...] Konserwator Zabytków w [...] stwierdził, że "analiza widokowa przeprowadzona pod kątem wysokości projektowanej inwestycji w stosunku do zespołu klasztornego wykazała, że istnieje możliwość jej realizacji (budynek parterowy z poddaszem użytkowym) bez zakłócenia warunków ekspozycji tego klasztoru". Natomiast według zatwierdzonego projektu zamiennego budynek ma parter, pierwsze piętro oraz strych. Analiza widokowa nie dotyczyła więc budynku projektowanego w budowlanym projekcie zamiennym, co oznacza, że inwestycja po przeprowadzeniu istotnych zmian, nie była zgodna z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu ustalonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. oraz obowiązującym wówczas miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

13 Główny inspektor Budowlany stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] rażąco naruszył art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdzając projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego pomimo, że nie był on zgodny zarówno z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla inwestycji pierwotnie planowanej, jak i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

14 Organ w uzasadnieniu podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nie do zaakceptowania jest z punku widzenia społeczno-gospodarczych skutków sytuacja, w której w wyniku dokonania istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego organ zamiast "naprawiać" stan niezgodny z prawem, dopuszcza do jego naruszenia czy wręcz akceptuje obejście prawa.

15 Pismem z dnia 10 maja 2018 r. Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

16 I) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 157 § 1 k.p.a., art. 158 § 1 oraz art.107 ust.3 k.p.a., 16 k.p.a., a także art. 3 pkt 2a, art. 51 ust.1 pkt 3, art. 51 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 140 kodeksu cywilnego, §8, § 15, § 25,§ 26 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu Pierwszej Instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] jako decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak jest ku temu faktycznych jak i prawnych przesłanek;

17 II) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 157 § 1 k.p.a., art. 158 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] jako decyzji wydanej z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak jest ku temu faktycznych jak i prawnych przesłanek;

18 III) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 157 § 1 k.p.a. oraz art. 158 § 1 poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] jako decyzji wydanej z naruszeniem prawa w sytuacji, gdy brak jest ku temu faktycznych jak i prawnych przesłanek;

19 IV) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organu pierwszej instancji o uznaniu rażącego naruszenia prawa ze względu na społeczno – gospodarcze skutki naruszenia, co nie ma uzasadnienia chociażby w wykładni językowej przytoczonego artykułu oraz naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

20 V) art. 7, art. 76, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz dowolnej ocenie materiału dowodowego w szczególności w sytuacji, gdy inwestycja nie narusza istniejącego ładu architektonicznego w istniejącej zabudowie;

21 VI) art. 31 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie Stowarzyszenia "Grupa [...] " w sytuacji, gdy brak było ku temu uzasadnienia w świetle celów statutowych tej organizacji jaki i interesu społecznego.

22 Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji wraz z decyzją organu pierwszej instancji w całości.

23 Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł odpowiedź na skargę z wnioskiem o jej oddalenie.

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

25 Skarga jest niezasadna.

26 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) .

27 Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018r. , stwierdzającą nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011r., zatwierdzającej M i W P projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego , położnego przy ul. [...] w [...]na działkach [...],[...], i [...],w obrębie [...] , oraz zezwalającej na wznowienie robót budowlanych i zobowiązującej do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

28 Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia, a mianowicie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy, co do istoty jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 28 maja 1985 r. I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji.

29 Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem.

30 Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja jest dotknięta przesłanką nieważnościową - rażącym naruszeniem prawa , co wymusza stwierdzenie nieważności tej decyzji.

31 Na wstępie wskazać należy, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż Skarżący przed rozpoczęciem spornej inwestycji uzyskali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002r., z której wprost wynika, że wydana została dla potrzeb budowy domu letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym. Z uzasadnienia decyzji wynika, że planowana pod inwestycję nieruchomość położona jest w strefie lasów i parków leśnych z dominująca funkcją ekologiczną, publiczną ( lasy, parki leśne, zadrzewienia rekreacyjne). Zaznaczono w niej zakaz lokalizowania obiektów niezwiązanych z funkcją rekreacyjną. Podkreślono istnienie na tym terenie nadzoru archeologiczno- konserwatorskiego jak również ochrony widokowej wzgórza i sanktuarium jasnogórskiego pod kątem wysokości proponowanej zabudowy oraz jej proporcji w stosunku do zespołu klasztornego. Jednocześnie jednoznacznie wskazano, że dokonana w badanej sprawie analiza widokowa wykazała, iż budowa budynku letniskowego, parterowego z poddaszem użytkowym nie zakłóci istniejących warunków ekspozycji sanktuarium. Powyższe koresponduje z postanowieniem uzgadniającym [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 2002r., które wprost przewiduje możliwość realizacji budynku parterowego z poddaszem użytkowym. W następstwie cytowanej treści wskazanych dokumentów , Skarżący uzyskali decyzję dnia [...] lutego 2005r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku letniskowego o powierzchni użytkowej 378,80 m2 w warunkach obowiązywania opisanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002r.

32 Jednocześnie bezspornym jest, że kontrola dokonana przez nadzór powiatowy w dniu [...] czerwca 2010r. ujawniła, że w miejsce obiektu objętego decyzję dnia [...] lutego 2005r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku parterowego z poddaszem użytkowym , inwestorzy wykonali pierwsze piętro z istotnym odstępstwem od projektu, polegającym na wykonaniu ścian zewnętrznych w pełnej wysokości ze stropem Ackermana nad całą kondygnacją, w trakcie realizacji były ściany kolankowe strychu oraz planowano wykonanie dachu płaskiego żelbetowego - w miejsce wielospadowego ostrego, przewidzianego w projekcie.

33 Powyższe pozwala zatem na ustalenie, że opisana wyżej realizacja nastąpiła w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę , z odstępstwami od jego treści, co oznacza, że ustalenie przez organy zgodności realizacji z dokonanym zgłoszeniem podlegało ocenie w trybie przepisów art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

34 Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że przeprowadzone postępowanie legalizacyjne miało miejsce z rażącym naruszeniem tego prawa , w rozumieniu art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a.

35 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] , działając na podstawie art.51 ust.1 pkt.3 Prawa budowlanego nałożył na Skarżących obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego w celu doprowadzenia realizowanej przez nich inwestycji do stanu zgodnego z prawem , a następnie zatwierdził projekt złożony przez inwestorów na podstawie art. 51 ust.4 wskazanej ustawy pomimo jego niezgodności zarówno z treścią decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...]grudnia 2002r. , jak i z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

36 Dla oceny stanu faktycznego sprawy niniejszej istotnym jest, że decyzja wydawana przez organ na podstawie art. 51 ust.4 Prawa budowlanego, legalizując roboty budowlane wykonane przez Inwestorów z odstępstwem od zatwierdzonego wcześniej projektu budowlanego, w istocie zastępuje decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym złożony przez Inwestora projekt budowlany musi być poddany ocenie w kontekście brzmienia art. 35 ust.1 Prawa budowlanego, a zatem pod kątem zapisów widniejących w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jak również wymaganiami ochrony środowiska, przepisami – w tym techniczno-budowlanymi, oceny kompletności projektu i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień i pozwoleń.

37 Trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011r. , została wydana z rażącym naruszeniem przepisu stanowiącego podstawę jej rozstrzygnięcia.

38 Niezależnie od innych argumentów, decydująca dla tej oceny jest okoliczność, że wybudowany przez Skarżących obiekt , zatwierdzony w projekcie budowlanym zamiennym posiada parter , pierwsze piętro oraz strych , co pozostaje w rażącej sprzeczności z przywołaną wyżej decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z 2002r., która w wyniku uzgodnienia z Konserwatorem Zabytków w [...] w ramach postanowienia tego organu z dnia [...] grudnia 2002r., dopuszczała na działkach stanowiących własność Skarżących , wzniesienie jedynie budynku parterowego z poddaszem użytkowym.

39 Analizowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011r. nie była także zgodna , z obowiązującymi w dacie jej wydania , zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w [...] , w rejonie ulic [...],[...]i [...]w [...] , zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia [...] marca 2008r. Działki nr [...],[...]i [...] objęte inwestycją zlokalizowane były bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolami 3ZL i ZN oraz WS. Treść § 25 pkt.3 oraz § 26 planu ( przytoczona także przez organ w uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia) jednoznacznie wyklucza lokowanie na omawianych nieruchomościach budynku mieszkalnego , niezależnie od oceny czy miałby to być budynek mieszkalny jednorodzinny czy też budynek letniskowy .

40 Dodatkowo zaś zapis § 8 planu przesądza, że teren oznaczony na rysunku planu symbolem ZN, WS objęty został szczególną ochroną walorów przyrodniczo – krajobrazowych wraz z zakazem wznoszenia obiektów budowlanych, za wyjątkiem urządzeń infrastruktury technicznej i urządzeń wodnych oraz innych wymienionych w § 10 ust.2, § 12 ust.5 i § 26 ust.1 planu.

41 Powyższe oznacza, że kontrolowana przez organy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...]stycznia 2011r., zatwierdziła projekt budowlany zamienny ,pozostający w rażącej sprzeczności zarówno z decyzją o warunkach zabudowy z 2002r. jak i zapisami planu miejscowego , wg jego treści z dnia wydania decyzji, a zatem została wydana z rażącym naruszeniem materialnoprawnej podstawy jej rozstrzygnięcia

42 Wobec wskazanych argumentów analiza decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej prowadzi do wniosku, że ich treść odpowiada prawu , a zarzuty skargi nie mogły być wobec powyższego uwzględnione.

43 W szczególności uznać należy , że szeroko argumentowana przez Skarżących kwestia zakwalifikowania wzniesionego przez nich budynku jako letniskowego lub mieszkalnego całorocznego, jest wtórna dla rozstrzygnięcia sprawy , z powodów przedstawionych wyżej. Także kwestionowany w skardze, przedstawiony w uzasadnieniu decyzji przez organy tok rozumowania , może budzić zastrzeżenia pod kątem zapisów art.107 § 3 k.p.a., co jednakże pozostaje bez wpływu na prawidłowość dokonanego w sprawie rozstrzygnięcia.

44 Wbrew zarzutom skargi Sąd ocenia, że organy administracji zasadnie uznały, że kontrolowana przez nie decyzja rażąco narusza prawo , rodząc skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Obowiązek respektowania zasad ładu przestrzennego uregulowanego w zapisach planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego oraz decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest istotnym elementem poszanowania praw ogółu obywateli , z uwzględnieniem obowiązku dostosowania ich oczekiwań do uregulowań stanowiących emanację prawa miejscowego. Argumenty Skarżących odnoszące się do zlokalizowania wzniesionego przez nich budynku w stosunku do innych obiektów na tym terenie, nakładów finansowych na jego wybudowanie oraz posiadania wielopokoleniowej rodziny , pozostają bez związku z okolicznością faktyczną wybudowania obiektu sprzecznie z posiadaną wcześniej decyzją o warunkach zabudowy oraz sprzecznie z planem miejscowym obowiązującym w dacie sporządzenia projektu zamiennego. Tym samym Sąd podziela pogląd, że brak jest podstaw do zaakceptowania, z punktu widzenia zaistniałych skutków społeczno- gospodarczych, sytuacji w której w konsekwencji odstąpienia przez Skarżących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego sankcjonuje projekt zamienny zawierający sprzeczne z prawem rozwiązania , a zatem w miejsce zaistniałej wadliwości stosuje w istocie rozwiązanie prowadzące do naruszenia prawa.

45 Także udział w omawianym postępowaniu Stowarzyszenia "Grupa [...]", z uwagi na jego cele statutowe nie budzi zastrzeżeń Sądu. Bowiem wszczęcie postępowania było uzasadnione celami statutowymi stowarzyszenia takimi jak: propagowanie wartości architektonicznych i urbanistycznych poszczególnych budynków, założeń osiedli i dzielnic miasta [...] oraz innych miejscowości województwa [...] , edukacja obywateli w dziedzinie architektury, urbanistyki, historii lokalnej, ochrony przyrody i krajobrazu, ochrony dziedzictwa materialnego i niematerialnego [...] oraz innych miejscowości województwa [...]oraz tworzenie i wspieranie działań związanych z ochroną, zachowaniem i udostępnianiem dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego.

46 Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak na wstępie.