Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r., IV SA/Wa 342/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r., IV SA/Wa 342/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej B. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania B. G., uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2013 r. orzekającą o stwierdzeniu wydania z naruszeniem prawa decyzji własnej z dnia nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zmiany gleboznawczej zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ew. nr [...], z obrębu [...] oraz o nieuchyleniu decyzji z powodu wystąpienia przypadku, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej i jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2010 r., wydaną w postępowaniu klasyfikacyjnym obejmującym [...] obręby ewidencyjne w Dzielnicy B. m. W., orzeczono o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów położonych w obrębie [...], stanowiących wymienione działki ewidencyjne,

3 Pismem złożonym w dniu [...] lutego 2011 r. zatytułowanym jako "Odwołanie Wniosek o wznowienie postępowania lub o stwierdzenie nieważności decyzji" współwłaściciele działki nr [...] z obrębu [...] zakwestionowali ustalenia organu dotyczące ich działki oraz procedurę uniemożliwiającą im udział w postępowaniu klasyfikacyjnym. Podnieśli jednocześnie, że o decyzji dowiedzieli się w dniu [...] lutego 2011 r. w Wydziale Geodezji i Katastru Dzielnicy B..

4 Organ odwoławczy pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. zwrócił się do właścicieli skonkretyzowanie swojego żądania, wyjaśniając, że wymienione przez nich tryby postępowania podlegają różnym przepisom, że treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego procesowego, a wybór trybu należy do strony, a nie organu. Państwo G. w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. wyjaśnili, że pismo z dnia [...].02.2011 r. uważają w pierwszej kolejności za odwołanie.

5 Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu - zainteresowani nie zwrócili się z prośbą o przywrócenie terminu.

6 W kolejnym piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. Państwo G. wnieśli o wznowienie postępowania w ww. sprawie z przyczyn określonych w punktach 1 i 8 (prawdopodobnie art. 145 par. 1 k.p.a.) powołując także jako aktualną argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. oraz pismo z dnia [...] maja 2011 i, w których jako zasadniczy zarzut wymieniają brak udziału w postępowaniu klasyfikacyjnym i wnoszą o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

7 Prezydent W. postanowieniem nr [...] z dnia [..] sierpnia 2011 r. wznowił, postępowanie zakończone ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej w Dzielnicy [...], powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i przyjmując oświadczenie wnioskodawców zawarte w piśmie z dnia [...].02.2011 r., że o decyzji dowiedzieli się w dniu [..].02.2011 r. Organ uznał, że został dotrzymany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania określony w art. 148 k.p.a.

8 Decyzją Nr [...] z dnia [..] marca 2012 r. Prezydent m. W. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m. W. Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].

9 Po rozpatrzeniu złożonego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję tę wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 22 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 1870/12 uchylił decyzje obu instancji, podnosząc, że organy nie oceniły, czy skarżący wykazali, iż bez swej winy nie brali udziału w postępowaniu i że brak jest dokładnego wyjaśnienia przyczyn wznowienia postępowania w odniesieniu do każdego z wnioskodawców.

10 Wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Prezydent m. W. stwierdził, że tylko B. G. udokumentowała, iż faktycznie bez własnej winy nie mogła dowiedzieć się o prowadzonym postępowaniu. Po rozpatrzeniu sprawy Prezydent m. W. decyzją nr [...] z dnia [...].06.2013 r. orzekł o stwierdzeniu wydania decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zmiany gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] z naruszeniem prawa oraz nieuchyleniu decyzji z powodu wystąpienia przypadku, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

11 [...] Wojewódzki inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania B. G. decyzją, nr [...], z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ 1 instancji. W związku ze złożoną skargą na tę decyzję wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2564/13 została ona uchylona z powodu nierozpatrzenia zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących postępowania klasyfikacyjnego.

12 Rozpatrując ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym, w zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zarzuty dotyczące podstaw prawnych przeprowadzonej w latach 2009-2010 gleboznawczej klasyfikacji gruntów w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz zastosowanej procedury są nieuzasadnione.

13 Przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przez którą, zgodnie z art, 2 pkt 12 ww. ustawy, rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Zasady i tryb przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów regulowało w tym czasie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów; (Dz. U. Nr 19 poz, 97 z późn. zm.), którego przepisy, w związku z art. 59 ww. ustawy, obowiązywały w zakresie, w którym nie były sprzeczne z tą ustawą. Rozporządzenie to wyznaczało sposób, tryb oraz przesłanki prowadzenia postępowania klasyfikacyjnego. W § 2 tego rozporządzenia określono przypadki, w jakich przeprowadza się z urzędu gleboznawczą klasyfikacje gruntów. Jednak w związku z art. 59 oraz art. 2 pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i karto graficzne nie wykluczało to możliwości wszczęcie postępowania w sprawie klasyfikacji także w sytuacjach nie wymienionych we wskazanym przepisie, również na wniosek strony. Wynikało to z nałożonego na starostów obowiązku systematycznego aktualizowania danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, obejmujących m.in. rodzaje użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych.

14 Organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 4 ust. 3 tego rozporządzenia do obowiązków klasyfikatora należało określenie typów i klasy gleby oraz ustalenie na gruncie konturów poszczególnych typów gleby i konturów klas gleby wraz ze sporządzeniem potrzebnej dokumentacji. Sprawy dotyczące użytków gruntowych oraz dokonywania zmian w tym zakresie regulowały i regulują obecnie przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r, w sprawie ewidencji gruntów i budynków/Dz. U. Nr 38 poz. 454/. Ustalenie rodzaju i granic użytku gruntowego nie należały do zakresu prac wykonywanych przez klasyfikatora na podstawie rozporządzenia z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów. Dlatego wykonanie operatu klasyfikacyjnego wymagało udziału upoważnionego geodety, który określał rodzaj i granice użytków gruntowy cli. W świetle obowiązujących przepisów prawa o zaliczeniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych decyduje faktyczny sposób wykorzystania gruntów ustalony w oparciu o kryteria wymienione w załączniku nr 6 do ww. rozporządzenia. Tak wiec kwestie dotyczące użytków gruntowych i gleboznawczej klasyfikacji gruntów formalnie były różnymi postępowaniami uregulowanymi odrębnymi przepisami, jednak w sytuacji, gdy postępowanie dotyczyło użytków gruntowych podlegających gleboznawczej klasyfikacji gruntów to spraw tych nie można było rozpatrywać oddzielnie.

15 Organ wskazał, że zastosowana procedura przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów została szczegółowo zbadana, opisana i wyjaśniona w decyzji [...]WINGiK nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

16 Odnosząc się do innych aspektów odwołania organ wyjaśnił, że operat gleboznawczej klasyfikacji gruntów (opracowanie jednostkowe) wykonane w 2005 r. na zlecenie właścicieli działki nr [...], na podstawie którego wprowadzono zmianę w ewidencji gruntów wykazując "Lz- sV" w miejsce "LsV" wykonany został z pominięciem obowiązujących przepisów i jako taki powinien być wyeliminowany z dokumentów stanowiących podstawę wpisów w operacie ewidencyjnym. Zdaniem organu zlecenie wykonania tego operatu i obecne argumenty właścicieli działki odnoszące się do stanu faktycznego na gruncie są niezrozumiałe skoro Wojewoda [...] w 2003 r. wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów stanowiących działkę nr [...] z obrębu [...] (oznaczonych wówczas jako Ls V) na cele zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z orzecznictwem sądu administracyjnego, wydane zgody są ważne także w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, do którego zostały wydane, utracił ważność. Z akt sprawy wynika, że na działce nie zostały rozpoczęte prace budowlane, w związku z czym brak było podstaw do zmiany użytku Ls na inny.

17 Za uzasadnione organ uznał zarzut odwołania dotyczący faktu, że dokumentacja urządzeniowo-leśna tj. "Uproszczony plan urządzenia lasu i inwentaryzacja stanu lasu" dla Osiedla B. na okres [...].01,2002 r. – [...].12.2011 r. przestał obowiązywać. Ponadto z opracowania tego nie wynika, czy działka nr [...] objęta została uproszonym planem czy inwentaryzacją, co w świetle art 20 ust. 2 ustawy o lasach ma dla ewidencji gruntów istotne znaczenie.

18 Organ stwierdził, iż w tych okolicznościach nie ma podstaw, aby z góry przesądzić, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wobec braku obowiązującego uproszczonego planu urządzenia lasu o ustaleniu użytku i klasy bonitacyjnej gruntów na danym terenie decyduje wyłącznie stan faktyczny przy uwzględnieniu ostatniej kompleksowej klasyfikacji gruntów. Natomiast w operacie gleboznawczej klasyfikacji gruntów nr [...] przyjętym do państwowego zasobu w dniu [...].05.2010 r. nie ma dowodów, że badania gleby zostały wykonane przez klasyfikatora, a warunki zimowe, udokumentowane przez skarżącą danymi meteorologicznymi opracowanymi przez IMiGW, wskazują, że wykonanie ich było niemożliwe. W tych okolicznościach we wszczętym postępowaniu wznowieniowym konieczne jest ponowne wykonanie czynności klasyfikacyjnych z uwzględnieniem obowiązujących przepisów w tym zakresie. Z tego względu organ uchylił zaskarżoną decyzje i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz aby Sąd w uzasadnieni orzeczenia wskazał, że organ administracji ma obowiązek przywrócenia w ewidencji gruntów i budynków poprzedniego użytku gruntowego Lz-PSV ( grunty zadrzewione i zakrzewione) dla działki nr [...] z obr. [...] położonej w dzielnicy B.. Skarżąca wniosła o zwrot kosztów procesu.

19 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako:p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Oznacza to, że w ramach kontroli zaskarżonego aktu sąd jest uprawniony do badania jego legalności w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi. Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad, skargę należało uwzględnić, albowiem Sąd dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, że stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (vide wyrok NSA z dnia 25 marca 2014r. sygn. akt II GSK 55/13). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji obowiązany był zastosować się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2564/13. Sąd uchylając poprzednią decyzję organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w wytycznych co do dalszego postępowania wskazał, iż organ odwoławczy rozpatrzy odwołanie skarżącej od decyzji Prezydenta z dnia [...] czerwca 2013 r., dokonując oceny postępowania kwalifikacyjnego w kontekście zarzutów tego odwołania, które nie zostały przez organ rozpatrzone. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ odwoławczy nie odniósł się do podniesionego przez skarżącą zarzutu braku podstaw do przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego zakończonego decyzją z 2010 r. w świetle postanowień przepisu § 2 rozporządzenia z 1956 r., czy też zarzutu braku upoważnienia w przepisach prawa do dokonania w postępowaniu klasyfikacyjnym zmiany oznaczenia użytków rolnych. Zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy wprawdzie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 21 marca 2014 r., odnosząc się do tych zarzutów odwołania, które nie zostały rozpatrzone przez organ w poprzedniej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Jednakże ograniczenie się organu odwoławczego przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wyłącznie do kwestii wskazanych w wytycznych poprzedniego wyroku nie stanowi o przeprowadzeniu postępowania odwoławczego zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania określoną w art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę, po uchyleniu poprzedniej decyzji przez Sąd, obowiązany jest rozpoznać w sprawę w całości uwzględniając przy tym ocenę prawną i wytyczne Sądu. Wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia decyzji określa art.107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralny element decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego jej dyspozytywną część. Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest natomiast wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych. Dodać nadto trzeba, że na gruncie k.p.pa obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę nie sprostał nie tylko obowiązkom wynikającym z art. 15 k.p.a., ale również obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ odwoławczy rozpatrzył sprawę na nowo w jej całokształcie. Natomiast wynika z niego tylko tyle, że przy rozpatrywaniu sprawy organ ograniczył wyłącznie do zarzutów odwołania wskazanych przez Sąd w wyroku sygn. akt IV SA/Wa 2564/13. Organ wydając decyzję w trybie art. 138 § 2 k.p.a. obwiązany jest wykazać jakie przepisy prawa procesowego naruszył organ I instancji i, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Jak również wykazać, że sam nie może w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzić uzupełniającego postępowania dowodowego. Takich rozważań zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stąd też stwierdzić należy, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji organu odwoławczego powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji przez Sąd, jak też winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów. Wydanie decyzji z naruszeniem powyższych przepisów godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony, a nadto dotknięta tego rodzaju wadliwością decyzja wymyka się spod jakiejkolwiek kontroli, stąd uchybienie to musi być oceniane jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie powinien ujść uwadze organu odwoławczego zawarty w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. wniosek o stwierdzenie nieważności Prezydenta m.W. nr [....] z dnia [...] lutego 2010 r. złożony przez współwłaścicieli działki ew. nr [...] z obrębu [...], który to wniosek powinien być prawidłowo rozpoznany w pierwszej kolejności przed zawartym, w tym samym piśmie, wnioskiem o wznowienie postępowania, a w którym to została wydana zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż w przypadku gdy strona w tym samym piśmie wnosi jednocześnie o wznowienie postępowania i o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, to organ w pierwszej kolejności prowadzi postępowanie nieważnościowe, a to z tego powodu, że skutki stwierdzenia nieważności decyzji są dalej idące, bowiem działają ex tunc, czyli od początku, natomiast skutki decyzji wydanej w postępowaniu wznowienionym działają ex nunc, czyli na przyszłość. Wobec tego, że wniosek o stwierdzenie nieważności powinien być rozpatrzony w pierwszej kolejności, to organ odwoławczy powinien teraz wszcząć postępowanie nieważnościowe, zaś postępowanie odwoławcze w postępowaniu wznowieniowym zawiesić do czasu zakończenia postępowania nieważnościowego. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p p.p.s.a.