Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r., II SA/Wa 629/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r., II SA/Wa 629/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o zwolnieniu A. S. ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2013 r. ze względu na ważny interes służby. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz.1687 ze zm.). Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a.

3 W motywach uzasadnienia organ wskazał, że analiza zwolnień lekarskich A.S. wskazuje, że od stycznia 2010 r. do czerwca 2013 r. przez okres 328 dni nie pełnił służby w związku z chorobą. Wyjaśnił, że stosownie do art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ uznał, że przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim dezorganizuje i utrudnia funkcjonowanie komórek organizacyjnych i obciąża innych policjantów. Jednocześnie organ stwierdził, że w czasie zwolnienia lekarskiego policjant uczestniczył 18 razy w zebraniach Rady Miejskiej w P. i posiedzeniach Komisji Zdrowia, co transmitowane było w lokalnej Telewizji P.. W ocenie organu, wykorzystywanie zwolnień lekarskich do celów innych niż leczenie winno być traktowane jako nadużycie prawa. Organ podkreślił też, że policjant naruszył przepisy art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, które nakładają obowiązek przestrzegania prawa, strzeżenia norm, godności i dobrego imienia oraz respektowania zasad etyki zawodowej. Wskazał również, że z opinii i ocen okresowych policjanta wynika, że wymaga on nadzoru, a zadania wypełnia w sposób szablonowy bez zaangażowania, osiągając wyniki odbiegające na niekorzyść od pozostałych funkcjonariuszy pełniących służbę na tożsamych stanowiskach. Podał, że zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia A.S. ze służby, który negatywnie ustosunkował się do zwolnienia, akcentując prawo każdego policjanta do korzystania ze zwolnienia lekarskiego.

4 Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.S. do tutejszego Sądu.

5 Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu go poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania, skarżący podniósł naruszenie:

6 1) art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na odstąpieniu organu od obowiązku zebrania i wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która to ocena powinna znaleźć, w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej;

7 2) art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodu z przebiegu zdarzenia drogowego, zaświadczenia lekarskiego oraz liczby pouczeń, gdy ich przeprowadzenie jest istotne ze względu na zakres prowadzonego postępowania;

8 3) art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

9 4) art. 183a § 1 Kodeksu pracy, polegające na naruszeniu przez organy zasady niedyskryminowania w zatrudnieniu, wynikającej z nierównego traktowania go w odniesieniu do innych funkcjonariuszy przy analogicznym stanie faktycznym;

10 5) art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, polegającym na jego niezastosowaniu w sytuacji gdy organ był zobowiązany do jego zastosowania w niniejszym postępowaniu;

11 6) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającej na naruszeniu przez organ zasady równości podmiotów, którzy powinni być przy takich samych zdarzeniach tak samo traktowani, co zostało przez organ I instancji naruszone;

12 7) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego zastosowanie, gdy w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki do jego zastosowania.

13 Rozwijając powyższe zarzuty skarżący wskazał, iż jest radnym, dlatego też organy Policji winny wystąpić do Rady Miejskiej w P. o wyrażenie zgody na rozwiązaniu stosunku służbowego z radnym policjantem, stosownie do art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Podkreślił, że organ w sposób nieuprawniony uznał, iż doszło do wyczerpania przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł, że jest pozytywnie postrzegany w społeczeństwie lokalnym, co potwierdzają wyniki w wyborach samorządowych, w których w 2010 r. uzyskał 290 głosów pozytywnych.

14 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

16 Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

17 Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Jej podstawę materialnoprawną stanowi przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w myśl którego, policjanta można zwolnić ze służby, w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby.

18 Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie sprecyzowane ani też bliżej określone. Natomiast zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, że na podstawie cytowanego przepisu można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, ale nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Jednakże, co już wielokrotnie podkreślono w judykaturze, przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

19 W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący w okresie od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich, na dowód czego przedstawił kilkanaście zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do służby przez ponad 300 dni. W okresie tym pełnił obowiązki radnego, uczestnicząc w sesjach i posiedzeniach Komisji Zdrowia, Opieki Społecznej i Porządku Publicznego Rady Miejskiej w P.. Zatem, nie mogąc realizować zadań i obowiązków związanych ze służbą w Policji, jednocześnie wypełniał obowiązki radnego, za co pobierał diety.

20 Nie kwestionując zasadności wystawianych zwolnień lekarskich, stwierdzić należy, że liczba przedstawionych zwolnień i okres pozostawania skarżącego na zwolnieniach lekarskich jest znaczny i niewątpliwie okoliczność ta negatywnie wpływa na sposób pełnienia służby przez skarżącego, ale również ma to dezorganizujący wpływ na pracę Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P.. Długotrwała nieobecność skarżącego wiąże się przede wszystkim z koniecznością obciążenia innych funkcjonariuszy pracą, którą miałby wykonywać skarżący. Z punktu widzenia interesu służby ważne jest, by osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki.

21 Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. I OSK 1033/12, publ. Lex 1339513, w którym stwierdzono, iż długotrwała absencja policjanta ma wpływ zarówno na organizację jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji. A zatem skorzystanie przez organ z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji przy tak ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym znajduje uzasadnienie.

22 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, polegającym na zaniechaniu uzyskania przez organy zgody na zwolnienie skarżącego ze służby przez Radę Miejską w P. stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Uszło uwadze skarżącego, iż przepis ten dotyczy rozwiązania stosunku pracy z radnym. Chodzi tu zatem o stosunek pracy o charakterze cywilnoprawnym jaki powstaje na podstawie Kodeksu pracy, tj. umowy o pracę, powołania, mianowania itd. Policjant pozostaje zaś w stosunku służbowym – administracyjnoprawnym. Jest on w całości uregulowany w ustawie o Policji.

23 Pogląd Sądu znajduje potwierdzenie w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1997 r., sygn. akt II SA 1260/96, w którym NSA stwierdził, iż "w razie zwolnienia policjanta będącego radnym ze służby nie ma zastosowania art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16 poz. 95 ze zm.), uzależniający rozwiązanie stosunku pracy z radnym od uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Dotyczy to każdej podstawy prawnej zwolnienia policjanta ze służby spośród wymienionych w art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30 poz. 179 ze zm.), a więc nawet o charakterze fakultatywnym".

24 Odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdzić należy, iż organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny wystąpienia przesłanki uprawniającej do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nadto, stosownie do art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organ I instancji zasięgnął opinii organizacji związkowej.

25 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.