Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SA/Wa 311/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 r., II SA/Wa 311/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Eugeniusz Wasilewski Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...], działając na podstawie art. 55 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154), zwanej dalej ustawą o ABW i AW, oraz § 2 ust. 1 pkt 4 zarządzenia nr 52 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w sprawie właściwości przełożonych w niektórych sprawach osobowych, oddelegował inspektora Wydziału Postępowań Karnych Delegatury ABW w [...] – por. M. Z. – do czasowego pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...], bez zmiany grupy i składników uposażenia, na okres od 1 października 2010 r. do 31 marca 2011 r. Decyzję tę uzasadniono zmianami organizacyjnymi, jakie zaszły w Delegaturze ABW w [...] w związku z wejściem w życie zarządzenia nr 18 Szefa ABW z dnia 6 września 2010 r., zmieniającego zarządzenie w sprawie regulaminu organizacyjnego delegatury ABW, jak również treścią raportu M. Z. z dnia 5 lipca 2010 r., w którym ww. wyraził wolę zmiany wydziału pełnienia służby.

3 Od powyższej decyzji M. Z. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał, iż wzmocnienie jego osobą Wydziału Zamiejscowego w [...] w praktyce oznacza pozbawienie go podwyższenia dodatku służbowego oraz dalsze ujemne konsekwencje finansowe, związane z koniecznością pokrywania we własnym zakresie kosztów dojazdu z [...] do [...]. Ponadto zauważył, że napisanie przez niego raportu z dnia 5 lipca 2010 r. wynikało z obawy przed wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, co w jego ocenie mogłoby nastąpić z racji niezawinionego (bo spowodowanego natłokiem obowiązków) zaniechania wykonania przez niego poleceń służbowych. Ponadto zasugerował, że zaskarżona decyzja była wynikiem eskalacji konfliktu personalnego, toczącego się między nim a dyrekcją Delegatury ABW w [...] w związku ze zgłoszeniem przez niego szeregu nieprawidłowości w funkcjonowaniu delegatury, a nie rzeczywistą potrzebą kadrową.

4 Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. ze zm.) oraz art. 50 i art. 55 ust. 1 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, uchylił zaskarżony rozkaz personalny dyrektora Delegatury ABW w [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. i delegował M. Z. z dniem 27 grudnia 2010 r. z urzędu z [...] do [...] do pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...] do dnia 31 marca 2011 r. (bez zmiany składników uposażenia).

5 W uzasadnieniu organ wskazał, iż jako centralny organ administracji rządowej Szef ABW, działający przy pomocy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jest upoważniony do prowadzenia polityki kadrowej w sposób umożliwiający skuteczną realizację postawionych przed ABW zadań. Fakt samodzielnego kształtowania przez niego struktury zatrudnienia, a zatem dobór i ocena kadry sprawia, że posiada on najpełniejszą wiedzę o potrzebach kadrowych Agencji jako całości.

6 Jednym z instrumentów, jakim dysponuje Szef ABW w związku z prowadzoną polityką kadrową, jest możliwość delegowania funkcjonariusza z urzędu, na okres do 6 miesięcy, do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Ten właśnie instrument, jak wskazuje przywołana podstawa prawna, wolą organu miał znaleźć zastosowanie w niniejszym postępowaniu, mimo użycia wskutek omyłki słowa "oddelegowuję" w sentencji rozstrzygnięcia.

7 Sformułowanie "może", użyte w art. 55 ustawy o ABW oraz AW, oznacza, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, a zatem organ decyzyjny posiada możliwość wyboru sposobu załatwienia sprawy, co nie jest jednoznaczne z dowolnością decyzji w tym zakresie, albowiem decyzja nadal musi spełniać wymogi formalne oraz przemawiać za nią muszą przesłanki celowościowe.

8 Organ podniósł, iż czasowe delegowanie M. Z. podyktowane było wejściem w życie zarządzenia nr 18 Szefa ABW z dnia 6 września 2010 r., zmieniającego zarządzenie w sprawie regulaminu organizacyjnego delegatury ABW. Na mocy tegoż zarządzenia wydziałom zamiejscowym oraz samodzielnym sekcjom zamiejscowym delegatur ABW przekazano kompetencje do realizacji czynności operacyjno - rozpoznawczych z zakresu ochrony ekonomicznych interesów państwa i zwalczania przestępczości zorganizowanej, jak również do realizowania związanych z nimi czynności dochodzeniowo - śledczych. W związku ze zmianą charakteru zadań, realizowanych przez ww. komórki organizacyjne, koniecznym stało się delegowanie do nich doświadczonych funkcjonariuszy z pionów operacyjno - rozpoznawczych i dochodzeniowo - śledczych na czas potrzebny do przeszkolenia w siedzibie delegatury funkcjonariuszy stale pełniących służbę w wydziałach zamiejscowych.

9 Dobór osób czasowo delegowanych do służby w wydziałach zamiejscowych odbywał się w oparciu o posiadane przez nie wykształcenie oraz kwalifikacje zawodowe. To dlatego M. Z. jako prawnik z wieloletnim doświadczeniem w pionie śledczym, niewymagający stałego nadzoru przy realizacji zlecanych mu zadań, w dodatku prowadzący śledztwo będące we właściwości terytorialnej Wydziału Zamiejscowego w [...], został wskazany przez przełożonych jako osoba najlepiej spełniająca zakreślone kryteria.

10 Ponadto do wydania przedmiotowej decyzji przyczyniły się raporty samego funkcjonariusza z dnia 5 lipca 2010 r. oraz z dnia 18 sierpnia 2010 r., w których zwracał się on z prośbą o przeniesienie do pełnienia służby w innej komórce organizacyjnej Delegatury ABW w [...] w związku z nieukładającą się współpracą z nadzorującym jego pracę naczelnikiem wydziału. Rozkaz delegujący M. Z. do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości nie tylko więc uwzględniał prośbę ww. funkcjonariusza, ale również umożliwił zagospodarowanie jego potencjału, jakim jest posiadane doświadczenie w pionie śledczym, przy jednoczesnej zmianie podległości służbowej, pozwalającej na załagodzenie zaistniałego konfliktu personalnego.

11 Organ wyjaśnił również, iż nie jest prawdą, że funkcjonariusz w związku z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym rozkazie personalnym poniesie uszczerbek finansowy, spowodowany koniecznością pokrycia we własnym zakresie kosztów dojazdu do [...] – zgodnie z treścią rozkazu delegowanie funkcjonariusza miało miejsce z urzędu, co powoduje, że pokrycie kosztów z decyzją tą związanych spoczywa na organie.

12 Natomiast przyznawanie dodatku okresowego nie jest warunkowane miejscem pełnienia służby, a jej efektywnością, co oznacza, że realizowanie przez M. Z. na wysokim poziomie obowiązków służbowych nie wyklucza możliwości ponownego jego przyznania.

13 Ustalona data rozpoczęcia delegowania do czasowego pełnienia służby związana jest z wniesieniem przez stronę środka odwoławczego, wstrzymującego wykonanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz koniecznością wydania przez organ ostatecznej decyzji administracyjnej co najmniej na dzień poprzedzający jej obowiązywanie.

14 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Dyrektora Delegatury ABW w [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. i zarzucił organom:

15 – naruszenie prawa materialnego, tj. art. 50 oraz art. 55 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez zastosowanie go w sytuacji, gdy oddelegowanie funkcjonariusza jest całkowicie bezcelowe,

16 – naruszenie przepisów postępowania, polegające na wadliwej ocenie zebranych w sprawie dowodów bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

17 W uzasadnieniu skargi M. Z. podniósł, iż w swoich raportach kierowanych do organu nigdy nie wspomniał o zamiarze przeniesienia do miejscowości odległej o 60 km od dotychczasowego miejsca pełnienia służby. Jego prośba zawarta w rozkazie była jedynie próbą zwrócenia uwagi kierownictwa delegatury na rażące naruszenia dyscypliny służbowej ze strony bezpośrednich jego przełożonych oraz wnioskiem o opuszczenie Wydziału Postępowań Karnych w trosce o zapobiegnięcie dalszej eskalacji konfliktu. Do jego rozwoju przyczyniały się lekceważące i lakoniczne odpowiedzi na raporty kierowane od 20 kwietnia 2010 r., w których sygnalizował poważne uchybienia w pracy i nadzorze służbowym Wydziału, gdzie pełnił służbę.

18 Wskazał również, iż pomimo przeniesienia go do Wydziału Zamiejscowego w [...] polecenia nadal wydawał mu Naczelnik Wydziału PK z [...].

19 Zdaniem skarżącego, powoduje to potęgowanie problemu związanego z realizacją czynności dochodzeniowo – śledczych. W ocenie skarżącego, jeżeli w związku z wnioskiem o przeniesieniu do innej komórki wydawano rozkaz, to należało przenieść funkcjonariusza do innej komórki w tej samej delegaturze, a nie w wydziale zamiejscowym. Jeżeli natomiast celem rozkazu było zlikwidowanie konfliktu personalnego, to osoby w niego zaangażowane należało, w miarę możliwości, odseparować. Pozostawienie ich, jak podkreślił skarżący, w dotychczasowych relacjach służbowych niczego nie zmienia. Fizyczne przeniesienie funkcjonariusza do [...] powoduje wyłącznie dolegliwość i dodatkowe koszty dla niego. Utrudnia, a czasami wręcz uniemożliwia wypełnienie obowiązków z punktu widzenia służby. Przedmiotowe rozkazy w rezultacie niczego nie zmieniły.

20 Nadto, jak podnosił skarżący, decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego poza wymienieniem przepisu art. 50 i 55 ustawy o ABW i AW oraz zawiera błędne ustalenia faktyczne. Skarżący wskazał, iż przytoczenie jedynie numeru artykułu jest niewystarczające w sytuacji, gdy każdy z nich zawiera wiele ustępów o różnych dyspozycjach.

21 W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktycznego i prawne.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 442/11, stwierdził nieważność zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r., stwierdzając, że upoważnienie udzielone przez Szefa ABW Dyrektorowi Delegatury ABW w zarządzeniu nr 52 z dnia 29 sierpnia 2007 r. nie stanowi upoważnienia w rozumieniu art. 268a k.p.a., a tym samym wydanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2010 r. przez Dyrektora Delegatury ABW w [...], tzn. przez osobę, która nie posiadała właściwego upoważnienia do działania w imieniu Szefa ABW, powoduje, że rozkaz ten dotknięty jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem również rozkaz Szefa ABW nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., wydany w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotknięty jest wadą nieważności.

23 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez Szefa ABW, wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

24 Sąd II instancji uznał, że WSA w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 268a k.p.a., przyjmując, iż w rozpoznawanej sprawie upoważnienie ograniczające się do podania jedynie stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza upoważnionego do załatwiania spraw, udzielone przez Szefa ABW nie spełnia wymogu zawartego w tym przepisie. Określenie w zarządzeniu nr 52 stanowiska dyrektora delegatury w sytuacji, gdy w tej jednostce organizacyjnej występowało tylko jedno takie stanowisko niewątpliwie pozwalało na zidentyfikowanie upoważnionego funkcjonariusza. Ponadto stosowny dokument (akt mianowania) na to stanowisko znajduje się w aktach sprawy.

25 Zdaniem NSA, na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 2 i 3 powołanej ustawy o ABW i AW w zw. z art. 93 ust. 1 i 2 Konstytucji, art. 268a k.p.a. przez uznanie, że upoważnienia dokonano w niewłaściwej formie.

26 Wbrew bowiem stanowisku wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zarządzenie Szefa ABW nr 52 zostało wydane na podstawie ust. 2 art. 19 w/w ustawy o ABW i AW , a nie ust. 3 tego przepisu, który nie miał w tej sprawie zastosowania. Dotyczy on bowiem art. 5 tej ustawy.

27 Nadto, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art.268a k.p.a. i art. 19 ust. 2 ustawy o ABW i AW w tej sprawie dla upoważnienia wymagana jest forma pisemna oraz ustalony zakres spraw z wyłączeniem spraw z art. 27 i 29 - 31 tej ustawy. Natomiast kwestia organizacyjno – techniczna, związana z umieszczeniem tego upoważnienia w odrębnym piśmie, zarządzeniu, regulaminie organizacyjnym itp., jest wewnętrzną sprawą organu. W tym zakresie może on korzystać z przysługujących mu instrumentów dekoncentracji wewnętrznej. Zarządzenie to nie ma charakteru normatywnego. Zostało ono zatem wydane we właściwej formie.

28 Z tych względów NSA za trafny uznał zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 268a k.p.a. oraz art. 19 ust. 2 i art. 50 ust. 1 i 2 cyt. ustawy o ABW i AW.

29 Rozpatrując sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

30 Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

31 Analizując sprawę pod tym kątem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.

32 Instytucja przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości jest charakterystyczna dla służb mundurowych, zwłaszcza w uzbrojonych formacjach mających za zadanie ochronę porządku publicznego, ochronę bezpieczeństwa wewnętrznego państwa i jego porządku konstytucyjnego, do których należy Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

33 Dlatego wykonywanie zadań przez funkcjonariuszy takich formacji wymaga dyspozycyjności i zdyscyplinowania, zaś granice tej dyspozycyjności wyznaczają poszczególne ustawy pragmatyczne. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe dotyczą przeniesienia na niższe stanowisko służbowe – co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, ale poza tymi ograniczeniami przełożony właściwy w sprawach osobowych może, bez zgody funkcjonariusza, przenieść go na inne stanowisko służbowe lub delegować do pełnienia służby w innej miejscowości. Dlatego też dyspozycja art. 55 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW nie zawiera przesłanek wskazujących w jakich okolicznościach decyzja taka może być podjęta, pozostawiając to zagadnienie do każdorazowego rozstrzygania przez przełożonego funkcjonariusza w ramach uznania administracyjnego. Jedyne ograniczenia, jakie zawiera art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW, dotyczą okresu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. W myśl bowiem art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW, funkcjonariusz z urzędu lub na własną prośbę może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości.

34 Istotą służby w ABW jest dyspozycyjność funkcjonariuszy, co oznacza, że zmianę miejsca, a czasem też i warunków służby funkcjonariuszy, należy oceniać według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających skuteczność działania jednostki, a nie według osobistych odczuć funkcjonariusza. Szef ABW odpowiada za działanie ABW jako całości i dlatego ma prawo w sposób odpowiedni do potrzeb służby wykorzystywać kwalifikacje i predyspozycje podwładnych. Dlatego też Szef ABW miał prawo, wskazując na potrzeby służby, w ramach swoich uprawnień, wynikających z treści art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, delegować skarżącego z jednej jednostki organizacyjnej ABW do innej jednostki organizacyjnej ABW na okres do 6 miesięcy, co uczynił zaskarżonym rozkazem personalnym. W szczególności Szef ABW uprawnienia te może wykorzystać, aby wzmocnić jednostki organizacyjne, w których wystąpiły braki kadrowe. Z instytucji delegowania Szef Agencji może również skorzystać wtedy, gdy na jednostki organizacyjne Agencji nałożono nowe zadania oraz wprowadzono zmiany organizacyjne, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Zmiany organizacyjne, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wprowadzone zostały bowiem zarządzeniem nr 18 Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia 6 września 2010 r., zmieniającym zarządzenie w sprawie regulaminu organizacyjnego delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (k. 28 – 32 akt administracyjnych).

35 Kontrola zakresu uznania administracyjnego decyzji, o której mowa w art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW, jest ograniczona jedynie do elementów formalnych. Interes służby zazwyczaj przeważa tu nad interesem prywatnym funkcjonariusza – jego sprawami rodzinnymi. Natomiast Szef ABW odpowiada personalnie za prawidłowość prowadzonej przez siebie polityki kadrowej, racjonalnego i celowego wykorzystania funkcjonariuszy w ramach skutecznego i odpowiedniego działania całej podległej mu Agencji (tak WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1615/10 oraz NSA w prawomocnym wyroku z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 635/11, niepublikowane).

36 Z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego wynika, że Szef ABW zastosował wobec M. Z. instytucję delegowania z urzędu do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości na okres do 6 m-cy z dwóch powodów.

37 Po pierwsze, z uwagi na przekazanie wydziałom zamiejscowym delegatur ABW i samodzielnym sekcjom zamiejscowym tych delegatur kompetencji do wykonywania czynności operacyjno – rozpoznawczych i do realizowania związanych z nimi czynności dochodzeniowo – śledczych. W tym właśnie zakresie spraw skarżący jest funkcjonariuszem o dużej samodzielności i o wieloletnim doświadczeniu.

38 Po drugie zaś, organ wziął pod uwagę treść dwóch raportów samego funkcjonariusza z dnia 5 lipca 2010 r. (k. 9 akt administracyjnych) oraz 18 sierpnia 2010 r. (k. 15 akt administracyjnych), które podnosiły kwestie nieukładającej się współpracy z nadzorującym jego pracę naczelnikiem wydziału.

39 W ocenie WSA w Warszawie, organ w wyczerpujący sposób uzasadnił istnienie potrzeby czasowego delegowania funkcjonariusza do Wydziału Zamiejscowego Delegatury. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest sformułowane w sposób prawidłowy, organ wskazał jakimi przesłankami kierował się, podejmując z urzędu decyzje o delegowaniu skarżącego do pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...] Delegatury ABW w [...].

40 Odnosząc się do zarzutu wadliwego sformułowania podstawy prawnej, wskazać należy, iż w rubrum zaskarżonej decyzji organ wskazał m.in. jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 55 ust. 1 ustawy o ABW i AW. Przepis ten wskazano właściwie, stanowił on bowiem podstawę prawną działania organu. Brak natomiast wskazania konkretnego ustępu art. 50 ustawy o ABW i AW nie stanowi wady, która mogłaby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Przepis ten wskazuje bowiem formę w jakiej rozstrzyga się sprawy m.in. delegowania (art. 50 ust. 3 ustawy o ABW i AW). Formą tą jest forma rozkazu personalnego i takie właśnie rozkazy personalne wydane zostały w niniejszej sprawie.

41 Przepis art. 50 ust. 1 określa natomiast uprawnienie Szefa ABW między innymi do delegowania funkcjonariuszy. W przedmiotowej sprawie rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] września 2010 r. wydany został z upoważnienia Szefa ABW i upoważnienie to jest prawidłowe, o czym przesądził NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1563/11. Rozkaz z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] wydany został natomiast przez Szefa ABW K. B.

42 W ocenie WSA w Warszawie, wszelkie zarzuty zawarte w skardze, kwestionujące prawidłowość rozkazu personalnego ze względu na między innymi pozostawienie dotychczasowego podporządkowania służbowego, czy konieczność zlikwidowania konfliktu personalnego, zmierzają w istocie do kwestionowania zasadności polityki kadrowej przełożonego i dlatego nie mogą stanowić argumentacji w niniejszej sprawie. Sądy administracyjne sprawują bowiem kontrolę działania administracji publicznej pod względem legalności (zgodności z prawem), a nie pod względem celowości podejmowanych przez te organy działań.

43 Reasumując, zaskarżona decyzja Szefa ABW o delegowaniu M. Z. do czasowego pełnienia służby w Wydziale Zamiejscowym w [...] była zgodna z prawem.

44 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.