Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r., II SA/Wa 289/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r., II SA/Wa 289/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia G.B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. - utrzymał w mocy sporne postanowienie organu pierwszej instancji.

3 Zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

4 Komendant Miejski Policji w D., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.; obecnie: tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 161), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2014 r. zwolnił skarżącego G.B. - wówczas pełniącego służbę jako ekspert Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w D., ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2014 r.

5 W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższego rozkazu personalnego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

6 Wyrokiem z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 146/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G.B. wniesioną na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2015 r.

7 Wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r. skarżący, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zwrócił się o stwierdzenie nieważności spornego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r., ze względu na wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

8 Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.

9 W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę skarżącą zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., w którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r.

10 Od przedmiotowego rozstrzygnięcia strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 6 czerwca 2018 r. wydał wyrok w sprawie sygn. akt II SA/Wa 2159/17, oddalający skargę G.B. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

11 Wniesiona przez skarżącego G.B. skarga kasacyjna została w dniu [...] listopada 2018 r. przekazana do rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

12 Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. zatytułowanym "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji w D. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji" skarżący ponownie zwrócił się o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji w D. w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, ponownie powołując - jako podstawę żądania - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i zarzut rażącego naruszenia prawa.

13 Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. z powodu rażącego naruszenia prawa.

14 W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu [...] października 2018 r. postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2018 r.

15 W dniu [...] listopada 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] listopada 2018 r. na w/w postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2018 r.

16 W dniu [...] października 2018 r. skarżący złożył pismo z dnia [...] października 2018 r. zatytułowane "Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji (...)", w którym po raz kolejny zwrócił się o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendanta Miejskiego Policji w D. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., ponownie wskazując - jako podstawę żądania - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

17 Postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant Główny Policji odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.

18 Pismem z dnia [...] października 2018 r. skarżący G.B. - powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - zwrócił się o wznowienie postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

19 W uzasadnieniu wniosku skarżący zarzucił, iż sporne postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 10 k.p.a., art. 79 k.p.a. i art. 106 k.p.a. z uwagi na pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w przeprowadzeniu dowodów.

20 Skarżący zarzucił, iż jako strona postępowania nie był powiadomiony w szczególności o terminie przesłuchania świadków, a także o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin telefonu komórkowego oraz o zwróceniu się organu do innego organu (związków zawodowych) o zajęcie stanowiska.

21 Skarżący zauważył, że przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zostaje spełniona zarówno wtedy, gdy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jak i wtedy, gdy nie brała ona udziału w niektórych czynnościach istotnych dla jego rozstrzygnięcia, przy czym brak jej winy w zaistnieniu tego uchybienia ma miejsce m.in. wówczas, ody organ administracyjny nie zawiadamia strony o zamiarze przeprowadzenia dowodu (art. 79 k.p.a.), o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzanych dowodów - co warunkuje uznanie określonej okoliczności faktycznej za udowodnioną (art. 81 K.p.a.), czy też o całokształcie zebranego materiału dowodowego (art. 10 § 1 K.p.a.). Wobec tego, skarżący uznał, że zebrane dowody w sprawie zwolnieniowej nie posiadają waloru legalności, w rozumieniu procedury administracyjnej.

22 Skarżący wskazał, że o zaistniałych uchybieniach powziął informację w dniu [...] października 2018 r., przeglądając orzecznictwo sądów administracyjnych na portalu "Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych". W jego ocenie, dowodem na powyższe twierdzenie jest data figurująca w lewym dolnym rogu załączonych do podania o wznowienie orzeczeń sądów administracyjnych.

23 W konsekwencji, skarżący zarzucił, że sporna decyzja o zwolnieniu go ze służby Policji jest wadliwa, albowiem została wydana z naruszeniem procedury administracyjnej, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi podstawę do jej uchylenia i przeprowadzenia na nowo postępowania administracyjnego z udziałem strony skarżącej i orzeczenia co do istoty sprawy.

24 W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku strony skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na przepisy art. 149 § 3 k.p.a. zw. z art. 148 § 2 k.p.a., postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w wyniku którego doszło do wydania w sprawie spornego rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem [...] kwietnia 2018 r.

25 W uzasadnieniu postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Jednakże, jak zauważył organ pierwszej instancji, art. 148 § 2 k.p.a. wskazuje, iż termin wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

26 Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że w niniejszej sprawie w dniu [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję nr [...], która z chwilą doręczenia była ostateczna i wykonalna. Decyzja ta została doręczona, za pośrednictwem operatora pocztowego, pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] grudnia 2014 r.

27 W tej sytuacji, organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z obowiązującym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, w stwierdzonym stanie faktycznym należy uznać, że termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w wymiarze miesiąca zaczął swój bieg w następnym dniu po doręczeniu stronie skarżącej decyzji organu odwoławczego, co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2014 r.

28 W związku z tym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez skarżącego po terminie.

29 Jednocześnie, organ pierwszej instancji podniósł, iż niezachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego określonego w art. 148 § 1 k.p.a. stanowi samoistną przesłankę do odmowy wznowienia postępowania.

30 Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że - pomijając powyższe - należy zauważyć, że sporne rozstrzygnięcia organów Policji dotyczącego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji zostały poddane sądowoadministracyjnej kontroli legalności z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Organ pierwszej instancji zauważył bowiem, iż prawidłowość rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. utrzymanego w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., została już oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny, które to sądy w ramach kontroli nie stwierdziły żadnych naruszeń prawa.

31 Niezależnie od powyższego, organ pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych w jego wniosku z dnia [...] października 2018 r. - uznał, że przy wydawaniu spornego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. nie doszło do naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem organ ten zachował wymóg zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, a także wziął ją pod uwagę, odnosząc się do niej w uzasadnieniu spornego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji.

32 Konkludując, organ pierwszej instancji uznał, że brak jest przesłanek będących podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o jego wznowienie.

33 W dniu [...] listopada 2018 r. skarżący wniósł zażalenie od wskazanego powyżej postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2018 r., podnosząc w uzasadnieniu, iż o uchybieniach w procedowaniu Komendanta Miejskiego Policji w D. dowiedział się na początku października 2018 r., kiedy to osobiście analizował orzecznictwo sądów administracyjnych.

34 W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony skarżącej, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymał w mocy sporne postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania.

35 W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji zauważył na wstępie, iż rozpatrując przedmiotową sprawę w postępowaniu nadzwyczajnym, należy wskazać, że - w świetle art. 148 § 1 i 2 k.p.a. - organ administracji publicznej zobowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego.

36 Organ odwoławczy stwierdził, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania; termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jednakże, jak zauważył organ odwoławczy, strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1163/12, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 632/13).

37 Komendant Główny Policji uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarżący G. B. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem nie budzi wątpliwości, że wniosek taki winien zostać przez niego złożony nie później niż przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o kwestionowanej decyzji.

38 Organ odwoławczy podkreślił, że złożenie wniosku po upływie tego terminu stanowi przesłankę bezwzględnie negatywną do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, uchybienie terminu do wniesienia takiego podania jest podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 149 § 3 k.p.a.

39 Jednocześnie, Komendant Główny Policji zauważył, iż wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem godzi w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych, określoną w art. 16 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12).

40 Komendant Główny Policji podniósł, iż zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem z treści tego przepisu wynika wprost, że liczy się dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym miała taką możliwość (zob. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Legalis 2018 r.).

41 Zdaniem organu odwoławczego, w świetle art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena prawidłowości lub wiarygodności decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt I SA 570/95).

42 Z kolei, jak wskazał organ odwoławczy, datą powzięcia wiadomości o danej decyzji jest chwila, w której do strony dotarła wiadomość o decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu i to niezależnie od źródła, z którego ta informacja pochodzi. Według organu odwoławczego sformułowanie "strona dowiedziała się o decyzji" należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować ją (nawet pomimo braku doręczenia jej tej decyzji, bowiem zgodnie z dosłownym brzmieniem tego przepisu termin ten rozpoczyna bieg od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Nie może on więc być podstawą uznania, że bieg terminu do wniesienia postępowania rozpoczyna się w dniu doręczenia decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1713/17). Zdaniem organu odwoławczego, chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji.

43 Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji wskazał, że w sytuacji, gdy sama strona we wcześniejszych pismach powołuje się na posiadanie wiedzy o wydaniu przez organ decyzji określonej treści, uznać należy, że data tych wcześniejszych pism jest datą, od której należy liczyć termin do wniesienia podania o wznowienie i ustalać czy został on zachowany (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1661/17, podobnie: wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt. II OSK 2449/15, czy też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 935/17, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt IISA/Łd 1001/17).

44 Komendant Główny Policji stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyklucza możliwość dokonania merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 5591/16).

45 Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, strona skarżąca po doręczeniu jej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wielokrotnie kwestionowała go za pomocą nadzwyczajnych środków zaskarżenia, jak również na drodze sądowoadministracyjnej.

46 W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, że nie można zatem przyjąć, jak wskazał skarżący, że dzień, w którym dowiedział się o uchybieniach w procedowaniu organu pierwszej instancji, tj. na początku października 2018 r., jest relewantny z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że istotny z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest wyłącznie upływ czasu od dnia, w którym strona dowiedziała się o kwestionowanym rozstrzygnięciu, a nie dzień, w którym strona dowiedziała się o możliwości wznowienia postępowania.

47 Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji uznał, że ponad wszelką wątpliwość wniosek skarżącego został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w pierwszej fazie rozpatrywania podania poprawnie ustalił, iż skarżący o wydanej wobec niego ostatecznej decyzji administracyjnej, co do której - jego zdaniem - zachodzić miała przesłanka wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wiedział na długo przed 2018 r. Okoliczność ta stanowi natomiast przesłankę negatywną do pozytywnego rozpatrzenia podania strony o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

48 W piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r.

49 Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2018 r., a także o zasądzenie od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania sądowego, skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz argumenty podniesione zarówno w podaniu o wznowienie, jak i w zażaleniu wniesionym od postanowienia organu pierwszej instancji.

50 W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

51 Ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej, organ odwoławczy zauważył, że "dowiedzenie się o decyzji", o którym mowa w przepisie art. 148 § 2 k.p.a., oznacza, że strona nie miała wcześniej świadomości, że toczyło się jakiekolwiek postępowanie w jej sprawie.

52 Zdaniem organu odwoławczego, w przypadku skarżącego, który kwestionował rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w toku instancji odwoławczej oraz sądowej, tego typu sytuacja nie zachodzi. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, wiedza strony, o której mowa w art. 148 § 2 k.p.a., dotyczy wiedzy o istnieniu decyzji a nie jej wadach. Organ odwoławczy zauważył, że o wadach decyzji można mówić, wtedy gdy jej treść, czyli sentencja i uzasadnienie znane są stronie. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że skoro strona skarżąca próbowała zwalczać rażące, jej zdaniem, wady procesowe spornego rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przyjąć należy, iż miała wiedzę o toczącym się postępowaniu i wydanym rozstrzygnięciu, a więc - w konsekwencji - uznać należy, że termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął skarżącemu na długo przez datą złożenia wniosku (skargi) o wznowienie postępowania.

53 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

54 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

55 W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

56 Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

57 W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga G.B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z dniem [...] kwietnia 2018 r. - nie narusza obowiązujących przepisów prawa.

58 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 149 § 3 k.p.a. zw. z art. 148 § 2 k.p.a., prawidłowo przyjmując, iż skarżący złożył wniosek o wznowienie spornego postępowania administracyjnego z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

59 Ponadto, Sąd stwierdził, że organy obu instancji, wydając wspomniane postanowienia, nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć, dlaczego przyjęły, że wniosek skarżącego został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 2 k.p.a., co w konsekwencji stanowi przesłankę negatywną do pozytywnego rozpatrzenia podania strony skarżącej o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

60 Jednocześnie, Sąd stwierdził, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ pierwszej instancji, wydając wskazane wyżej rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania - nie dopuściły się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

61 W ocenie Sądu, na wstępie wszelkich rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornych postanowień organów Policji obu instancji wydanych w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, należy wyraźnie zaznaczyć, że nie ulega wątpliwości, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako organ administracji publicznej właściwy w sprawie (art. 150 § 1 k.p.a.), rozpatrując w postępowaniu nadzwyczajnym wniosek (podanie) skarżącego z dnia [...] października 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego, w wyniku którego został wydany rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. zwalniający skarżącego ze służby w Policji, zobowiązany był z urzędu zbadać zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

62 Jest to czynność sprawdzająca bardzo istotna, albowiem w świetle dotychczasowego orzecznictwa przyjmuje się wyraźnie, iż organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego na wniosek strony, mimo uchybienia terminowi, stanowi rażące naruszenie prawa i godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 § 1 k.p.a. (por. m.in. M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2019 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 976/05, LEX nr 275519; tak również: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12). Warto zauważyć, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09, LEX nr 597851, przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1, przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny (podobnie: wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043/12, LEX nr 1450858).

63 Prawidłowe ustalenia w zakresie terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania ma istotne znaczenie, albowiem złożenie wniosku po upływie tego terminu stanowi przesłankę bezwzględnie negatywną do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś uchybienie terminu do wniesienia takiego podania jest podstawą wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 149 § 3 k.p.a.

64 W świetle art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

65 Z kolei, jak stanowi art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

66 W przedmiotowej sprawie skarżący G.B. złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem nie budzi wątpliwości, że wniosek taki winien zostać przez niego złożony nie później, niż przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się on o kwestionowanej decyzji, czyli rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

67 Zdaniem Sądu, skoro - zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. - termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, to w konsekwencji przyjąć trzeba, iż liczy się zatem dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień, w którym miała taką możliwość.

68 Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że w świetle art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena prawidłowości lub wiarygodności spornej decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest bowiem jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 1996 r., sygn. akt I SA 570/95).

69 Nie ulega wątpliwości, że datą powzięcia wiadomości o danej decyzji jest chwila, w której do strony dotarła wiadomość o decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu i to niezależnie od źródła, z którego ta informacja pochodzi. Według Sądu, sformułowanie "strona dowiedziała się o decyzji" należy zatem rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować ją (nawet pomimo braku doręczenia jej tej decyzji), bowiem zgodnie z dosłownym brzmieniem tego przepisu termin ten rozpoczyna bieg od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

70 Mając na względzie powyższe, należy zauważyć, że strona skarżąca, po doręczeniu jej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w D. z dnia [...] października 2014 r. oraz utrzymującej go w mocy decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wielokrotnie podejmowała próby zakwestionowania obu tych rozstrzygnięć za pomocą nadzwyczajnych środków zaskarżenia (vide: wnioski o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), jak również na drodze sądowoadministracyjnej.

71 W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie można zatem przyjąć, jak sugeruje skarżący, że dzień, w którym rzekomo dowiedział się on o uchybieniach w procedowaniu organu pierwszej instancji, tj. na początku października 2018 r., jest relewantny z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

72 Zdaniem Sądu, uznać należy bowiem, że istotny z punktu widzenia dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest wyłącznie upływ czasu od dnia, w którym strona dowiedziała się o kwestionowanym rozstrzygnięciu, a nie dzień, w którym strona dowiedziała się o możliwości wznowienia postępowania.

73 Mając na względzie powyższe, przyjąć należy, że ponad wszelką wątpliwość wniosek (podanie) skarżącego z dnia [...] października 2018 r. o wznowienie postepowania został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

74 W konsekwencji, skoro Komendant Wojewódzki Policji w [...], rozpatrując wspomniane podanie o wznowienie, poprawnie ustalił, iż skarżący o wydanej wobec niego ostatecznej decyzji administracyjnej, co do której - jego zdaniem - zachodzić miała przesłanka wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wiedział na długo przed 2018 r., to w niniejszej sprawie zaszła przesłanka do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a.

75 Wbrew zarzutom strony skarżącej, organy Policji, wydając sporne rozstrzygnięcia, w sposób prawidłowy wyjaśniły w uzasadnieniu wydanych postanowień, dlaczego przyjęły, że wniosek skarżącego został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

76 Jednocześnie, uznać należy, iż organy Policji, wydając sporne postanowienia w sposób prawidłowy odniosły się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu tych postanowień

77 Wobec powyższego, należy uznać, że organy Policji nie uchybiły normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

78 Ponadto, poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne obu analizowanych postanowień, organy nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

79 W toku postępowania organy Policji obu instancji nie dopuściły się również naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście ewentualnego zastosowania przepisu 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego przyjęły, że wniosek skarżącego został złożony po upływie terminu zawitego określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

80 Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.