Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 r., II SA/Wa 1780/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2021 r., II SA/Wa 1780/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Protokolant referent stażysta Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (obecnie: Rada Doskonałości Naukowej, zwana dalej także: "Rada" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (D.U. nr 179 poz.1067) w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm. - dalej także: "ustawa o stopniach naukowych") w zw. art. 179 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. poz. 1669) stwierdziła z urzędu nieważność uchwały z dnia [...] września 2017 r. uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej także: "Rada Wydziału" lub "organ pierwszej instancji") w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego doktora habilitowanego A. R. (dalej także: "skarżący") za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego.

3 Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

4 Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów stwierdziła nieważność uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego doktora habilitowanego A. R. za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego.

5 Wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r., wydanym w sprawie II SA/Wa 699/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego A. R. kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

6 W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że Centralna Komisja nie wyjaśniła w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu spornej decyzji, dlaczego stwierdziła nieważność z urzędu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego skarżącego doktora habilitowanego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2018 r. jest bardzo lakoniczne i niejasne, jeśli chodzi o wyjaśnienie zaistnienia przesłanek stwierdzenia nieważności z urzędu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r., zaś próba sanowania tego uchybienia dopiero w odpowiedzi na skargę nie może być uwzględniona przez Sąd, albowiem odpowiedź organu na skargę jest pismem procesowym, które nie może uzupełniać zaskarżonego aktu lub czynności.

7 W konsekwencji Sąd przyjął, iż Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, wydając kwestionowaną decyzję, dopuściła się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśniła w uzasadnieniu spornej decyzji, dlaczego stwierdziła z urzędu nieważność uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego A. R. doktora habilitowanego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego. W ocenie Sądu, uzasadniając sporną decyzję w sposób wyjątkowo nieprecyzyjny, bez odniesienia się do zasadności zarzutów skarżącego, organ odwoławczy dopuścił się tym samym naruszenia przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

8 W wytycznych dotyczących ponownego rozpoznania sprawy Sąd zobowiązał Centralną Komisję do dokładnej analizy zarówno uwarunkowań formalnych, wyrażonych m.in. w k.p.a., jak i materialnych przepisów ustawy o stopniach naukowych, do oceny poszczególnych zarzutów strony skarżącej i wskazania ewentualnie, z jakich powodów nie uznaje ich zasadności.

9 Wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] grudnia 2020 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazała, że pismem Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. dowiedziała się o stwierdzeniu błędów formalnych uchwały nostryfikacyjnej z dnia [...] września 2017 r. Ze zgłoszenia Wydziału wynikało, że już po podjęciu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o nostryfikacji dyplomu ujawnił się fakt, iż dokumentacja postępowania nostryfikacyjnego była niepełna. Rada Wydziała nie miała wcześniej wiedzy, że przedłożony dyplom A. R. nie jest dokumentem potwierdzającym nadanie stopnia doktora habilitowanego i nie jest równoważny z odpowiednim polskim dyplomem doktora habilitowanego.

10 Dyplom A. R. został wcześniej zbadany przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, które uznało w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż ów dyplom zagraniczny nie jest dokumentem potwierdzającym nadanie stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu polskich przepisów. Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa posiadał kompetencje do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych z punktu widzenia uznawania ich za równoważne z odpowiednimi polskimi dyplomami o nadaniu stopnia naukowego; jest on jednostką z kompetencjami do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych.

11 Instytucja równoważności stopni naukowych uregulowana została w art. 24 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i jest doprecyzowana w § 3 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 179, poz. 1067).

12 Skoro dokument zagraniczny będący podstawą nostryfikacji nie potwierdzał nadania stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu polskich przepisów, to uchwała Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie uznania dyplomu stopnia naukowego A. R. doktora habilitowanego za równoważny z odpowiednim polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna być uchylona z obrotu prawnego.

13 Z pisma Wydziału wynika informacja, że dopiero po nostryfikacji dyplomu ujawniła się okoliczność w postaci dokumentu urzędowego Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2016 r., iż przedłożony dyplom A. R. nie jest dokumentem potwierdzającym nadanie stopnia doktora habilitowanego i nie jest równoważny z odpowiednim polskim dyplomem doktora habilitowanego. Departament Współpracy Międzynarodowej jest jednostką MNiSZW z kompetencjami do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych. Dokumentacja przeprowadzanego postępowania nostryfikacyjnego była więc wysoce niepełna.

14 Z uwagi na fakt, że podstawowy dokument zagraniczny, będący podstawą nostryfikacji, nie potwierdzał nadania stopnia doktora habilitowanego w rozumieniu polskich przepisów, to uchwała Rady Wydziału z [...] września 2017 r. o nostryfikacji dyplomu A. R. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i powinna być bezspornie wyeliminowana z obiegu prawnego. Ponieważ podstawowy dokument będący podstawą nostryfikacji miał zasadnicze wady, to naruszenie prawa Rady Wydziału miało charakter rażący.

15 W związku z powyższym nastąpiło rażące naruszenie prawa tj. § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2011 r. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą, aktualizujące stwierdzenie nieważności decyzji, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

16 O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., można więc mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźniej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, to znaczy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Ponieważ w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

17 W skardze do tutejszego Sądu zaskarżonej decyzji zarzucono:

18 1) naruszenie art. 10 §1 k.p.a. w zw. art. 10 §b2 k.p.a. i 10 §b3 k.p.a. poprzez brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w trakcie postępowania oraz brak możliwości wypowiedzenia się do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przez co Organ uniemożliwił Skarżącemu możliwość realizacji obrony swoich praw:

19 2) naruszenie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że zaszły przesłanki potwierdzające wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa podczas, gdy Rada Wydziału nie naruszyła w sposób rażący żadnego przepisu prawa materialnego, ustrojowego i procesowe, który uzasadniałby stwierdzenie nieważności decyzji, a w szczególności przepisu §3 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 8 sierpnia 2011 r. w sprawie nostryfikacji stopni naukowych i stopni w zakresie sztuki uzyskanych za granicą (Dz. U. Nr 179, poz. 1067), który skierowany jest do strony wnioskującej o wszczęcie postępowania nostryfikacyjnego, a nie do organu, który rozpoznaje ten wniosek,

20 3) naruszenia art. 77 §1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zabranego w sprawie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i adekwatny w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy poprzez brak zwrócenia uwagi przez Organ na fakt, że dokument wytworzony przez Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2016 r., na który powołuje on się Organ dotyczy przesłanki uznania uprawnień za równoważne na podstawie art. 21 a ustawy o stopniach naukowych, a nie w oparciu o art. 24 ustawy o stopniach naukowych, które dotyczy procedury nostryfikacyjnej, co prowadzi bezsprzecznie do uznania, że nawet brak tego dokumentu w postępowaniu nie powoduje, że doszło do naruszenia przy wydawaniu unieważnionej decyzji do rażącego naruszenia prawa;

21 4) naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, w szczególności dr hab. B. K., prof. US, która była przewodniczącą Komisji nostryfikacyjnej, czy też z przesłuchania samego Skarżącego na okoliczność posiadania wiedzy o wcześniej toczącym się postępowaniu o nabycie uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie art. 21 a ustawy o stopniach naukowych oraz braku potrzeby żądania od Skarżącego dokumentów dotyczących ww. postępowania do rozstrzygnięcia postępowania nostryfikacyjnego, co mogło doprowadzić organ do ustalenia stanu faktycznego sprawy w sposób nieprawidłowy, pomimo takich wskazań Skarżącego w piśmie z dnia [...] lutego 2018 r.,

22 5) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności: poprzez uczynienie za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń Rady Wydziału zawartych w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. bez przeprowadzenia na tą okoliczność postępowania dowodowego, które potwierdziłoby jednoznacznie, że faktycznie organ posiadał takową wiedzę o wcześniej toczącym się postępowaniu na postawie art. 21 a ustawy o stopniach i dokumencie Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego już na etapie poodejmowania uchwały o nostryfikacji dyplomu Skarżącego, a nie dopiero po jej podjęciu;

23 6) naruszenie art. 107 §1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 §3 k.p.a. poprzez uzasadnienie Decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. w sposób uniemożliwiający dokonanie instancyjnej kontroli jego prawidłowości z uwagi na lakoniczność i nieprecyzyjność oraz brak odniesienia się do przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że doszło do rażącego naruszenia prawa, co powoduje, iż organ nie dokonał uzasadnienia decyzji w sposób prawidłowy i mający na celu przekonać Skarżącego do prawidłowości rozstrzygnięcia;

24 7) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 20 stycznia 2020r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 699/19 co do dalszego postępowania, które zostały wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku, w szczególności poprzez brak niebudzącej wątpliwości oceny poszczególnych zarzutów strony skarżącej i wskazania powodów z jakich ich nie uznaje. Jednocześnie Organowi zarzucam naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez brak doręczenia Decyzji pełnomocnikowi skarżącego lecz bezpośrednio skarżącemu.

25 Mając za podstawę powyższe wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową w wysokości 17,00 zł.

26 W uzasadnieniu szczegółowo uargumentowano postawione zarzuty.

27 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

28 Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje:

29 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a jej zarzuty okazały się nietrafne.

30 Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) Sąd zauważa, że z uzasadnienia wyroku, wydanego w sprawie II SA/Wa 699/19 jasno wynika, że przesłanką uchylenia decyzji były braki w zakresie uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd absolutnie nie wyraził stanowiska o konieczności uwzględnienia skargi przez organ.

31 Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie niniejszej, rozpoznając sprawę ponownie, organ jednoznacznie i w niebudzący wątpliwości sposób ocenił materiał dowodowy. Sam fakt, że wydana decyzja jest niekorzystna dla skarżącego, nie oznacza, że jest ona wadliwa. Merytoryczna ocena postępowań awansowych należy wyłącznie do organu i w sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił, że nieważnością dotknięta jest uchwała z dnia [...] września 2021 o uznaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego A. R. za równoważny z polskim stopniem naukowym doktora habilitowanego.

32 Nie budzi wątpliwości, że przeprowadzająca postępowanie nostryfikacyjne Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...], nie miała wiedzy o zbadaniu przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego dyplomu skarżącego i uznaniu przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego ww. dyplomu jako dokumentu nie potwierdzającego nadania stopnia doktora habilitowanego. Skoro zatem z dokumentu urzędowego Departamentu Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] bezspornie wynika, że dyplom skarżącego nie potwierdza nadania mu stopnia doktora habilitowanego, to dyplom ten nie może być uznany za równoważny z odpowiednim polskim dyplomem doktora habilitowanego. W konsekwencji należało uznać, że doszło do nieważności postępowania opisanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego posiada kompetencje do oceny waloru przedkładanych przez kandydatów dyplomów zagranicznych organów i instytucji z punktu widzenia uznawania ich za równoważne z odpowiednimi polskimi dyplomami o nadaniu stopnia naukowego. Organ w opisanej sytuacji organ był nie tylko uprawniony, ale także i zobligowany, do wzięcia pod uwagę rażącego naruszenia prawa, polegającego na wydaniu uchwały rażąco odmiennej od oceny stopnia naukowego skarżącego, dokonanej przez kompetentny organ (czyli Departament Współpracy Międzynarodowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego).

33 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

34 NSA zaznaczył (w wyroku z dnia 29.10.2020 II OSK 1696/20), że wyeliminowanie z obrotu prawnego, poprzez stwierdzenie nieważności, decyzji naruszającej prawo ma sens tylko wtedy, gdy naruszenia, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet o charakterze oczywistym, w dalszym ciągu, a więc w okresie postępowania o stwierdzenie nieważności, wywołują skutki niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd nie ma wątpliwości, że doszło do nieważności postępowania, a uchwała Rady Wydziału musiała zostać wyeliminowana z porządku prawnego. Nie może zyskać akceptacji sytuacja, w której bardzo trudne, czasochłonne uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego w Polsce jest zastępowane (obchodzone) poprzez "równoważenie" go ze stopniem, uzyskanym za granicą, nie odpowiadającym w rzeczywistości habilitacji. Skoro Departament MNiSW zauważył brak podstaw do równoważności, uchwała Rady Wydziału nie może ignorować czy też stanowić zaprzeczenia tej oceny.

35 Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. poprzez brak doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego lecz bezpośrednio skarżącemu. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że jeżeli wadliwie doręczono akt administracyjny bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi, ale nie spowodowało to braku działań procesowych, podejmowanych przy prawidłowym doręczeniu (dokonanym do rąk pełnomocnika), to naruszenie przepisu o doręczeniach nie może mieć wpływu na wynik sprawy (np.: wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r., 1 FSK 566/18, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2016 r., II FSK 933/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I SA/Ke 329/20 z dnia 22 października 2020 r.). Celem przepisów dotyczących doręczeń jest przede wszystkim zagwarantowanie praw strony do rzetelnego i prawidłowego postępowania oraz to, że strona nie może ponosić negatywnych normalnych warunkach konsekwencji zaniedbań organów. Zatem, gdy nieprawidłowości w doręczeniu aktu nie powodują negatywnych konsekwencji dla strony, a przede wszystkim nie pozbawiają jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania aktu (decyzji, postanowienia).

36 W niniejszej sprawie, mimo wadliwego doręczenia, skarga na decyzję na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2020 r. została złożona w terminie. Prawa strony nie zostały więc naruszone.

37 Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 77 §1, 75, 80 k.p.a.) zdaniem Sądu, również one nie zasługują na uwzględnienie. W postepowaniu przed organem przepisy te nie znajdują zastosowania. Trafnie wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, że ze względu na specyfikę ustawy z dnia 14 marca 2003 r. jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przy wykładni przepisów k.p.a. w pierwszej kolejności należy stosować ustawę o stopniach naukowych i tytule naukowym, a w przypadku gdy ustawa nie reguluje odpowiednich kwestii to należy stosować przepisy k.p.a., biorąc pod uwagę stosowanie ich odpowiednio, a nie wprost.

38 Z analogicznej przyczyny nie mógł zostać uznany za zasadny zarzut naruszenia art.10 § 1 , 2 i 3 k.p.a. Kontroli sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję wydaną w postępowaniu nieważnościowym. W tym wypadku dokonanie oceny wydanej decyzji w zakresie zgodności z prawem podlega specyficznym zasadom, bowiem celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego punktu widzenia - czy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną, wskazaną w art. 156 § 1 k.p.a. Sprawa nie toczy się zatem w trybie zwykłym, lecz w trybie nadzoru, kiedy zupełnie wyjątkowo, wbrew wynikającej z art. 16 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji ostatecznych, z enumeratywnie wyliczonych w ustawie przyczyn, można uznać decyzję ostateczną za dotkniętą tak ciężką wadą, iż zachodzi konieczność uznania jej za nieważną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 1998 r., II SA 456/98). Nie może tu więc być mowy o zapewnieniu czynnego udziału strony, jak to jest w postępowaniu zwykłym.

39 Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. Sad stwierdza, że zaskarżona decyzja spełnia kryteria, wskazane w powołanych przepisach.

40 Zgodnie z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl § 3, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ, ponownie rozpoznając sprawę, prawidłowo zastosował się do wytycznych Sądu i zrealizował wymagania, zawarte w cytowanym przepisie.

41 Biorąc zatem pod uwagę, że zarzuty skargi okazały się bezpodstawne, a Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałby wziąć pod uwagę z urzędu, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art.151 p.p.s.a.