Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., III SA/Wa 2794/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., III SA/Wa 2794/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. WSA Marek Kraus, sędzia WSA Aneta Lemiesz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Paweł Jurczyński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 117 zł (słownie: sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Skarżąca – P. S.A. z siedzibą w W., wnioskiem z dnia 24

3 stycznia 2012 r. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji

4 indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania

5 sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej przez kontrahenta Spółki oraz

6 prawa do odliczenia podatku naliczonego.

7 Skarżąca we wniosku zapytała:

8 1) Czy sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej, obejmującej dwie

9 działki gruntu (jedną sklasyfikowaną jako użytki rolne oraz drugą zaliczoną do grupy

10 gruntów zabudowanych i zurbanizowanych) będzie podlegać opodatkowaniu

11 podatkiem od towarów i usług, a jeżeli tak - według jakiej stawki VAT powinna zostać

12 opodatkowania sprzedaż każdej z tych działek?

13 2) Czy sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej, obejmującej dwie

14 działki gruntu (jedną sklasyfikowaną jako użytki rolne oraz drugą zaliczoną do grupy

15 gruntów zabudowanych i zurbanizowanych) będzie podlegać opodatkowaniu

16 podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a jeżeli tak - według jakiej stawki VAT

17 powinna zostać opodatkowania sprzedaż każdej z tych działek?

18 3) Czy Skarżącej będzie przysługiwać prawo do odliczenia VAT naliczonego

19 wykazanego na fakturze VAT, w przypadku wystawienia przez sprzedawcę -

20 właściciela nieruchomości faktury VAT z tytułu sprzedaży niezabudowanej

21 nieruchomości gruntowej, obejmującej dwie działki gruntu (jedną sklasyfikowaną jako

22 użytki rolne oraz drugą zaliczoną do grupy gruntów zabudowanych i

23 zurbanizowanych)?

24 Skarżąca wskazała, że w jej ocenie sprzedaż gruntu w okolicznościach opisanego

25 we wniosku zdarzenia przyszłego nie powinna podlegać opodatkowaniu VAT na

26 podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z

27 2011 r. Nr 177, poz. 1054zpóźn. zm.) - dalej "u.p.t.u.".

28 W związku z faktem, że przedmiotowy wniosek obarczony był brakami formalnymi,

29 pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy

30 z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze

31 zm.; dalej jako "O.p."), wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od

32 dnia doręczenia wezwania, poprzez uzupełnienie zdarzenia przyszłego

33 przedstawionego we wniosku poprzez jednoznaczne wskazanie czy transakcja

34 kupna-sprzedaży wskazanej we wniosku niezabudowanej nieruchomości gruntowej

35 podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz czy w przypadku ww.

36 transakcji nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku VAT.

37 Na powyższe wezwanie Skarżąca udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 27 kwietnia

38 2012 r. wyjaśniając, że zdarzenie przyszłe, dotyczące planowanej przez Spółkę

39 transakcji sprzedaży niezabudowanej nieruchomości gruntowej wraz ze

40 stanowiskiem Spółki w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i

41 usług przedmiotowej transakcji zostało przez Spółkę precyzyjnie wskazane we

42 wniosku o interpretację z dnia 24 stycznia 2012r. Dodatkowo Skarżąca podkreśliła,

43 że to Spółka sformułowała zapytanie o opodatkowanie podatkiem od towarów i usług

44 analizowanej transakcji, a organ podatkowy próbuje przenieść na Spółkę obowiązek

45 udzielenia interpretacji podatkowej.

46 Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. pozostawił wniosek bez

47 rozpatrzenia stwierdzając, że Strona nie uzupełniła jego braków formalnych, o

48 których mowa w wezwaniu z dnia 20 kwietnia 2012 r. Organ podkreślił, że w takim

49 stanie rzeczy wniosek z dnia 24 stycznia 2012 r. o udzielenie interpretacji

50 indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług nie spełnia wymogów

51 stawianych przez art. 14b § 3 O.p., w związku z czym uniemożliwia Organowi

52 wydanie interpretacji indywidualnej.

53 Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca w dniu 17 maja 2012 r.

54 wniosła zażalenie zarzucając postanowieniu naruszenie art. 14g § 1 w związku z art.

55 14b § 3 O.p., poprzez bezprawne pozostawienie wniosku Spółki bez rozpatrzenia,

56 pomimo złożenia wniosku w pełni zgodnego z wymogami o charakterze

57 przedmiotowym i podmiotowym, określonymi w art. 14b O.p. oraz skierowania

58 wniosku do właściwego organu.

59 W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia,

60 organ podatkowy naruszył dyspozycję art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p.

61 Zdaniem Spółki, zarzut przyjęty przez organ podatkowy jako podstawa pozostawienia

62 wniosku bez rozpatrzenia, jest pozbawiony podstaw prawnych. Według Spółki

63 wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej spełniał całokształt warunków,

64 przewidzianych dla tego rodzaju wniosków w odpowiednich przepisach O.p. Spółka

65 dokładnie i wyczerpująco przedstawiła okoliczności zdarzenia przyszłego oraz

66 własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia, tj. opodatkowania

67 planowanej transakcji VAT.

68 Zdaniem Spółki organ wzywając ją do uzupełnienia wniosku dowiódł, że jego celem

69 było uniknięcie merytorycznego rozpatrzenia wniosku oraz skłonienie Spółki do

70 samodzielnego sformułowania odpowiedzi na pytania, które zostały w nim

71 postawione. W związku z tym, Spółka zauważyła, że zagadnienia, co do których

72 organ wezwał ją do uzupełnienia wniosku, powinny stać się przedmiotem analizy

73 przeprowadzonej przez ten organ w celu wydania interpretacji indywidualnej w

74 odniesieniu do kwestii, które stanowiły przedmiot wniosku. Zdaniem Skarżącej w

75 niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej w W. dążył do tego, by Strona

76 nie tylko przedstawiła własne stanowisko w odniesieniu do spornego zdarzenia

77 przyszłego, ale dodatkowo dokonała oceny tego stanowiska, tj. de facto sama sobie

78 udzieliła odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania, które powinny stać się

79 przedmiotem rozstrzygnięcia w interpretacji wydanej przez organ podatkowy.

80 Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy

81 postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. pozostawiające wniosek bez rozpatrzenia.

82 W uzasadnieniu organ wskazał, że kwestia opodatkowania transakcji jest istotna dla

83 rozpoznania sprawy i wydania interpretacji indywidualnej w zakresie prawa do

84 odliczenia, jednakże pytanie dotyczące tej kwestii nie mogło być przedmiotem

85 interpretacji, ponieważ odpowiedź na postawione we wniosku pytanie dotyczące

86 opodatkowania sprzedaży nieruchomości przez kontrahenta Spółki, pozostaje bez

87 wpływu na zakres opodatkowania Wnioskodawcy podatkiem od towarów i usług.

88 Obowiązek prawidłowego opodatkowania transakcji zbycia nieruchomości nie ciąży

89 na Spółce lecz spoczywa na podmiocie dokonującym dostawy nieruchomości.

90 Skoro opodatkowanie przedmiotowej transakcji dotyczy działania odrębnego

91 podmiotu to właśnie ten podmiot zobowiązany będzie do zastosowania właściwej

92 stawki. Wydanie interpretacji w takim przypadku wymaga oceny działania podmiotu

93 innego niż Wnioskodawca i zbadania skutków podatkowoprawnych działania

94 kontrahenta Spółki a nie samej Spółki.

95 Minister Finansów wyjaśnił, że do wydania interpretacji dotyczącej potwierdzenia

96 prawa Wnioskodawcy do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia

97 przedmiotowej nieruchomości niezbędne było wskazanie jako elementu zdarzenia

98 przyszłego czy transakcja kupna-sprzedaży wskazanej we wniosku niezabudowanej

99 nieruchomości gruntowej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

100 oraz czy w przypadku ww. transakcji nie znajdzie zastosowania zwolnienie od

101 podatku VAT. Dlatego też we wskazanym zakresie zostało wystosowane wezwanie

102 do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

103 W skardze Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p.,

104 poprzez bezzasadne pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji

105 indywidualnej, pomimo złożenia wniosku w pełni zgodnego z wymogami określonymi

106 w art. 14b O.p. oraz skierowania go do właściwego organu. Strona wniosła o

107 uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

108 Zdaniem Skarżącej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej spełniał

109 całokształt warunków, przewidzianych dla tego rodzaju wniosków w przepisach

110 Ordynacji podatkowej. Spółka wyczerpująco i kompletnie przedstawiła okoliczności

111 zdarzenia przyszłego, jak również własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego

112 zdarzenia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 14b § 3 O.p. W złożonym

113 wniosku Skarżąca wskazała, że w jej ocenie sprzedaż gruntu w okolicznościach

114 opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego nie powinna podlegać opodatkowaniu

115 VAT na podstawie u.p.t.u. Według Skarżącej w związku ze spełnieniem przez

116 wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wymogów zawartych w art. 14b O.p.,

117 organ podatkowy winien wydać interpretację indywidualną w oparciu o informacje

118 tam zawarte.

119 Ponadto, Skarżąca zauważyła, że zagadnienia, co do których organ wezwał ją do

120 uzupełnienia wniosku, powinny stać się przedmiotem analizy przeprowadzonej przez

121 sam organ w celu wydania interpretacji indywidualnej w odniesieniu do kwestii,

122 stanowiących osnowę wniosku. Jej zdaniem w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby

123 Skarbowej w W. dążył do tego, by Spółka nie tylko przedstawiła własne

124 stanowisko w odniesieniu do spornego zdarzenia przyszłego, ale dodatkowo

125 dokonała oceny tego stanowiska, tj. de facto sama sobie udzieliła odpowiedzi na

126 zawarte we wniosku pytania, które powinny stać się przedmiotem rozstrzygnięcia

127 (interpretacji), wydanej przez organ podatkowy. Wskazała, iż wezwania organu

128 podatkowego nie można oceniać inaczej niż jako poszukiwania pretekstu do

129 uchylenia się przez organ od dokonania analizy przepisów prawa podatkowego i

130 oceny stanowiska Skarżącej.

131 Zdaniem Skarżącej, argumentacja organu podatkowego wprost przeczy

132 zasadniczemu celowi instytucji interpretacji indywidualnych. Wskazała, że w

133 skomplikowanych faktycznych, dokonanie prawidłowej wykładni przepisów danej

134 ustawy, czy rozporządzenia z zakresu prawa podatkowego w praktyce nie jest

135 możliwe do realizacji w całkowitym oderwaniu od pozostałych regulacji zawartych w

136 tym lub innych aktach prawnych, zaliczanych do systemu prawa podatkowego.

137 Zdaniem Spółki do braków formalnych, które powodują po stronie organu

138 podatkowego obowiązek wezwania wnioskodawcy do ich usunięcia na podstawie art.

139 169 § 1 O.p., należy zaliczyć wyłącznie te braki, które faktycznie uniemożliwiają

140 merytoryczne rozpatrzenie wniosku o interpretację (wymienione w art. 14b § 3 O.p.).

141 Na potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska Skarżąca wskazała na

142 orzecznictwo sądów administracyjnych zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu

143 Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt III SA/Wa

144 702/09 oraz z dnia 14 października 2009 r. o sygn. akt III SA/Wa 1058/09.

145 W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej

146 stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

147 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

148 Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na

149 powodach innych niż w niej wskazane. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy

150 z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

151 (Dz.U. z 2012r. poz. 1270 ze zm.), dalej - "p.p.s.a.", stanowiący, że sąd rozstrzyga w

152 granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

153 oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z

154 prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności,

155 wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

156 Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie o pozostawieniu bez rozpatrzenia

157 wniosku Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa

158 podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług planowanej

159 transakcji sprzedaży nieruchomości, w której Skarżąca jest nabywcą.

160 Zgodnie z art. 14 g § 3 O.p. w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia

161 wydaje się postanowienie, na które służy zażalenia. Przepisy rozdziałów 14 i 16

162 działu IV stosuje się odpowiednio.

163 Zgodnie zaś z art. 239 O.p., w zakresie nie uregulowanym w rozdziale 16 do zażaleń

164 stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Oznacza to, że do zaskarżonego

165 postanowienia zastosowanie ma także art. 221 ww. ustawy stanowiący, że w

166 przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw

167 finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez

168 samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ

169 podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Nie ma

170 przy tym znaczenia brak wskazania powyższych przepisów w art. 14h O.p.,

171 wymieniającym przepisy tej ustawy stosowane odpowiednio w sprawach dotyczących

172 interpretacji indywidualnych, jako że w rozpoznanej sprawie nie doszło do wydania

173 interpretacji indywidualnej. Na podstawie art. 14g O.p. pozostawiono bez

174 rozpatrzenia wniosek Skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów

175 prawa podatkowego. Tryb instancyjny, w jakim wniosek Skarżącej został rozpatrzony

176 jest trybem przewidzianym dla postanowień, nie zaś dla interpretacji indywidualnych.

177 Dlatego też środkiem zaskarżenia przysługującym Skarżącej w tym postępowaniu

178 było zażalenie.

179 Z akt sprawy wynika, że postanowienie z 7 maja 2012r. podpisane zostało przez

180 działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. K.

181 D.- Naczelnika Wydziału. Znajdujący się w aktach egzemplarz postanowienia

182 opatrzony jest także podpisami: osoby która "sporządziła" postanowienie (podpis

183 nieczytelny) oraz p.o. Kierownika Oddziału – B. S..

184 Natomiast zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2012r. podpisane zostało przez

185 również działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w W.

186 M. K., Naczelnika Wydziału.

187 Opatrzone zostało także nieczytelnym podpisem osoby, która je "sporządziła", takim

188 samym jak podpis na postanowieniu z [...] maja 2012r. oraz podpisem p.o. Kierownika

189 Oddziału B. S. i Naczelnika Wydziału K. D..

190 Z powyższego wynika, że w wydaniu zaskarżonego postanowienia uczestniczyły

191 osoby, które brały udział w załatwieniu sprawy zakończonej wydaniem

192 postanowienia, na które Skarżąca wniosła zażalenie.

193 Innymi słowy, te same osoby uczestniczyły w rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o

194 wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie dopuszczalności wszczęcia

195 postępowania interpretacyjnego na podstawie tego wniosku, jak też brały udział w

196 rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie kończące postępowanie, w którym

197 uczestniczyły.

198 Przede wszystkim nie ulega przy tym wątpliwości, że w wydaniu zaskarżonego

199 postanowienia uczestniczyła również Naczelnik Wydziału K. D., która z

200 upoważnienia organu podatkowego wydała postanowienie, na które wniesiono

201 zażalenie.

202 W tej sytuacji rozważyć należało, czy pracownik organu podatkowego - Dyrektora

203 Izby Skarbowej, upoważnionego przez Ministra Finansów - wydający postanowienie

204 w pierwszej instancji, w toku postępowania wywołanego wniesieniem zażalenia na to

205 postanowienie, może zostać uznany za pracownika, o którym mowa w art. 130 § 1

206 pkt 6 O.p., to jest za pracownika podlegającego wyłączeniu od udziału w

207 postępowaniu.

208 Zagadnienie powyższe zostało rozstrzygnięte uchwałą Naczelnego Sądu

209 Administracyjnego z 18 lutego 2013r. sygn. akt l GPS 2/12 (Lex nr 1271653),

210 zgodnie z którą "Artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja

211 podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) ma zastosowanie do pracownika

212 organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221

213 tej ustawy".

214 Istota rozstrzygniętego problemu dotyczy zatem instytucji wyłączenia pracownika

215 załatwiającego daną sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu

216 odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie

217 obowiązuje zasada dewolutywności.

218 Instytucja wyłączenia pracownika - jak się przyjmuje - jest elementem

219 sprawiedliwości proceduralnej, a więc jednej z zasad demokratycznego państwa

220 prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Z zasady demokratycznego państwa prawnego

221 wynika ogólny wymóg, aby wszelkie postępowania prowadzone przez organy władzy

222 publicznej w celu rozstrzygnięcia sporów indywidualnych odpowiadały standardom

223 sprawiedliwości proceduralnej. Podkreślając znaczenie tej zasady Naczelny Sąd

224 Administracyjny odwołał się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz

225 piśmiennictwa.

226 Przesłanka wyłączenia pracownika, określona w art. 130 § 1 pkt 6 O.p., wskazuje, iż

227 niepożądaną jest sytuacja, gdy przy rozpatrywaniu sprawy - i to bez względu na to,

228 czy chodzi o jej rozpoznanie w ramach dwóch instancji, czy też w ramach jednej

229 instancji - zaangażowany w jej merytoryczne rozpoznanie w jej całokształcie jest

230 pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w poprzedniej fazie.

231 Uczestniczyłby on nie tylko w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego,

232 ale również miałby odnieść się do zarzutów stawianych poprzedniej decyzji przez

233 stronę, w tym także zarzutów adresowanych ad personam do osoby np. najpierw

234 prowadzącej postępowanie dowodowe, a następnie wydającej (podpisującej)

235 decyzję. Jest oczywistym, że w tego rodzaju przypadkach może istnieć bardzo

236 prawdopodobna obawa, że ze względu na tę bliskość pracownika do sprawy,

237 wyrażone w uzasadnieniu poglądy, nie będzie on obiektywny przy ocenie

238 podniesionych zarzutów. Byłby tu poza tym niejako "sędzią we własnej sprawie". Pod

239 znakiem zapytania stałaby więc rzetelność i prawidłowość takiego procedowania, a

240 kontrola byłaby iluzoryczna (tak R. Karczmarczyk, glosa do uchwały NSA z 22 lutego

241 2007r. sygn. akt II GPS 2/06, GSP Przeg. Orzecz. 2008, nr 1, s. 53). Podobnie

242 podkreślał W. Dawidowicz, podnosząc, że "istotą specyficznego stosunku

243 określonego pracownika do określonej sprawy jest jego osobiste zaangażowanie i

244 zainteresowanie w określonym sposobie załatwienia sprawy, stąd rodzi się

245 niebezpieczeństwo, że będzie on działał w sprawie stronniczo, a więc sprzecznie z

246 zasadniczym celem postępowania, jakim jest rozstrzygnięcie sprawy w sposób

247 obiektywny" (tak J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania

248 administracyjnego, Warszawa 2000, s. 147).

249 Naczelny Sąd Administracyjny podzielił wyrażany w orzecznictwie pogląd, że

250 przesłanka "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", powodująca wyłączenie

251 pracownika jednoosobowego organu podatkowego z postępowania wszczętego

252 wniesieniem odwołania, o którym mowa w art. 221 O.p. utożsamiana jest z

253 określeniem "udział w załatwianiu sprawy". Ustawodawca nie posługuje się

254 określeniem "wydał zaskarżoną decyzję", a określeniem szerszym, nawiązującym do

255 procesu wydawania decyzji jako czynności rozciągniętej w czasie, obejmującej także

256 jej przygotowanie i podejmowanie czynności procesowych, co niewątpliwie rozszerza

257 istotę tego określenia. W wyroku z 15 grudnia 2008r. sygn. akt P 57/07 (OTK ZU-A

258 2008, nr 10, poz. 178) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż "przez określenie to

259 należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika (...), lecz

260 także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na

261 wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do formy

262 wydania decyzji w znaczeniu prawnym wydaje się nieuzasadnione ze względu na

263 szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym - w odróżnieniu

264 od postępowania sądowego - poszczególne czynności o różnej doniosłości

265 procesowej mogą być wykonywane przez różne osoby, mogące mieć mniejszy lub

266 większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie". Naczelny Sąd Administracyjny

267 zaznaczył, że w pojęciu "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" chodzi o

268 podejmowanie istotnych czynności procesowych, a nie tylko czynności technicznych,

269 organizacyjnych, a więc nie tylko o wydanie decyzji w rozumieniu art. 210 § 1 pkt 2 i

270 8 O.p.. Może się bowiem zdarzyć tak, że jeden upoważniony pracownik przeprowadzi

271 w danej sprawie całe postępowanie dowodowe, a inny - także upoważniony

272 pracownik - wyda decyzję. Może się tak stać z różnych powodów, choroby, przejścia

273 na emeryturę, awansu itp. Zawężające rozumienie tej przesłanki przeczyłoby i

274 niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. Należy przy tym mieć na uwadze

275 to, że istnienie przesłanek wyłączenia należy tylko uprawdopodobnić, ale charakter

276 czynności polegających na braniu udziału w wydaniu decyzji należy wykazać,

277 udowodnić. Niemniej jednak każde wydanie (podpisanie) decyzji przez

278 upoważnionego pracownika w poprzedniej fazie załatwiania sprawy wyłączy go

279 zawsze od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań

280 podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w

281 sytuacji określonej w art. 221 O.p..

282 Jak już Sąd wskazał, z akt rozpoznanej sprawy wynika, że Naczelnik Wydziału

283 K. D. wydała (podpisała) postanowienie z [...] maja 2012 r., co w świetle

284 przytoczonych wyżej rozważań zawartych w uchwale Naczelnego Sądu

285 Administracyjnego powinno było skutkować jej wyłączeniem od udziału w

286 postępowaniu w sytuacji określonej w art. 221 w związku z art. 239 O.p.

287 Jednocześnie, z akt sprawy wynika, że Naczelnik Wydziału K. D.,

288 podobnie jak inne osoby, których podpisy widnieją na znajdujących się w aktach

289 egzemplarzach obu wydanych w sprawie postanowień, uczestniczyła także w

290 rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie.

291 Zważyć przy tym należało, że specyfika rozpoznanej sprawy, w której zapadło

292 rozstrzygnięcie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, przejawiała się w tym, że

293 postępowanie dowodowe nie było prowadzone, a zatem przygotowanie

294 rozstrzygnięcia w istocie wyczerpywało istotne czynności tego postępowania.

295 Przepis art. 240 § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją

296 ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez

297 pracownika lub organ podlegających wyłączeniu z mocy art. 130-132 tej ustawy.

298 Stosownie do art. 219 O.p., przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do

299 postanowień.

300 Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uchyla

301 zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa dające podstawę do

302 wznowienia postępowania.

303 W ocenie Składu orzekającego w niniejszej sprawie, z uwagi na wydanie

304 postanowienia w pierwszej instancji przez Naczelnika Wydziału K. D.,

305 która nie została wyłączona następnie od udziału w rozpatrzeniu zażalenia, a także

306 uwzględniając okoliczność, że w przygotowaniu obu tych rozstrzygnięć uczestniczyły

307 również inne te same osoby, uznać należy, iż doszło do naruszenia przepisów

308 postępowania podatkowego, tj. jest art. 130 § 1 pkt 6 w związku z art. 221 i 239 O.p.,

309 dającego podstawę do wznowienia postępowania.

310 Powyższa wadliwość zaskarżonego postanowienia uniemożliwia Sądowi ocenę jego

311 merytorycznej prawidłowości, a tym samym odniesienie się do zarzutów skargi w tym

312 zakresie.

313 Zażalenie Skarżącej należy rozpatrzeć ponownie, eliminując udział w tej fazie

314 postępowania pracowników, którzy uczestniczyli w wydaniu postanowienia [...] maja

315 2012r.

316 W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1

317 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

318 Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono w oparciu

319 o art. 152 p.p.s.a.

320 Na wniosek Skarżącej, na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na jej

321 rzecz koszty postępowania sądowego w kwocie stanowiącej sumę uiszczonego

322 wpisu od skargi oraz opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.