Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2020 r., I SA/Sz 672/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2020 r., I SA/Sz 672/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej J. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec J. S., zamieszkałej w S. (zobowiązana), na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] r. o nr [...] wystawionego przez P. P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (wierzyciel). Przedmiotowym tytułem wykonawczym objęto zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych za okres od stycznia 2014 r. do kwietnia 2019 r. W dniu [...] r. zobowiązanej doręczono tytuł wraz z zajęciem wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

3 Pismem z dnia [...] r. zobowiązana wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty, wskazując na nieistnienie egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz.U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm., zwanej dalej "u.p.e.a.") z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika telewizyjnego w 2006 r. Podała także, że nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika rtv, wobec czego nie powstał względem niej obowiązek regulowania opłat. Ponadto wskazała, że jej zdaniem tytuł wykonawczy wydano z naruszeniem art. 27 § 1 u.p.e.a.

4 Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym w oparciu o regulacje z art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 ze zm., dalej: "u.o.a."), uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

5 Zobowiązana złożyła zażalenie na to postanowienie wierzyciela.

6 Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) w związku z art. 18, art. 34 § 2 i art. 17 § 1a u.p.e.a. oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] r.

7 Organ egzekucyjny wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...], w którym orzekając w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 i 10 oraz art. 34 § 1 i § 4 u.p.e.a., uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

8 Zobowiązana pismem z dnia [...] r. złożyła zażalenie na postanowienie. Powtórzyła argumentację zawartą w zarzutach, że w 2006 r. zmieniała miejsce zamieszkania i wyrejestrowała odbiornik rtv, a wierzyciel nie wykazał, aby w spornym okresie miała zarejestrowany odbiornik. Podniosła, że wierzyciel nie wykazał również, aby przesłał jej wymagane prawem zawiadomienie o nadaniu nowego numeru identyfikacyjnego. Nadto wskazała, że żaden z przepisów nie określona, aby strona była zobowiązana posiadać i bezterminowo przechowywać dowód wyrejestrowania odbiornika, zwłaszcza, że termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni.

9 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (Dyrektor IAS), wydał w dniu [...] r. postanowienie nr [...]; [...], w którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ za podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 34 § 5 u.p.e.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070).

10 Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. wiążące dla rozstrzygnięcia jest stanowisko wierzyciela zawarte w prawomocnym postanowieniu z dnia [...] r.

11 Dyrektor IAS zauważył, że wierzyciel wskazał, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] (wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat), stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej, zostało przesłane do zobowiązanej pismem z dnia [...] r. (na adres, którym P. P. w danym okresie dysponowała). Na dowód czego powołał załączoną do akt sprawy kserokopię zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta. Dodatkowo wierzyciel wyjaśnił, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z u.o.a., tak więc nawet nieotrzymanie powyższego zawiadomienia nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza odbiorników rtv od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel stwierdził, iż w jego dokumentacji brak jest informacji o wyrejestrowaniu odbiornika rtv przez zobowiązaną. Ponadto sama zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła. Dyrektor IAS powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt I GSK 1518/19.

12 Organ odwoławczy wyjaśnił również, że tytuł wykonawczy, wbrew twierdzeniom zobowiązanej, spełniał wymogi przewidziane w art. 27 § 1 u.p.e.a. ., tj. zawierał m.in.:

13 - prawidłowe oznaczenie wierzyciela, jak też podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, tj. Pana P. B.. Z upoważnienia przesłanego przez wierzyciela jednoznacznie wynika, iż w dacie wystawienia tytułu wykonawczego P. B. był upoważniony do wystawiania tytułów wykonawczych w imieniu wierzyciela;

14 datę wystawienia tytułu;

15 wskazanie imienia i nazwiska zobowiązanego i jego adresu;

16 treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

17 - wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej.

18 Skarżąca złożyła skargę na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia organu I instancji, uchylenie postanowień P. P. z dnia [...] r. oraz [...] r., a także o zasądzenie kosztów postępowania.

19 Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

20 art. 2 ust 1-3 u.o.a., przez ich błędne zastosowanie i bezzasadne utrzymywanie, iż zobowiązana posiadała status abonenta w spornym okresie, pomimo braku wykazania przez wierzyciela wcześniejszego zarejestrowania odbiornika i równoczesnego wskazania przez zobowiązaną nie używania przez nią odbiornika radiowego oraz telewizyjnego oraz braku rejestracji w spornym okresie;

21 § 5 ust. 2 w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2017 r. nr 187 poz. 1342, dalej: "rozporządzenie MT")w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez bezpodstawne przyjęcie, że zobowiązana była wcześniej abonentem, miała zarejestrowany odbiornik rtv i została prawidłowo powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz poprzez błędną wykładnię przepisów § 5 i bezzasadne uznanie, że powyższe przepisy nie powodują utraty mocy dowodowej dotychczasowych dowodów ewentualnego zarejestrowania odbiorników (w formie książeczki opłat), po upływie 12 miesięcy od wejścia w życie powyższego rozporządzenia, skoro zwykła wykładnia językowa przepisu, bez jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych prowadzi do wniosku, że taki skutek następuje.

22 Nadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:

23 art. 7 k.p.a., gdyż nie podjęto wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w zakresie ustalenia zarejestrowania odbiornika rtv przed 2006 r. Brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w powyższym zakresie, powoduje że nie dopełniono również wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Takie działanie, zdaniem skarżącej, skutkowało naruszeniem zasady zaufania, o której stanowi art. 8 k.p.a.;

24 art. 7a k.p.a., zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony - skoro w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej § 5 ust. 2 rozporządzenia MT co do pojęcia "przesłania zawiadomienia" o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Przy czym z literalnego punktu widzenia, pojęcia doręczenie i przesłanie sprowadzają się w istocie do tej samej czynności, jaką finalnie jest dostarczenie czegoś do miejsca przeznaczenia, w tym przypadku pisma jego adresatowi.

25 W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o uznanie skargi i wskazał, że niezależnie od stanowiska wierzyciela uważa, że obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie istnieje.

26 Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

27 Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

28 Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

29 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

30 Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga

31 w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

32 Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki

33 w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

34 Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa

35 w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo

36 o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

37 W rozpoznawanej sprawie, przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu egzekucyjnego, który

38 w badanej sprawie związany był stanowiskiem wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.

39 Skarżąca zakwestionowała istnienie obowiązku co do należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za przedmiotowy okres. Wskazała, że w 2006 r. dokonała wyrejestrowania odbiornika rtv z uwagi na zmianę adresu zamieszkania. Zaprzeczyła, żeby otrzymała zawiadomienie o nadaniu jej numeru indywidualnego abonenta.

40 Na wstępie wskazać należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej to sformalizowany środek obrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

41 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

42 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

43 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

44 4) błąd co do osoby zobowiązanego;

45 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

46 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

47 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

48 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

49 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

50 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27,

51 a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

52 Skarżąca zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a.

53 W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9

54 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

55 w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca

56 (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).

57 W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty, w tym co do nieistnienia obowiązku za niezasadne. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie postanowienia organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji.

58 Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, a więc winien zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało, czy podawało się egzekucji administracyjnej, a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych.

59 Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex

60 nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex

61 nr 549018, co zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 września

62 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r.,

63 I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312).

64 Uprawnienia P. P. S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 u.o.a., a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez P. P. S.A. egzekucji.

65 Wskazać należy na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził że, mimo iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. P. P. S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r. jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. P. P. S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy.

66 Odnosząc się do podnoszonego w treści skargi zarzutu co do nieistnienia obowiązku skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za wskazany okres (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne było odwołanie się do przepisów u.o.a., które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv.

67 Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe.

68 Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r.,

69 K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia).

70 Z akt sprawy nie wynikało, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko skarżącej. Wierzyciel podał tylko, że taka rejestracja została zgłoszona na nazwisko skarżącej. W aktach sprawy brak było jednak jakiegokolwiek dokumentu na tę okoliczność.

71 Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia MT jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia MT).

72 W § 3 rozporządzenia MT wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest:

73 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub

74 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4.

75 Podkreślić należy, że skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany

76 z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób niebudzący wątpliwości. Wierzyciel nie ma co prawda obowiązku przesłania abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (§ 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia MT) ale powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano.

77 W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie skarżącej o indywidualnym numerze abonenta, które zostało wysłane na adres przy [...] w S. (na adres, pod którym dokonano rejestracji odbiornika). W postanowieniu P. P. z dnia [...] r. wierzyciel wskazał, że zobowiązana okazała mu pismo z dnia [...] r., w którym wnosiła, aby w związku z jej przeprowadzką, wszelką korespondencję, która może wpłynąć na jej dotychczasowy adres przy ul. [...] kierować pod adres przy ul. [...] w S..

78 W postanowieniu tym dalej wskazano, że zawiadomienie o zmianie adresu winno być dokonane na formularzu i złożone w placówce pocztowej a jego ważność to 12 miesięcy, a po tym czasie należy je ponowić.

79 Sąd wskazuje, że brak jest przepisu, który nakładałby obowiązek korzystania z formularzy P. P., są one jedynie pomocnicze, zatem skarżąca mogła złożyć pismo z pominięciem formularza. Powyższe uwiarygodnia stanowisko skarżącej, iż nie otrzymała ona informacji o numerze identyfikacyjnym, a nawet okoliczność, iż wyrejestrowała ona odbiornik z momentem przeprowadzki, w 2006 r. Zasadne jest również przyjęcie, że zawiadomienie to zostało wysłane na nieaktualny adres skarżącej (taki adres zamieszczony jest na kserokopii zawiadomienia z dnia [...] r.).

80 Sąd podkreśla, iż skoro P. P. już w 2006 r. dysponowała informacją o przeprowadzce skarżącej oraz jej nowym adresem, nic nie stało na przeszkodzie aby zawiadomienie o przesłaniu numeru identyfikacyjnego przesłać na ten adres.

81 Powyższe uniemożliwia ustalenie istnienia obowiązku wynikającego z u.o.a.

82 Sąd wskazuje, że skoro wierzyciel nie ma obowiązku przedstawiać dowodu nadania zawiadomienia o numerze indywidualnym abonentowi to przyjęcie, że abonent musi w każdym czasie legitymować się dowodem nadania oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika rtv, jawi się jako naruszenie zasady równości stron (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 914/17).

83 Z tych powodów Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niedostatecznie zweryfikowanym materiale dowodowym, a zatem doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Sąd wskazał, że choć nie można organom egzekucyjnym zarzucić naruszenia prawa, gdyż podporządkowały się art. 34 § 1 u.p.e.a. to jednak wobec możliwości kontrolowania prawidłowości stanowiska wierzyciela w ramach skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, uchylenie wydanych postanowień organów egzekucyjnych obu instancji było konieczne.

84 Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

85 Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu wskazanych powyżej postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a.

86 O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu.