Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2021 r., II SA/Sz 771/21

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2021 r., II SA/Sz 771/21

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Inne z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia wodnoprawnego oraz potwierdzenia przejęcia przez następcę prawnego praw i obowiązków wynikających z tego pozwolenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w K. z dnia [...] września 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Inne na rzecz skarżącego A. M. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 A. M. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), zaskarżył

3 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2021 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. (dalej: "organ I instancji") z [...] września 2020 r.

4 nr [...], umarzającą postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z [...] lutego 2020 r. (pkt I) nr [...]

5 w sprawach zakończonych:

6 1) decyzją ostateczną organu I instancji z [...] kwietnia 2018 r.

7 nr [...] o wydanie pozwolenia wodnoprawnego

8 dla W. R. oraz W. P. działających

9 jako S.C. A. Gospodarstwo Rolne w B. na:

10 - wykonanie urządzeń wodnych na terenie działek nr [...] i [...], położonych w obrębie ewid. [...], gmina K.,

11 - usługę wodną tj. odprowadzanie wód do kanalizacji deszczowej oraz wód opadowych i roztopowych z drenaży do rowu PD i dalej do rzeki Parsęty;

12 2) decyzją ostateczną organu I instancji z [...] sierpnia 2018 r.

13 nr [...] potwierdzającą przejęcie przez następcę prawnego – K. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

14 z siedzibą w W., praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego z [...] kwietnia 2018 r. nr [...]

15 Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

16 Pismem z 21 października 2019 r. na podstawie "art. 145 ust. 5" ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096

17 t.j. ze zm.; dalej: "K.p.a.") Strona wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

18 nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzenie wód deszczowych do rowu PD i dalej do Parsęty. We wniosku Strona wskazała, że objętość wód deszczowych przewidziana w decyzji,

19 tj. Qs=0938mł/s odprowadzanych dwoma wylotami i dwoma ciągami drenarskimi

20 w żaden sposób nie odpowiada objętości ścieków dla planowanej zabudowy działek objętych pozwoleniem, polegającym na budowie centrum o powierzchni handlowej około 30 tys. m˛ wraz z 1.000 miejsc parkingowych oraz ciągami komunikacyjnymi, obliczonej z formuły opadowej. W tym stanie rzeczy projektowaną zabudowę Strona uważa za okoliczność, która nie była znana organowi w momencie wydawania pozwolenia wodnoprawnego, którego pierwotnym beneficjentem była spółka rolna.

21 Z uwagi na powyższe Strona wniosła o wszczęcie postępowania i przeprowadzenie go zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. Pismo wpłynęło do organu I instancji 23 października 2019 r.

22 Pismem z 10 lutego 2020 r. organ poinformował Stronę, że pozyskał kopię decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu D. i O. wraz

23 z parkingiem naziemnym i towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną

24 w miejscowości B. na dz. nr [...] i [...], [...], [...] obręb B., gm. K.. Następnie organ wskazał w piśmie, że o podjętych czynnościach Strona była informowana pisemnie, a kopie odpowiedzi wraz z ww. pozwoleniem otrzymała 31 stycznia 2020 r. w siedzibie organu I instancji. Z uwagi na powyższe, treść wystąpienia strony, zarzucającego planowanej inwestycji zaprojektowanie odwodnienia nieadekwatnego do gęstości projektowanej budowy

25 oraz niewystarczająca drożność odbiorników wód deszczowych w stosunku

26 do faktycznych objętości zrzucanych wód, przesłano celem wykorzystania pismem

27 z 3 lutego 2020 r. do Starosty [...] oraz pismem z 10 lutego 2020 r.

28 do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – jako organów dysponujących kompetencjami w zakresie badania złożonej dokumentacji

29 w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz zgodności wydanej decyzji

30 z przedmiotową dokumentacją.

31 Następnie pismem z 10 lutego 2020 r., Strona, będąca właścicielem działki

32 nr [...], obręb [...] m. K., zmodyfikowała i uzupełniła ww. wniosek Strony

33 o wznowienie postępowania z 21 października 2019 r. i wniosła:

34 1) w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 401 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2018.2268 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.w.")

35 o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej

36 z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] przeniesionej na inny podmiot decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...]

37 i uchylenie tej decyzji;

38 2) w trybie art. 152 § 1 K.p.a. o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej

39 z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] oraz decyzji ostatecznej

40 z [...] sierpnia 2018 r. nr [...];

41 3) odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego zgodnie ze złożonym uprzednio operatem wodnoprawnym jako sprzecznym z art. 396 ust. 1 pkt 7 u.p.w. lub wydanie niewadliwego pozwolenia wodnoprawnego

42 z uwzględnieniem oddziaływania na nieruchomość strony i postanowień obowiązującego planu miejscowego;

43 4) przeprowadzenie dowodu z decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2012 r. nr [...] wraz z operatem wodnoprawnym, stanowiącym podstawę wydania tej decyzji;

44 5) doręczenie pełnomocnikowi Strony w formacie pdf skanu operatu wodnoprawnego stanowiącego podstawę wydania decyzji z [...] kwietnia

45 2018 r. nr [...]

46 W uzasadnieniu pisma Strona wskazał argumentację na poparcie złożonych wniosków. Pismo wpłynęło do organu 11 lutego 2020 r.

47 Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku Strony, postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie oraz odmówił wstrzymania wykonania decyzji ostatecznych. Jak wskazano w uzasadnieniu

48 tego postanowienia dotyczyło ono łącznie ww. wniosków Skarżącego, tj. z dnia

49 21 października 2019 r. i 10 lutego 2020 r., które jak wskazał organ w całości stanowią wniosek formalny Strony o wznowienie postępowania administracyjnego

50 w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych

51 na terenie działek nr [...] i [...].

52 W wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, decyzją

53 z [...] września 2020 r. organ I instancji umorzył wznowione postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Strony z 10 lutego 2020 r.

54 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że badając zachowanie terminu do złożenia żądania o wznowienie postępowania administracyjnego,

55 o którym mowa w art. 148 K.p.a., pismem z 11 sierpnia 2020 r. wezwał Stronę

56 do wskazania, w jakiej dacie powzięła wiedzę o treści rozstrzygnięcia. Pełnomocnik strony oświadczył, że Strona o treści rozstrzygnięcia dowiedziała

57 się od pełnomocnika 6 lutego 2020 r. poprzez zapoznanie się z pismem organu

58 z [...] lutego 2020 r. nr [...] Następnie organ wskazał

59 w uzasadnieniu, że z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu wynika,

60 iż Strona powzięła wiedzę o wydanej decyzji ostatecznej nie 6 lutego 2020 r.,

61 lecz 21 października 2019 r., ponieważ 23 października 2019 r. złożyła datowany

62 na 21 października 2019 r. wniosek do organu I instancji o wznowienie postępowania, powołując się na nowe okoliczności w sprawie, tj. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził, że nie ma wątpliwości

63 co do uchybienia przez Stronę terminowi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro w pierwotnym wniosku Strona bardzo świadomie i zgodnie z rzeczywistością powołała się na prawidłowo oznaczoną decyzję.

64 Strona zaskarżyła powyższą decyzję odwołaniem.

65 Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

66 W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że co do zasady podanie

67 o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia,

68 w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Termin zaś do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., biegnie od dnia,

69 w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Ustawodawca początek biegu terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., (czyli strona bez własnej winy nie brała udziału

70 w postępowaniu) wiąże z dniem, w którym strona ta dowiedziała

71 się o kwestionowanej decyzji. Przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Wyjaśnić należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi

72 o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Początek biegu terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości

73 o istnieniu danej decyzji. Z punktu widzenia oceny, od kiedy rozpoczął bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, istotne jest bowiem to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić wprost od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie.

74 Następnie organ odwoławszy wskazał w uzasadnieniu decyzji,

75 że bezsprzecznym jest, iż w aktach zaskarżonego postępowania znajduje się pismo

76 o wznowienie postępowania z 21 października 2019 r., którego nadawcą jest Strona. Powyższe oznacza bezsprzecznie zdaniem organu odwoławczego, iż Strona miała już wiedzę o wydanej decyzji 21 października 2019 r., gdyż w sposób precyzyjny podaje datę oraz znak decyzji, która została wydana. Stąd też mając na uwadze oświadczenie z 24 sierpnia 2020 r., złożone przez pełnomocnika działającego

77 w imieniu Strony, organ odwoławczy uznał, że jest ono sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, gdyż z treści złożonego wniosku z 21 października 2019 r. przez Stronę wynika, że powzięła ona wiedzę w tej dacie, mając pełną świadomość wydania decyzji i to właśnie od tej daty należało liczyć jednomiesięczny termin zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., na złożenie podania o wznowienie postępowania.

78 Strona wniosła skargę na powyższą decyzję organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 105 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię

79 i błędne zastosowanie oraz wnosząc o:

80 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz także w całości poprzedzającej

81 ją decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w K. z [...] września br. doręczoną 9 września br. znak [...];

82 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych;

83 3) zawiadomienie o toczącym się postępowaniu Prokuraturę Krajową w trybie

84 art. 8 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").

85 Jednocześnie, na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. Strona wniosła

86 o uwzględnienie skargi przez organ II instancji i uchylenie w całości decyzji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w K.

87 z [...] września br. doręczoną 9 września br. znak [...]

88 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

89 W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał, że oceny, czy strona dochowała terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. organ winien dokonać

90 w odniesieniu do daty fatycznego złożenia podania o wznowienie postępowania,

91 tj. do daty 21 października 2019 r., a nie licząc termin do daty złożenia modyfikacji podania z 10 lutego 2021 r. Bezpodstawna jest w tych okolicznościach zmiana oceny pisma pełnomocnika Skarżącego z 10 lutego 2020 r. jako podania o wznowienie postępowania w sytuacji gdy ten sam organ wprost w postanowieniu znak [...] z [...] lutego 2020 r. uznał pismo pełnomocnika Skarżącego z 10 lutego 2020 r. za modyfikację wniosku z 21 października 2019 r.

92 W odpowiedzi z 18 czerwca 2021 r. na wniesioną skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

93 Pismem z 22 lipca 2021 r., będącym odpowiedzią na skargę, uczestnik postępowania – K. K. Sp. z o.o. wniosła również o jej oddalenie.

94 Na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd przeprowadził dowodów z dokumentów załączonych do skargi, albowiem uznał, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

95 W szczególności Sąd zauważa, że załączone do skargi postanowienie z [...] lutego 2020 r. o wznowieniu postępowania stanowi zupełne rozstrzygnięcie organu mające istotny wpływ na wynik sprawy, zaś w załączonych aktach administracyjnych

96 brak jest str. 2 przedmiotowego postanowienia. Sąd uznał, że na stronie

97 2 ww. postanowienia zawarte zostały istotne dla rozstrzygnięci okoliczności,

98 tj. wskazanie, że wznowione postępowanie obejmuje zarówno wniosek Skarżącego

99 z 21 października 2019 r. jak i z 10 lutego 2020 r., co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja o umorzeniu postępowania wznowieniowego kończy de facto

100 etap postępowania administracyjnego w sprawach zainicjowanych każdym

101 z ww. wniosków Skarżącego, a nie tylko pismem z 10 lutego 2020 r.

102 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

103 Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego,

104 jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej

105 przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób

106 w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

107 Niniejsza sprawa została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Zastępczyni Przewodniczącej Wydziału

108 I z 9 września 2021 r. Informacja o powyższym zarządzeniu przekazana została

109 do wiadomości pełnomocnika Skarżącego, do organu i do uczestników postępowania pismami z 10 września 2021 r. doręczonymi odpowiednio: Skarżącemu

110 16 września 2021 r., Organowi 10 września 2021 r., J. D.

111 17 września 2021 r. zaś pełnomocnikowi K. K. Sp. z o.o. w W. dnia 21 września 2021 r.

112 Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

113 Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności umorzenia

114 przez organy postępowania wznowieniowego, z uwagi na naruszenie terminu

115 z art. 148 § 2 K.p.a., które zainicjowane zostało dwoma wnioskami Skarżącego, tj.:

116 - wnioskiem z 21 października 2019 r. złożonym na podstawie

117 "art. 145 ust. 5 K.p.a.", w którym Skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

118 nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzenie wód deszczowych do rowu PD i dalej

119 do Parsęty;

120 - wnioskiem z 10 lutego 2020 r., w którym Skarżący wskazał, że modyfikuje

121 i uzupełnia wniosek z 21 października 2019 r.; w tym piśmie Skarżący wniósł m.in., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] przeniesionej na inny podmiot decyzją z dnia

122 [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

123 Organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wznowił postępowanie

124 w rozpoznawanej sprawie na podstawie zarówno wniosku Skarżącego

125 z 21 października 2019 r. jak i z dnia 10 lutego 2020 r., wskazując w treści rozstrzygnięcia, że wznawia de facto dwa postępowania, tj. w sprawie:

126 - zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni

127 w K. z [...] kwietnia 2018 r. znak [...];

128 - zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni

129 w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

130 Jednakże decyzją z dnia [...] września 2020 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją, organ umorzył ww. postępowanie wznowieniowe w sprawach zakończonych

131 ww. ostatecznymi decyzjami Dyrektora Zarządu Zlewni w K.. Powodem umorzenia postępowania wznowieniowego był fakt uznania przez organ, że Skarżący wniosek z dnia 10 lutego 2020 r. złożył po terminie wynikającym

132 z art. 148 § 2 K.p.a. Jak bowiem wskazał organ w aktach postępowania znajduje

133 się pismo Strony o wznowienie postępowania z 21 października 2019 r.,

134 co bezsprzecznie wskazuje, iż Strona już dnia 21 października 2019 r. miała wiedzę o wydanej decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2018 r.,

135 gdyż w ww. piśmie sposób precyzyjny podaje datę oraz znak decyzji, która została wydana.

136 Skarżący natomiast uznaje, że zachował termin do złożenia wniosku

137 o wznowienie postępowania w rozpoznawanej sprawie, albowiem wbrew błędnej ocenie organów obu instancji pismo pełnomocnika skarżącego z 10 lutego 2020 r. nie wszczęło postępowania wznowieniowego, ale stanowiło modyfikację wniosku

138 o wznowienie, który to wniosek Skarżący złożył samodzielnie 21 października

139 2019 r., niezwłocznie po tym jak dowiedział się o wydaniu decyzji z [...] kwietnia

140 2018 r. znak [...] Jak zatem wskazuje Skarżący wniosek

141 o wznowienie został więc skutecznie złożony 21 października 2019 r. a zatem bezpośrednio w dniu, w którym Skarżący dowiedział się ustnie od pracowników organu I instancji dnia 21 października 2019 r. w siedzibie organu I instancji

142 w związku z jego interwencją dotyczącą rozpoczęcia robót przygotowawczych

143 przy inwestycji, o której nie był wcześniej informowany. Skarżący podkreśla równocześnie, że organ bezpodstawnie przyjął, że pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r. stanowi wniosek o wznowienie postepowania, albowiem sam organ

144 w postanowieniu o wznowieniu postępowania z [...] lutego 2020 r. uznał, że pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r. stanowi modyfikację wniosku Skarżącego

145 z 21 października 2019 r.

146 W powyższym sporze Sąd przyznał w zasadniczej części rację stornie Skarżącej.

147 Sąd zauważa bowiem na wstępie, że organ I instancji wprost w postanowieniu znak [...] z dnia [...] lutego 2020 r. o wznowieniu postępowania

148 w rozpoznawanej sprawie uznał pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r.

149 za modyfikację wniosku z 21 października 2019 r. stwierdzając, że ,,Powyższy wniosek (z 10 lutego) modyfikuje i uzupełnia stanowisko Pana A. M. (właściciela działki nr [...], obręb [...] m. K.) przesłanego do tutejszego organu w dniu 23.10.2019 r. i w całości stanowi formalny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

150 na wykonanie urządzeń wodnych na terenie działek nr [...] i [...], położonych

151 w obrębie ewidencyjnym [...] B. , gmina K. oraz na odprowadzanie wód z kanalizacji deszczowej oraz wód opadowych i roztopowych z drenaży do rowu PD i dalej do rzeki Parsęty, w ilości: Qmax.s = 0,938 m3/s, Qśr. roczne

152 1 985 778 m3/rok. ".

153 Zakreśliwszy niesporny w sprawie stan faktyczny, na wstępie sąd poczyni ogólne uwagi dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego. Mianowicie, jedną

154 z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 16 K.p.a, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji

155 lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie

156 lub ustawach szczególnych (§ 1). Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych

157 ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji.

158 Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych,

159 w których będzie można dokonać wyeliminowania rozstrzygnięć wadliwych. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych. Zostały

160 one enumeratywnie wymienione w K.p.a. Jednym z nich jest uchylenie w całości

161 lub w części decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania administracyjnego (art.145-152 K.p.a.). Postępowanie wznowieniowe jest jednakże postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Sąd szczególnie podkreśla, że jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b K.p.a.

162 Postępowanie to nie służy zatem do ponownego, merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Nie może być ono wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest ono bowiem kontynuacją postępowania zwykłego. Zasady rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnym, a do takiego należy wznowienie postępowania, są odmiennie od postępowań zwykłych. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Natomiast uchybienia procesowe, które nie wyczerpują przesłanek

163 z art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa i art. 145b K.p.a. nie oddziałują na treść decyzji kończącej to postępowanie.

164 Reasumując wskazać należy, że wyłącznym celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zakończone ostateczną decyzją dotknięte było jedną z kwalifikowanych wad przewidzianych w art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa i art. 145b K.p.a. i w zależności od poczynionych ustaleń wydanie jednego z możliwych rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 K.p.a.

165 Wskazać zatem należy, że jak stanowi art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

166 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

167 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

168 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27;

169 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

170 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję;

171 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

172 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2);

173 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

174 Zgodnie z kolei z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu

175 lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej

176 w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b K.p. następuje tylko na żądanie strony.

177 W myśl natomiast art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi

178 się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała

179 się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin

180 do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej

181 w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji

182 - art. 148 § 2 K.p.a. Zauważyć przy tym należy, że jak stanowi art. 149 K.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania

183 co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 3), na które służy zażalenie (§ 4).

184 Mając na uwadze powyższe regulacje prawne Sąd wskazuje zatem,

185 że w pierwszym etapie po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania, organ zobowiązany jest do dokonania czynności wstępnych polegających na zbadaniu,

186 czy żądanie pochodzi od uprawnionego podmiotu, czy wniosek został złożony

187 w terminie a żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem, oraz czy w żądaniu wskazano podstawę wznowienia. Dopiero

188 po spełnieniu przesłanek formalnych wniosku o wznowienie organ właściwy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, które otwiera etap postępowania wznowionego. W przypadku zaś ustalenia przez organ – w pierwszym etapie

189 po złożeniu wniosku – że wniosek nie spełnia ww. przesłanek formalnych organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania,

190 na które służy zażalenie i wówczas organ nie przechodzi do etapu postępowania wznowieniowego.

191 Z kolei w przypadku wydania postanowienia o wznowieniu postępowania,

192 jak powyżej wskazano, organ otwiera etap postępowania wznowionego, w którym bada czy zaistniały wskazane przez stronę podstawy wznowienia i tylko w tym zakresie prowadzi postępowanie. W przypadku zaś stwierdzenia przez organ,

193 że przesłanki te nie wystąpiły organ, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., wydaje decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części. Jeżeli zaś uzna, że przesłanki te wystąpiły bądź uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.) bądź wydaje rozstrzygnięcia przewidziane w art. 151 § 2 K.p.a., tj. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności,

194 o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy

195 się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

196 W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Skarżący złożył, na podstawie

197 "art. 145 ust. 5 K.p.a.", pismo z 21 października 2019 r., w którym wniósł

198 o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzenie wód deszczowych do rowu PD i dalej

199 do Parsęty. Bezspornym również i to, że Skarżący złożył ponadto pismo

200 z 10 lutego 2020 r., w którym wskazał, że modyfikuje i uzupełnia wniosek

201 z 21 października 2019 r. W tym też piśmie Skarżący wniósł, na podstawie

202 art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] przeniesionej na inny podmiot decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

203 Wreszcie bezspornym jest także i to, że Organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. wznowił postępowanie w rozpoznawanej sprawie na podstawie zarówno wniosku Skarżącego z 21 października 2019 r. jak i z dnia 10 lutego 2020 r., wskazując w treści rozstrzygnięcia, że wznawia de facto dwa postępowania,

204 tj. w sprawie:

205 - zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

206 z [...] kwietnia 2018 r. znak [...];

207 - zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

208 z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

209 Również z treści ww. postanowienia Organu jednoznacznie wynika, na co Sąd wskazał już w powyższej części uzasadnienia, że dotyczy ono zarówno pisma Skarżącego z 21 października 2019 r. jak i z 10 lutego 2020 r. Organ wskazał bowiem na str. 2 ww. postanowienia, że wniosek (z 10 lutego) modyfikuje i uzupełnia stanowisko Skarżącego (właściciela działki nr [...], obręb [...] m. K.) przesłane do organu w dniu 23 października 2019 r. (ww. wniosek z 21 października 2021 r.) i w całości stanowi formalny wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych na terenie działek nr [...] i [...] oraz na odprowadzanie wód

210 z kanalizacji deszczowej oraz wód opadowych i roztopowych.

211 Pomimo powyższych okoliczności, tj. wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w ww. sprawach na podstawie pisma Skarżącego zarówno

212 z 21 października jak i 10 lutego 2020 r. Organ – uznając, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania z 10 lutego

213 2020 r. po terminie wynikającym z art. 148 K.p.a. - wydał na podstawie

214 art. 105 § 1 K.p.a., decyzję o umorzeniu postępowania wznowieniowego

215 w odniesieniu do dwóch ww. decyzji ostatecznych, utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją.

216 W pierwszej kolejności odnieść należy się do prawidłowości formalnej takiego rozstrzygnięcia organu, zgodnie bowiem z ww. przepisami K.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania ma miejsce po uznaniu przez organ,

217 że wniosek spełnienia przesłanki formalne, tj. m.in. został złożony w terminie.

218 W przypadku zaś gdy wniosek nie spełnia przesłanek formalnych,

219 tj. m.in. złożony został po terminie do jego wniesienia, organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.

220 W tym jednak zakresie, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę,

221 w całości podziela i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2019 r., II OSK 3307, zgodnie z którym wznowienie postępowania administracyjnego, nie zamyka ostatecznie kwestii oceny zachowania terminu do wznowienia postępowania. Organ także po wznowieniu postępowania, ma obowiązek z urzędu weryfikować, czy termin określony

222 w art. 148 K.p.a. został zachowany, ponieważ tylko podanie wniesione

223 z zachowaniem terminu należy uznać za dopuszczalne. Jeżeli organ po wznowieniu postępowania, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, dostrzeże jednak, że wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem terminu z art. 148 K.p.a., wówczas powinien takie postępowanie umorzyć. Przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 K.p.a., dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z powodu rażącego naruszenia art. 148 § 1 K.p.a.

224 Sąd uznał zatem, że - co do samej zasady - organ był uprawniony

225 do umorzenia postępowania wznowieniowego – po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 K.p.a.

226 – z uwagi na uchybienie przez wnioskodawcę terminowi z art. 148 K.p.a.

227 Przechodząc jednakże do kontroli zaskarżonej decyzji w pozostały zakresie wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia pomija istotne

228 w sprawie okoliczności faktyczne. Po pierwsze bowiem organ jako wniosek

229 o wznowienie postępowania kwalifikuje jedynie pismo Skarżącego z 10 lutego 2020 r. wskazujące jako przesłankę wznowienia okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. pomijając całkowicie, że Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania również pismem z 21 października 2019 r., w którym jako przesłankę wznowienia wskazał okoliczności z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Sąd podkreśla i to, że ww. pisma Skarżącego zostały złożone w różnych terminach. Po drugie zaś organ całkowicie pomija fakt, że w treści postanowienia o wznowieniu postępowania z 20 lutego

230 2020 r. wskazał, że zakres wznowionego postępowania obejmuje ww. dwa pisma Skarżącego a nie tylko pismo z 10 lutego 2020 r., co skutkowało tym, że w istocie zaskarżone rozstrzygnięcie kończy postępowanie wznowieniowe, którego zakres wyznaczyło pismo Skarżącego z 21 października 2019 r. i z 20 lutego 2020 r.

231 Co jednak istotne w sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ uznał,

232 że w sprawie Skarżący złożył wniosek z 10 lutego 2020 r. po terminie wynikającym

233 z art. 148 K.p.a., co stanowi zasadniczą przesłankę zaskarżonego rozstrzygnięcia, całkowicie przy tym pomijając, że zakres umarzanego postępowania wznowieniowego obejmuje również wniosek Skarżącego z 21 października 2019 r.

234 i podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

235 W dalszej kolejności Sąd zauważa również, że ww. postanowienie o wznowieniu postępowania z 20 lutego 2020 r. dotyczyło postępowań zakończonych dwiema ostatecznymi decyzjami, tj.:

236 - decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z 19 kwietnia

237 2018 r. znak [...];

238 - decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

239 z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

240 Z kolei, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, uchybienia terminu z art. 148 K.p.a. Organ upatruje w powzięciu przez Skarżącego wiedzy

241 o decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. dotyczącej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych

242 oraz odprowadzanie wód deszczowych. Jak wynika z powyższego organ nie tylko nieprecyzyjnie określa tę decyzję, bark bowiem zbieżności numeru i daty,

243 to dodatkowo całkowicie pomija również i to, że wznowienie postępowania obejmuje dodatkowo drugie postępowanie, tj. zakończone decyzją ostateczną z [...] sierpnia

244 2018 r. znak [...]

245 Ponadto Sąd podkreśla, że w uzasadnieniu decyzji organy wskazują, że Skarżący o decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. miał wiedzę już dnia

246 21 października 2019 r., gdyż powołał się na nią w piśmie z 21 października 2019 r. (ww. wniosek o wznowienie postępowania). Ta zaś okoliczność stanowi podstawę uznania przez Organ, że wniosek Skarżącego z 10 lutego 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją nr [...] został złożony po terminie z art. 148 K.p.a., co skutkowało umorzeniem postępowania wznowieniowego w rozpoznawanej sprawie. Jednakże, co Sąd szczególnie podkreśla, jak wynika z pisma Skarżącego z 21 października 2019 r.

247 na które powołuje się organ, stanowi ono właśnie wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] kwietnia 2018 r.

248 nr [...] w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego

249 na wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzanie wód deszczowych.

250 Za całkowicie bezpodstawne należy zatem uznać twierdzenie Organu, że Skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania w powyższym zakresie wyłącznie pismem z 10 lutego 2020 r. i powoływanie się wyłącznie na pismo Skarżącego

251 z 10 lutego 2020 r. przy dokonywaniu ustaleń faktycznych i prawnych

252 w odniesieniu do zachowania przez Skarżącego terminu z art. 148 K.p.a., w sytuacji gdy zakres prowadzonego postępowania, co Sąd wskazał powyżej, jest znacznie szerszy.

253 Sąd podkreśla ponadto, że z ww. pisma Skarżącego z 21 października 2019 r.

254 nie wynika w jakimkolwiek zakresie aby w dacie jego sporządzenia posiadał

255 on wiedzę o decyzji ostatecznej Dyrektora Z. Z. w K. z [...] sierpnia 2018 r. znak [...] Okoliczność ta jest szczególnie istotna, albowiem postępowanie wznowieniowe umorzone zaskarżoną decyzją dotyczyło również i tego postępowania, co całkowicie pozostało poza zainteresowaniem organu – przy czym zaskarżone rozstrzygnięcie umarza postępowanie wznowieniowe także

256 i w tym zakresie.

257 Mając na uwadze powyższe działania organów Sąd wskazuje, że choć postępowanie wznowieniowe jest niewątpliwie nadzwyczajnym środkiem wzruszenia decyzji ostatecznych, to nie oznacza jednak, że w jego toku organy zwolnione

258 są z obowiązku przestrzegania zasad postępowania administracyjnego.

259 Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne, tj. złożenie przez Skarżącego dwóch pism w zakresie wznowienia postępowania o różnych zakresach

260 (21 października 2019 r. i 10 lutego 2020 r.) i wydanie przez organ jednego postanowienia o wznowieniu postępowania ([...] luty 2020 r.) obejmującego obydwa ww. pisma Skarżącego i dwa różne postępowania zakończone decyzjami ostatecznymi, następnie wydanie decyzji o umorzeniu tak wznowionego postępowania z uwagi na uchybienie terminowi z art. 148 K.p.a. i odwołanie

261 się przez Organ w tym zakresie się jedynie do jednego z objętych wznowieniem postępowań stanowi ewidentne naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego.

262 Odnosząc się do tej kwestii wypada po pierwsze wskazać na ugruntowany pogląd, iż żądania zawarte w podaniu, których treść budzi wątpliwości,

263 w szczególności z uwagi na niezręcznie, niedbale lub niezrozumiałe zredagowanie, winny być wyjaśnione lub doprecyzowane przez stronę wnoszącą podanie. Wyraźnie podkreśla się, że organ administracji nie jest uprawniony do "racjonalizowania" treści żądania gdyż to mogłoby prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Obowiązkiem organu w tym zakresie pozostaje wyjaśnienie woli strony wnoszącej żądanie przez zwrócenie

264 się o zajęcie wyraźnego stanowiska co do treści żądania oraz udzielenie stronie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie, mając na względzie postanowienia art. 7-9 K.p.a. Ostatecznie bowiem to strona wnosząca żądanie winna zdecydować jaki charakter ma mieć pismo inicjujące postępowanie (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1993 r., SA/Kr 2342/92, LEX nr 1688557, A.Wróbel (w:) M.Jaśkowska, M.Wilbrandt-Gotowicz, A.Wróbel, Komentarz aktualizowany

265 do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, uwagi do art. 63).

266 Organ wznawiając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, choć objął postanowieniem z [...] lutego 2020 r. zarówno pismo Skarżącego z 21 października 2019 r. i 10 lutego 2020 r. nie poczynił, w ocenie Sądu, wystarczających ustaleń,

267 co do ostatecznego zamiaru Skarżącego, który drugim z pism wyraził chęć modyfikacji i uzupełnienia pierwszego wniosku o wznowienie postępowania powołując m.in. nową podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) jak i powołując w jego treści dodatkową decyzję ostateczną (z [...] sierpnia 2018 r. znak [...]). To zaś, w ocenie Sądu, nie tylko uniemożliwiło ustalenie ostatecznej woli Skarżącej ale i ocenę ww. wniosków Skarżącej

268 pod względem spełnienia przez nie wymogów formalnych i w efekcie prawidłowego zakresu ustaleń faktycznych koniecznych dla prawidłowego procesu subsumpcji

269 w rozpoznawanej sprawie.

270 W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów, w tym zwłaszcza tych, w których świetle trzeba było uznać, że w konsekwencji w wadliwego rozumienia przez organ zakresu ww. postępowania wznowieniowego, zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów nie został prawidłowo ustalony przez ten organ, co wobec skali związanych z tym deficytów, przeprowadzone w sprawie ustalenia faktyczne czyniło dowolnymi, trzeba podkreślić, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący

271 (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych

272 dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.) - por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia

273 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94.

274 W rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba więc podnieść, że jeżeli tak jak w rozpatrywanej sprawie, w konsekwencji wadliwego podejścia organu administracji do rozumienia zakresu prowadzonego postępowania, organ administracji publicznej wadliwie określił zakres koniecznych do ustalenia w sprawie faktów, co polegało na przyjęciu, że w rozpoznawanej sprawie m.in.:

275 - znaczenie miała wyłącznie data powzięcia przez Skarżącego wiedzy o "decyzji

276 nr [...] z [...] sierpnia 2018 r." i równoczesne pominięcie, że Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania dnia

277 21 października 2019 r.;

278 - całkowite pominięcie, że wznowienie postępowania postanowieniem Organu

279 z [...] lutego 2020 r. obejmowało nie tylko postępowania zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z [...] kwietnia 2018 r. znak [...] lecz równocześnie postepowanie zakończone decyzją ostateczną Dyrektora Zarządu Zlewni w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...];

280 - całkowite pominięcie przez organy, że w przedmiocie wznowienia postępowania Skarżący złożył dwa pisma, tj. z dnia 21 października 2019 r.

281 i 10 lutego 2020 r. i brak szczegółowego sprecyzowania woli Skarżącego

282 w tym zakresie;

283 - całkowite pominięcie, że w piśmie z 21 października 2019 r. Skarżący

284 nie odniósł się do ostatecznej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w K.

285 z [...] sierpnia 2018 r. znak [...]

286 to istnieją zasadne podstawy, aby twierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została

287 z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd podkreśla bowiem, że organ administracji publicznej w ramach postępowania administracyjnego zobowiązany

288 jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązek ten służy realizacji - wynikającej

289 z art. 7 K.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wszelkie zaś dowody istotnych okoliczności sprawy muszą zostać utrwalone

290 w aktach. Tylko pod takim warunkiem możliwa jest weryfikacja zupełności

291 i prawidłowości ustaleń organu.

292 Sąd podkreśla również, że w odniesieniu do ustanowionej na gruncie

293 art. 80 K.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów wyraża się ona w zobligowaniu organu administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego

294 i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. np. wyrok NSA z 30 marca 1988 r., SA/Po 1495/87), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można

295 w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne

296 dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki

297 lub doświadczenia życiowego (por. np. wyrok NSA z 14 stycznia 1994 r.,

298 III SA 491/93).

299 Resumując powyższe rozważania, w kontrolowanej sprawie stwierdzić należy,

300 że na skutek błędnego ustalenia przez organ zakresu postępowania wznowieniowego w rozpoznawanej sprawie – co po części może wynikać z braku ustalenia rzeczywistej woli Skarżącego w odniesieniu do ww. pism

301 z 21 października i 10 lutego 2002 r. – przyjęty przez organ stan faktyczny nie daje podstaw do ustalenia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, a nadto oceny przyjęte przez organy są nieadekwatne do zgromadzonego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sądu uznał za bezzasadne twierdzenia organu, że w rozpoznawanej sprawie wznowieniowej – podkreślić należy,

302 że dotyczącej zarówno wniosku Skarżącego z 21 października 2019 r. jak i pisma

303 z 10 lutego 2020 r. oraz zarówno decyzji z dnia z [...] kwietnia 2018 r. znak [...],[...] jak i decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] przenoszącej decyzję z [...] kwietnia 2018 r. na inny podmiot – umorzyć należało postępowanie z uwagi na złożenie przez Skarżącego wniosku z dnia 10 lutego 2020 r. po terminie wskazanym w art. 148 K.p.a.

304 Zaskarżona decyzja narusza tym samym w istotnym stopniu art. 77 § 1,

305 art. 80 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 148 § 1 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a., co stanowi podstawę do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Ponieważ analogicznym naruszeniem obciążona jest decyzja ja poprzedzająca,

306 zaś materiał dowodowy wymaga ustalenia w znacznym zakresie, Sąd uchylił również orzeczenie organu pierwszej instancji na zasadzie art. 135 P.p.s.a.

307 Stwierdzając zatem że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku

308 z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą

309 ją decyzją organu I instancji (pkt I wyroku). O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II wyroku).

310 Sąd wskazuje również, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego w zakresie zawiadomienia o postępowaniu Prokuratury Krajowej w trybie art. 8 § 1 P.p.s.a.

311 Ponownie rozpatrując sprawę i biorąc pod uwagę wyrażone przez Sąd stanowisko organy podejmą stosowne rozstrzygnięcie zawierające prawidłowo sporządzone uzasadnienie.

312 Orzeczenia sądów administracyjnych wskazane w uzasadnieniu dostępne

313 są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.