Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r., II SA/Sz 1147/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 grudnia 2017 r., II SA/Sz 1147/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), zwanej dalej "K.p.a.", zatwierdził projekt podziału działki nr [...] o pow. 0,1400 ha położonej w obrębie J., gmina K., stanowiącej własność E. i D. Z. - przedstawiony na załączonej mapie z projektem podziału i wykazie zmian danych ewidencyjnych, na działki: nr [...] o pow. 0,0291 ha oraz nr [...] o pow. 0,1109 ha.

3 W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie podziału ww. działki zostało wszczęte z urzędu. Projekt podziału geodeta sporządził w ramach prac geodezyjnych zgłoszonych w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. pod numerem [...] Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. zaopiniowano pozytywnie przedłożony do wniosku wstępny projekt podziału nieruchomości w aspekcie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisem m.p.z.p., przyjętego Uchwałą Rady Gminy Kobylanka nr XLVII/281/14 z dnia 30 października 2014 r., działka nr [...] przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczoną symbolem 35 MN, a działka nr [...] przeznaczona jest pod publiczną drogę gminną klasy dojazdowej oznaczoną symbolem 024 KDD i stanowić będzie część pasa drogowego. Organ I instancji wskazał, że po wyodrębnieniu działki przeznaczonej pod drogę gmina będzie dążyła do jej przejęcia na własność, za stosownym odszkodowaniem, w celu realizacji drogi publicznej.

4 W odwołaniach od powyższej decyzji E. Z. i D. Z. podnieśli, że decyzja powinna być doręczona pełnomocnikowi, którego ustanowili w sprawie.

5 Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2174 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. Z. i D. Z., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

6 W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadą jest, iż podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Jest jednak możliwe dokonanie podziału z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. W niniejszej sprawie doszło do podziału z urzędu działki nr [...] z obrębu Jęczydól, gmina K., której właścicielami są E. i D. Z. w związku z realizacją celu publicznego. Nowo wydzielona działka nr [...] o powierzchni 0,0291 ha stanowić będzie część pasa drogowego gminnej drogi klasy dojazdowej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 024 KDD. Podział nieruchomości, w wyniku którego powstała działka nr [...], nastąpił z urzędu na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. Działka wydzielona w wyniku tego podziału pod drogę gminną nie przechodzi na własność gminy. Nadal jest własnością E. i D. Z.. Jednak podział dokonywany na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. jest konieczny do przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego i dlatego wyłącza prawo do odszkodowania w trybie przepisu art. 98 ust. 3 tej ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1747/12).

7 Dalej Kolegium wskazało, że dla nieruchomości podlegającej podziałowi obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony uchwalą Nr XLVII/281/14 Rady Gminy Kobylanka z dnia 30 października 2014 r. Obowiązkiem organu wydającego decyzję o podziale przedmiotowej nieruchomości było sprawdzenie zgodności podziału z zapisami planu, w szczególności dotyczącymi terenów 35.MN oraz 024 KDD, na których położna jest działka nr [...], co zostało dokonane przez organ I instancji właściwie i znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.

8 W ocenie organu odwoławczego, postępowanie w sprawie podziału nieruchomości zostało prawidło wszczęte przez organ a następnie wydano, aktualnie ostateczne, postanowienie stwierdzające zgodność wstępnej propozycji podziału nieruchomości z planem miejscowym. Rzeczone postanowienie było zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. oddalił skargę złożoną przez D. Z.. Skoro zgodność propozycji podziału została stwierdzona stosownym ostatecznym aktem administracyjnym a przedstawiony projekt podziału spełnia wszelkie wymogi dotyczące stawiane tego rodzaju dokumentom, brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu podziału.

9 Odnosząc się do zarzutu odwołania podniesionego przez E. Z., organ odwoławczy stwierdził, że jest niezasadny, gdyż z akt sprawy wynika, iż pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu przed organami administracji udzielił jedynie D. Z..

10 W związku z powyższym zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w dniu 29 czerwca 2017 r. stronie, czyli E. Z.. Natomiast co do D. Z., to Kolegium przyznało, że organ I instancji winien był doręczyć decyzję z dnia 26 czerwca 2017 r. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Jednakże Kolegium, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1195/16 uważa, że skoro D. Z. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji w terminie, który został otwarty (rozpoczął bieg) wraz ze skutecznym doręczeniem w dniu 29 czerwca 2017 r. zaskarżonej decyzji stronie postępowania E. Z., to takie naruszenie art. 40 § 2 K.p.a. nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

11 Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył D. Z..

12 Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci przepisu art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie - organ I instancji dokonał bowiem sprawdzenia zgodności podziału z zapisami planu, nie biorąc pod rozwagę przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania działek.

13 Naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

14 1) przepisu art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przez organ administracji państwowej podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego,

15 2) przepisu art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie stronie udzielenia wnikliwych wyjaśnień i przedstawienia wszechstronnego stanu faktycznego sprawy,

16 3) przepisu art. 40 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie, polegające na niedoręczeniu pełnomocnikowi strony odpisu decyzji wydanej przez organ I instancji,

17 4) przepisu art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenie całego materiału dowodowego, nadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącego lub odniesienia się w sposób niepełny,

18 5) art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

19 W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego.

20 W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

22 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

23 Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

24 Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.". Nadto organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

25 Stosownie do treści art. 93 ust. 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w rozumieniu tego przepisu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2).

26 Z powyższych przepisów wynika, że rozstrzygając sprawę dotyczącą zatwierdzenia podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu.

27 Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie.

28 Podstawowym zagadnieniem przesądzającym o zgodności z prawem decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości jest zatem zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

29 W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że podział nieruchomości jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Kobylanka dla obszaru położonego pomiędzy drogą powiatową nr 1705Z, granicą obrębu Morzyczyn, a jeziorem Miedwie, w obrębach Morzyczyn i Jęczydół, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Kobylanka Nr XLVII/281/14 z dnia 30 października 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Zach. z 2014 r., poz. 4887).

30 Bezsporne jest, że plan ten przeznacza część, stanowiącej współwłasność skarżącego, działki nr [...] na drogę publiczną klasy dojazdowej, oznaczoną na rysunku planu symbolem 024KDD, czyli niewątpliwie drogę publiczną.

31 Plan ten wiąże organy administracji publicznej w procedurze wydawania indywidualnych rozstrzygnięć na jego podstawie.

32 Bezsporne jest również, że postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy Kobylanka zaopiniował pozytywnie wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości z ustaleniami tegoż planu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., co do którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 907/16 oddalił skargę D. Z.. Dodać należy, że postanowienie to nie traci aktualności z powodu upływu czasu. Tylko zmiana treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłaby wpłynąć na aktualność postanowienia opiniującego zgodność wstępnego projektu podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

33 Art. 97 ust. 1 i 1a u.g.n. stanowi, iż podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W art. 97 ust. 3 u.g.n. określone zostały natomiast sytuacje, w których podziału nieruchomości można dokonać z urzędu. W szczególności zaś może to nastąpić, gdy podział jest niezbędny do realizacji celów publicznych (punkt pierwszy art. 97 ust. 3). Cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami określa art. 6 u.g.n. Celami publicznymi są między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1).

34 Postępowanie w sprawie zatwierdzenia podziału zostało w niniejszej sprawie wszczęte z urzędu, w związku z realizacją celu publicznego, tj. inwestycji drogowej. W ocenie Sądu w tym przypadku mamy niewątpliwie do czynienia z realizacją celu publicznego, jakim jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i budowa tych dróg (art. 97 ust. 3 w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n.). Nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej.

35 W świetle powyższego uznać należy, wbrew zarzutowi skargi, że zarówno wszczęcie postępowania, jak i rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również kodeksu postępowania administracyjnego. Brak jest podstaw do zarzucenia organowi II instancji naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynika sprawy. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uwzględnienie skargi z uwagi na uchybienia przepisom postępowania może nastąpić, jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że waga tych uchybień mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

36 W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Z akt sprawy wynika, że Kolegium faktycznie nie poinformowało skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego – zgodnie z przepisem art. 10 K.p.a., co uznać należy za naruszenie rzeczonego przepisu. Jednak zdaniem Sądu naruszenie to pozostaje bez wpływu na końcowy wynik sprawy. Podkreślić należy, że organ orzekał w oparciu o kompletny materiał dowodowy, dokonał jego prawidłowej oceny i w konsekwencji wydał orzeczenie znajdujące oparcie w obwiązujących przepisach prawa. W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że nie powiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i końcowego wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dobowego, w jakikolwiek sposób wpłynęło na końcowy wynik sprawy. Również w uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazał dowodów jakie jego zdaniem zostały pominięte przez organ, nie wykazał też aby naruszenie art. 10 K.p.a. miało wpływ na wynik sprawy.

37 W kontekście powyższych rozważań za bezzasadny należało również uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczący naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

38 Co do naruszenia art. 40 K.p.a., mającego polegać na tym, że decyzja organu I instancji nie została doręczona pełnomocnikowi strony, to Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż naruszenie to miałoby znaczeni tylko w sytuacji, gdyby okoliczność ta wywołała negatywne konsekwencje dla skarżącego. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem skarżący wniósł skutecznie odwołanie. Przy tym nic nie stało na przeszkodzie aby skarżący zlecił sporządzenie i wniesienie odwołania przez pełnomocnika. Fakt, że skarżący wniósł odwołanie osobiście wynika z jego woli, a nie z jakichkolwiek przeszkód wywołanych działaniem organu. Nie bez znaczenia pozostaje tu również to, że po wniesieniu odwołania organ II instancji, jak stanowi art. 138 § 1 K.p.a., zobowiązany jest ponownie rozpatrzeć sprawę w jej całokształcie, niezależnie od zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wydając zaskarżoną decyzję Kolegium postąpiło zgodnie ze wskazanym art. 138 § 1 K.p.a. Nadto doręczyło decyzję pełnomocnikowi skarżącego. Doręczenie to nastąpiło w trybie zastępczego, niemniej w zgodzie z przepisem art. 44 K.p.a.

39 W kontekście powyższych rozważań za bezzasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 40 K.p.a.

40 Reasumując, w ocenie sądu, Kolegium prawidłowo oceniło zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a wydane rozstrzygnięcie uzasadniło zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a.

41 Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.