Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 sierpnia 2015 r., I SAB/Rz 3/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 sierpnia 2015 r., I SAB/Rz 3/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w związku z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wydanie zaświadczenia. - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 I SAB/Rz 3/15

UZASADNIENIE

3 Pismem z dnia 30 marca 2015r. J. G. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy.

4 Z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżąca pismem z dnia 20 sierpnia 2013r. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: Burmistrz) o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że: "A. B., zamieszkała ul. L. 10/1 w N., 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 163zł".

5 Skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdziła, że pomimo upływu 20-tu miesięcy i braku przeszkód, Burmistrz nie wydał stosownego aktu administracyjnego, tj. zaświadczenia o żądanej treści, czym naruszył przepis art. 35 § 3 k.p.a., określający maksymalny termin załatwienia sprawy oraz zasadę zaufania do organów administracji i zasadę szybkości postępowania, o których mowa w art.8 i art.12 k.p.a.

6 J. G. wskazała też, że w dniu 28 stycznia 2015r. złożyła do organu II instancji, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a w dniu 2 lutego 2015r. zażalenie na niezałatwienie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

7 Skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

8 W odpowiedzi na skargę z dnia 30 kwietnia 2015r. Burmistrz wyjaśnił, że załatwienie sprawy nie jest możliwe, bo organ I instancji nie dysponuje aktami sprawy. Wskazał, że postanowieniem z dnia 17 lutego 2015r. SKO odmówiło uwzględnienia zażalenia Skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie, z uwagi na brak akt. Organ jest zobowiązany orzekać na podstawie oryginałów akt sprawy, a te zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz ze skargą J. G. na postanowienie SKO z dnia 9 grudnia 2014r. w przedmiocie zawieszenia postępowania.

9 W "uzupełnieniu skargi" z dnia 13 lipca 2015r. Skarżąca wniosła o kontrolę przewlekłości postępowania, o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa Skarżącej do bezzwłocznego otrzymania zaświadczenia oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art.149 § 2 i art.154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

11 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W myśl art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

12 Złożenie tego rodzaju skargi dopuszczalne jest, zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (zasada ta nie dotyczy prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka).

13 Z akt sprawy wynika, że Skarżąca domagała się od Burmistrza Miasta i Gminy wydania zaświadczenia żądanej treści, a następnie wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wobec tego należy uznać, że Skarżąca złożyła zgodnie z art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a zatem wyczerpała tryb niezbędny do wniesienia skargi do Sądu.

14 Na wstępie należy zaznaczyć, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie zaświadczenia przez burmistrza, działającego jako organ podatkowy, zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a.

15 Zgodnie z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, jednak nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

16 W Ordynacji podatkowej przewidziana została możliwość przedłużenia wskazanych wyżej terminów, w uzasadnionych przypadkach, m.in. wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy następuje z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4).

17 O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art.140 Ordynacji podatkowej).

18 W świetle regulacji zawartych w art.art.139, 140 i 141 Ordynacji podatkowej o bezczynności organu podatkowego można mówić dopiero wtedy, gdy mimo upływu ustalonego prawem terminu, organ ten nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak też wtedy, gdy prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem decyzji albo nie zakończył go w innej formie określonej w Ordynacji podatkowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2013r., sygn. akt II FSK 1370/13, Lex Omega nr 1377329).

19 Okolicznością bezsporną jest, że do dnia wniesienia skargi Burmistrz Miasta i Gminy nie wydał zaświadczenia o żądanej przez J. G., we wniosku z dnia 20 sierpnia 2013r., treści.

20 Pomimo tego nie można stwierdzić, aby organ pozostawał przez ten czas w bezczynności. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, że organ podejmował rozstrzygnięcia i czynności, które skarżąca kwestionowała, składając zażalenia do organu wyższego stopnia, a następnie do sądu administracyjnego.

21 Jak wynika z treści skargi, jak też z podjętych rozstrzygnięć w następstwie wniosku złożonego przez Skarżącą z dnia 20 sierpnia 2013r., Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia [...] września 2013r. nr [...], na podstawie art. 306a § 1 w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że A. B., zamieszkała N. ul. L. 10/1, w dniu 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 163zł.

22 W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że organ podatkowy, zgodnie z art. 306b Ordynacji podatkowej, wydaje zaświadczenie jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dowody wpłat podatku od nieruchomości kwalifikowane jako dowody księgowe stanowią kategorię archiwalną b5 i są przechowywane przez okres 5 lat. Organ podatkowy nie posiada dokumentów księgowych (dowodów wpłat) za 2004r., a wobec tego wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie jest możliwe.

23 Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie.

24 Burmistrz Miasta i Gminy N.wydał zaświadczenie z dnia 10 października 2013r. nr [...], w którym zaświadczył, że podatek od nieruchomości ustalony decyzją nr 306 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. z dnia 16 lutego 2004r. w wysokości 163zł został wpłacony w kasie urzędu Miasta i Gminy w dniu 8 marca 2004r. - pokwitowanie wpłaty seria L nr 5666956 na nazwisko B. A. N.ul. L. 10/1, na kwotę 163zł.

25 Skarżąca w piśmie z dnia 28 października 2013r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy N. złożyła oświadczenie, że wystawione zaświadczenie nie zawiera treści żądanej przez nią i nie potwierdza określonych faktów i stanu prawnego, a w związku z tym podtrzymuje w całości zażalenie, opisane powyżej oraz wnosi o nadanie właściwego biegu zażaleniu i na podstawie złożonych dokumentów, doręczenie zaświadczenia o treści żądanej.

26 Burmistrz Miasta i Gminy N. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Skarżąca, wnioskiem z dnia 28 października 2013r., zwróciła się ponownie o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Na podstawie posiadanej dokumentacji podatkowej i przedstawionych przez Skarżącą dokumentów nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego, kto odebrał decyzję i kto dokonywał wpłaty.

27 Skarżąca, pismem z dnia 25 listopada 2013r., wniosła zażalenie na to postanowienie, wnosząc o wydanie zaświadczenia o żądanej treści.

28 Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r., uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie jego wydania. Kolegium w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazało, że organ I instancji naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej, ponieważ sprawa została już wcześniej załatwiona postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2013r. Ustalenie tej okoliczności obliguje organ rozpatrujący odwołanie do uchylenia decyzji (postanowienia) organu I instancji i umorzenia poprzedzającego ją postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej.

29 Na skutek wniesionej przez J. G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sąd ten wyrokiem z dnia 29 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Rz 244/14 uchylił postanowienie SKO z dnia 13 grudnia 2013r.

30 W następstwie powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wydało w dniu 9 grudnia 2015r.:

31 1. postanowienie o uchyleniu postanowienia Burmistrza z dnia 5 września 2013r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

32 2. postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zażalenia J. G. na postanowienie Burmistrza z dnia [...] listopada 2013r.

33 Na postanowienie opisane w pkt 2. J. G. wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015r. sygn. akt I SA/Rz 241/15 umorzył postępowanie sądowe, z uwagi na to, że w trakcie postępowania przed sądem ustalono, że zażalenie J. G. zostało mylnie skierowane do sądu administracyjnego, zamiast do SKO

34 Natomiast przyczyną niezałatwienia sprawy przekazanej przez SKO do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (na skutek postanowienia opisanego w pkt. 1) był brak akt, które zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz zażaleniem J. G. na postanowienie SKO z dnia [...] grudnia 2014r., w sprawie zawieszenia postępowania zażaleniowego. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w tym przedmiocie zapadło w dniu 15 kwietnia 2015r., co oznacza, że w chwili wniesienia skargi na bezczynność akta sprawy były w Sądzie. Niezałatwienie sprawy w terminie miało zatem miejsce z przyczyn niezależnych od organu, co - stosownie do treści art.139 § 4 Ordynacji podatkowej - oznacza, że okresu opóźnienia z tego tytułu nie wlicza się do terminów załatwienia spraw określonych w § 1 – 3.

35 Wobec tego należy uznać, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku z dnia 20 sierpnia 2013r.

36 Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

37 Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, gdyż stosownie do treści art. 200 P.p.s.a., zwrot kosztów od organu przysługuje w razie uwzględnienia skargi przez Sąd.