Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 marca 2014 r., II SA/Rz 73/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 marca 2014 r., II SA/Rz 73/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie

2 Przedmiotem skargi B. B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] października 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

3 Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Po rozpatrzeniu wniosku A. z dnia 29 maja 2013 r., uzupełnionego w dniu 18 czerwca 2013 r. – Prezydent Miasta decyzja z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] - ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Przebudowa odcinka linii napowietrznej [...] na kablową wraz z budową złącza kablowego sN, stacji transformatorowej sN i odcinków linii kablowej nN" na działkach nr 1450, 1449, 1451/4, 1451/5, 1452/12 położonych w R. przy ul. L.

4 W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że inwestycja lokalizowana jest w terenie, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona przez organ analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wykazała, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W związku z tym należało ustalić lokalizację celu publicznego. Nadto lokalizacja inwestycji uzyskała pozytywną opinię Marszałka Województwa, oraz właściwego organu administracji geologicznej.

5 Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. B. podnosząc, że jest ona dla niej rażąco krzywdząca, gdyż wydano ją bez porozumienia z nią i braku jej zgody. Zwróciła uwagę, że usytuowanie urządzeń energetycznych na jej działce budowlanej znacznie obniża jej wartość oraz efektywność jej zagospodarowania. W związku z powyższym nie wyraziła zgody na usytuowanie w/w urządzeń na swojej nieruchomości.

6 SKO decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr[...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium stwierdziło, że wniosek inwestora spełniał warunki ustawowe, zawiera niezbędne dokumenty i mapy, określona została charakterystyka inwestycji – zgodnie z wymogami art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.; zwana dalej upizp). W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że inwestycja objęta wnioskiem jest możliwa do realizacji i zgodna z obwiązującym prawem. Nadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy wymienione w art. 54 upizp. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, co oznacza, że nie narusza niczyjej własności i nie rodzi po stronie inwestora uprawnień o charakterze właścicielskim. Natomiast brak odniesienia się przez organ I instancji w treści decyzji do "wątpliwości" odwołującej się związanych z interpretacją treści umowy nr [...], z dnia 4 kwietnia 2011 r. między odwołującą się, a A. – nie miał istotnego wpływu na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium odwołująca się miała zagwarantowaną pełnię praw w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a podnoszone w toku postępowania I instancji przez nią okoliczności i zastrzeżenia, przekazane były inwestorowi i właściwemu organowi nadzoru budowlanego.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia.

8 Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

9 1) § 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez stwierdzenie, że nie było obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji gdy w/w przepisy prawa wyraźnie stwierdzają, że do inwestycji mogących zawsze oddziaływać na środowisko zaliczyć należy stacje elektroenergetyczne, zaś jednym z elementów projektu jest wzniesienie stacji transformatorowej vulgo elektroenergetycznej,

10 2) art. 52 ust. 2 upizp w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez stwierdzenie, że złożony wniosek był kompletny i zawierał wszystkie wymagane prawem załączniki w sytuacji gdy nie zawierał w formie załącznika decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych,

11 3) art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. przez nie uwzględnienie faktu, że organ I instancji będąc informowanym o kwestiach spornych pismami skarżącej (które to znalazły swój wydźwięk w pismach organu I instancji skierowanych do inspektora nadzoru budowlanego oraz do D. F. działającego jako pełnomocnik A.) - nie brał tych okoliczności pod rozwagę i w żaden sposób nie wspomina o kwestii zawartych w tych pismach zaś organ II instancji mimo tego stwierdza, że postępowanie przed organem I instancji było kompletne i wyczerpujące.

12 W uzasadnieniu skarżąca rozszerzyła wyżej opisane zarzuty.

13 SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

15 Skarga jest uzasadniona.

16 Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].07.2013 r. nr [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), co skutkuje stwierdzeniem ich nieważności na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Otóż zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczane do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

17 Zamierzenie inwestycyjne w niniejszej sprawie to m.in. przebudowa odcinka linii napowietrznej [...] na kablową. Zgodnie z art. 3 pkt 7 i 7a prawa budowlanego roboty budowlane to budowa a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego; przebudowa – to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zamiany granic pasa drogowego.

18 Na wezwanie organu I instancji wnioskodawca zmienił stanowisko zawarte w pierwotnym wniosku oświadczając, że planowana przebudowa spowoduje jednak zmianę sposobu zagospodarowania terenu (k.6-36).

19 Wbrew treści art. 52 ust. 1 pkt 2b u.p.z.p. we wniosku nie zawarto informacji stanowiącej część szerszej charakterystyki inwestycji co do określenia planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Brak powyższych informacji we wniosku i brak jakichkolwiek informacji w tym przedmiocie w aktach sprawy przełożył się na treść decyzji z [...].07.2013 (pkt 2a) decyzji I instancji co pozwala na postawienie organom administracji zarzutu naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez jego zastosowanie do wadliwie ustalonego stanu faktycznego.

20 Zdaniem Sądu ma ono charakter rażący, nie można bowiem domniemywać spełnienia bądź niespełnienia przesłanek z art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Powyższe rzutuje w oczywisty sposób na dopuszczalność wydania decyzji w zakresie planowanej przebudowy.

21 Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że w skład zamierzenia inwestycyjnego wchodzi budowa złącza kablowego. Pełnomocnictwo dla D. F. z 28.05.2013 r. (k. 26) w ogóle nie obejmuje budowy złącza kablowego a stanowi o budowie przyłącza. Pierwotne pełnomocnictwo z 20.12.2010 r. (k.20) dla niego dołączone do wniosku wskazywało na budowę przyłącza kablowego.

22 Oba pełnomocnictwa wskazują także podmiot przyłączany w osobie D. B. Budowa przyłączy, między innymi elektroenergetycznych, może być dokonana albo zgodnie z art. 29 ustawy Prawo budowlane (na podstawie zgłoszenia), albo zgodnie z art. 29a ustawy Prawo budowlane na podstawie przepisów Prawa energetycznego.

23 Definicja przyłącza, oznaczająca odcinek lub element sieci służący do połączenia urządzeń, instalacji lub sieci podmiotu, o wymaganej przez niego mocy przyłączeniowej, z pozostałą częścią sieci przedsiębiorstwa energetycznego świadczącego na rzecz podmiotu przyłączanego usługę przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, została podana w § 2 pkt 15 rozporządzenia ministra gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz.U. Nr 93, poz. 623, z późn. zm.) wydanym na podstawie ustawy Prawo energetyczne. Jednocześnie należy mieć na uwadze przepisy techniczno-budowlane wydane na podstawie ustawy Prawo budowlane. W rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836, z 2009 r., Nr 205, poz. 1584) w § 3 pkt 16 zdefiniowano instalację elektryczną w budynku mieszkalnym jako dalszą część systemu przesyłania energii elektrycznej do odbiorników. Instalacja elektryczna ma początek w złączu bliżej określonym w § 183 pkt 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). W tymże paragrafie wyszczególniono, że w instalacjach elektrycznych należy stosować złącza instalacji elektrycznej budynku umożliwiające odłączenie od sieci zasilającej i usytuowanie w miejscu dostępnym dla dozoru i obsługi oraz zabezpieczone przed uszkodzeniami, wpływami atmosferycznymi, a także ingerencją osób niepowołanych.

24 Z powołanych przepisów wynika więc także, że złącze jest końcowym elementem przyłącza.

25 Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 i art. 29a prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy elektroenergetycznych, a wobec treści art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wydanie decyzji lokalizacyjnej na takie zamierzenie inwestycyjne jest wyłączone, co uzasadnia zarzut rażącego naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.

26 Wniosek inwestora jest wewnętrznie sprzeczny (k.1-24). W części pisemnej wskazuje on miejsce lokalizacji inwestycji na działkach 1450, 1449, 1451/4, 1451/5, 1452/12 obr. [...] B. odwołując się do załączonej mapy i stwierdzając, że "trasę przebiegu inwestycji oznaczono na mapie kolorem czerwonym". Do wniosku dołączono dwie mapy z zaznaczonym kolorem czerwonym przebiegiem planowanej inwestycji (k. 16-2 i k. 1a). Trasy przebiegu planowanej inwestycji wyrysowane na nich kolorem czerwonym różnią się bardzo istotnie co do zakresu inwestycji. W sytuacji, gdy organ jest związany treścią wniosku inwestora o wydanie decyzji lokalizacyjnej, procedowanie co do wybranej przez organ jego treści, jest rażącym naruszeniem treści art. 52 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 54 u.p.z.p. Charakter decyzji lokalizacyjnej, jej skutki, nie pozwalają na istnienie jakichkolwiek wątpliwości w tej mierze. Żądanie wniosku – nazwa inwestycji – nie współgra z informacjami podawanymi we wniosku w pkt D – charakterystyczne parametry techniczne inwestycji. Chodzi o stację transformatorową sN. W pkt D wniosku opisano ją jako stację transformatorową słupową z jednostką transformatorową o mocy wynikającej z zapotrzebowania na energię elektryczną.

27 Moc stacji transformatorowej to pojęcie różne od mocy linii elektroenergetycznej. Wynika to np. z § 2 ust. 1 pkt 5 czy § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2010 r. nr 213 poz. 1397). W powołanych przepisach jest alternatywa pomiędzy stacjami elektroenergetycznymi a linami elektroenergetycznymi o określonym napięciu znamionowym.

28 Moc linii energetycznej – jak wynika z wniosku [...] - nie oznacza, że stacja [...] będzie o takiej mocy. Powyższe oznacza, że wniosek był nieprecyzyjny, nie wiadomo bowiem o stację transformatorową jakiej mocy chodzi w tej sprawie. Brak ten oznacza wadliwość wniosku polegająca na nieokreśleniu w tej części charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 1 pkt 2c u.p.z.p.).

29 Inwestor zaznaczył we wniosku, że inwestycja ta nie będzie miała wpływu na środowisko co przy opisanych brakach wniosku przełożyło się na ustalenie w pkt 2b decyzji z [...].07.2013 r., że przedsięwzięcie inwestycyjne nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

30 W świetle powyższych rozważań stwierdzenie to nie ma oparcia ani w treści wniosku, ani w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Oznacza to wadliwość decyzji – rażące naruszenie art. 54 pkt 1 i 2 b u.p.z.p.

31 Należy podkreślić, że dokonanie przez organy administracji subsumcji błędnie ustalonego stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego uzasadnia zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne jego zastosowanie. W tym wypadku naruszenie miało w oczywisty sposób rażący charakter.

32 Wobec powyższego tj. wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji z rażącym naruszeniem prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził ich nieważność w całości.

33 Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II wyroku.