Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2017 r., II SAB/Po 99/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2017 r., II SAB/Po 99/16

Sentencja

1 Dnia 19 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2017 roku sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2016 r. w zakresie udostępnienia kopii pisma kierowanego przez organ do [...] Spółdzielni "[...]" w [...] w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Skarżący W. G., reprezentowany przez radcę prawnego M. R. dnia 17 października 2016r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta zarzucając naruszenie art. 13 ust.1, ust.2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015r., poz. 2058 ze zm.). Podał, że bezczynność organu polega na nieudostępnieniu informacji publicznej na skutek wniosku z dnia 24 czerwca 2016r. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej i wniósł o:

3 1. stwierdzenie bezczynności Burmistrza Miasta w zakresie rozpatrzenia wniosku Skarżącego o udostępnienia informacji publicznej,

4 2. zobowiązanie Burmistrza Miasta do udzielenia żądanej informacji publicznej,

5 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

6 W przypadku, gdy po złożeniu skargi organ doręczy żądaną informację publiczną wniósł o:

7 1. uznanie, że na dzień wniesienia skargi do sądu organ pozostawał w bezczynności w przedmiocie informacji publicznej,

8 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

9 W uzasadnieniu podał, że wnioskiem z dnia 24 czerwca 2016r. (doręczonym dnia 4 lipca 2016r.) wystąpił do Burmistrza Miasta o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek z 24 czerwca 2016r. dotyczył udostępnienia informacji publicznej w przedmiocie udzielenia informacji, która związana była ze sprawą toczącą się przed Sądem Rejonowym w K. przeciwko [...] Spółdzielni [...] w S..

10 W ocenie Skarżącego do dnia złożenia skargi organ nie udzielił pełnej odpowiedzi oraz nie przesłał żądanych wnioskiem dokumentów, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, czym naruszył ustawowy termin wskazany w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

11 Skarżący podał, że wniosek zawierał m.in. prośbę o udostępnienie kopii pisma jakie zostało przez Burmistrza Miasta wystosowane do [...] Spółdzielni [...]. O tym, że takie pismo zostało wysłane Burmistrz Miasta informował Skarżącego w piśmie z 16 czerwca 2016r.

12 Skarżący wskazał, że Burmistrz Miasta pismem z dnia 7 lipca 2016r. udzielił odpowiedzi, która zważywszy na treść wniosku z dnia 24 czerwca 2016r. nie stanowi o załatwieniu tegoż wniosku w całości. Brak jest bowiem m.in. kopii korespondencji kierowanej przez Burmistrza do [...] Spółdzielni [...].

13 Skarżący podał, że zakres żądanych informacji był bez wątpienia objęty dyspozycją ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś Burmistrz Miasta był podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia w ustawowym terminie.

14 Skarżący podał również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż złożenie niniejszej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia.

15 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania. Domagał się również dołączenia do akt sprawy sygn II SAB/Po 66/16 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przeprowadzenie dowodu ze znajdującego się tam wyroku z dnia 14 września 2016r. oraz pisma Burmistrza Miasta z dnia 7 lipca 2016r.

16 Organ podniósł, ze w sprawie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, gdyż wyrokiem z dnia 14 września 2016r. w sprawie o sygn. II SAB/Po 66/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął sprawę ze skargi W. G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, która dotyczyła również pisma (wniosku) o udzielenie informacji publicznej z dnia 24 czerwca 2016r.

17 Organ podał, że 17 listopada 2014r. został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, który nie został przez dłużnika zaskarżony Organ wskazał, że 17.10.2016r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej na skutek wniosku z dnia 24 czerwca 2016r. przy jednoczesnym nie wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. W związku ze zmianami organizacyjnymi oraz kadrowymi w Urzędzie, jak również podjęciem decyzji o polubownym załatwieniu sprawy z dłużnikiem, Gmina S. prowadziła rozmowy z [...] Spółdzielnią [...] w celu ustalenia warunków spłaty zadłużenia. Informacja taka została przesłana Skarżącemu pismem z dnia 7 lipca 2016r. W informacji tej Burmistrz podał, że w wyniku przeprowadzonych rozmów dłużnik rozpoczął procedurę dobrowolnej spłaty przysługującej im należności. W chwili obecnej Gmina posiada już na swym rachunku środki, które zgodnie z umową o obsługę prawną należą się Skarżącemu tytułem kosztów zastępstwa procesowego. W związku z tym organ zwrócił się do Skarżącego o wystawienie faktury VAT i przesłanie jej na adres Urzędu celem dokonania zapłaty.

18 W związku z powyższym oraz mając na uwadze fakt, iż istota sprawy została w ocenie organu załatwiona, wniósł on o umorzenie postępowania.

19 W piśmie z dnia 15 grudnia 2016r. Skarżący podał, że zarzut powagi rzeczy osądzonej uznać należy za chybiony. Prowadzone przez tut. Sąd postępowanie zakończone wyrokiem z dnia 14 września 2016r. w sprawie II SAB/Po 66/16 dotyczyło zupełnie innego postępowania z wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 5 maja 2016r. Oba wnioski z 5 maja 2016r. i z 24 czerwca 2016r. dotyczyły podobnej materii, lecz nie były tożsame, wszczynały odrębne postępowania o udzielenie informacji publicznej.

20 Skarżący podał, że wniosek z 5 maja 2016r. nie zawierał prośby udostępnienia korespondencji kierowanej przez organ do [...] w S., gdyż o istnieniu takiego pisma Skarżący powziął wiadomość ponad miesiąc później, z treści pisma organu z 16 czerwca 2016r.

21 Skarżący podał, że do chwili obecnej organ nie załatwił wniosku o udostępnienie kopii pisma kierowanego do [...] w S.. Takie żądanie jednoznacznie zostało wyartykułowane w treści wniosku z dnia 24 czerwca 2016r. Na istnienie takiego pisma kierowanego do [...] w S. wskazuje zaskarżony organ w piśmie z 16 czerwca 2016r.

22 Zdaniem Skarżącego organ nadal pozostaje w rażącej zważywszy na upływ czasu bezczynności, co czyni wniesioną skargę w pełni zasadną.

23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

24 Na wstępie podkreślić należy, że w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK [...], Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").

25 Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną.

26 Przedmiotem tej skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia kserokopii pisma kierowanego przez Burmistrza do [...] Spółdzielni [...] w S. zawarta we wniosku Skarżącego z dnia 24 czerwca 2016r. W tym piśmie Skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy Gmina S. wszczęła postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania należności wynikających z orzeczenia Sądu Rejonowego w K. – nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 17 listopada 2014r., sygn. akt [...]. W przypadku wszczęcia postępowania Skarżący wniósł o kopię wniosku o nadanie nakazowi zapłaty klauzuli wykonalności i kopii wniosku egzekucyjnego. Natomiast w sytuacji nie wszczęcia postępowania i nie wystąpienia o nadanie nakazowi zapłaty klauzuli wykonalności, wniósł o udzielenie odpowiedzi na pytanie, co było przyczyną tego zaniechania i w jakim terminie takie działania zostaną podjęte. Jednocześnie Skarżący wniósł o doręczenie kopii pisma kierowanego do [...] Spółdzielni [...] wzywającego do przedstawienia propozycji spłaty zadłużenia, które Burmistrz wskazał w piśmie z 16 czerwca 2016r. i ewentualnej odpowiedzi Spółdzielni na to pismo, jeżeli taka odpowiedź miała miejsce. W piśmie z 16 czerwca 2016r. kierowanej do Skarżącego Burmistrz Miasta podała bowiem, że do Gminnej Spółdzielni [...] Chłopska przesłane zostało oficjalne pismo wzywająca do przedstawienia propozycji spłaty przysługujących gminie należności. Wobec braku oficjalnego stanowiska dłużnika Burmistrz podała, że wystąpią z wnioskiem o nadanie nakazowi zapłaty klauzuli wykonalności w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Kopii tego pisma domagał się Skarżący i do dnia wyrokowania Sąd nie powziął od żadnej ze stron informacji, że kopia ta została Skarżącemu przesłana.

27 Zakres żądania ograniczony został przez samego Skarżącego w skardze. Podał on bowiem, że Burmistrz nie udzielił pełnej odpowiedzi, brak jest bowiem kopii kierowanej przez Burmistrza do [...] Spółdzielni [...]. W piśmie z dnia 15 grudnia 2016r. złożonym do sądu Skarżący wyraźnie wskazał, że "do chwili obecnej organ nie załatwił wniosku o udostępnienie kopii pisma kierowanego do [...] w S.". Z uwagi na jasno przedstawiony zakres żądania Skarżącego należało zarówno zakres postępowania jak i wyrokowania ograniczyć do żądania, tym bardziej, że z odpowiedzi Burmistrza z 7 lipca 2016r. wynikało, że w tej sprawie prowadzone były rozmowy z dłużnikiem, który w wyniku przeprowadzonych rozmów rozpoczął procedurę dobrowolnej spłaty, co wskazywało na dochodzenie roszczeń bez wszczynania postępowania egzekucyjnego i porozumienie z dłużnikiem, który podjął spłatę długu w wyniku przeprowadzonych rozmów.

28 Przy tak zakreślonym żądaniu rację miał Skarżący, że ta część jego wniosku w zakresie przedmiotowej kopii pisma kierowanego do dłużnika nie była przedmiotem rozpoznania sądu w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 14 września 2016r. w sprawie II SAB/Po 66/16. Z tego wyroku i jego uzasadnienia dostępnego w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, czyli stanowiącego fakt powszechnie znany (art. 106 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. 2016.718) wynika, że Burmistrz Miasta został zobowiązany do załatwienia wniosku Skarżącego z dnia 5 maja 2016r., którym Skarżący wystąpił do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej związanej z prawomocnie zakończoną wydaniem nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym w dniu 17 listopada 2014r. ([...]) sprawą toczącą się przed Sądem Rejonowym w K. przeciwko [...] Spółdzielni [...] w S.. W szczególności wniesiono o wskazanie, czy pracownicy urzędu kontaktowali się z przedstawicielami Spółdzielni, daty spotkań, miejsca spotkań, osoby w nich uczestniczące oraz kopie protokołów z tych spotkań. Wniosek z 5 maja 2016r. dotyczył więc prowadzonych rozmów w tej sprawie a nie konkretnego pisma, o istnieniu którego Skarżący dowiedział się z pisma Burmistrza z 16 czerwca 2016r.

29 Rację ma więc Skarżący, że wnioskowana kopia pisma organu wzywającego dłużnika do przedstawienia propozycji spłaty nie była przedmiotem sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 14 września 2016r. w sprawie II SAB/Po 66/16 a tym samym żądania w tym zakresie nie można uznać za objęte treścią tego wyroku. To, że na dzień wyrokowania w w/w sprawie sądowi znana była korespondencja Skarżącego i Burmistrza, w tym również pisma Burmistrza z 16 czerwca i 7 lipca 2016r. nie oznacza, że przedmiotowy wniosek w zakresie udostępnienia kopii pisma Burmistrza do dłużnika był przedmiotem rozpoznania Sądu. Sąd zobowiązał Burmistrza do załatwienia wniosku Skarżącego z 5 maja 2016r., który nie obejmował żądania doręczenia kserokopii przedmiotowego pisma, o którym Skarżący wiedzę posiadał z pisma Burmistrza z 16 czerwca 2016r.

30 Wykonanie wyroku II SAB/Po 66/16 nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

31 Pozostało więc ustalenie, czy żądanie dostarczenia kopii pisma kierowanego do dłużnika o przedstawienie propozycji spłaty zadłużenia stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Burmistrz w piśmie z 7 lipca 2016r. podała, że były prowadzone rozmowy ze spółdzielnią w wyniku których spółdzielnia podjęła dobrowolną spłatę, nie przesłała jednak Skarżącemu żądanej kopii pisma, które skierowała do dłużnika. W odpowiedzi na skargę nie ustosunkowała się do żądania związanego z tym pismem.

32 Nie budzi wątpliwości i nie było to również przedmiotem sporu, że Burmistrz Miasta jako organ gminy (art. 4 ust. 1 ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2016.1764, powoływanej dalej jako u.d.i.p) jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w trybie tej ustawy.

33 Pojęcie informacji publicznej zawarte jest w art. 1 ust. 1 ustawy. Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy jest "każda informacja o sprawach publicznych". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest wniosek, który jednocześnie dotyczy: 1) informacji rozumianej jako powiadomienie, zakomunikowanie czegoś, wiadomość, pouczenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, Tom A-J, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 1212) czyli oświadczenia wiedzy, które - na co wskazuje analiza art. 6 cyt. ustawy - dotyczy określonych faktów, tj. czynności i zachowań podmiotu wykonującego zadania publiczne podejmowanych w zakresie wykonywania takiego zadania; 2) informacji istniejącej i znajdującej się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia; 3) informacji dotyczącej spraw publicznych. Na pojęcie sprawy publicznej, o której ma być udzielona informacja publiczna, składa się przede wszystkim charakter publiczny zadań wykonywanych przez określony podmiot. Tam zatem, gdzie występuje aktywność organów publicznych nawet jedynie w ich funkcjonalnym znaczeniu, mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., I OSK 2093/14).

34 W kontekście specyfiki postępowania w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy również wykładać przepis art. 57 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, "Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego", to należy przyjąć, że osoba, w której przekonaniu organ nie zrealizował jej prawa do informacji publicznej i domagająca się z tego względu ochrony sądowoadministracyjnej, również nie jest zobligowana do określania w skardze do sądu interesu prawnego, a zakwestionowanie braku udzielenia informacji jest w takim przypadku wystarczającym określeniem naruszenia prawa do informacji publicznej. Należy zwrócić uwagę, że w piśmiennictwie i orzecznictwie podkreśla się, że przez pojęcia naruszenia prawa oraz naruszenia interesu prawnego, o których mowa w art. 57 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Komentowany przepis nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności" (B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 57 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t. 3, Lex 2016; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2006 r., I OSK 528/05; wyrok NSA z dnia 24 października 2007 r., I FSK 1353/06). Tak też uczynił Skarżący domagając się w swojej skardze z dnia 17 października 2016 r. zobowiązania Burmistrza Miasta do udzielenie informacji publicznej, podając, że Burmistrz nie udzielił pełnej informacji, gdyż w piśmie z 7 lipca 2016r. brak jest m.in. kopii korespondencji kierowanej do [...] Spółdzielni [...].

35 Nie był to zatem wniosek o udzielenie określonego rodzaju informacji zawartej we wskazanym dokumencie jako nośniku tych informacji, lecz wniosek o udostępnienie kopii tego dokumentów, czego Burmistrz nie wykonał. Na rzeczywiste istnienie oficjalnego pisma wzywającego do przedstawienia propozycji spłaty przysługującej Gminie należności wskazała Burmistrz Miasta w piśmie kierowanym do Skarżącego z 16 czerwca 2017r. Żądanie dotyczyło więc istniejącego dokumentu i sfery faktów.

36 Korespondencja prowadzona przez Burmistrza z dłużnikiem gminy, zmierzająca do wyegzekwowania należności gminy i obrazująca sposób działania w celu wyegzekwowania tych należności stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 6 pkt 3a u.d.i.p.

37 Instytucja dostępu do informacji publicznej ma przede wszystkim umożliwić uprawnionym osobom sprawowanie efektywnej kontroli nad działalnością administracji publicznej, a tym samym zmierza do ochrony interesu publicznego. Omawiana regulacja nie jest nakierowana bezpośrednio na ochronę interesu prywatnego. Okoliczność, że dokumentu domaga się osoba, która świadczyła pomoc prawną gminie i nie otrzymała zasądzonego wynagrodzenie nie pozwala uznać, że żądane kopie korespondencji gminy z dłużnikiem dotyczące roszczeń gminy nie mają charakteru informacji publicznej. Jeżeli konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może on być tej cechy pozbawiony wówczas nawet, gdy jego udostępnienie związane jest z ewentualnym dochodzeniem roszczeń między Burmistrzem a Skarżącym. Cel pozyskania określonej informacji nie determinuje bowiem oceny jej charakteru (por. wyrok WSA w Lublinie z 7 sierpnia 2014r., I SAB/Lu 294/14).

38 Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, które nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia takiej informacji może odmówić jej udzielenia z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Z zarzutu bezczynności podmiot zobowiązany zwalnia jedynie jedna z wyżej podanych przejawów działalności organu. Na dzień wyrokowania Burmistrz Miasta nie przesłał Skarżącemu żądanych we wniosku z 24 czerwca 2016r. kopii korespondencji z dłużnikiem, o której istnieniu sam podmiot zobowiązany wspomniał w piśmie z 16 czerwca 2016r., nie wydał w tym zakresie decyzji odmownej ani też nie podał, że pismo to wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie z 16 czerwca 2016r. nie zostało sporządzone i wysłane. Tym samym w zakresie załatwienia wniosku Skarżącego z 24 czerwca 2016r. w opisanym wyżej zakresie, tj co do żądania przesłania pisma kierowanego do dłużnika, o którym organ wspomniał w piśmie z 16 czerwca 2016r., Burmistrz pozostawała w bezczynności, co skutkowało orzeczeniem jak w pkt I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2016.718, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) i zobowiązaniem Burmistrza Miasta do załatwienia wniosku Skarżącego z dnia 24 czerwca 2016r. w zakresie udostępnienia kopii pisma kierowanego przez organ do [...] w S. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku., który to termin koresponduje z podstawowym terminem wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.) wynikała ona bowiem z faktu, że korespondencja prowadzona była ze Skarżącym, który we wnioskach zawierał żądania alternatywne i dotyczące należności obejmujących również jego wynagrodzenie, co mogło spowodować błędne założenie, że udzielona odpowiedź na to pismo z 7 lipca 2016r. a więc w terminie 14 dni wyczerpuje żądanie Skarżącego w zakresie skuteczności działań zmierzających do wyegzekwowania należnego mu wynagrodzenia, tym bardziej, że w sprawie związanej z prowadzeniem postępowania zmierzającego do wyegzekwowania należności toczyła się już sprawa w tut. Sądzie. Burmistrz na pisma Skarżącego udzielała odpowiedzi i choć czyniła to nieprawidłowo w zakresie przedmiotowego żądania to nie można jej przypisać lekceważącego czy szczególnie nagannego zachowania.

39 O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2015.1804). W skład zasądzonych kosztów wchodziły; uiszczony przez Skarżącego wpis w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 480 zł i 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.