Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2013 r., II SA/Po 309/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2013 r., II SA/Po 309/13

Sentencja

1 Dnia 13 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2013 r. sprawy ze skargi G. T. M. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stypendium dla najlepszych doktorantów I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. przyznaje adwokat A. N. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Uzasadnienie

2 W dniu [...] października 2012 r. do Wydziału [...] Uczelni A wpłynął wniosek G. M. – doktoranta [...] roku studiów stacjonarnych III stopnia o przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2012/2013.

3 Decyzją z dnia [...] 2012 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna Uczelni A (decyzję podpisała osoba określona jako Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] J. L.), na podstawie art. 199 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w związku z zarządzeniem nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A, odmówił przyznania G. M. stypendium objętego wnioskiem.

4 Decyzja pozbawiona była uzasadnienia, zawierała jednak pouczenie, że od decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej doktorantowi przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji, a w ramach nadzoru Rektor może uchylić decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej niezgodną z przepisami ustawy lub Regulaminem przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A, zaś po wyczerpaniu wyżej opisanego trybu na decyzje przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnoszona za pośrednictwem Rektora Uczelni A w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji.

5 G. M. wniosła w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją (pismo z dnia [...] zatytułowane: odwołanie), kierując je do Rektora Uczelni A. W uzasadnieniu przedstawiła argumentację na potwierdzenie spełnienia wszystkich warunków do uzyskania stypendium dla najlepszych doktorantów.

6 Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr albumu: [...]) Odwoławcza Komisja Stypendialna Uczelni A (decyzję ponownie podpisał Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] J. L.), na podstawie art. 175 ust. 3 i 4, art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A (zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r.), postanowiła podtrzymać zaskarżoną decyzję i nie przyznać stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2012/2013.

7 W uzasadnieniu stwierdzono, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku Odwoławcza Komisja Stypendialna stwierdza, że uzyskana liczba punktów nie uprawnia do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów.

8 W skardze z dnia 20 lutego 2013 r. G. M. zarzuciła, że obydwie wydane w sprawie decyzje są wadliwie w zakresie uzasadnienia; w przypadku decyzji z dnia [...] 2012 r. w ogóle brak uzasadnienia, natomiast w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna powołała się na ranking, który nie został nigdzie wskazany jako kryterium przyznawania stypendium, a kryterium to zostanie wprowadzone dla przyznawania stypendium na rok 2013/2014. Podniosła, że w Regulaminie [przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A] nie została opisana procedura rankingu ani jakiejkolwiek punktacji związanej z przyznawaniem stypendium, a gdyby taki ranking obowiązywał decyzja powinna wskazywać liczbę punktów oraz miejsce w rankingu. W jej ocenie zastosowanie nowych druków [decyzji] nie może powodować stosowania procedury przewidzianej na przyszły rok akademicki. Zdaniem skarżącej, zgodnie z Załącznikiem do Zarządzenia nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] 2011 r. ([...]) oraz "Regulaminem [...]" oraz przepisami Prawa o szkolnictwie wyższym ("parg. 16 pkt 2 podpunkt a, b i c") spełnia kryteria w stopniu wykraczającym znacznie ponad przeciętną, ze szczególnym uwzględnieniem okresu uzyskanych rezultatów i według ramowego p[planu studiów oraz osiągnięć dydaktycznych, promowania nauki i pracy społecznej.

9 W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni A, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego (radcę prawnego), wniósł o oddalenie skargi, argumentując, że skarżąca nie spełniła określonych wymagań do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2012/2013; nie spełniła kryterium formalnego dla otrzymania stypendium, gdyż uzyskała zbyt małą liczbę punktów, jak wynika z zestawienia dołączonego do decyzji z dnia [...] 2012 r.

10 Na rozprawie pełnomocnik skarżącej, przyznany stornie z urzędy w wykonaniu przyznanego jej prawa pomocy, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji albo stwierdzenie jej nieważności oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone nawet w części). Pełnomocnik podkreślił, że zaskarżone decyzje nie zawierają ustaleń stanu faktycznego oraz nie dokonują analizy przepisów prawnych, co powoduje, że decyzje te wymykają się spod kontroli i trudno sformułować zarzuty prawne. W tym zakresie pełnomocnik wskazał na naruszenie przepisów art. 6 i art. 107 k.p.a. i zwrócił uwagę na to, że nie sposób ustalić, czy prawidłowo powołano zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A.

11 Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

12 Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi, podkreślając, że stara się o pomoc materialną.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

14 Skarga jest zasadna.

15 W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy decyzji w przedmiocie przyznania pomocy materialnej doktorantowi Uczelni A – stypendium dla najlepszych doktorantów. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji, wskazaną przez organ, były przepisy art. 175 ust. 3 i 4 oraz art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365 ze zm.) [aktualnie: Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.] oraz Regulamin przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A (Zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A). Natomiast w podstawie prawnej decyzji, która została wydana w I instancji został wskazany przepis art. 199 ust. 2 powołanej ustawy. Przyczyną odmowy przyznania skarżącej przedmiotowego stypendium było stwierdzenie przez Odwoławczą Komisję Stypendialną, że "uzyskana liczba punktów nie uprawnia do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów".

16 Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Obowiązany jest natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie.

17 Przedmiotowa sprawa podlega kognicji sądu administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy podkreślić trzeba, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Oznacza to, że podniesione w skardze zarzuty nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

18 W przepisie art. 199 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wymieniono m.in. formę pomocy w postaci stypendium dla najlepszych doktorantów (pkt 3), którego to świadczenia dotyczyła odmowna decyzja organu Uczelni. Zgodnie z przepisem art. 199 ust. 2 powołanej ustawy świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, przyznaje się ze środków funduszu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów, o którym mowa w art. 103, na zasadach określonych przez rektora w uzgodnieniu z uczelnianym organem samorządu doktorantów.

19 Stypendium, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, może być przyznane: 1) na pierwszym roku studiów doktoranckich - doktorantowi, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym; 2) na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich - doktorantowi, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: a) uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich, b) wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej, c) podczas studiów doktoranckich prowadzonych przez uczelnię wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej (art. 199 ust. 5).

20 Do przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, stosuje się odpowiednio przepisy o pomocy materialnej dla studentów, z wyłączeniem art. 174 ust. 4 oraz z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 199 ust. 4).

21 W konsekwencji, zgodnie ze stosowanymi odpowiednio przepisami art. 175 ust. 1 i 2 powołanej ustawy świadczenia, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt 1-2 i 8, są przyznawane na wniosek doktoranta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, zaś stypendia rektora dla najlepszych doktorantów są przyznawane na wniosek doktoranta przez rektora.

22 Od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej w sprawie stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych oraz zapomogi studentowi przysługuje odwołanie do rektora, składane w terminie czternastu dni od dnia otrzymania decyzji. W przypadku decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych doktorantów przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 175 ust. 3).

23 Z art. 175 ust. 4 tej ustawy wynika natomiast, że na wniosek właściwego organu samorządu doktorantów kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor przekazują uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium socjalnego, stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych, zapomogi oraz stypendium dla najlepszych doktorantów odpowiednio komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej.

24 Szczegółowy regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów, o których mowa w art. 199 ust. 1 pkt 1-4 , w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej doktoranta ustala rektor w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu doktorantów (art. 186 ust. 1).

25 Komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3, powołuje odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor spośród doktorantów delegowanych przez właściwy organ samorządu doktorantów i pracowników uczelni (art. 177 ust. 1). Doktoranci stanowią też większość składu takich komisji (ust. 3).

26 Decyzje wydane przez komisje stypendialne i odwoławcze komisje stypendialne, o których mowa w art. 175 ust. 3 i art. 176 ust. 3, podpisują przewodniczący tych komisji lub działający z ich upoważnienia wiceprzewodniczący (art. 177 ust. 4). Nadzór nad działalnością komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej, o których mowa w art. 175 ust. 3, sprawują odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor, a nadzór nad działalnością komisji, o których mowa w art. 176 ust. 3, rektor (art. 177 ust. 5). W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 5, odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor może uchylić decyzję komisji stypendialnej lub odwoławczej komisji stypendialnej niezgodną z przepisami ustawy lub regulaminem, o którym mowa w art. 186 ust. 1 (art. 177 ust. 6).

27 Z przepisu art. 207 ust. 1 i 4 prawa o szkolnictwie wyższym wynika, że do decyzji podjętych w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, w tym przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3 i art. 176 ust. 3, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.

28 W podstawie prawnej decyzji wydanych w obydwu instancjach (decyzji z dnia [...] 2012 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r.) zostało wskazane m.in. zarządzenie nr [...] Rektora Uczelni A z dnia [...] września 2012 r. [[...]] w sprawie wprowadzenia regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A, które weszło w życie z dniem podpisania, z mocą obowiązującą od roku akademickiego 2012/2013 (§ 3 zarządzenia). W stanowiącym załącznik do powyższego zarządzenia Regulaminie przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A w § 2 ust. 2 wprost określono, że stypendium dla najlepszych doktorantów przyznaje rektor, w przeciwieństwie do innych form pomocy materialnej określonych w § 1 ust. 1 pkt 1, 2 i 4, które przyznaje dziekan (§ 2 ust. 1). Przepis § 2 ust. 3 stanowi natomiast, że w przypadku decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych doktorantów przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

29 W niniejszej sprawie decyzja o odmowie przyznania skarżącej stypendium objętego wnioskiem została wydana w pierwszej instancji w dniu [...] 2012 r. przez organ określony jako Odwoławcza Komisja Stypendialna Uczelni A (decyzję podpisał Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej [...] J. L.). Ten sam organ wydał w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzję w instancji odwoławczej Tak same decyzje, jak i akta sprawy nie zawierają żadnych informacji pozwalających na ustalenie, że Rektor Uczelni A przekazał tej komisji uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów. Przepis § 3 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom Uczelni A przewiduje taką możliwość, ale sam w sobie nie stanowi wykazania, że w sprawie orzekł w imieniu Rektora Uczelni A uprawniony organ kolegialny. Poza tym nie jest znany skład osobowy Stypendialnej Komisji Odwoławczej, bowiem nie został wymieniony w żadnej z wydanych decyzji. Brak jest również dokumentu, który potwierdziłby status osoby, która podpisała obydwie decyzje w imieniu Odwoławczej Komisji Stypendialnej.

30 W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej i niewątpliwie w przypadku organu kolegialnego decyzja winna zawierać imiona i nazwiska jej członków, mimo że na podstawie art. 177 ust. 4 powołanej ustawy (co również zostało powtórzone w § 4 ust. 1 regulaminu) podpis pod decyzją składa przewodniczący odwoławczej komisji stypendialnej. Wskazanie składu organu kolegialnego pozwala na identyfikację osób sprawujących funkcję danego organu administracji publicznej, za wiedzą i wolą których konkretne rozstrzygnięcie zostało przyjęte. Tym samym daje to wszystkim zainteresowanym podmiotom (w szczególności zaś adresatowi rozstrzygnięcia oraz właściwym organom sprawującym kontrolę prawną decyzji administracyjnych, w tym sądom) możliwość weryfikacji autentyczności tego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2006 r. I OSK 646/06, LEX nr 213865). W orzecznictwie Sądu Najwyższego (patrz uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 30 września 1992 r. sygn. akt III AZP 17/92 OSNCP 1993/3/25) i Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz m.in. wyrok z dnia 2 marca 1988 r. sygn. akt SA/Ka 1187/87, ONSA 1998/2/58 oraz z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 1559/10, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjmuje się, że niezgodny z przepisami prawa procesowego lub ustrojowego skład kolegialnego organu administracji powoduje, że decyzję administracyjną wydaną przez taki skład organu uznać należy za wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

31 Organ orzekający w sprawie, wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku prawidłowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, które jest niezbędnym elementem decyzji administracyjnej. Obowiązkiem organu jest bowiem uzasadnienie faktyczne decyzji, które powinno w szczególności zawierać m.in. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł oraz uzasadnienie prawne, które winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie ulega wątpliwości, że strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, zaś brak prawidłowego uzasadnienia decyzji odbiera stronie postępowania możliwości obrony swoich interesów oraz prowadzenia polemiki z organem zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do sądu administracyjnego.

32 W rozpatrywanej sprawie decyzja wydana w pierwszej instancji jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia, natomiast całe uzasadnienie decyzji organu II instancji zawarte jest w jednym zdaniu i sprowadza się do lakonicznej informacji, że uzyskana liczba punktów nie uprawnia do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów. Z zawartej w aktach postępowania informacji (nieopatrzonej żadnym podpisem ani pieczęcią) tabeli (wydruku komputerowego), odnosząc ją do przepisu § 17 ust. 1 regulaminu, w którym mowa jest o liście rankingowej, wynika, że przy rozstrzyganiu w przedmiocie stypendium zastosowano jakiś rodzaj punktacji (ranking). Takie uzasadnienie odmownego rozstrzygnięcia sprawy o stypendium nie spełnia żadnych standardów prawnych i stoi w całkowitej sprzeczności z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji rozstrzygnięcie organu II instancji narusza również podstawowe zasady postępowania administracyjnego oraz przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nadto organ II instancji w ogóle nie rozważył zarzutów i argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ("odwołaniu") od decyzji organu I instancji, mimo że skarżąca wskazała na okoliczności, które jej zdaniem uzasadniały spełnienie przez nią przesłanek do uzyskania stypendium objętego wnioskiem, w tym w zakresie przepisów wewnętrznych, jakie powinny znaleźć zastosowanie w sprawie.

33 Powyżej przedstawione uchybienia sprawiają, że zaskarżona decyzja w istocie całkowicie wymyka się kontroli instancyjnej, jak i sądowoadministracyjnej. W konsekwencji nie sposób ocenić, czy została wydana przez właściwy organ i w granicach jego kompetencji, jak również, na jakich przesłankach została oparta odmowa przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, a zatem niemożliwe jest stwierdzenie, czy prawidłowo został ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowane właściwe przepisy ustawy i przepisy wewnątrzuczelniane (regulamin). W tym miejscu warto dla przykładu wspomnieć, że uzależnienie w akcie administracyjnym o charakterze wewnętrznym, jakim jest przyjęty i obowiązujący w uczelni (szkole wyższej) regulamin pomocy materialnej dla studentów lub doktorantów, przyznania studentowi prawa do świadczeń pomocy materialnej od spełnienia dodatkowych wymogów, innych niż przewidziane przepisami ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wykracza poza ustanowione w art. 186 ust. 1 i art. 199 ust. 2 tej ustawy upoważnienie udzielone przez ustawodawcę wskazanym w niej organom (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wr 622/11, LEX nr 1155202). Dlatego też odpowiednie uzasadnienie decyzji w przedmiocie pomocy materialnej powinno pozwolić na skontrolowanie zgodności wydanego rozstrzygnięcia z prawem powszechnie obowiązującym oraz przepisami wewnętrznymi.

34 Reasumując, Sąd uznał, że uchybienia Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uczelni A dotyczące wskazanych powyżej przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyżej przedstawionych ustaleń i rozważań Sądu wynika bowiem, że doręczone skarżącej decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania regulujących zasady rozpatrywania wniosków o przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów. W konsekwencji nie można przyjąć, że poczynione przez Odwoławczą Komisję Stypendialną ustalenia faktyczne są pełne, a organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny oraz załatwił sprawę, stojąc na straży praworządności, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6, art. 7, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.). Ponadto w niniejszej sprawie istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zaskarżona decyzja została wydana przez uprawniony organ i we właściwym składzie. Wszystko to przemawiało za uwzględnieniem skargi.

35 W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a orzekł, jak w punktach I i III sentencji.

36 Ponownie rozpatrując sprawę organ zadba o należyte przedstawienie stanu faktycznego i uzasadnienia prawnego, pozwalającego na ocenę, czy prawidłowo zostały do sytuacji skarżącej zastosowane przepisy prawa. Nadto, organ rozpatrując ponownie wniosek skarżącej o przyznanie stypendium, winien wskazać za każdym razem skład osobowy organu wydającego decyzję, celem umożliwienia zachowania – w ramach kontroli instancyjnej – wymogów określonych w art. 24 § 1 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a., z tym że w ocenie Sądu [...] przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do członków komisji stypendialnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK 1068/11, ONSAiWSA 2013/3/52 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1068/12, LEX nr 1249025).

37 Podstawę przyznania wynagrodzenia dla adwokata z urzędu (punkt II sentencji) stanowił przepis art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).