Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2022 r., II SA/Ol 281/22

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2022 r., II SA/Ol 281/22

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia 28 października 2021 r. Wójt Gminy (dalej jako: "organ I instancji", "Wójt"), po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Inwestor", "Strona", "Skarżąca"), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o maksymalnej mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], w obrębie [...], gm. B. W osnowie decyzji, przedstawiając ustalenia dotyczące warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy (pkt 2), Wójt m.in. określił powierzchnię zabudowy wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą – maks.1,13 ha, określił, że powierzchnię pod projektowaną instalację fotowoltaiczną przeznacza się pod funkcję produkcyjną, natomiast w zakresie warunków wynikających z ochrony środowiska (pkt 4) wskazano, że teren planowanej inwestycji położony jest poza obszarami objętymi formami ochronnym, o której mowa w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, projektowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), jak też wskazano, że przedmiotową inwestycję należy realizować zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - decyzja Wójta Gminy z dnia 19.07.2021 r. znak: KRŚ.6220.3.24.2021. Do decyzji dołączono załącznik nr 1- kopię mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:1000, na której wskazano granice działki inwestycyjnej oraz linie rozgraniczające teren inwestycji oraz załącznik opisowy, jak i graficzny zawierający analizę funkcji oraz cech zagospodarowania terenu.

3 W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w sprawie spełnione zostały wymogi niezbędne do ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) zwanej dalej: upzp. Wskazano na dokonane uzgodnienia: ze Starostą Powiatu jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie ochrony gruntów rolnych (art. 53 ust. 5 upzp.), uzgodnienie z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie melioracji (art. 53 ust. 4 pkt 6 upzp.), uzgodnienie z zarządcą drogi wojewódzkiej jako właściwym do uzgadniania w zakresie obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 upzp.), uzgodnienie z P. S.A. w zakresie możliwości zabudowy w obszarze oddziaływania pól elektromagnetycznych. Stwierdzono, że przeprowadzona analiza urbanistyczna potwierdziła spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 upzp.

4 Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.M. wnosząc o jej uchylenie. Podał, że z treści decyzji wynika, że w sprawie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia z 19 lipca 2021 r., jednak nie została mu ona doręczona, co uniemożliwiło wzięcie czynnego udziału w tym postępowaniu administracyjnym. Brak umożliwienia wzięcia udziału w sprawie stanowi zaś podstawę do uchylenia takiej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem przysługiwało mu od tej decyzji prawo wniesienia odwołania. Nadto wniósł o zbadanie czy organ informował go, zgodnie z treścią art. 10 k.p.a., o wszelkich czynnościach prowadzonych w toku postępowania administracyjnego z wniosku inwestora, gdyż w tej materii ma duże wątpliwości.

5 Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu (dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz ust. 4, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 54-56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741, ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości.

6 W motywach uzasadnienia wskazano, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdzie w art. 4 ust. 1 zastrzeżono, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy ( art. 4 ust. 2 pkt 2 upzp.).

7 Kolegium, po analizie i ocenie materiałów zgromadzonych w aktach tej sprawy podzieliło stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji. Przywołano treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 upzp. Podkreślono, że art. 61 ust. 3 upzp. przesądza, iż przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Planowaną do realizacji elektrownię fotowoltaiczną bezspornie należy uznać za instalacje odnawialnego źródła energii biorąc pod uwagę m.in. obszar inwestycji (1,13 ha) maksymalną moc (do 1 MW), a także sam proces przekształcania jednego rodzaju energii (słonecznej) w drugi (elektryczną). Zgodnie z treścią art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii za "instalację odnawialnego źródła energii" uważa się instalację stanowiącą wyodrębniony zespół urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii (...), a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej. Dodatkowo, art. 2 pkt 22 tej ustawy stanowi, że "odnawialnym źródłem energii" jest odnawialne, niekopalne źródło energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

8 Skoro przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnego źródła energii (energii słonecznej) stanowi instalację odnawialnego źródła energii, to brak jest konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp.

9 Odnosząc się do przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 upzp. wyjaśniono, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zostały one spełnione. Istniejące lub projektowane uzbrojenie ternu jest wystarczające dla planowanej inwestycji, w tym zakresie wskazano na konieczność przyłączenia do sieci energetycznej. Teren planowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż z przedłożonego wypisu z rejestru gruntów wynika, że teren działki inwestycyjnej nr [...] w obrębie [...] stanowią grunty orne RIVa, RIVb oraz RV. Zgodność zaś z przepisami odrębnymi stwierdzono, po ustaleniu, że teren nie jest objęty ochroną konserwatorską, ochroną dziedzictwa kulturowego, a w kwestiach środowiskowych Inwestor pozostaje związany warunkami i wymogami, jakie zostały nałożone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zwrócono także uwagę na stosowne uzgodnienia - faktyczne czy milczące - z właściwymi organami.

10 Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że decyzja o warunkach zabudowy zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 54 upzp. Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono w załączniku nr 1 do decyzji na kopii mapy zasadniczej. Teren inwestycji (do 1,13 ha) obejmuje część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 2,54 ha w obrębie [...] gm. B. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest 80 m od miejsca planowanej elektrowni fotowoltaicznej oraz ok. 200 m od transformatora. Wjazd na działkę realizowany będzie z drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...] w obrębie F. Wnioskowana inwestycja - do 4000 sztuk paneli fotowoltaicznych - stanowi w rozumieniu art. 59 ust. 1 upzp. zmianę zagospodarowania terenu.

11 Co do zarzutów odwołania wyjaśniono, że nie mogły one zostać uwzględnione bowiem sprowadzają się do podnoszonego braku wiedzy o prowadzonym przez Wójta postępowaniu, zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji omawianego przedsięwzięcia. Podano, że decyzja "środowiskowa" z 19 lipca 2021 r. jest aktualnie decyzją ostateczną i zawarte w niej szczegółowe warunki i wymagania korzystania ze środowiska na etapie realizacji inwestycji są wiążące dla Wójta, jako organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, co wynika z art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, ze zm.) dalej jako: "ustawa środowiskowa". Powyższe oznacza, że także sam Inwestor pozostaje związany tymi uwarunkowaniami środowiskowymi i nie może ich zignorować. Zarzuty odwołania nie mogły być uwzględnione, bowiem decyzja środowiskowa podlegała publicznemu obwieszczeniu w trybie art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust., 3 ustawy środowiskowej. Bezspornie także odwołujący się posiadał status strony postępowania zakończonego decyzją środowiskową. Nie przedstawiono jednak w treści odwołania argumentów przemawiających za niezgodnością z prawem samej decyzji o warunkach zabudowy.

12 W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, M.M. (dalej jako: "Skarżący") wniósł o uchylenie ww. decyzji Kolegium i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania.

13 Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 49 k.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez przyjęcie przez Kolegium, że organ I instancji prawidłowo zastosował tryb zawiadomienia o postępowaniu administracyjnym w formie obwieszczenia, podczas gdy z uzasadnienia decyzji Kolegium nie wynika, czy w oparciu o treść art. 49 k.p.a. dokonywano doręczeń Skarżącemu dotyczących czynności sprzed wydania decyzji nr 3 o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, co mogło naruszać jego prawa.

14 W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, że w efekcie rozpoznawania zarzutów odwołania Kolegium wystąpiło do organu I instancji o uzupełnienie materiału dowodowego celem weryfikacji, czy Skarżący posiadał przymiot strony w postępowaniu "środowiskowym", a także potwierdzenia publicznego obwieszczenia o wydaniu decyzji środowiskowej z dnia 19 lipca 2021 r. Z uzasadnienia decyzji nie wynika natomiast czy Wójt Gminy dokonywał zawiadomień o podjętych czynnościach przed wydaniem decyzji środowiskowej z 19 lipca 2021 r. Z treści decyzji z 19 lipca 2021 r. wynikało, że w tym samym trybie tj. w trybie obwieszczenia, przed wydaniem decyzji Wójt poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi w toku postępowania materiałami dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a w szczególności z uzupełnieniami oraz możliwości wypowiedzenia się co do złożonych materiałów. Podkreślono, że obwieszczenie, o którym mowa w art. 49 k.p.a. ma ten skutek, że każdy zainteresowany, kto uważa się za stronę postępowania, może dowiedzieć się o toczącym się postępowaniu i jego przebiegu, co umożliwia ewentualny jego czynny udział w nim. Do podmiotu zainteresowanego należy zatem podjęcie czynności zapewniających ich uczestnictwo w tym postępowaniu. Skoro z uzasadnienia skarżonej decyzji Kolegium nie wynika, czy organ I instancji zawiadamiał Skarżącego obwieszczeniem o poszczególnych czynnościach w trakcie postępowania administracyjnego, to nie można było uznać, że organ spełnił przesłankę wynikającą z art. 10 k.p.a.

15 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślono, że analiza zarzutów skargi wskazuje, iż dotyczą one nie decyzji o warunkach zabudowy lecz decyzji środowiskowej, która pozostaje decyzją ostateczną, bowiem nie była kwestionowana ani przez Skarżącego, ani przez żadną inną stronę tego postępowania. Z materiałów wynika, zaś że w postępowaniu środowiskowych uznano za stronę 20 podmiotów, w tym pod poz. 17 Skarżącego. Na etapie postępowania środowiskowego organ I instancji w dniu 17 czerwca 2021 r. wydał zawiadomienie, mocą którego poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Zawiadomienie to podlegało, jak wynika z akt sprawy, publicznemu obwieszczeniu: na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy B., w internetowym Biuletynie Informacji Publicznej, a także w sołectwie F. W taki sam sposób poinformowano strony o wszczęciu postępowania środowiskowego (obwieszczenie z dnia 16 lutego 2021 r,) a także o wydanej decyzji środowiskowej z dnia 19 lipca 2021 r.

16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

17 Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego.

18 Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

19 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej jako: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

20 W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

21 W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogłoby stanowić podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

22 Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ w odpowiedzi na skargę zawnioskował o rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zaś Skarżący oraz pozostali uczestnicy postępowania nie zażądali we wskazanym terminie przeprowadzenia rozprawy.

23 Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień podejmowania rozstrzygnięcia.

24 W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, a zatem określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej m.in. przez wójta.

25 Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 upzp. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych w przypadku, gdy na danym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić jedynie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 tej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

26 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

27 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

28 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

29 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

30 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi:

31 6) zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze:

32 a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (...), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

33 b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

34 c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

35 Co do zasady zatem uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy możliwe jest tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 upzp. Wyjątkiem od stosowania tej zasady jest inwestycja polegająca na instalacji odnawialnego źródła energii, w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (art. 61 ust. 3 upzp.). W przypadku tego typu instalacji nie zachodzi konieczność badania istnienia spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, czy dostępu do drogi publicznej tj. spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp. Ze względu na specyfikę takich inwestycji nie może być bowiem mowy o dostosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej.

36 W myśl art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

37 a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub

38 b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego.

39 Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów.

40 W rozpoznawanej sprawie przedmiotowa inwestycja polega na budowie elektrowni fotowoltanicznej o maksymalnej mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie [...] gm. B., na terenie o pow. 1,13 ha. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się więc do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Niewątpliwe więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii w postaci energii słonecznej, a więc odnawialnego, niekopalnego źródła energii obejmującego energię promieniowania słonecznego. Taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. To oznacza, że orzekające Kolegium prawidłowo uznało, iż obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp., w myśl art. 61 ust. 3 upzp., nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; IV SA/Po 96/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go1097/21- dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie było zatem w tym przypadku konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzenie jego analizy w celu oceny dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji w świetle zasady dobrego sąsiedztwa.

41 Odnosząc się natomiast do argumentacji Kolegium dotyczącej poprawnego ustalenia, że w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie dokonuje się kontroli decyzji środowiskowej, należy wyjaśnić, że stanowisko to znajduje pełne uzasadnienie.

42 Pozostaje w tym miejscu wyjaśnić, wobec podniesionych zarzutów skargi, co do braku wiedzy o wydanej decyzji środowiskowej, jak też braku możliwości wzięcia przez Skarżącego udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji środowiskowej, że przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest kontrola legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy nie zaś decyzji środowiskowej. Prawidłowość wydania decyzji środowiskowej stanowi inną sprawę administracyjną, opartą na innych podstawach materialnoprawnych i podlega (podlegała) rozpoznaniu i rozstrzygnięciu w innym postępowaniu. W niniejszej sprawie Sąd był uprawniony do poddania kontroli tylko zaskarżonej decyzji – dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, której rozstrzygnięcie zostało oparte na art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 3 upzp.

43 Jak trafnie stwierdził organ w odpowiedzi na skargę, w istocie zarzuty skargi nie dotyczą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy lecz Skarżący - mimo wyjaśnienia tego w odpowiedzi na skargę – kontestuje procedurę poprzedzającą wydanie decyzji środowiskowej tj. art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021, poz. 247, z późn. zm.) dalej: "ustawa środowiskowa".

44 Podkreślić pozostaje, iż z akt tej sprawy wynika, że Wójt Gminy decyzją z 19 lipca 2021 r. Nr 3 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa Elektrowni Słonecznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...], obręb [...], wskazując warunki i wymagania w trakcie realizacji przedsięwzięcia. Decyzja ta, zgodnie z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej, wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a zatem i organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 3). Dopóki istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy, o których mowa w art. 72, są nią związane. Każda decyzja ostateczna, zgodnie z zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.), podlega szczególnej ochronie w celu zapewnienia stabilności stosunków prawnych, co w konsekwencji stanowi ochronę praw nabytych adresatów tej decyzji. Dlatego też wzruszenie decyzji ostatecznej może mieć miejsce w przypadkach ściśle określonych w przepisach prawnych, bez możliwości korzystania z wykładni rozszerzającej przy interpretacji tych przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 503/05, dostępny jw.). Dopóki ono nie nastąpi, w drodze wydania decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym, to decyzja pierwotna wywołuje skutki prawne, chyba że w związku z wszczęciem danego rodzaju postępowania nadzwyczajnego nastąpi wstrzymanie wykonania takiej decyzji (na podstawie art. 149 k.p.a. w odniesieniu do wznowienia postępowania; na podstawie art. 159 k.p.a. w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności), względnie uczyni to sąd administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak jednak wyjaśniono wyżej w niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli Sądu nie jest decyzja środowiskowa lecz decyzja ustalająca warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia.

45 Nadto pozostaje Skarżącemu wyjaśnić, że przepis art. 52 ust. 2 upzp. obecnie nie przewiduje załączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast obowiązek taki wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Fakt, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dołącza się decyzję środowiskową nie oznacza, że w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy dopuszczona została kontrola legalności decyzji środowiskowej. Orzekające w sprawie organy mają jedynie za zadanie ustalić potencjalnie warunki zabudowy z uwzględnieniem warunków wynikających z decyzji środowiskowej.

46 Powyższe oznacza, że w tej sprawie nie zasadny pozostawał zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej, skoro jak wskazano wyżej Sąd w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie jest uprawniony do kontroli legalności decyzji środowiskowej.

47 Reasumując, Sąd nie doszukał się w rozpoznawanej sprawie żadnych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy to procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

48 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.