Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2007 r., III SA/Lu 486/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2007 r., III SA/Lu 486/07

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J.S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje adw. R.R. wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w kwocie [...] złotych, którą wypłacić z funduszów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. znak (...) wydaną na skutek odwołania A. i J. S. od decyzji Wójta Gminy G. z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) w przedmiocie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego drogi gminnej w miejscowości P., oraz nałożenia opłaty za prowadzenie robót w wysokości 10 zł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 i art. 29 kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. umorzyło postępowanie odwoławcze.

3 W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżoną decyzją organ I instancji zezwolił M. i J. K. oraz A. M. na zajęcia pasa drogowego drogi gminnej w miejscowości P., stanowiącej działkę nr (...), w celu wykonania zjazdu z tej drogi na drogę wewnętrzną, na okres 2 dni tj. 18 – 19 lipca 2007 r., oraz nałożył opłatę za prowadzenie robót w wysokości 10 zł.

4 Od tej decyzji A. i J. S. złożyli odwołanie, zarzucając jej naruszenie ich interesu, gdyż wydana decyzja dotycząca zajęcia pasa drogowego obejmuje częściowo działkę będącą własnością skarżących oraz całą bramę wjazdową.

5 Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dokonując kontroli dopuszczalności odwołania stwierdziło, że odwołanie nie zostało wniesione przez stronę postępowania. Wyjaśniło w swym uzasadnieniu, że stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony wiąże się z interesem prawnym lub z obowiązkiem, który wynika z konkretnego przepisu administracyjnego prawa materialnego i stanowi podstawę do sformułowania interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu Kolegium odróżnia interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego.

6 Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie decyzja organu pierwszej instancji o pozwoleniu na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej stanowi decyzję, która umożliwia wykonanie decyzji Starosty Powiatowego w L. z dnia (...) grudnia 2006 r. znak: (...) i została wydana względem stron, które są właścicielami wskazanych działek nr (...). Kolegium uznało, że o ile skarżący posiadają interes faktyczny, to nie można uznać ich za stronę przedmiotowego postępowania. Nie można bowiem wskazać przepisu prawa materialnego, który mógłby stanowić podstawę do sformułowania interesu prawnego, stanowiącego o przymiocie strony w przedmiotowym postępowaniu. Brak przymiotu strony w przedmiotowej sprawie jest równoznaczny z brakiem uprawnienia Kolegium do rozpatrzenia odwołania.

7 Od powyższej decyzji skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której wnosi o uchylenie decyzji w całości, orzeczenie co do istoty sprawy i zwrot kosztów postępowania.

8 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja dotycząca zajęcia pasa drogowego jest bezpośrednio związana z decyzją o pozwoleniu na budowę drogi ze zjazdami, winien mieć zatem zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią, stroną jest inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Wobec powyższego, ten konkretny przypadek dostatecznie wyczerpuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu.

9 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ wskazał, że rozpatrywana sprawa dotyczy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi gminnej), jest więc sprawą inną niż wskazana w treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też brak jest podstaw do zastosowania tegoż artykułu w niniejszym postępowaniu, a samo podobieństwo danego postępowania do postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nie jest wystarczające do zastosowania przedmiotowego artykułu, o czym świadczy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1161/05 (LEX nr 196310). W rozpatrywanej sprawie, skarżący nie wykazał interesu prawnego, będącego warunek uznania go za stronę postępowania, stąd też nie mógł on brać w nim jako strona udziału.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga podlega oddaleniu, jako że treść zaskarżonej decyzji jest prawidłowa.

12 Sąd aprobuje wyłożony wyżej pogląd Kolegium, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu I instancji. Pogląd skarżących, że do postępowania dotyczącego wydania decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego należy stosować reguły obowiązujące w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, w tym przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jest całkowicie chybiony i nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Sprawa ta została już wyjaśniona w przytoczonym przez Organ orzecznictwie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2006 r.). Zgodzić się należy z twierdzeniem, że w sprawach innych niż stricte budowlane nie można posiłkować się przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jako że jest to przepis szczególny w stosunku do art. 28 kpa, a zatem musi być wykładany ściśle. Nie można go zatem stosować w innych postępowaniach niż postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nawet wtedy, gdy jest to postępowanie zbliżone do postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

13 Dodać należy również, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem decyzja obejmuje zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na okres 2 dni tj. 18 – 19 lipca 2007 r., nie wywołuje ani nie legitymuje żadnych skutków po tej dacie, zatem orzekanie w sprawie po tej dacie przez organ odwoławczy stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się np. że wykonanie robót budowlanych powoduje bezprzedmiotowość postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 1993 r. III ARN 2/93, nie publ., cyt. za: J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski. KPA. Komentarz. CH BECK 2004 r., s. 480). Sąd uznaje, że incydentalny charakter decyzji, po jej wykonaniu, czyni niecelowym dalszą jej kontrolę.

14 Tym samym rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego było prawidłowe.

15 Nie stwierdzając zaś innych naruszeń prawa, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd skargę oddalił.

16 Strona skarżąca była zwolniona od kosztów sądowych i korzystała z pełnomocnika ustanowionego z urzędu – adwokata. Dlatego też Sąd na podstawie art. 242 ppsa przyznał adwokatowi R. R. kwotę 309,80 zł., na którą składają się 292,80 zł. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oraz 17 zł. tytułem wydatków związanych z opłatą pełnomocnictwa.