Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2007 r., I SA/Kr 670/07

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2007 r., I SA/Kr 670/07

Sentencja

1 |Sygn. akt I SA/Kr 670/07 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Józef Gach (spr), Sędzia WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Asesor WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant Katarzyna Dydaś, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007r., sprawy ze skargi "K" Sp. z o.o. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r., - s k a r g ę o d d a l a -

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją - po rozpoznaniu odwołania - utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]., nr [...], którą "K" Sp. z o.o. w K., zwanej dalej "Spółką", określono podatek dochodowy za 2004 r. w wysokości 10 942 zł.

3 Decyzje te zapadły w następującym stanie faktycznym:

4 W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono przez pracowników organu I instancji, że Spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które zostały wniesione do niej przez R. K. w formie aportu na pokrycie podwyższenia kapitału zakładowego. W związku z tym wartość początkowa tych środków zgodnie z art. 16 g ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 564 ze zm.), dalej zwanej "u.p.d.o.p.", w brzmieniu obowiązującym do 2002 r., nie mogła być wyższa od nominalnej wartości udziałów, która wynosiła 80 000 zł. Natomiast Spółka tę wartość określiła na poziomie 411 469 zł 68 gr i przez to zawyżyła dokonane w 2004 r. odpisy amortyzacyjne.

5 Z powyższym stanowiskiem Spółka nie zgodziła się i w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji z powodu naruszenia:

6 1) przepisów prawa materialnego tj. art. 15 i 16 u.p.d.o.p.

7 2) przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej określanej skrótem "O.p.") dotyczących oceny zebranych dowodów oraz pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny dowodów mających znaczenie na dokonane rozstrzygnięcie.

8 Z motywów skargi wynika, iż środki trwałe o wartości 411 469 zł 68 gr zostały wniesione do Spółki jako aport (80 000 zł) oraz w zamian za przejęcie niespłaconych przez R. K. i jego żonę kredytów zaciągniętych na ich nabycie (331 469 zł 68 gr). W związku z tym podstawa obliczenia odpisów amortyzacyjnych mogła być ustalona nie tylko w oparciu o art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p., lecz również o art. 16g ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

9 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

10 Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Prawem tym jest art. 16 a ust. 1 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1.01.2001 r. stanowiący, że "amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

12 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

13 2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

14 3) inne przedmioty

15 - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi".

16 Z przepisu tego wynika, że aby amortyzować środki trwałe, to muszą one stanowić własność podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Gdy chodzi o środki trwałe o wartości początkowej 331 469 zł, to skarżąca Spółka nie nabyła ich własności. Zgodnie z art. 210 Kodeksu spółek handlowych (ksh) w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim Spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników. Z akt sprawy podatkowej nie wynika, aby umowa o przejęcie długu w zamian za przeniesienie własności części środków trwałych o wartości 331 469 zł 68 gr została zawarta zgodnie z tym przepisem. Umowę tę na co wskazuje protokół zgromadzenia wspólników z dnia 28.02.2002 r. zawarli dłużnicy R. K. i jego żona M. oraz zgromadzenie wspólników składające się z tych samych osób. Jedna z nich, tj. R. K., była wówczas prezesem zarządu spółki. Zatem umowa ta jako sprzeczna z art. 210 KSH była nieważna z mocy art. 58 kodeksu cywilnego. Nieważność ta w rozpoznawanej sprawie rozciągała się przy tym na całą umowę o przejęcie długu w zamian za przeniesienie własności części środków trwałych o wartości 331 469 zł 68 gr. Zgodnie bowiem z art. 370 kc gdy kilka osób zaciąga zobowiązanie dotyczące ich majątku wspólnego (tak jak w rozpoznawanej sprawie, gdyż między małżonkami M. i R. K. istniała wspólność majątkowa małżeńska, a kredyt dotyczył tego majątku), to każdy z nich odpowiada za to zobowiązanie solidarnie. W tej odpowiedzialności mieści się odpowiedzialność za cały dług (art. 366 kc). Przepis art. 210 ksh ma zaś na celu wyłączenie możliwości reprezentacji Spółki przez zarząd w umowach, w których drugą stroną jest członek zarządu, ma na celu wyeliminowanie istnienia wówczas konfliktu interesów między członkiem zarządu (osobą fizyczną) z jednej strony a Spółką z o.o. (osobą prawną) z drugiej strony. W przypadku odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za cały dług (tak jak w rozpoznanej sprawie) konflikt tego rodzaju dotyczy więc całej umowy o przejęcie długu.

17 Można jednak podnieść, że skoro umowę między Spółką a członkiem zarządu może zawrzeć pełnomocnik powołany przez zgromadzenie wspólników, to tym bardziej może to uczynić mocodawca. Stanowisko to nie jest również trafne, gdyż mocodawcą w rozpoznanej sprawie był członek zarządu i jego małżonek. Nadal więc istniał konflikt interesów, o którym była mowa wyżej.

18 Natomiast nie można się zgodzić ze stanowiskiem organów podatkowych, iż przedmiotem aportu były wszystkie środki trwałe. Zgodnie z art. 199a §1 O.p. "organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności". Przepis ten zawiera dyrektywy wykładni czynności cywilno - prawnych w celu poznania rzeczywistej woli stron tej czynności. Ustawodawca podatkowy podobnie jak to uczyniono na gruncie art. 65§2 kc nakazał uwzględnić w pierwszej kolejności zamiar stron i cel czynności prawnej. Komentowany przepis, poprzez wymaganie badania zgodnego zamiaru stron i celu umowy, ogranicza w istotny sposób możliwość werbalnej interpretacji umowy. Natomiast organy podatkowe oparły swoje stanowisko tylko na werbalnej interpretacji załącznika nr 4a/2002 do protokołu ze zgromadzenia wspólników z dnia 28.02.2002 r., a pominęły taki załącznik o nr 4. Nadto nie zwrócił uwagę na to, że treść tych załączników nie zawsze odpowiada przebiegowi zgromadzenia wspólników, który został uwidoczniony w samym protokole.

19 W każdym razie z dokumentów tych wynika, że celem działania stron było przeniesienie wszystkich środków trwałych nie tylko za aport lecz również za przejęcie kredytu zaciągniętego przez jedną ze stron na nabycie tych środków.

20 Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.