Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2015 r., II SAB/Kr 191/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 listopada 2015 r., II SAB/Kr 191/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej z wniosku z dnia 18 lutego 2015r. I. zobowiązuje Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania

Uzasadnienie

2 Stowarzyszenie [...] w W. wniosło w dniu 18 lutego 2015 r. drogą elektroniczną wniosek do Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 – 2014.

3 W dniu 12 października 2015 r. ww. stowarzyszenie złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K., domagając się zobowiązania tego podmiotu do prawidłowego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej – z uwzględnieniem okoliczności, że wnioskowane dane mają charakter informacji publicznych - w terminie 14 dni, dopuszczenia dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów (wniosek o udostępnienie informacji publicznej oraz dowód jego przesłania) oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych.

4 W uzasadnieniu skargi zawarto argumentację zmierzającą do wykazania, że Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a wnioskowane informacje (w postaci kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 – 2014) mają charakter informacji publicznej.

5 W odpowiedzi na skargę Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wniosek został złożony na adres e-mailowy pracownika Okręgowego Sądu Lekarskiego, a nie na adres Okręgowej Izby Lekarskiej w K.. Oznacza to, że wniosek nie został skutecznie złożony. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich okręgowy sąd lekarski jest organem izby lekarskiej. Natomiast stosownie do art. 34 tej ustawy, obsługę organizacyjno-administracyjną, finansową i prawną organów okręgowej izby lekarskiej zapewnia biuro Okręgowej Izby Lekarskiej. Informacja o właściwych do kontaktu adresach mailowych biura widnieje na stronie internetowej http://izbalekarska.pl/kontakt/telefony-i-dane-teleadresowe, jak również http://izbalekarska.pl/kontakt. Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej został wysłany na niewłaściwy adres poczty elektronicznej, nie ma potrzeby przeprowadzenia rozważań w zakresie terminowości rozpatrzenia wniosku. Gdyby wniosek wpłynął na adres biura, zostałby stosowanie zadekretowany, a odpowiedź udzielona niezwłocznie. Strona przeciwna do skarżącej podkreśliła, że strona skarżąca nie ponowiła w żaden sposób swojego wniosku.

6 Z ostrożności Okręgowy Sąd Lekarski wskazał, że dla uznania bezczynności organu konieczne jest uprzednie ustalenie, czy wniosek strony dotyczy informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy dany podmiot był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności, a mimo to nie podjął działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

7 Zdaniem Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. dostęp do informacji, których żądał wnioskodawca, reguluje dyspozycja art. 156 K.p.k., stosowanego do postępowań przed Okręgowym Sądem Lekarskim na mocy art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich. Jest to przepis szczególny, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto poinformowano stronę skarżącą, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

9 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." – zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

10 W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

11 W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

12 U.d.i.p. w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s.28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej. Niewątpliwie jest to definicja szeroka.

13 Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

14 Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu.

15 Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy samorządu zawodowego.

16 Należy także wskazać, że w niniejszej sprawie nie występował wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, określony w art. 52 § 1 P.p.s.a. Powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej stronie nie przysługuje na drodze administracyjnej żaden środek zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006 r. sygn. akt II SAB/Wa 1/06, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA).

17 Przedmiotem skargi jest bezczynność Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K. polegająca na nieudostępnieniu stronie skarżącej informacji publicznej w postaci wnioskowanych kserokopii lub skanów orzeczeń Okręgowego Sądu Lekarskiego wydanych w latach 2011 – 2014.

18 Kwestią sporną w niniejszej sprawie była skuteczność złożonego wniosku, bowiem Okręgowy Sąd Lekarski Okręgowej Izby Lekarskiej w K. stanął na stanowisku, że wniesienie żądania udostępnienia informacji publicznej drogą elektroniczną na adres: [...]- który nie jest podany na stronie internetowej jako adres kontaktowy biura - oznacza, że wniosek nie został skutecznie wniesiony.

19 W ocenie Sądu pogląd zaprezentowany w odpowiedzi na skargę jest błędny.

20 Złożenie wniosku wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które jest szczególnym postępowaniem administracyjnym o częściowo tylko sformalizowanym charakterze. Co do zasady nie toczy się ono w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie wskazuje na to ani u.d.i.p., ani też nie są spełnione przesłanki z art. 1 § 1 k.p.a., a ustawa o dostępie do informacji publicznej normuje je tylko fragmentarycznie (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 59). Ustawa ta w szczególności nie określa wymogów co do formy i treści wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie zawiera również odesłania do innych przepisów w tym zakresie, np. do kodeksu postępowania administracyjnego. Wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zatem spełniać minimalne wymogi, tj. jasne sformułowanie, z którego będzie wynikać, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Z przepisów art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobligowany do, w miarę możliwości, niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji publicznej. W myśl art. 10 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku – co wskazuje na zasadniczą możliwość obrania dowolnej formy wniosku, w tym i ustnej albo elektronicznej za pośrednictwem poczty e-mail. Cytowana regulacja zmierza do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Ustawodawca w tym względzie założył, że wnioskodawca będzie zainteresowany jak najszybszym rozpoznaniem jego wniosku.

21 W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie wniosku za pomocą poczty elektronicznej było dopuszczalne. Co istotniejsze, wbrew twierdzeniu Okręgowego Sądu Lekarskiego Okręgowej Izby Lekarskiej w K., wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony skutecznie, bowiem wysłano go na adres poczty elektronicznej podany na stronie http://izbalekarska.pl/info-prawne/okregowy-sad-lekarski/ jako "kontakt" do okręgowego sądu lekarskiego. Należy podkreślić, że Okręgowy Sąd Lekarski nie kwestionował faktu, że wniosek z dnia 18 lutego 2015 r. wpłynął na podaną wyżej skrzynkę e-mailową [...].

22 Ponadto, co należy szczególnie podkreślić, już następnego dnia, tj. 19 lutego 2015 r., z adresu internetowego [...] (dokładnie tego samego, na jaki skierowano wniosek z dnia 18 lutego 2015r. o udostępnienie informacji publicznej) została do wnioskodawcy wystosowana odpowiedź "...na wiadomość przesłaną drogą elektroniczną na adres Okręgowego Sądu Lekarskiego...", podpisana "E. K. Okręgowy Sąd Lekarski w K." (k. 15 akt sądowych).

23 W tej sytuacji, w ocenie Sądu, należy stwierdzić, że wniosek został skierowany na właściwy adres i brak jego rozpoznania w terminie określonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej przesądza o bezczynności organu, bowiem nie dochowano wymogu regulacji przyjętej w u.d.i.p., iż rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji.

24 Zdaniem Okręgowego Sądu Lekarskiego żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, bowiem na mocy art. 112 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich dostęp do tych informacji reguluje art. 156 K.p.a., który stanowi przepis szczególny o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również w tym zakresie strona przeciwna do skarżącej nie ma racji.

25 Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że art. 156 K.p.a., na który powołał się skarżony podmiot, reguluje zagadnienie udostępniania akt osobom uprawnionym, a więc jego postanowienia nie dotyczą materii objętej przedmiotowym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Na marginesie można wskazać, że prawo wglądu do akt danej sprawy, na które powołuje się Okręgowy Sąd Lekarski, przysługuje stronom konkretnego postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej. W tym przypadku, zgodnie z art. 56 ustawy o izbach lekarskich, stronami postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy są pokrzywdzony oraz lekarz, którego dotyczy postępowanie, lub obwiniony, a także rzecznik odpowiedzialności zawodowej. Stronie postępowania udostępnia się zatem akta sprawy na zasadach procesowych. Natomiast dostęp osoby trzeciej do dokumentów urzędowych, będących częścią akt indywidualnego postępowania, odbywa się wyłącznie w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej.

26 W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie jest oczywiste, iż żądana wnioskiem z dnia 18 lutego 2015r. informacja, stanowi informację publiczną, co wynika wprost z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej zaś Okręgowy Sąd Lekarski należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania żądanej informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy i nadto Okręgowy Sąd Lekarski jest podmiotem posiadającym tę informację.

27 Zgodnie z ustawą z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2015 r. poz. 651) lekarze i dentyści zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. ustawy, samorząd reprezentuje osoby wykonujące zawody zaufania publicznego – lekarza i lekarza dentysty oraz sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem obowiązków zawodowych w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Jednostkami organizacyjnymi samorządu są między innymi okręgowe izby lekarskie, które działają przez swoje organy określone w ustawie (art. 3). Zgodnie z art. 21 ustawy o izbach lekarskich, organem okręgowej izby lekarskiej jest m.in. okręgowy sąd lekarski, który rozpatruje sprawy z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy (art. 30 ustawy o izbach lekarskich).

28 Okręgowy sąd lekarski jest zatem jednym z organów okręgowej izby lekarskiej, przy pomocy którego samorząd zawodu lekarskiego wykonuje zadania publiczne z zakresu ochrony interesu publicznego, wobec czego, na mocy art. 4 u.d.i.p., jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.

29 Jak wyżej wskazano, informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p.), w szczególności dotycząca treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Z żądaniem udostępnienia dokumentu urzędowego mamy zatem do czynienia również w przypadku podejmowania przez samorząd zawodowy rozstrzygnięć dotyczących postępowań dyscyplinarnych, przy czym udostępnienie wydanych w ramach tych postępowań orzeczeń gwarantować musi ochronę dóbr zagwarantowanych w innych ustawach, np. danych osobowych. Rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i w ustawach regulujących działanie samorządu zawodowego.

30 Stanowisko, że orzeczenia sądów dyscyplinarnych różnych grup zawodowych stanowią informację publiczną jest akceptowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyroki NSA z dnia 2.06.2015 r. sygn. I OSK 2/057/14, WSA w Warszawie z dnia 3.12.2014 sygn. II SAB/Wa 570/14, WSA w Kielcach z dnia 12.11.2015 sygn. II SAB/Ke 58/15).

31 Podejmowane na posiedzeniach rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się bowiem do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i w ustawach regulujących działanie samorządu zawodowego.

32 Podmiot, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powinien udostępnić tę informację w formie czynności materialnotechnicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo odmówić jej udostępnienia decyzją (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Pozostawanie w bezczynności przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, we wskazanym w art. 13 ww. ustawy terminie, stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545).

33 Jak wynika z akt sprawy Okręgowy Sąd Lekarski Izby Lekarskiej w K. w sprawie z wniosku strony skarżącej nie podjął żadnej z omówionych powyżej czynności. Pismo z dnia 19 lutego 2015 r. nie stanowi w tym przypadku załatwienia wniosku strony skarżącej zgodnie z wymogami ustawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu żądania udostępnienia informacji publicznej. Z tego też względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w pkt I sentencji wyroku zobowiązał Okręgowy Sąd Lekarski Izby Lekarskiej w K. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

34 Jednocześnie w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku wynikała z błędnego przekonania organu, że wniosek nie został wniesiony skutecznie, a ponadto że nie dotyczył informacji publicznej. Organ reprezentował bowiem stanowisko o innym charakterze żądanej informacji, odsyłając stronę do przepisów szczególnych. Nie zaistniały zatem podstawy do przypisania bezczynności organu rażącego charakteru. Z tych też powodów nie orzeczono o nałożeniu na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a..

35 O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł, na którą składa się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł, kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty związane z prowadzeniem korespondencji, w tym koszty przesłania skargi do organu administracji publicznej nie mieszczą się w powyższym katalogu.