Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2013 r., II SA/Kr 1662/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 lutego 2013 r., II SA/Kr 1662/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2012 r., nr [...] , znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala

Uzasadnienie

2 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] decyzją z 12 czerwca 2012 r. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z 7. 07. 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) nakazał inwestorowi K.P. dokonać rozbiórki wolnostojącego urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce nr [....] w P. u w odległości 7,70m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] (km 22 + 960).

3 W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [....] 2012 r. ustalono, że na działce nr [....] w P. u przy drodze krajowej nr [....] w km 22 + 960 strona lewa znajduje się urządzenie reklamowe posadowione na stopach betonowych, składające się z dwóch metalowych słupów o profilu zamkniętym kwadratowym (12 x 12 cm) do których przymocowano trzy tablice ogłoszeniowe o nazwach: [....] Przedmiotowe urządzenie wsparte jest dwoma słupkami metalowymi o profilu okrągłym ( ø= 4cm). Urządzenie zlokalizowane jest w odległości 7,70m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] Wymiary zewnętrzne stopy betonowej wynoszą 2,50 x 3,60m, natomiast wysokość przedmiotowego urządzenia reklamowego wynosi około 4,0m.

4 W czasie kontroli przeprowadzonej [....] 2012 r. ustalono, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało przymocowane za pomocą śrub do fundamentu betonowego, nie zagłębionego w gruncie. Fundament posiada uchwyty metalowe służące do podnoszenia go i przemieszczania za pomocą dźwigu. Inwestorem przedmiotowego urządzenia reklamowego, zrealizowanego około 2010 r., bez pozwolenia na budowę jest K.P. .

5 Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad pismem z [....] 2012r. zaopiniowała negatywnie lokalizację przedmiotowego urządzenia reklamowego z uwagi na naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy z 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.).

6 Nadto organ ustalił, że działka nr [....] w części objętej niniejszym postępowaniem leży w terenie oznaczonym w obowiązującym (zatwierdzonym 28 lipca 2006 r.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. symbolem KK oznaczającym tereny kolejowe.

7 Ze względu na ciężar, wymiary tj. wysokość około 4,0 m i wymiary zewnętrzne fundamentu betonowego wynoszące 2,50 x 3.60 m organ stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem i stanowi budowlę (art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego ).

8 Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego budowa nowego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem obejmującym wyjątki od tej zasady, które są enumeratywnie wyliczone w art. 29 ustawy. Ponieważ przedmiotowy obiekt nie został wskazany w art. 29, jako podlegający zwolnieniu od uzyskania pozwolenia na budowę, a także nie uwzględnia go art. 30, określający roboty budowlane podlegające zgłoszeniu, organ uznał, że wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiada.

9 Organ wskazał, że wobec ustalenia, że budowa przedmiotowego obiektu narusza ustalenia zawarte w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. , ponieważ znajduje się w terenach oznaczonych w rysunku ww. planu symbolem KK oznaczającym tereny kolejowe, które na mocy przepisów szczególnych stanowią tereny zamknięte, jak również narusza art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego.

10 W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

11 Odwołanie od ww. decyzji wniósł K.P. Zarzucił, że nie brał udziału w pomiarach w/w reklamy, a ponadto powyższa reklama nie musi mieć pozwolenia budowlanego z uwagi na to, że jest przestawna. W ocenie odwołującego się obszar, na którym zlokalizowana jest reklama jest obszarem zabudowanym w związku z czym odległości reklamy od drogi, podane w decyzji, są błędne.

12 [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 19 września 2012 r., znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

13 W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Z brzmienia art. 48 ustawy Prawo budowlane wynika, że ustawodawca zobowiązał organ nadzoru do badania, czy budowa realizowana bez wymaganego pozwolenia jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Tak więc, nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Postępowanie legalizacyjne z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego możliwe jest tylko w sytuacji, gdy przesłanki z pkt 1 i 2 tego przepisu występują kumulatywnie, a nie zaistnienie jednej z nich powoduje konieczność zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

14 Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt budowlany jako budowlę, do której odnosi się przepis art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko, że ze względu na ciężar i wymiary obiektu, należy stwierdzić, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem. Pogląd taki znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku WSA w Krakowie z 27 czerwca 2011r., sygn. II SA/Kr 718/11, jak i w wyroku Naczelnego Administracyjnego w Warszawie z 11 stycznia 1999 r., sygn. II SA 1617/98. Zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest, iż roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały wyliczone w art. 29-31 ustawy, przy czym budowa przedmiotowego obiektu, jako nie wymieniona w katalogu owych wyjątków wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.

15 Ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany wykonany został ok. 2010 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem obiekt został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej.

16 Skoro PINB Powiat [....] ustalił, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości 7,70 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] , co narusza przepisy ustawy o drogach publicznych, brak jest możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej.

17 W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu, MWINB zauważył, że fakt, iż działka, na której zlokalizowane jest przedmiotowe urządzenie reklamowe znajduje się poza obszarem zabudowanym został stwierdzony zarówno przez organ I instancji jak i zarządcę drogi krajowej nr [....] - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.. Organ odwoławczy podzielił jednocześnie zarzut skarżącego, iż strona miała prawo być obecna przy pomiarach w/w reklamy, ale z uwagi na parametry działki nr [....] (szerokość) oraz wymaganą min. odległość obiektu od krawędzi jezdni drogi krajowej nie było możliwości usytuowania obiektu zgodnie z przepisami.

18 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł K.P. domagając się uchylenia decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

19 Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

20 - art. 7, 77 § 1, 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa przejawiające się nieustaleniem w sposób dokładny oraz wyczerpujący stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem przez organ, że na realizację urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce ew. dr [....] położonej w P. wymagane było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy z uwagi na charakter przedmiotowego urządzenia reklamowego uzyskanie przez inwestora pozwolenia nie było wymagane;

21 - art. 48 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji, gdy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy przepis ten, jako odnoszący się do obiektów budowlanych na budowę, których wymagane jest pozwolenie na budowę nie znajduje zastosowania do urządzenia reklamowego, które było przedmiotem postępowania;

22 - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, skutkujące w efekcie błędnym przyjęciem przez organ, że posadowione na stopach betonowych wolnostojącego urządzenia reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę;

23 - art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania stanowi budowlę, a co za tym idzie wymagane w związku z tym było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę.

24 W uzasadnieniu skarżący argumentował, że z art. 29 ust. 2 pkt 6 wynika, jednoznacznie, że instalacja urządzenia reklamowego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się do istotnej okoliczności, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posadowione zostało na stopach betonowych na dwóch metalowych słupach o profilu zamkniętym kwadratowym (12 x 12 cm), do których przymocowano trzy tablice ogłoszeniowe, a co za tym idzie, czy stopy betonowe i tablica reklamowa stanowią jeden obiekt budowlany. Fakt ten ma istotne znaczenie, bowiem decyduje o kwalifikacji czy dane zamierzenie stanowi budowę czy instalację urządzenia reklamowego wolnostojącego, na które nie jest wymagane uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Powyższa okoliczność w powiązaniu z sentencją decyzji, która nakazuje rozbiórkę wolnostojącego urządzenia reklamowego, nie określając czy owa rozbiórka ma odnosić się również do stopów betonowych, na których zgodnie z ustaleniami organu I instancji "posadowiono" przedmiotowe urządzenie reklamowe, które zostało przymocowane za pomocą śrub do fundamentu betonowego nie zgłębionego w gruncie oznacza, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały w sposób wyczerpujący ustaleń faktycznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na rozróżnienie, czy dane zamierzenie polega na instalowaniu tablicy reklamowej na istniejącym już fundamencie, czy polega na wzniesieniu również tej podstawy (fundamentu). O tym czy całe urządzenie powstaje w wyniku budowy czy instalacji znaczenie ma fakt, czy stop betonowy, do którego ma być przykotwiczony słup nośny z tablicą reklamową dostarczony (przywożony) jest na miejsce posadowienia urządzenia reklamowego jako osobny gotowy element i tam jedynie ułożony jako odrębny element bez zagłębiania się w ziemię, na poziomie terenu. W takim wypadku urządzenie reklamowe powstaje w wyniku instalacji, a nie w wyniku budowy. Pojęcie "instalacji" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Zgodnie z definicją słownika języka polskiego przez pojęcie instalacji rozumie się zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (Słownik języka polskiego PWN Warszawa 1988 r., s. 794 i s. 209). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, nie ulega wątpliwości, że w sprawie będącej przedmiotem skargi mamy do czynienia z instalacją urządzenia reklamowego, które nie jest związane trwale z gruntem, na stopach betonowych, które zostały przywiezione, dostarczone na miejsce posadowienia urządzenia reklamowego, jako osobny gotowy element. Istotnym faktem jest także i to, że inwestor nie wykonywał jakichkolwiek robót (ziemnych przy instalacji rzeczonego urządzenia reklamowego, a w związku z tym mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowi ono budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy, a prace polegające na realizacji tegoż urządzenia nie stanowiły z kolei budowy. Skarżący nie zgodził się również ustaleniem, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ze względu na ciężar i wymiary obiektu jest trwale związane z gruntem. Przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest obiektem, którego nie można przenieść (przemieścić) w inne miejsce. Podlega ono swobodnemu przemieszczaniu, może być przesunięte w każdym czasie bez zastosowania zbytnich sił. Wielkość urządzenia, jego rozmiary, względy bezpieczeństwa nie powoduje, jak również nie są czynnikami świadczącymi o związaniu urządzenia trwale z gruntem. Organy nadzoru budowlanego nie wykazały w sposób dostateczny i przekonywujący, że przedmiotowe wolno stojące urządzenie reklamowe posiada cechy przemawiające za zakwalifikowaniem go jako urządzenia trwale związanego z gruntem.

25 W odpowiedzi na skargę na [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

27 Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a.

28 Skarga jest niezasadna.

29 Przedmiotem skargi K.P. jest decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 19 września 2012r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] z 12 czerwca 2012 r. nakazującą inwestorowi K.P. dokonać rozbiórki wolnostojącego urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce nr [....] w P. u w odległości 7,70m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] (km 22 + 960).

30 W sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało posadowione na ww. działce bez pozwolenia na budowę. W sprawie sporne jest natomiast czy dla posadowienia przedmiotowego urządzenia potrzebne było pozwolenie na budowę. W ocenie skarżącego pozwolenie takie nie jest wymagane ustawą Prawo budowlane, nie jest także wymagane zgłoszenie robót budowlanych ponieważ przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi jedynie instalację urządzenia reklamowego i jako takie nie wymaga ani pozwolenia ani zgłoszenia. Wynika to z faktu, że tablice zostały zamontowane na betonowym cokole, który nie został wkopany w ziemię, a więc także nie jest nie trwale powiązany z gruntem .

31 Z tym stanowiskiem nie zgadzają się organy obu instancji wskazując, że wolnostojące urządzenie reklamowe zlokalizowane na działce Nr [....] w P. przy drodze krajowej nr [....] w km 22 + 960 strona lewa posadowione na stopach betonowych, składające się z dwóch metalowych słupów o profilu zamkniętym kwadratowym (12 x 12 cm), do których przymocowano trzy tablice ogłoszeniowe o nazwach: [....] wspartych na dwóch słupkach metalowych o profilu okrągłym ( ø= 4cm) stanowi urządzenie trwale związane z gruntem, o czym świadczy jego stabilne położenie na gruncie , odporne na działanie czynników atmosferycznych, pozwalające na stabilne umocowanie i podtrzymywanie tablic reklamowych o wysokości ok. 4 m.

32 W ocenie Sadu należy się zgodzić w całej pełni ze stanowiskiem organów I i II instancji, że zarówno parametry techniczne przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób jego posadowienia na dostosowanych stopach betonowych o wymiarach zewnętrznych 2,50 x 3,60 m ( szkic i protokół z przeprowadzonej wizji w dniu 10. 01. 2012 r. ) specjalnie przygotowanych i umieszczonych na gruncie działki Nr [....] przesądza jednoznacznie o trwałym połączeniu ww. wolnostojącego urządzenia reklamowe. Urządzenie to stanowi zatem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego, zgodnie z którym przez budowlę należy rozumieć m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym ustalił się przeważający pogląd , który w całości podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że dla przyjęcia czy dany obiekt budowalny jest trwale związany z gruntem istotne jest to czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. O tym w istocie decydują parametry techniczne tego obiektu ( wyrok NSA z 12. 10. 2011 II OSK 1433/10 , Lex 1151874, wyrok NSA z 4. 01. 2010 sygn. Akt II OSK 10/09, wyrok NSA 4. 03. 2011, sygn.. akt II OSK 427/10). A zatem nie można uznać, że zasadny jest zarzut skargi, w którym podkreśla się, że betonowe stopy ( tworzące cokół) urządzenia reklamowego są jedynie położone na gruncie i w dodatku mogą być przesunięte w inne miejsce. Trzeba bowiem zauważyć, ze ewentualne ich przesunięcie zawsze wymaga użycia do tego celu specjalistycznego, ciężkiego sprzętu.

33 Nadto nie można się zgodzić ze stanowiskiem strony skarżącej , która wskazuje, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe nie stanowi całości, ale składa się z dwóch oddzielnych części to jest instalacji zamontowanej na nośniku będącym przedmiotowymi stopami fundamentowymi. Przedmiotowe urządzenie stanowi bowiem całość, a stopy zostały wykonane specjalnie dla zamieszczenia ww. tablic reklamowych.

34 Zgodnie z art. 3 ust. 6 ab. initio Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowalnego w określonym miejscu. Zgodnie z art. 3 pkt 7 przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także inne prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

35 Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31.

36 Ponieważ przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego odnosi się wyłącznie do tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych przepis ten nie wyłącza zatem przedmiotowego urządzenia reklamowego z obowiązku uzyskania na jego wzniesienie ostatecznego decyzji o pozwoleniu na budowę.

37 Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowalne właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

38 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

39 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

40 a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

41 b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

42 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

43 Jak wynika z cyt. przepisu w przypadku zrealizowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę lub pomimo sprzeciwu właściwego organu architektoniczno-budowlanego istnieje możliwość jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów.

44 Należy podkreślić, że organy obu instancji prawidłowo wykazały , że legalizacja urządzenia reklamowego wzniesionego nielegalnie przez Skarżącego na działce nr [....] nie jest możliwa ze względu na naruszenie przepisów art. 43 ustawy z 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 nr 19, poz. 115, zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej co najmniej 10 m w terenie zabudowanym i co najmniej 25 m poza terenem zabudowy. (ust. 1 lp. 3 ). W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy sytuowaniu reklam poza terenem zabudowy (ust. 3 ).

45 Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, z przedmiotowe urządzenie reklamowe znajduje się w odległości 7,70 m. od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] – co zostało prawidłowo ustalone - a GDDKiA będąca zarządcą drogi nr [....] w piśmie z [....] . 2012 r. jednoznacznie potwierdziła, że przedmiotowe urządzenie reklamowe znajduje się poza terenem zabudowanym , w którym należy zachować odległość co najmniej 25 m od krawędzi jezdni.

46 A zatem w sprawie PINB dla Powiatu [....] poprzedził nałożenie obowiązku rozbiórki przedmiotowego urządzenia reklamowego wykonanego na działce nr [....] w P. bez pozwolenia na budowę oceną możliwości jej legalizacji i dopiero po ustaleniu, że budowla jest niezgodna zgodna z przepisami ustaw szczególnych tj. ustawy o drogach publicznych oraz narusza MPZP przyjęty uchwałą Rady Miasta i Gminy P. z 28 lipca 2006 r. prawidłowo przyjął, iż nie ma prawnych możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej i wtedy dopiero orzekł nakaz rozbiórki. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzje organu I instancji należy uznać za prawidłowe.

47 Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę niniejszą, jako niezasadną, oddalił.