Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2021 r., II SA/Kr 143/19

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 stycznia 2021 r., II SA/Kr 143/19

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "M" sp. z o.o. sp. k. w K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2018 roku, znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta K., postanowieniem z 3 września 2018 r., znak: [...], zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22.07.2016 r., znak: [...], zmieniającą decyzję Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa placu manewrowego [...] wraz z budową studni i odwodnienia liniowego na działce nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...] przy ul. [...] w K.".

3 Powyższe postanowienie wydane zostało w oparciu o przepisy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, w związku z prowadzonym przez organ odwoławczy postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wskazał, że w toku rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania, w dniu 16.08.2018 r. Wydział Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego zwrócił się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. z prośbą o przesłanie akt przedmiotowej sprawy z uwagi na złożony przez J. S. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia 29.09.2015 r. w związku z faktem, iż zainicjowane zostały dwa postępowania nadzwyczajne - w sprawie wznowienia postępowania, w którym właściwy jest Prezydent Miasta K., jak i w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w którym właściwy jest Wojewoda. Wg. organu kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje wprost skutków prawnych zbiegu dwóch trybów weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej. W literaturze wskazuje się, iż wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich, a wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje konieczność zawieszenia postępowania na podstawie ar t. 97 § 1 pt. 4 k.p.a. (B Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa, 2006, s. 632). Organ I instancji wskazał, że następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym postępowanie w sprawie wznowienia postępowania należałoby uznać za bezprzedmiotowe. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

4 Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. J., zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji braku wystąpienia zagadnienia wstępnego w sprawie oraz art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez nie wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę po bezskutecznym upływie terminu nałożonego postanowieniem o obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakresie dostarczenia decyzji środowiskowej.

5 Wojewoda postanowieniem z dnia 31.12.2018 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 97 § 1 oraz art. 144 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018.1202), uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o braku podstaw prawnych do zawieszenia postępowania.

6 W uzasadnieniu powołał się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 529/17, który to zapadł w przedmiotowej sprawie w związku ze skargą A. J. na postanowienie Wojewody z 7 lutego 2017 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 10 listopada 2016 r. znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] PMK z 29 września 2015 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla Fundacji [...] "[...]", ul. [...], [...], zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa placu manewrowego [...] wraz z budową studni i odwodnienia liniowego, na działce nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K."; przeniesioną decyzją nr [...] z 6 listopada 2015 r. znak: [...] - na rzecz nowego inwestora: Klub Sportowy "[...] ul. [...], [...]; sprostowaną postanowieniem PMK z 6 lipca 2016 r. znak: [...] [...] oraz zmienioną decyzją nr [...] PMK z 22 lipca 2016 r. znak: [...] Powyższym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Jako powód m.in. wskazał, że kpa "nie przewiduje łącznego czy też zbiorczego orzekania o wznowieniu lub odmowie wznowienia kilku postępowań administracyjnych. Konsekwentnie też art. 151 k.p.a. stanowi o uchyleniu (odmowie uchylenia) jednej decyzji - decyzji ostatecznej, zwanej tam "dotychczasową". Rozstrzygnięcie z art. 151 k.p.a. w założeniu nie mogłoby zatem odnosić się do kilku decyzji ostatecznych. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że nie można łącznie czy też zbiorczo orzekać o wznowieniu lub odmowie wznowienia kilku postępowań administracyjnych, które dotyczą różnych spraw w ujęciu materialnoprawnym. Ale tak naprawdę wypada postawić tezę jeszcze dalej idącą - tezę, że nawet w przypadku, gdyby w jednej sprawie toczyło się kilka postępowań administracyjnych (np. postępowanie zwyczajne i postępowanie nadzwyczajne), kwestia ewentualnego wznowienia mogłaby być rozpatrywana i rozstrzygana tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna. Wskazuje na to powołany już art. 151 k.p.a., a także art. 145 § 1 in principio k.p.a., odczytywany prawidłowo, tj. przy założeniu, że użyte tam słowo "sprawa" jest pewnym skrótem, a w istocie chodzi o "postępowanie w sprawie" (zob. T. Woś, Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, AUWr 1990/1022, Prawo CLXVIII, s. 329-335)".

7 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że prowadzi postępowanie z wniosku J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa placu manewrowego [...] wraz z budową studni i odwodnienia liniowego na działce nr [...] obr. [...]jedn. ew. [...] przy ul. [...] w K.". O powyższej treści wniosek złożony został przez wnioskującego i przekazany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do załatwienia wg. właściwości.

8 Natomiast, biorąc pod uwagę powyższe orzeczenie sądu o konieczności rozdziału kilku postępowań administracyjnych, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22.07.2016 r., znak: [...], zmieniającą ww. decyzję nie został złożony i w tej sprawie organ odwoławczy nie prowadzi postępowania. Skoro zatem nie jest w trybie stwierdzenia nieważności prowadzona weryfikacja ww. decyzji z dnia 22.07.2016 r. znak: [...], zmieniająca decyzję Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], o udzieleniu pozwolenia na przedmiotową inwestycję, brak jest podstaw do zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją.

9 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzją złożyła Firma A . w K. zarzucając naruszenie art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa skutkujące naruszeniem dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 kpa) i powodująca konieczność uchylenia postanowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa albowiem w sprawie był ustanowiony pełnomocnik adwokat G. J., któremu organ nie doręczył w/w postanowienia.

10 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

13 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

14 Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi należy wskazać, że jest on oczywiście bezzasadny. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca nie była w postępowaniu administracyjnym reprezentowana przez pełnomocnika adwokata G. J., a zatem organ prawidłowo postąpił doręczając postanowienie stronie skarżącej. Dodać należy, że w postępowaniu sądowym – na wypadek jeśli akta administracyjne z jakichś przyczyn byłyby niekompletne - pełnomocnik strony skarżącej został zobowiązany do wykazania, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym przedkładał pełnomocnictwo do działania imieniem strony skarżącej (k. 49 i k. 61). Na powyższe zobowiązanie pełnomocnik nie udzielił żadnej odpowiedzi. Niezależnie od powyższego ma rację organ, że tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania nawet jeśli miałoby miejsce, to i tak byłoby naruszeniem nie mającym wpływu na wynik postępowania, ponieważ nie pociągało dla strony skarżącej negatywnych skutków.

15 Odnosząc się natomiast do meritum sprawy należy wskazać, że rozstrzygnięcie organu II instancji – dokonane z powołaniem się na rozstrzygnięcie WSA zapadłe w związku z przedmiotowa sprawą - jest prawidłowe. Kontrolowane postępowanie, dotyczy bowiem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22.07.2016 r., znak: [...] Wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony wyłącznie odnośnie decyzji Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, która została zmieniona w/w decyzją z dnia 22.07.2016 r. Każda z tych decyzji stanowi odrębny akt administracyjny i posiada samodzielny byt prawny. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie uzasadniało zatem zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją, która pierwotną decyzję zmieniała.

16 Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.