Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2014 r., II SA/Kr 1252/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2014 r., II SA/Kr 1252/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

2 Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. [...] w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

3 W piśmie z dnia 1 października 2014r. (k. 38 - 42 akt sądowych) skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

4 Na uzasadnienie tego wniosku skarżąca wskazała, że celem wykazania istnienia ryzyka spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, należy zwrócić uwagę na rolę, jaką pełni decyzja o warunkach zabudowy w postępowaniu inwestycyjnym. Decyzja ta bowiem stanowi dla inwestora podstawę do wystąpienia do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W toku postępowania przed organem administracji architektoniczno-budowlanej oceniana jest m. in. na podstawie art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego zgodność projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, choćby nawet była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Przytoczono fragment uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2009 r. (sygn. II SA/GI 860/08): "Zgodnie z art. 55ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. 2003 r. Nr 80 poz. 717) decyzja o warunkach zabudowy (w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r.) wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Ten ostatni organ nie może dokonywać weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy, a tym bardziej postąpić wbrew ustaleniom tej decyzji, decyzja ta stanowi z punktu widzenia organu wydającego pozwolenie na budowę, sformalizowaną gwarancję zgodności inwestycji z polskim ustawodawstwem, w zakresie oceny dopuszczalności gospodarowania terenu, który jest przygotowany pod zamierzenie inwestycyjne. Kwestionowanie zasadności całości czy części decyzji o warunkach zabudowy na etapie postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i w ramach tego postępowania, jest niedopuszczalne, mogło to bowiem mieć miejsce w postępowaniu zwykłym, w którym ta decyzja została wydana lub w postępowaniu nadzwyczajnym przewidzianym KPA". Biorąc pod uwagę powyższe należy zatem stwierdzić, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki prawne, ponieważ na jej podstawie wydawana jest decyzja o pozwoleniu na budowę, która stanowi z kolei podstawę do zgodnego z prawem rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych. Decyzja o warunkach zabudowy, choć nie bezpośrednio, ale pośrednio umożliwia więc inwestorowi realizację inwestycji.

5 Wskazano dalej, że pełnomocnikowi skarżącej znana jest linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca, że ostateczna decyzja o warunkach zabudowy nie powinna podlegać wstrzymaniu w omawianym trybie, a możliwe jest dopiero wtrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrócono jednak uwagę, że powyższa linia orzecznicza ukształtowała się jeszcze w okresie, kiedy nie istniał ustawowy wymóg wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w terminie 65 dni wynikający obecnie z art. 35 ust. 6 prawa budowlanego. Obecnie więc ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę realnie może wywołać skutki prawne w postaci uzyskania przez inwestora decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy ze skargi na decyzję o warunkach zabudowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla uznania zatem zaistnienia przesłanki wstrzymania wykonania decyzji omawiane skutki mogą wystąpić również na skutek pośredniego działania skarżonego aktu.

6 Wskazano też, że tylko poprzez uwzględnienie niniejszego wniosku strona skarżąca będzie mogła uzyskać skuteczną ochronę. Ochrona ta nie może bowiem zostać zapewniona w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem zgodnie z linią orzeczniczą sądów administracyjnych fakt wszczęcia kontroli sądowoadministracyjnej wobec decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi nawet przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego do czasu rozpoznania sprawy ze skargi na decyzje o warunkach zabudowy.

7 Sąd zważył co następuje.

8 Powyższy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

9 W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją jest decyzja ustalająca warunki zabudowy. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno- budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym żadnych praw skarżącego w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę, która to dopiero będzie mogła w określonym w niej zakresie ingerować w bryłę, czy substancję obiektu budowlanego (por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. II OZ 818/14, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query ).

10 Argumenty podniesione we wniosku, a dotyczące wprowadzenia na podstawie art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane terminu 65 dni na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, oceny tej nie zmieniają. Termin do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę co do zasady wynikał i nadal wynika z przepisów art. 35 Kpa. Termin określony w art. 35 ust. 6 ustawy prawo budowlane służy zdyscyplinowaniu organu administracyjnego, ale nie można zapominać, że art. 35 ustawy prawo budowlane posiada również ust. 8, zgodnie z którym do terminu 65 dni "nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu". Oznacza to, że do terminu 65 dni nie wlicza się przykładowo okresu od chwili złożenia przez inwestora wniosku w sprawie udzielenia zgody na odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych do momentu uzyskania przez organ upoważnienia właściwego ministra do wyrażenia zgody na to żądanie; okresu zawieszenia postępowania dotyczącego wydania pozwolenia na budowę; terminów przewidzianych przez przepisy prawa na uzyskanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej uzgodnienia lub opinii. Tym samym nie jest to żaden nowy stan prawny, który mógłby wpłynąć na ocenę wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy.

11 Wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wniosek skarżącej należało oddalić na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.