Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1012/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2010 r., II SA/Kr 1012/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A.R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 27 maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do udziału na prawach strony postanawia skargę odrzucić

Uzasadnienie

2 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. , postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. na podstawie art. 123 w zw. z art. 31 § 2 kpa oraz art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) odmówił dopuszczenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w B. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu w sprawie wybudowanej instalacji sztucznego zaśnieżania stoku narciarskiego ze zbiornikiem retencyjnym na potoku [...], w miejscowości R. , bez wymaganych pozwoleń i decyzji.

3 W uzasadnieniu organ l instancji podał, że wnioskiem z dnia 19.01.2010 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. , zwróciło się o dopuszczenie do udziału na prawach strony w opisanym na wstępie postępowaniu. Wniosek dotyczył również dopuszczenia do udziału w postępowaniu w przedmiocie wybudowanej instalacji oświetleniowej stoku narciarskiego na [...]" w miejscowości R. oraz budowy wyciągu narciarskiego krzesełkowego z dolnym i górnym stanowiskiem na terenie [...]", co do których postępowania są prowadzone pod odrębnymi sygnaturami. PINB wskazał, że z uwagi na fakt, że legalizacja samowoli budowlanej zmierza do wywołania tych samych skutków jak budowa prowadzona na podstawie legalnie uzyskanego pozwolenia na budowę, zastosowanie w sprawie znajduje art. 28 ust. 3 ustawy prawo budowlane.

4 Zażalenie złożyło Stowarzyszenie [...] domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.

5 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 31 § 2 kpa uchylił zaskarżone postanowienie i dopuścił Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie legalności robót budowlanych polegających na

6 wybudowaniu instalacji sztucznego zaśnieżania stoku narciarskiego ze zbiornikiem retencyjnym na potoku [...], w miejscowości R. , stanowiących własność A.R. i S.R. .

7 W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 28 ust. 3 ustawy Prawo budowlane dotyczy postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, które nie mieści się w kompetencjach organu nadzoru budowlanego, którego właściwość i kompetencje zostały określone w art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego z analizy § 9 statutu Stowarzyszenia wynika, że celem jego działalności jest m.in. "zachowanie i ochrona środowiska naturalnego oraz samorealizacja człowieka w zgodzie ze środowiskiem przyrodniczym", co uzasadnia dopuszczenie w/w Stowarzyszenia do postępowania w sprawie legalności robót budowlanych wykonanych przy realizacji inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, jaką niewątpliwie jest budowa wyciągu narciarskiego wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Za dopuszczeniem Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu przemawia również interes społeczny, gdyż wskazany jest udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym samowolnej realizacji tego rodzaju inwestycji.

8 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniosła A.R. , domagając się jego uchylenia.

9 W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że organ nie uzasadnił należycie spełnienia przesłanek dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu wynikających z art. 31 § t kpa. Podkreśliła, że Stowarzyszenie jako organizacja ekologiczna - realizuje cele statutowe bezpośrednio związane z ochroną środowiska naturalnego, które nie jest przedmiotem postępowania w sprawie legalności robót budowlanych toczącym się przed organem nadzoru tylko przed właściwymi organami w zakresie postępowania dotyczącego uwarunkowań środowiskowych. W ocenie skarżącej, nie występuje jakiekolwiek bezpośrednie powiązanie faktyczne i prawne z przedmiotem postępowania, do którego Stowarzyszenie zostało dopuszczone na prawach strony.

10 W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wykładnia przepisu art.3 § 2 p.p.s.a., dokonana z uwzględnieniem treści przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a, prowadzi do wniosku, że skarga na postanowienie wydane w toku postępowania administracyjnego, nie będące postanowieniem kończącym postępowanie, ani też postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jest dopuszczalna wtedy, gdy na postanowienie takie według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego służy zażalenie i tryb ten został przed wniesieniem skargi wyczerpany. A contrario, jeżeli na postanowienie dotyczące określonej kwestii wynikającej w toku postępowania nie służy zażalenie, to niedopuszczalne będzie złożenie skargi do sądu administracyjnego.

13 Stosownie do treści art.31 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. Z przepisu tego wprost zatem wynika, że na postanowienie o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym zażalenie nie przysługuje. Dlatego też, skoro brak jest możliwości kwestionowania takiego postanowienia w drodze odrębnego środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, to tym samym skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Zgodnie zaś z przepisem art.58 § 1 pkt 1) p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

14 W zaskarżonym postanowieniu zawarte zostało pouczenie, że stronom przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jednakże błędne pouczenie o środkach zaskarżenia nie może kształtować właściwości sądu administracyjnego, a w konsekwencji nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd (por. postanowienie NSA, sygn. II GSK 352/05, zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

15 Nadto, pozostaje również zauważyć, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminu. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone jedynie Stowarzyszeniu [...] z siedzibą w B. , co nastąpiło w dniu 31.05.2010 r.(k.[...] . Pełnomocnik skarżącej, na swój wniosek, otrzymał uwierzytelniony odpis tego postanowienia w dniu 15.06.2010 r.(k.[...] ). Skarga została wniesiona w dniu 15.07.2010 r. , a więc po upływie 30 dni od daty doręczenia zaskarżonego postanowienia Stowarzyszeniu [...].

16 W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Oznacza to, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść skutecznie w terminie 30 dni, przy czym termin liczy się od dnia doręczenia decyzji skarżącemu. Przepis ten określa zatem początek jego biegu jedynie w przypadku doręczenia rozstrzygnięcia skarżącemu. Nie wskazuje natomiast wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu będącemu stroną postępowania administracyjnego, rozstrzygnięcia tego nie doręczono. Pomimo jednak braku w tym zakresie wyraźnej regulacji ustawowej, uznać należy, iż aktualny w tej kwestii jest pogląd wyrażony na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 1998 r., sygn. akt l SA 413/97, niepublikowany, treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 44541). Tak więc termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg

17 również w stosunku do osoby, której nie doręczono rozstrzygnięcia organu. Odmienne stanowisko byłoby sprzeczne z, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., zasadą trwałości decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 110 k.p.a. w związku z art.126 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał postanowienie jest nim związany od chwili jego doręczenia lub ogłoszenia (adresatom), o ile kodeks nie stanowi inaczej. Postanowienie ostateczne wchodzi do obrotu prawnego wywołując skutki prawne wobec jego adresatów, jak również wobec innych uczestników obrotu prawnego (patrz: Czesław Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom l", Kantor Wyd. Zakamycze 2005, s. 188). Dlatego też uznać należy, że strona postępowania administracyjnego, która nie brała udziału w postępowaniu zażaleniowym i której nie doręczono postanowienia, może wnieść skargę do sądu administracyjnego 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia adresatowi.

18 Wniesienie skargi po upływie tego terminu skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art.58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

19 Dlatego też , na podstawie wyżej powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji.