Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2012 r., II SA/Go 534/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 września 2012 r., II SA/Go 534/12

Sentencja

1 Dnia 13 września 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2012 r. sprawy ze skargi P S.A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją z [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm., dalej zwanej PSP), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej kpa), po przeprowadzeniu w dniu [...] marca 2011r. czynności kontrolno – rozpoznawczych na terenie obszarów leśnych Nadleśnictwa [...], nakazał P S.A - w ustalonym terminie do 15 czerwca 2012r., odnowić i utrzymywać pasy przeciwpożarowe oddzielające czynne torowiska kolejowe od obszarów leśnych Nadleśnictwa [...], na odcinkach wymienionych w protokole z ww. czynności w stanie zapewniających ich użyteczność przez cały rok.

3 Organ wyjaśnił, że nałożenie wskazanego w niej obowiązku wynika z treści § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719, dalej zwanego rozporządzeniem MSWiA).

4 Uzasadniając decyzję Komendant podał, iż przeprowadzone w dniu [...] marca 2012 r. czynności kontrolno-rozpoznawcze na terenie obszarów leśnych Nadleśnictwa [...] wykazały niepełne przygotowanie obszarów leśnych do okresu zwiększonego zagrożenia pożarowego, a w szczególności wykazały brak odnowienia (niewłaściwy stan utrzymania) pasów przeciwpożarowych oddzielających czynne torowiska kolejowe, od obszarów leśnych Nadleśnictwa [...].

5 W ocenie organu źródłem zagrożenia pożarowego dla obszarów leśnych, położonych wzdłuż szlaków kolejowych, jest ruch kolejowy, a w szczególności proces hamowania pociągu. W przepisach kolejowych i instrukcjach są określone odpowiednie masy hamujące dla poszczególnych prędkości taboru i wielkości składu, które mają stanowić skuteczny sposób na bezpieczne zatrzymanie składu kolejowego. Masy

6 te sięgają od kilkudziesięciu do kilkuset ton. Hamowanie odbywa się z wytwarzaniem snopów iskier mechanicznych, stanowiących rozżarzone cząstki stali. Corocznie powstają pożary, spowodowane zablokowanymi hamulcami kolejowego taboru jezdnego. Dochodzi często do tak znacznego rozgrzania elementów jezdnych,

7 że dalsza jazda jest niemożliwa, gdyż obrzeża koła i klocek hamulcowy, rozgrzane do czerwoności, przylegają do siebie ściśle, dopasowane pod wpływem wysokiej temperatury, nawet jeśli hamulec jest wyłączony. Dalszy ruch pociągu jest możliwy po ostygnięciu tych elementów i oderwaniu ich od siebie na skutek skurczu termicznego stali. Dalej Komendant podał, że na odcinkach około stacyjnych od kilkudziesięciu lat są stosowane specjalne urządzenia, służące do badania przegrzania osi - a tym samym eliminacji awarii taboru jezdnego z powodu usterek układu łożyskowego lub zablokowania hamulców. Z tych samych powodów dochodzi do urwania rozgrzanych klocków hamulcowych i ich odrzucenia na znaczne odległości, co w lasach jest pewnym czynnikiem powstania pożaru.

8 W końcowej części uzasadnienia organ wskazał, iż postanowienia określone w decyzji wynikają bezpośrednio z przepisów przeciwpożarowych, tj. art. 4 ustawy

9 z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 2009 r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, tj. rozporządzenia MSWiA oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej,

10 a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz. U. Nr 153, poz. 955),

11 W odwołaniu od powyższej decyzji P S.A podniósł, że ustawa o transporcie kolejowym nie reguluje swym zakresem podmiotów zobowiązanych do wykonywania i utrzymania pasów przeciwpożarowych, natomiast art. 55 ww. ustawy daje jedynie zarządcy infrastruktury za odszkodowaniem prawo do urządzania i utrzymania pasów przeciwpożarowych. Nadto odwołujący zarzucił, iż decyzja zobowiązująca do utrzymania pasów przeciwpożarowych w lasach jest niezgodna z art. 9 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o lasach państwowych, które jednoznacznie zobowiązują właścicieli lasów do wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów. Zdaniem odwołującego zobowiązanie go do ochrony cudzego majątku i wykonania prac na cudzym terenie skutkuje finansowaniem przez zarządcę infrastruktury kolejowej działań należących do właścicieli lasów.

12 Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 27 i art. 11a ust. 2 pkt 1 PSP oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego w niej obowiązku i orzekając co do istoty sprawy ustalił, że ww. termin przedłuża o czas trwania postępowania odwoławczego co powoduje, że upływa on z dniem 15 lipca 2012 r., w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

13 Organ II instancji uznał zaskarżoną decyzję za w pełni uzasadnioną przyjmując jedynie za konieczne przesunięcie terminu wskazanego w niej wykonania obowiązku i podzielił stanowisko organu I instancji wskazując, że już sam art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007r. Nr 16, poz. 94 ze zm.) – "u.t.k." nakłada na zarządów i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. W tym kontekście za oczywiste uznał organ uprawnienia zarządców szlaków kolejowych opisane w art. 55, który stanowi, że "Zarządca ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem:

14 1) ustawiać zasłony odśnieżne;

15 2) zakładać żywopłoty;

16 3) urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe.

17 Stosownie do treści ust. 2 ustalenie odszkodowania za ustawianie zasłon odśnieżnych, zakładanie żywopłotów, urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron. Z kolei w myśl art. 17 ust. 3 ustawy jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące potrzebę urządzenia pasów przeciwpożarowych, nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają właścicieli gruntów".

18 Wyżej wymienione czynności mają, zdaniem organu, ścisły związek

19 z możliwością prowadzenia ruchu kolejowego w sposób bezpieczny. W ocenie organu odwoławczego z kontekstu przepisu wyraźnie wynika, że odszkodowania za ustawienie zasłon śnieżnych, zakładanie żywopłotów oraz urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych są należne właścicielom gruntów, w drodze umowy stron. Organ drugiej instancji wskazał, że takie stanowisko zajął również WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 19 kwietnia 2012 r., II SA/Go 6/12 uznając, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów przeciwpożarowych jest zarządca drogi kolejowej, a prawo o którym mowa w art. 55 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym dotyczy możliwości korzystania z tych gruntów celem prowadzenia prac niezbędnych dla ruchu pociągów. Zwrócił także uwagę, że źródłem zagrożenia pożarowego dla obszarów leśnych położonych wzdłuż szlaków kolejowych jest ruch kolejowy,

20 a w szczególności proces hamowania pociągu. Hamowanie odbywa się

21 z wytwarzaniem snopów iskier mechanicznych stanowiących rozżarzone cząstki stali.

22 P S.A, wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

23 Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów przez niewłaściwą wykładnię § 38 rozporządzenia MSWiA w zw. z art. 17 i art. 55 ustawy o transporcie kolejowym oraz art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o lasach powtarzając argumentację podniesioną w postępowaniu odwoławczym. Skarżący podkreślił,

24 iż treść wskazanych przepisów nie daje podstaw do nałożenia takiego obowiązku na zarządcę kolejowego choćby z tego względu, że linia kolejowa biegnie przez teren Nadleśnictw, a w postępowaniu nie ustalono czy pasy zlokalizowane są na gruntach zarządzanych przez nadleśnictwa czy skarżącego. Zdaniem skarżącego organ nie ustalił właściwego podmiotu jako adresata obowiązku. Nadto skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez nierozpoznanie materiału dowodowego i sprzeczność poczynionych ustaleń z treścią materiału. Skarżąca zarzuciła dodatkowo organowi naruszenie treści art. 28 kpa poprzez nie zapewnienie udziału w sprawie zainteresowanego tj. przedstawiciela Lasów Państwowych.

25 W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

27 Skarga okazała się niezasadna.

28 Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

29 Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

30 Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie była decyzja Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] i decyzja Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] nakładające na skarżącego obowiązek odnowienia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych oddzielających czynne torowiska kolejowe od obszarów leśnych Nadleśnictwa.

31 Zaskarżone decyzje wydane zostały na skutek postępowania administracyjnego wszczętego przez organ I instancji z urzędu w związku

32 z przeprowadzoną uprzednio przez tenże organ kontrolą obszarów leśnych Nadleśnictwa [...]. Powyższa kontrola miała na celu kontrolę przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz rozpoznawanie możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej.

33 Organy przeprowadzają tego rodzaju kontrolę w celu ochrony przeciwpożarowej, mając na uwadze wysoki stopień zagrożenia pożarowego stwarzanego dla obszaru leśnego przez ruch kolejowy.

34 Zaskarżone decyzje wydane zostały m.in. w oparciu o treść art. 26 ust. 1 pkt 1 PSP, zgodnie z którym Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień

35 w ustalonym terminie.

36 Stwierdzony przez organ w toku postępowania przy linii kolejowej [...] brak odnowienia i utrzymywania pasów przeciwpożarowych oddzielających czynne torowiska kolejowe od obszarów leśnych Nadleśnictwa [...], w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok, nie był kwestionowany przez strony.

37 Kwestię sporną w badanej sprawie stanowiło natomiast ustalenie podmiotu,

38 na którym ciąży obowiązek utrzymania pasów przeciwpożarowych w odpowiednim stanie, a zatem ustalenie adresata zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej obowiązek ten winien zostać nałożony na właściciela gruntów, na których urządzone zostały pasy przeciwpożarowe. W takiej sytuacji adresatem przedmiotowej decyzji winien być Skarb Państwa - Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]. Zdaniem zaś organu administracji publicznej powyższy obowiązek, jak wskazano w treści zaskarżonej decyzji, ciąży na P S.A. jako zarządcy infrastruktury kolejowej.

39 Przeprowadzona przez Sąd analiza przepisów prawa wskazuje, iż ustalenia organu oraz przyjętą przez organ interpretację przepisów prawa uznać należało za uzasadnioną.

40 Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59), właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów

41 i zapewnienia ciągłości ich użytkowania. Natomiast art. 9 ust. 3 tejże ustawy wskazuje, że minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów.

42 Natomiast w myśl § 38 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

43 i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (wydanego na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej) lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi, utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. Powyższe rozporządzenie nie określa w sposób jednoznaczny podmiotów zobowiązanych do urządzania

44 i utrzymywania pasów przeciwpożarowych. W odróżnieniu od niego poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowanych i terenów (Dz. U. 2006 r., nr 80, poz. 563) w § 34 ust. 3 pkt 2 nakładało jednoznacznie obowiązek urządzania

45 i utrzymywania pasów przeciwpożarowych na właścicieli linii kolejowych.

46 Zgodnie z treścią § 38 ust. 2 aktualnie obowiązującego rozporządzenia rodzaje oraz sposoby wykonywania pasów przeciwpożarowych przez podmioty określone jako właściwe do ich wykonania i utrzymywania w: ustawie o lasach, ustawie o transporcie kolejowym oraz ustawie o ochronie przeciwpożarowej określają:

47 – rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz.U. Nr 58, poz. 405 i nr 82, poz. 573);

48 – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania

49 i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (Dz.U.

50 Nr 153, poz. 955).

51 Przyjąć należy zatem, iż cytowany przepis rozporządzenia odsyłając do innych aktów prawnych, ma charakter informacyjny. Wskazane przez § 38 ust. 2 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów w § 10 wyróżnia cztery podstawowe rodzaje pasów przeciwpożarowych: pas oddzielający las od dróg publicznych i dróg dojazdowych niebędących drogami publicznymi; pas przeciwpożarowy oddzielający las od parkingów i zakładów przemysłowych; pas przeciwpożarowy oddzielający las od obiektów na terenach poligonów wojskowych i pas przeciwpożarowy rozdzielający duże zwarte obszary leśne. W katalogu tym nie występują pasy przeciwpożarowe oddzielające linie kolejowe. Kwestią tego rodzaju pasów zajmuje się natomiast ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej,

52 a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. To ostatnie reguluje jedynie techniczną kwestię prowadzenia robót i odległości dotyczących pasów przeciwpożarowych w sąsiedztwie linii kolejowych.

53 Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, zarządcy

54 i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełniać warunki techniczne i organizacyjne zapewniające: 1) bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego; 2) bezpieczną eksploatację pojazdów kolejowych; 3) ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Przepis ten nakłada zatem na zarządców

55 i przewoźników kolejowych obowiązek bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego oraz spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych na szlakach kolejowych

56 i bocznicach w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Natomiast sposoby realizacji obowiązków, o których mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, określa przepis art. 55 tejże ustawy. Zgodnie z jego treścią zarządca infrastruktury kolejowej ma prawo na sąsiadujących z linią kolejową gruntach, za odszkodowaniem, urządzać i utrzymywać pasy przeciwpożarowe (pkt 3 ust. 1 art. 55 u.t.k). W myśl art. 55 ust. 2 cyt. ustawy ustalenie odszkodowania za urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych następuje w drodze umowy stron.

57 Opisany w art. 55 ust. 3 u.t.k, wyjątek dotyczący wskazania, kto ponosi faktyczne koszty wykonywania pasów przeciwpożarowych, świadczy o tym, że podmiotem zobowiązanym do wykonywania pasów jest zarządca linii kolejowej, który na podstawie umowy cywilnoprawnej może domagać się ich poniesienia przez właścicieli gruntów. Uznać należy, iż prawo zarządcy, o którym mowa w art. 55 ust. 1 u.t.k, dotyczy możliwości korzystania z tych gruntów, celem prowadzenia niezbędnych dla ruchu pociągów prac, przy czym urządzanie i utrzymywanie pasów przeciwpożarowych jest obowiązkiem zarządcy infrastruktury kolejowej.

58 Zarządcą infrastruktury kolejowej jest natomiast podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie. Infrastrukturę kolejową stanowią zaś linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym (art. 4 pkt 7 i 1 ustawy o transporcie kolejowym). Pod pojęciem linii kolejowej należy rozumieć natomiast drogę kolejową mającą początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami, a przyległy pas gruntu to grunt wzdłuż linii kolejowych, usytuowany po obu ich stronach, przeznaczony do zapewnienia bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego (art. 4 pkt 2 i 3 o transporcie kolejowym).

59 Wskazana zatem powyżej interpretacja art. 17 ust. 1 oraz art. 55 o transporcie kolejowym, do której odsyła § 38 rozporządzenia, nakazuje przyjąć, iż podmiotem zobowiązanym do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych jest zarządca infrastruktury kolejowej. W powyższym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko WSA w Poznaniu wyrażone w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r. (sygn. akt IV SA/Po 988/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji powyższych rozważań przyjąć należało, iż w niniejszej sprawie podmiotem zobowiązanym jest niewątpliwie P S.A..

60 W odniesieniu do art. 9 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o lasach podkreślić należy, że zobowiązują one właścicieli lasów jedynie ogólnie do wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów. Przepisem szczególnym dotyczącym realizacji pasów przeciwpożarowych jest natomiast art. 17 ust.1 w zw. z art. 55 ww. ustawy o transporcie kolejowym.

61 Słusznie podkreśliły organy, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie miało także ustalenie źródła zagrożenia pożarowego. Należało mieć na uwadze fakt, że źródłem tym dla obszarów leśnych, wzdłuż których położone są szlaki kolejowe, jest ruch kolejowy, a w szczególności proces hamowania pociągu.

62 Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych także wskazuje, że w większości rozstrzygnięć prezentowany jest stały pogląd, zgodnie z którym to zarządca infrastruktury kolejowej jest zobowiązany do wykonania i utrzymania pasów przeciwpożarowych, o których mowa wart. 17 ustawy o transporcie kolejowym

63 (np. wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 988/11, WSA w Opolu z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Op 540/11, WSA

64 w Gliwicach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 801/11 wyrok WSA

65 w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 6/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 462/12, publ.

66 http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

67 Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 20 czerwca 2012r. (sygn. akt II SA/Sz 462/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a Sąd

68 w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę ten pogląd podziela, trafność przedstawionego wyżej stanowiska "znajduje dodatkowe oparcie w argumentach płynących z wykładni systemowej i funkcjonalnej, w tym celowościowej. Jak słusznie podkreśliły organy obu instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie miało także ustalenie źródła zagrożenia pożarowego. Tym źródłem dla obszarów leśnych położonych wzdłuż szlaków kolejowych, w większości przypadków, jest niewątpliwie ruch kolejowy, a w szczególności proces hamowania pociągu. Skoro zatem to ruch kolejowy stwarza zagrożenie pożarowe, to logicznym jest, że to właśnie na podmiocie odpowiedzialnym za ten ruch i infrastrukturę z nim związaną - a zarazem czerpiącym zyski z tej działalności - spoczywa obowiązek podjęcia czynności mających na celu zapewnienie właściwej ochrony przeciwpożarowej" (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1010/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

69 Za nieuzasadniony w ocenie Sądu uznać należało podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 28 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego bez udziału jednej ze stron tj. Lasów Państwowych Nadleśnictwa [...]. Zauważyć jednakże należy, iż w myśl art. 145 § 1 pkt 4 kpa powyższe naruszenie stanowić może podstawę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego

70 tj. wznowienia postępowania administracyjnego z udziałem strony która bez swojej winy nie brała udziału w sprawie. Podkreślić należy jednak, iż wszczęcie takiego postępowania nastąpić może wyłącznie na wniosek tej strony, która wcześniej nie brała udziału w postępowaniu. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia powyższego zarzutu, gdyż ewentualne naruszenie w tym zakresie nie stanowi okoliczności, która miałaby istotny wpływ na wynik postępowania, uzasadniając tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji.

71 W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

72 z 2012r. poz. 270).