Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lutego 2011 r., IV SAB/Gl 67/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lutego 2011 r., IV SAB/Gl 67/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie choroby zawodowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W dniu [...]r. A. R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w związku z brakiem wydania decyzji administracyjnej w jego sprawie mimo treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2009r., sygn. akt IV SA/Gl 261/09.

3 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołując się na toczące się w sprawie postępowania, a w związku z tym podejmowane przez organ kolejne działania oświadczył, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie ma żadnego wpływu na czas oczekiwania na orzeczenia, które są wystawiane przez jednostki medyczne.

4 W kolejnym, skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach piśmie A. R. podtrzymał dotychczasowo postawione organowi zarzuty i poinformował, że po złożeniu skargi otrzymał od organu zawiadomienie o wyznaczeniu na dzień [...]r. terminie badań w Instytucie Medycyny Pracy w S. Skarżący przedstawił nadto kolejne kopie korespondencji kierowanej do organu w dniach [...] i [...]r. w której wzywał on organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2009r.

5 Zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2011r. wezwano organ za pośrednictwem faksu do wykazania, czy skarżący wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 K.p.a. Pismem z dnia [...]r. organ poinformował, że skarżący takiego zażalenia nie wniósł.

6 Ponadto skarżący wezwany pismem z dnia 26 stycznia 2011r. do wykazania, czy wniósł pisemne zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. poprzez jego nadesłanie do akt sprawy – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – poinformował Sąd, że cofa skargę.

7 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –

9 zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie.

10 Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).

11 W rozpoznawanej sprawie skarżący za bezczynność organu administracji uznaje brak rozstrzygnięcia organu I instancji, do jakiego obligował go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 października 2009r., sygn. akt IV SA/Gl 261/09.

12 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie spraw w terminie określonym przepisami tej ustawy strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne, bowiem zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.

13 Skarga do sądu na bezczynność organu polegającą na nie załatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., wobec nie wyczerpania przez stronę skarżącą przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia w postaci zażalenia skierowanego do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w trybie art. 37 § 1 k.p.a., jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

14 Jak wynika z materiału sprawy przedstawionego Sądowi wraz ze skargą, skarżący nie kierował do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego żadnych pism i nie wyrażał swego niezadowolenia z powodu braku wydania przez organ I instancji decyzji w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Jedyne jego pisma, które nota bene adresowane zostały do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. sporządzone zostały już po wniesieniu skargi na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

15 Nadto wezwany pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do wskazania, czy wnosił zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. nie udzielił pozytywnej odpowiedzi. Potwierdziło to pismo organu z dnia [...]r. w którym organ poinformował, że skarżący takiego zażalenia nie wniósł.

16 Należy dodać, że wniosek skarżącego z dnia [...]r. o cofnięcie skargi nie został merytorycznie rozpoznany przez Sąd, gdyż cofnięcie skargi jest możliwe, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. komentarz do art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.).