Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2006 r., II SA/Gl 94/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 lutego 2006 r., II SA/Gl 94/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie NSA Łucja Franiczek, WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant ref. Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania [...]zł ([...]zł ).

Uzasadnienie

2 "A" Sp. z o.o. wnioskiem z dnia [...].2004 r. wystąpiło o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty R. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę H. Z., H. Z., A. Z. – "B" spółka jawna. Pozwolenie na budowę obejmowało nadbudowę budynku użytkowego, położonego w R. na działkach nr A i nr B przy ul. A.

3 Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem wnioskodawcy w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Starosty R. z dnia [...] r. przysługiwał mu przymiot strony jako właścicielowi budynku położonego w R. przy ul. B . Budynek ten pochodzi z 1862 r. i jest wpisany do rejestru zabytków pod nr [...]. W następstwie nadbudowy budynku inwestora uzyska on wysokość 14 m 50 cm co spowoduje zacienienie budynku wnioskującego o wznowienie, a to wobec niedochowania wymagań § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 7.04.2004 r. Interes prawny "A" – określony w art.5 ust. 1 pkt 1b oraz art. 7 i 9 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane został więc naruszony. Nadto we wniosku opisano działania podejmowania przez wnioskodawcę przed organami ochrony zabytków mające na celu niedopuszczenie do pozytywnego zaopiniowania zamierzonych robót budowlanych.

4 Starosta R. decyzją z dnia [...] r. w oparciu o art. 28 i art. 149 § 3 kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z zm.) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Starosty R. z dnia [...] r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.

5 Organ w uzasadnieniu podał, iż "A" nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją objętą wnioskiem o wznowienie.

6 Stronami takiego postępowania są bowiem właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu ( art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ).

7 Budynek użytkowy, który ma zostać nadbudowany, przeznaczony na działalność handlową, nie został zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a ewentualne ograniczenia wynikające z projektowanej nadbudowy mogą dotyczyć jedynie inwestycji na działkach przylegających do działki z projektowaną nadbudową.

8 Działka wnioskodawcy nie graniczy z działką inwestora, ale jest usytuowana po drugiej stronie ulicy, a rzeczywista odległość między budynkami w najwęższym miejscu wynosi 7,60 m.

9 Zarzut wnioskodawcy, iż projektowana nadbudowa ograniczy naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku należącym do niego jest nieuzasadniony. Budynek inwestora po nadbudowie będzie posiadał wysokość 14 m 50 cm i istotnie zgodnie z § 13 rozporządzenia z 7.04.2002 r. jako budynek przesłaniający powinien znajdować się w odległości równej swojej wysokości od budynku przesłanianego, ale nie dotyczy to zabudowy śródmiejskiej. Stosownie do

10 § 13 ust. 6 rozporządzenia w zabudowie śródmiejskiej możliwe jest zmniejszenie tej odległości o połowę czyli w niniejszej sprawie do 7,25 m przy rzeczywistej odległości 7,60 m.

11 "A" w odwołaniu zarzuciło, że decyzja o odmowie wznowienia postępowania została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 i art. 28 kpa w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1b oraz pkt 7 i 9 Prawa budowlanego, art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 11 i 107 § 3 kpa. Zdaniem odwołującego się "A" statut strony mu przysługiwał w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z przyczyn podanych we wniosku o wznowienie.

12 Nie uprawnionym było dokonanie oceny zamierzenia w oparciu o brzmienie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, obowiązujące od 27.05.2004 r. skoro decyzje o warunkach zabudowy zostały wydane [...] r. Poprzednie brzmienie § 13 rozporządzenia dopuszczało zmniejszenie odległości między budynkami także o połowę, ale jedynie w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej wzdłuż ulic.

13 Odpowiedź na powyższe odwołanie złożyli inwestorzy, wnosząc o utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy z uwagi na fakt, że działka wnioskodawcy nie leży w strefie oddziaływania nadbudowywanego budynku.

14 Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego działka odwołującego się przy ul. B nie leży w strefie oddziaływania obiektu nadbudowanego na którego wydano pozwolenie na budowę. W konsekwencji odwołujący się nie mógł być stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę ( art. 28 ust. 2 ). Żadne interesy prawne "A" nie zostały naruszone. W zakresie dopływu światła dziennego, do obiektu zostały zachowane wymogi § 13 rozporządzenia z 7.04.2002 r., a także § 60, który dotyczy nasłonecznienia.

15 W odniesieniu do eksponowanego przez odwołującego się zabytkowego charakteru obiektu przy ul. B – organ stwierdził – iż Wojewódzki Konserwator Zabytków pozytywnie zaopiniował zamierzenie budowlane, podlegające realizacji na obszarze starego miasta wpisanego do rejestru zabytków.

16 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" wniosło o uchylenie decyzji ostatecznej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzucono obu decyzją naruszenie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 9, 11 i 107 kpa. Zdaniem skarżącego nieruchomość przy ul. B znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją o pozwoleniu na budowę, a to wobec nie spełnienia wymagań § 13, § 271 – 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 2.04.2004 r.

17 Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

19 Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż przeprowadzona przez Sąd, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ), kontrola wykazała, że decyzja Wojewody [...] i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

20 Podstawą zaskarżonej decyzji był art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 149

21 § 3 kpa. Artykuł 149 § 3 kpa stanowi, iż o odmowie wznowienia postępowania organ orzeka w drodze decyzji.

22 Wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145 a § 2, a nie ma podstaw do jego przywrócenia.

23 Przyczyny przedmiotowe niedopuszczalności wznowienia postępowania – przykładowo – będą miały miejsce gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie w której organ działał np. w formie umowy cywilnej, czynności materialno-technicznej czy zaświadczenia, gdy sprawa nie jest jeszcze zakończona decyzją ostateczną lub gdy strona opierała żądanie wznowienia na podstawach innych niż wyliczone w art. 145 § 1 i art. 145a, np. na zarzucie rażącego naruszenia prawa. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn podmiotowych, będzie miała miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży np. strona nie mająca zdolności sądowej, a działająca bez przedstawiciela ustawowego.

24 Z art. 149 § 2 kpa wynika wyłączenie dopuszczalności wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z powodu braku podstaw wznowienia postępowania. Ustalenie wystąpienia podstaw wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego, prowadzonego zgodnie z regułami prawa procesowego, o czym stanowi expressis verbis art. 149 § 2 ( wyrok NSA z 20.06.

25 1991 r., IV SA 487/91 – ONSA 1991, nr 2, poz. 50).

26 Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawową przesłankę wznowienia, wymienioną w art. 145 § 1 i art. 145 a oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek wyliczonych w art. 145 § 1, 145a bądź nie zachowany został termin do jego złożenia – organ administracyjny na podstawie art. 149 § 3 kpa wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracyjny ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa.

27 W sytuacji wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ rozpatrujący podanie nie bada czy podmiot wnoszący podanie istotnie posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż ta kwestia może być przedmiotem ustaleń i oceny dopiero w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 kpa.

28 Skarżący – w niniejszej sprawie – we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty R. z [...] r. o pozwoleniu na nadbudowę budynku mieszkalnego przy ul. A w R., jako przesłankę wznowieniową wskazał okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Ponieważ z akt administracyjnych ( decyzji organu I instancji ) nie wynika by organ kwestionował zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie, obowiązkiem organu było wydanie postanowienia przewidzianego w art. 149 § 1 kpa.

29 W świetle wyżej przedstawionych rozważań należy stwierdzić, iż prowadzenie przez organ I instancji postępowania mającego na celu ustalenie, czy skarżącemu służył przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, przed wydaniem postępowania o wznowieniu nastąpiło z naruszeniem art. 149 § 2 kpa. Prowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia może mieć miejsce bowiem dopiero po wydaniu postanowienia z art.149 § 1, a wyniki tego postępowania stanowią podstawę do wydania jednej z decyzji określonych w art. 151 kpa.

30 Ponieważ zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem art. 149 § 2 kpa także decyzja zaskarżona nie odpowiada prawu.

31 W postępowaniu ponownym powinno dojść do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania ( art. 149 § 1 ), która otworzy drogę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia ( 149 § 2 ). Rodzaje decyzji, jakie mogą zostać wydane we wznowionym postępowaniu zostały taksatywnie wymienione w art. 151 kpa.

32 Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c oraz art. 134 § 1 w związku z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) orzekł jak w sentencji.

33 O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 ppsa.