Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2013 r., II SA/Gl 856/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2013 r., II SA/Gl 856/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi W. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. udzielił inwestorom W. i Z. G. pozwolenia na użytkowanie przebudowanych i rozbudowanych kiosków gastronomicznych zlokalizowanych w W. przy ul. [...]. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wydanego przez PINB w C. Decyzja została utrzymana w mocy w dniu [...] r. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

3 Pismem z dnia 28 listopada 2012r. W. G. złożyła kolejny wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przebudowanych i rozbudowanych kiosków gastronomicznych na działkach o nr : 1 i 2 w W. przy ul. [...].

4 W dniu 19 grudnia 2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. przeprowadził obowiązkową kontrolę zakończonej przebudowy kiosku gastronomicznego, w trakcie której ustalił, że obiekt jest niezgodny z projektem zagospodarowania działki, bowiem zwiększono szerokość budynku o 2m, a tym samym doszło do zmiany powierzchni zabudowy, która uległa zwiększeniu o 29m2, zwiększono kubaturę budynku o 109 m3, wykonano dodatkowe fundamenty i ściany nośne w części północnej, wykonano dodatkowy taras posadowiony na drewnianych słupach, stwierdził również brak wentylacji w pomieszczeniach usługowych i kuchni lokali w części wschodniej, nie zapewnienie dostępu do lokali osobom niepełnosprawnym, niedostosowanie toalet do potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie szerokości drzwi wejściowych, wymiarów i montażu urządzeń sanitarnych, ustalił, że drzwi na taras wykonano o szerokości 80 cm, schody wewnętrzne prowadzące na poddasze wykonano o szerokości biegu, wysokości balustrad i wymiarów stopni niezgodnie z warunkami techniczno – budowlanymi, podobnie jak drzwi prowadzące na poddasze, stwierdził zmieniony układ i wyposażenie poszczególnych lokali oraz ich lokalizację, nadto inwestor zrezygnował z wykonania dwóch sztuk schodów prowadzących na poddasze, natomiast wykonano dodatkowy otwór drzwiowy od strony południowo-wschodniej obiektu.

5 Decyzją z dnia [...] r. nr [...] PINB w C. odmówił W. G. wydania pozwolenia na użytkowanie przebudowanych i rozbudowanych kiosków gastronomicznych z uwagi na niespełnienie przez inwestora wymagań z art. 59 ust.1 i art. 57 ust.1-4 Prawo budowlane.

6 Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] PINB w C. na podstawie art. 59f ust.1 w zw. z art.59a ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, wymierzył W. G. inwestorowi przebudowy i rozbudowy kiosków gastronomicznych karę w wysokości 37 500 zł, w związku ze stwierdzeniem w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie o których mowa w art. 59a ust. 2 Prawo budowlane. W uzasadnieniu postanowienia organ wymienił nieprawidłowości, które zostały ujawnione w toku przeprowadzonej obowiązkowej kontroli i powołując się na treść art.59f Prawo budowlane wskazał sposób w jaki wyliczył wysokość wymierzonej kary. Jednocześnie stwierdził, że ponieważ czynności kontrolne wykazały pięć ( w postanowieniu omyłkowo sześć) nieprawidłowości, kara stanowi sumę kar wymierzonych dla każdej ze stwierdzonych nieprawidłowości.

7 Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła W. G. wskazując, że ujawnione nieprawidłowości mają charakter niezawiniony przez nią, albowiem procesem przebudowy zajmował się jej nieżyjący mąż i nie zadawała sobie sprawy ze swoich obowiązków nadzorczych. Obecnie jest osobą schorowaną w wieku 83 lat i z tych względów wniosła o uchylenie postanowienia.

8 Postanowieniem z dnia [...] r. PINB w C. wstrzymał wykonanie postanowienia o wymierzeniu kary do czasu rozpoznania zażalenia na postanowienie i wydania orzeczenia.

9 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lutego 2013r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy postanowienie PINB w C. wskazując, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, dokonał wyczerpujących ustaleń, w oparciu o które wymierzył prawidłowo karę. Odnosząc się do kwestii wskazanych w treści zażalenia, stwierdził, że to obecny inwestor ponosi ciężar związany z wystąpieniem nieprawidłowości w związku z powstałą inwestycją i nie zwalnia go z tego obowiązku fakt, że ktoś inny był uprzednio inwestorem, jak również brak świadomości w zakresie odpowiedzialności z tego tytułu.

10 Ze stanowiskiem WINB nie zgodziła się W. G. i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając naruszenie przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowe określenie osoby odpowiedzialnej za przeprowadzenie prac skutkujących wydaniem postanowienia o nałożeniu kary i na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że przedmiotowa nieruchomość na której dokonano przebudowy i rozbudowy, stanowiła wspólność małżeńską z nieżyjącym już Z. G., który zajmował się wszelkimi sprawami związanymi z tą nieruchomością, inwestował, a także załatwiał wszelkie formalności. Natomiast skarżąca nie była informowana o działaniach podejmowanych w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. Będąc osobą starszą i schorowaną nie była w stanie podejmować jakichkolwiek czynności kontrolnych związanych z pracami na tej nieruchomości. Potwierdziła, że obecnie zdaje sobie sprawę z tego, że budynek jest przebudowany wadliwie, ale nie poczuwa się do winy. Nadto wskazała, że od stycznia 2009 r. prawo własności do przedmiotowej nieruchomości nabył J. K.

11 W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

12 W toku postępowania sądowego pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę i zwrócił uwagę , że kara stanowi sumę kar za stwierdzone nieprawidłowości w związku z procesem inwestycyjnym.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

14 Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia skład orzekający doszedł do wniosku, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity- Dz. U. z 2013r., poz.267, dalej "k.p.a.") oraz art. 7 k.p.a. , art. 77 § 1 i § 3 k.p.a. , art. 80 k.p.a. i art.107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu stanowiące przedmiot zaskarżenia postanowienie wydane zostało bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99.) W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

15 Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, wydający postanowienie stanowiące przedmiot skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie dochował w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym wydane rozstrzygnięcie jest co do meritum co najmniej przedwczesne. Nie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, o istotnym dla rozstrzygnięcia znaczeniu, zostały bowiem w trakcie postępowania administracyjnego wyjaśnione pozostawiając wątpliwości i luki.

16 Na wstępie stwierdzić należy , że chybione są zarzuty podnoszone przez skarżącą dotyczące odpowiedzialności inwestora z art. 59f ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 z późń. zm., dalej "ustawa") na zasadzie winy, albowiem w tym przypadku zastosowanie ma delikt administracyjny. Nie zwalnia z odpowiedzialności administracyjnej powołanie się na brak zawinienia polegający na nieświadomości inwestora, co do tego jaki był zakres prac budowlanych wykonanych przez osobę drugiego z inwestorów. Podobnie jak dla odpowiedzialności z tego tytułu nie ma znaczenia wiek inwestora. Organ ustalając w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości o których mowa w art. 59a ust.2 ustawy zobligowany jest do nałożenia kary.

17 W art. 59a Prawo budowlane określony został zakres obowiązkowej kontroli, którą organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany przeprowadzić po otrzymaniu wniosku o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 6 tej ustawy wniosek taki stanowi bowiem jednocześnie wezwanie do przeprowadzenia kontroli. Ustawodawca w ust. 1 omawianego artykułu zawarł ogólną zasadę, że przedmiotem kontroli jest sprawdzenie, czy budowa była prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Zasada ta ulega konkretyzacji w ust. 2, w którym to zawarta została zamknięta lista spraw podlegających sprawdzeniu. Fakt, że ustawodawca zdecydował się na enumeratywne wyliczenie spraw podlegających sprawdzeniu, wiąże organ nadzoru budowlanego przeprowadzający kontrolę - tylko w tym zakresie, w razie stwierdzenia nieprawidłowości, mogą być nakładane ewentualne kary, a w konsekwencji wydana odmowa pozwolenia na użytkowanie (zob. art. 59f ust. 6). Uruchomiona i dokonana - we wszczętym na wniosek inwestora postępowaniu w sprawie zezwolenia na użytkowanie - obowiązkowa kontrola oddziałuje niewątpliwie na wynik tego postępowania, albowiem w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 ustawy organ jest zobowiązany do zastosowania dyspozycji art. 59f ust. 1 ustawy, czyli wymierzenia przewidzianej tam kary. Jednakże w tej sytuacji organ powinien dokonać sprawdzenia, kto był rzeczywistym inwestorem, a dowód tych ustaleń powinien znajdować się w aktach sprawy. Zauważyć należy, że jeżeli nawet z punktu widzenia przepisów ordynacji podatkowej służących odpowiednio wymierzaniu kar z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji inwestycji, kwestia bycia inwestorem przez jednego z małżonków jest bez znaczenia w kontekście solidarnej odpowiedzialności małżonków, to i tak nie zwalnia to z jednoznacznego ustalenia, kto tym mającym być ukaranym inwestorem w rzeczywistości jest. ( patrz: wyrok NSA z dnia 21 luty 2012r., sygn. akt II OSK 2306/10, LEX nr 1138133). W aktach znajduje się wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie podpisany przez skarżącą natomiast brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających , że jest ona inwestorem. Sam fakt złożenia podpisu pod wnioskiem nie czyni z wnioskodawcy inwestora, dlatego organ powinien w tym zakresie dokonać weryfikacji tych danych poprzez dołączenie potwierdzających tę okoliczność dokumentów. Skarżąca wskazuje, że w 2009r. zbyła przedmiotową nieruchomość. Tymczasem znajdujące się w aktach oświadczenie autora charakterystyki energetycznej, protokoły badania uziemienia i stanu izolacji przewodów elektrycznych zostały sporządzone w 2012r., podobnie jak protokoły odbioru przyłącza kanalizacyjnego i odbioru kominiarskiego. Z akt sprawy nie wynika kiedy zakończył się proces inwestycyjny i czy prowadzony był przez jednego i tego samego inwestora. Ukarać karą administracyjną można jedynie osobę, która legalnie, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę realizuje inwestycję, a dopuszcza się jedynie deliktu administracyjnego w postaci odstępstwa od projektu przed wydaniem przez właściwy organ administracji decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Karze tej nie podlega natomiast sprawca samowoli budowlanej, który dodatkowo nielegalnie użytkuje budynek. Bez znaczenia przy tym jest fakt, że projektant przebudowy i rozbudowy przedmiotowego budynku złożył oświadczenie, że odstępstwa od projektu są nieistotne, albowiem karę wymierzoną na podstawie art. 59f ust. 1 Prawo budowlane nakłada się w przypadku zaistnienia jakiejkolwiek nieprawidłowości, a nie tylko w przypadku nieprawidłowości stanowiących jednocześnie istotne odstąpienie od pozwolenia na budowę ( patrz: wyrok NSA z dnia 7 maja 2009r., sygn. akt II OSK 712/08, LEX nr 574437, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 1727/11, LEX nr 11143317, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011r., sygn. akt II SA/Wr 718/11, LEX nr 1153718).

18 Kolejną nie wyjaśnioną w tej sprawie przez organ kwestią jest data wszczęcia przedmiotowego postępowania, która to data z kolei ma istotne znaczenie z punktu widzenia powstania zobowiązania oraz ewentualnego obliczenia terminu jego przedawnienia. Z niewiadomych przyczyn organ I instancji przyjął, że prawomocne stwierdzenie nieważności decyzji zakończyło postępowanie w przedmiocie wniosku złożonego przez W. i Z. G. ( złożonego prawdopodobnie w 2007r.) i przyjął kolejny wniosek od W. G. w 2012r. Z tym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, albowiem decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na użytkowanie zakwestionowanego obiektu spowodowała jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji, natomiast nie zakończyła postępowania w tej sprawie. Organ I instancji powinien był prowadzić w dalszym ciągu postępowanie w oparciu o ten wniosek dokonując niezbędnych ustaleń i wydając stosowną decyzję. Tymczasem organ nie podejmuje żadnych czynności przez okres dwóch lat do momentu wpływu kolejnego wniosku w tym zakresie. W aktach sprawy brak jest zarówno pierwotnego wniosku złożonego przez W. i Z. G., protokołu obowiązkowej kontroli wówczas przeprowadzonej, jak i pozwolenia na budowę oraz projektu w stosunku do którego organ ustalił, że miały miejsce nieprawidłowości w zakresie określonym w art.59a ust.2 ustawy. Nie pozwala to Sądowi na zajęcie stanowiska w tej kwestii, chociaż skarżąca nie kwestionuje faktu istnienia odstępstw od projektu i tym samym istnienia podstawy do naliczenia kary, nie kwestionuje również jej wysokości, a co za tym idzie sposobu naliczenia kary, kwestionuje jedynie prawidłowość ustalenia adresata do którego postanowienie o nałożeniu kary powinno być skierowane.

19 W dalszych rozważaniach wskazać należy, że zarówno organ I instancji, jak również WINB wydając zaskarżone postanowienie, nie dokonał ustaleń czy nie doszło do przedawnienia terminu który miał organ na doręczenie postanowienia o nałożeniu kary z art.59f ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art.59g ust.5 ustawy do kar o których mowa w art.59f ust.1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2012r., poz.749, z późń. zm.), z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust.1, przysługują wojewodzie. Odesłanie do odpowiedniego stosowania Działu III Ordynacji podatkowej uzasadnia odpowiednie stosowanie Rozdziału 8 Przedawnienie. Stosowanie tych przepisów, choć w prawie publicznym przyjmuje się regułę, że przedawnienie jest dopuszczalne, jeżeli tak stanowi expressis verbis przepis prawa materialnego, ma podstawy w tym, że art. 59g ust. 5 Prawo budowlane odsyła do Działu III Ordynacji podatkowej, co nie pozwala na wyłączenie Rozdziału 8 Przedawnienie od odpowiedniego stosowania w zakresie wymierzanych na podstawie art. 59f Prawo budowlane ( patrz: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt. II OSK 1023/09, LEX nr 898197)

20 Dokonują wykładni stosowania Działu III Rozdział 8 Przedawnienie, należy zauważyć, że zgodnie z art.68 § 1 Ordynacja podatkowa " Zobowiązanie podatkowe o którym mowa w art. 21 § 2 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy." Według art. 68 § 2 ordynacji podatkowej " Jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy." Artykuł 68 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej ustanawia dwa terminy przedawnienia: termin 3 i 5 lat. Zobowiązanie wygasa jeżeli decyzja została doręczona po upływie 3 lat ( art.68 § 1 ), po upływie 5 lat ( art.68 § 2). Zastosowanie odpowiednio art. 68 § 1 i 2 ordynacji podatkowej wymaga ustalenia zakresu zastosowania przez wskazanie regulacji w przepisach prawa budowlanego. Zastosowanie wprost przepisów ordynacji podatkowej nie jest zasadne z uwagi na przyjętą procedurę samoobliczenia, która przewiduje określenie wysokości zobowiązania podatkowego w formie decyzji tylko w razie wadliwości procedury samoobliczenia. W przepisach prawa budowlanego to na inwestorze ciąży obowiązek złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu (art.57 ust.1 Prawo budowlane), który stanowi wezwanie do przeprowadzenia przez właściwy organ obowiązkowej kontroli, o której mowa w art.59a ( art.57 ust.6 Prawo budowlane). Jeżeli brak jest złożenia tego wniosku ustalenie naruszenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi podstawę do podjęcia czynności z urzędu. Artykuł 59f ust.1 prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 ustawy, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Ustalenie to może być wynikiem zarówno czynności podjętych w następstwie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, jak i też wynikiem czynności podjętych z urzędu. Ma to znaczenie dla odpowiedniego stosowania art. 68 ordynacji podatkowej, która przyjmuje zróżnicowanie dla terminu przedawnienia. Stosując odpowiednio należałoby wyprowadzić zakres zastosowania art. 68 § 1 ordynacji podatkowej, która przyjmuje, że "obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy". Odpowiednio na gruncie art. 57 ust. 7 powołanej ustawy - Prawo budowlane należy art. 68 § 1 ordynacji podatkowej ograniczyć do sytuacji, w której inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a organ nie przeprowadził obowiązkowej kontroli. Doręczenie decyzji o wymierzeniu kary po upływie trzech lat od dnia przystąpienia do użytkowania obiektu jest objęte przedawnieniem. W razie gdy inwestor nie złożył wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu odpowiednio należy stosować art. 68 § 2 ordynacji podatkowej, który stanowi o przedawnieniu jeżeli decyzja została doręczona po upływie 5 lat od dnia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Stosowanie instytucji przedawnienia dyscyplinuje organy właściwe do terminowego, szybkiego wykonywania obowiązków w zakresie reagowania na naruszenie przepisów prawa budowlanego, co ma istotne znaczenie dla ochrony życia i zdrowia ludzi, który to cel był uzasadnieniem wprowadzenia kar administracyjnych w przepisach ustawy – Prawo budowlane ( wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1023/09, LEX nr 898197) Dopiero prawidłowe ustalenia organu I instancji w tym zakresie pozwolą na jednoznaczne stwierdzenie, czy w niniejszej sprawie upłynął termin w którym organ miał prawo nałożyć na inwestora karę.

21 W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz.270, z późń. zm.) orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sąd nie zasądził skarżącej zwrotu kosztów postępowania z uwagi na brak wniosku strony w tym zakresie.