Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2020 r., I SA/Gd 181/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2020 r., I SA/Gd 181/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Asystent Sędziego Marta Kwietniewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 listopada 2019 r. nr XVII/423/19 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Gdańska oddala skargę.

Uzasadnienie

2 1. Rada Miasta G., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej jako "u.s.g.") w zw. z art. 4 ust. 1, 2 i 2a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439, dalej jako "u.c.p.g."), w dniu [...] 2019 r. podjęła uchwałę nr [...] (dalej jako "zaskarżona uchwała") w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta G. (dalej jako "Regulamin").

3 2. Na powyższą uchwałę A. J. (dalej jako "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G..

4 W skardze Skarżący podniósł zarzuty dotyczące również dwóch innych uchwał Rady Miasta G. z dnia [...] 2019 r., tj. uchwały nr [...] oraz uchwały nr [...]. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] 2020 r. skargi zostały rozdzielone na trzy odrębne sprawy.

5 Odnośnie uchwały nr [...] Skarżący podniósł, że nie ma miejsc odbioru tekstyliów i odpadów odzieży. Wskazał również, że w Regulaminie nie wprowadzono żadnych propozycji dla mieszkańców utylizujących bioodpady na miejscu. Ponadto Skarżący odnosił się także do postanowień dotyczących częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych.

6 Poza tym w treści skargi, opisującej zarzuty Skarżącego do każdej z ww. uchwał, Skarżący przedstawił również zastrzeżenia m.in. do przyjętej definicji powierzchni lokalu mieszkalnego, tj. w jego ocenie nieprawidłowego wskazania, że powierzchnię lokalu mieszkalnego ustala się na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") – znajdującego się w objaśnieniach do Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (załącznik nr 1 do uchwały nr [...]). Odniósł się także do uchwały nr [...], podnosząc zarzuty w zakresie m.in. metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokości ustalonej stawki tych opłat. Zarzucił również niekonstytucyjność art. 6k ust. 2a pkt 3 oraz art. 6k ust. 2b u.c.p.g.

7 3. W odpowiedzi na skargę Gmina Miasta G. (dalej jako "Gmina Miasta") wniosła o oddalenie skargi.

8 Gmina Miasta wskazała, że skarga na uchwałę nr [...] (podobnie jak skargi na pozostałe uchwały) nie zawiera żadnych argumentów uzasadniających interes prawny Skarżącego w jej zaskarżeniu. Organ przywołał treść art. 101 ust. 1 i ust. 2a u.s.g. i podniósł, że Skarżący nie wyjaśnił, jaki jest jego interes prawny lub by jego uprawnienia zostały naruszone, nie wykazując tym samym legitymacji skargowej.

9 Organ uznał za bezpodstawny zarzut, by nie przewidziano miejsc odbioru tekstyliów i odpadów odzieży – wynika to wyraźnie z treści Regulaminu. Organ zaprzecza również, by nie wprowadzono propozycji dla mieszkańców utylizujących bioodpady na miejscu, przewidziano bowiem dla takich mieszkańców ulgę w postaci częściowego zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w treści uchwały nr [...].

10 Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności art. 6k ust. 2a pkt 3 oraz art. 6k ust. 2b u.c.p.g. organ wskazał między innymi, że w zakresie kompetencji sądu administracyjnego nie leży badanie zgodności przepisów ustawowych, stanowiących podstawę do wydania przez organ samorządu terytorialnego uchwały, także stanowiącej akt prawa miejscowego, z przepisami (normami) Konstytucji RP.

11 Organ wskazał również, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach ze skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś stroną w tym postępowaniu jest gmina, nie rada gminy.

12 4. Wraz z pismem przewodnim z dnia [...] 2020 r. (data stempla pocztowego [...] 2020 r.) Skarżący przesłał "pismo procesowe i odpowiedź na stanowisko Gminy G. określone jako odpowiedź na skargę z [...] 2020", wnosząc o stwierdzenie nieważności trzech rażąco naruszających prawo uchwał.

13 W uzasadnieniu ww. pisma Skarżący wskazał, że zarzut niewykazania przez niego interesu prawnego jest nietrafny. Podniósł także, że w okresie 2013-2018 decyzje były wydawane przez niewłaściwy organ i były nieważne z mocy prawa. Ponownie zwrócił uwagę na nieprawidłowe w jego ocenie przyjęcie definicji powierzchni lokalu mieszkalnego, a także ponownie wskazał, że nie zgadza się z dokonanym wyborem metody dla ustalenia opłat oraz z wysokością stawki.

14 Dodatkowo w kontekście skarżonej uchwały Skarżący wskazał, że gmina zapewnia jedynie worki, nie pojemniki na odpady oraz że na przykładzie częstotliwości wywozu frakcji zielonej (bioodpady) ustalonej w Regulaminie widać "całkowitą niezgodność z prawem" – w związku z czym wskazuje na § 19 ust. 1 Regulaminu. Skarżący podtrzymał jednocześnie zarzut niestworzenia systemu odbioru tekstyliów w systemie gminnym.

15 5. Skarżący złożył dodatkowe pismo procesowe z dnia [...] 2020 r., w którym wskazał, że podtrzymuje w pełni zarzuty z poprzedniego pisma procesowego i dodaje nowe – odnosząc się przede wszystkim do skarżonej uchwały nr [...].

16 W ocenie Skarżącego § 6 ust. 1 i ust. 3 oraz § 12 ust. 2 Regulaminu nie są zgodne z § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2028, dalej jako "Rozporządzenie Ministra Środowiska"). Jak wskazuje Skarżący, Gmina zgodnie z Rozporządzeniem miała prawo do podjęcia decyzji, że odbiór niektórych frakcji śmieci odbywać się będzie w workach. Zgodnie z twierdzeniami Skarżącego w pojemnikach zbiera się odpady resztkowe i bioodpady. Pozostałe frakcje zbiera się w workach, co Skarżący uważa za niezgodne z prawem, ponieważ przepis mówi o "niektórych" frakcjach, których odbiór odbywać się może w workach, nie o wszystkich. Workami zostały objęte frakcje jak papier, szkło, tworzywa sztuczne i metale kolorowe. Bez zmian pozostał natomiast system osiedlowych punktów selektywnej zbiórki odpadów, gdzie wbrew ustawie nie utworzono punktów zbiórki tekstyliów i leków.

17 6. Pismem z dnia [...] 2020 r. organ w uzupełnieniu odpowiedzi na skargę przedstawił m.in. wyliczenie matematyczne wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy oraz wysokości zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi kompostujących bioodpady wraz z ich omówieniem.

18 7. Na rozprawie w dniu [...] 2020 r. Skarżący złożył do akt sprawy wydruki z poczty elektronicznej: odpowiedź na przekazane zapytanie dotyczące pojęcia "powierzchni lokalu mieszkalnego" oraz pytania dotyczące cen śmieci.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

20 8.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

21 8.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

22 Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stosownie, do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest, zatem sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ustawy o samorządzie gminnym). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za ,,istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102).

23 W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, Lex nr 25639). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.

24 Wskazać również trzeba, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość lub tylko część danego aktu, oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Określony w ten sposób w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie granice sprawy rozpoznawanej przez sąd.

25 Należy także zauważyć, że rada gminy, stanowiąc akty prawa miejscowego, związana jest granicami upoważnień zawartych w ustawach stanowiących podstawę działalności prawotwórczej tych organów. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Treść tego przepisu wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest wyraźne upoważnienie zawarte w ustawie, czyli tzw. delegacja. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

26 Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 4 ust. 1, 2 i 2a u.c.p.g.

27 8.3. W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionej przez organ w odpowiedzi na skargę kwestii braku legitymacji do wniesienia skargi po stronie Skarżącego.

28 Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

29 Skarga jest przysługującym mieszkańcom gminy prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej. Zastosowanie w art. 101 u.s.g. konstrukcji interesu prawnego, znajdującego umocowanie w prawie materialnym, analogicznej do konstrukcji interesu prawnego przyjętego w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako "k.p.a."), stwarza podstawę do sprecyzowania cech (właściwości) tego interesu na podstawie ustaleń poczynionych w doktrynie procesu administracyjnego. Przenoszenie tych cech na grunt art. 101 u.s.g. powinno odbywać się na zasadzie "odpowiedniości" ze względu na odmienną sytuację, z jaką mamy do czynienia. O ile w art. 28 k.p.a. chodzi o interes prawny, wyrażający się w bezpośrednim oddziaływaniu na sytuację prawną określonego podmiotu decyzji wydanej w wyniku prowadzonego postępowania, o tyle tutaj istotą rzeczy jest naruszenie istniejącego interesu prawnego (uprawnienia) w wyniku uchwały podjętej przez organ gminy. Można zatem wstępnie przyjąć, że interes prawny powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego (por. A. Matan, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, red. B. Dolnicki, Warszawa 2018).

30 W niniejszej sprawie istnieje związek pomiędzy własną, prawnie chronioną sytuacją Skarżącego a zaskarżoną uchwałą.

31 Skarżący jest mieszkańcem G., na co wskazuje jego adres zamieszkania zawarty w skardze oraz treść składanych przez niego pism procesowych, m.in. pisma z dnia [...] 2020 r., w którym Skarżący zaznacza, że jest członkiem gminy. Z akt sprawy o sygn. [...] dotyczącej wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności zawartej w aktach decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2020 r., wynika, że nieruchomość zabudowana, której Skarżący jest właścicielem położona jest w G. przy ul. [...], a więc znajduje się na terenie obowiązywania zaskarżonej uchwały. Jako właściciel nieruchomości zabudowanej położonej w G., jak i mieszkaniec Miasta zobowiązany jest do przestrzegania "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta G.". Skarżona uchwała tymczasem ustala jego wiążącą treść na terenie miasta G.. Należy zatem uznać, że Skarżący jako właściciel nieruchomości położonej w G. i mieszkaniec miasta jest adresatem uchwały ustanawiającej obowiązujący regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie miasta G., która to uchwała dotyczy w związku z tym sfery jego praw i obowiązków.

32 Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Skarżący posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie.

33 8.4. Przechodząc do meritum sporu należy zaznaczyć, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy uchwały Rady Miasta nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta G..

34 Natomiast należy zauważyć, że zarzuty zawarte w skardze dotyczące również wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wysokości stawki tej opłaty były przedmiotem oceny tut. Sądu w wyroku z [...] 2020 r. w sprawie o sygn. akt [...] w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty [...].

35 Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 4 ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten upoważnia radę gminy do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ww. ustawy.

36 Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin ten jest aktem prawa miejscowego. Art. 4 ust. 2 u.c.p.g. wymienia, co dokładnie powinno znaleźć się w treści rzeczonego regulaminu. Zgodnie z jego brzmieniem, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

37 1) wymagań w zakresie:

38 a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady,

39 b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży,

40 c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

41 d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

42 2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

43 a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

44 b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków;

45 2a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów;

46 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

47 4) (uchylony);

48 5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

49 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

50 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

51 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

52 Przyznane radzie gminy kompetencje do uchwalenia przedmiotowego regulaminu ograniczone zostały do ustalenia w tymże regulaminie jedynie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w zakresie ściśle określonym w ustawie. Jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania jest zamknięty, to organ ten może dokonywać regulacji prawnych tylko w takim zakresie, w jakim został do tego upoważniony.

53 Art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie daje radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie ( z wyjątkiem elementów fakultatywnych wymienionych w ust. 2a ), jak również nie pozwala na podejmowanie regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Poza tym należy mieć na uwadze, że wymienione w art. 4 ust. 2 ww. ustawy elementy regulaminu utrzymania czystości i porządku mają charakter obligatoryjny. Uchwalając regulamin rada gminy winna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. Określając zakres owych zagadnień ustawodawca nie posłużył się bowiem sformułowaniem ,,w szczególności", ,,może określić", lecz użył pojęcia ,,regulamin określa" (vide wyrok NSA z dnia 9 września 2014 r. sygn. akt II OSK 654/14; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2012/12; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 465/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 748/13; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 238/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 367/18 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

54 Wyjątek wykraczający poza obowiązkowe elementy regulaminu wymienione w art. 4 ust. 2, stanowi ust. 2a ww. przepisu, który wymienia, co rada gminy może zawrzeć w regulaminie, tj.:

55 1) wprowadzić obowiązek selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych innych niż wymienione w ust. 2 pkt 1 lit. a i b oraz określić wymagania w zakresie selektywnego zbierania tych odpadów;

56 2) postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne;

57 3) określić dodatkowe warunki dotyczące ułatwienia prowadzenia selektywnego zbierania odpadów przez osoby niepełnosprawne, w szczególności niedowidzące;

58 4) określić wymagania dotyczące kompostowania bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostownikach przydomowych na terenie nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz zwolnić właścicieli takich nieruchomości, w całości lub w części, z obowiązku posiadania pojemnika lub worka na te odpady;

59 5) określić warunki uznania, że odpady, o których mowa w pkt 1 oraz w ust. 2 pkt 1 lit. a i b, są zbierane w sposób selektywny.

60 Jednocześnie należy wskazać na regulację rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ,,Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), zgodnie z którą w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (§ 115 w związku z § 143 tegoż rozporządzenia), przy czym nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej (§ 118 w związku z § 143 tegoż rozporządzenia). Jakakolwiek modyfikacja przepisu ustawowego przez rzeczony akt jest niedopuszczalna i jest uznawana w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa, powodujące nieważność aktu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 431/11; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 746/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 515/15, CBOSA). Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych przepisów, gdyż wprost lub w kontekście może dojść do modyfikacji określonej normy prawnej. Regulamin utrzymania porządku i czystości w gminie stanowi prawo miejscowe, które powinno zawierać treści normatywne, a nie powtórzenia norm zawartych w innych przepisach. Postanowienia regulaminu mają jedynie uszczegóławiać regulacje ustawowe, w szczególności zawartych w ustawie upoważniającej.

61 Uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, będąca aktem prawa miejscowego, jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej jednostki, musi więc respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 659/11; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 200 r., sygn. Akt II OSK 370/07; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 300/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 424/10).

62 Poddając we wskazanym zakresie analizie regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale Sąd uznał, że zawarte są w niej wszystkie elementy, których uregulowanie jest wymagane w art. 4 ust. 2 ustawy, jednocześnie nie stwierdził naruszenia powołanych powyżej regulacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ,,Zasad techniki prawodawczej".

63 8.4. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały poddał szczegółowej analizie kwestie sporne, co do których zarzuty zgłosił Skarżący dotyczące zapisów uchwały regulujących zbieranie frakcji odpadów w workach oraz wyznaczenia miejsc odbioru niektórych frakcji odpadów ( tekstyliów, odzieży i leków ) i w tym zakresie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.

64 Skarżący w złożonej skardze wskazując na zapisy § 19 Regulaminu podniósł, że z zapisów regulaminu nie wynika w żaden sposób wzrost kosztów o 100% stawki opłaty za gospodarowanie odpadami, bowiem częstotliwość wywozu śmieci zmieszanych oraz pozostałych frakcji nie powoduje wzrostu jakikolwiek nakładów przez miasto. Ponadto w piśmie procesowym z dnia [...] 2020 r. Skarżący zarzucił niezgodność § 6 ust. 1 i ust. 3 oraz § 12 ust. 2 Regulaminu z § 2 i § 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska.

65 Jak już wyżej zostało wskazane kwestie związane z wyborem metody ustalenia opłaty i ustalenia stawki tej opłaty, były przedmiotem oceny Sądu w sprawie o sygn. akt [...] ze skargi na uchwałę nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2019 r. i ze względu na zasadę związania granicami sprawy wynikającą z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie mogą stanowić przedmiotu oceny Sądu w niniejszej sprawie.

66 Natomiast w § 19 zaskarżonej uchwały w sprawie Regulaminu została określona częstotliwość i sposób pozbywania się odpadów komunalnych, do czego zobowiązana była Rada Miasta zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy. Powyższe postanowienie Sąd ocenia jako prawidłowe. Częstotliwość wywozu odpadów została określona szczegółowo i zgodnie z ustawowym upoważnieniem. Tym samym w rzeczonym § Regulaminu Sąd również nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości, które mogłyby świadczyć o jego niezgodności z prawem.

67 Natomiast odnosząc się do zarzutów Skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] 2020 r. dotyczących niezgodności zapisów regulaminu z Rozporządzeniem Ministra Środowiska zdaniem Sądu są one niezasadne.

68 Jak stanowi § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska, frakcje odpadów, o których mowa w § 3, zbiera się w pojemnikach. Zgodnie natomiast z ust. 2, dopuszcza się zbieranie wybranych frakcji odpadów w miejscu ich wytworzenia w workach. W § 3 Rozporządzenia tymczasem wskazano, że selektywnie zbiera się papier, szkło, metale, tworzywa sztuczne i odpady ulegające biodegradacji, ze szczególnym uwzględnieniem bioodpadów.

69 Skarżący do powyższych przepisów odniósł postanowienia § 6 ust. 1 i ust. 3 oraz § 12 ust. 2 Regulaminu zarzucając, że wbrew przepisom ww. rozporządzenia frakcje odpadów wymienione w regulaminie są zbierane do worków zamiast do pojemników.

70 Powołany § 6 ust. 1 Regulaminu stanowi, że do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości dopuszcza się stosowanie pojemników metalowych lub wykonanych z tworzywa sztucznego, spełniających określone w kolejno wymienionych punktach warunki. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 3, do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości dopuszcza się stosowanie worków zgodnie z zasadami określonymi w Regulaminie i Rozporządzeniu, spełniających określone warunki.

71 Tym samym zarówno Rozporządzenie, jak i Regulamin zezwalają na stosowanie worków w celu zbierania odpadów komunalnych. Kwestionowane postanowienie Regulaminu jest zgodne ze wskazywanym przez Skarżącego § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska, który wyraźnie taką możliwość przewiduje. Nie ma przy tym znaczenia, jakie "wybrane" frakcje odpadów zbierane miałyby być w workach, ani jaki procent wszystkich frakcji one stanowią, ponieważ brak jest regulacji wskazującej na ograniczenia w tym zakresie. Użycie zwrotu "wybranych frakcji" w treści Rozporządzenia w kontekście stosowania worków (nie "niektórych frakcji", jak podnosi Skarżący w piśmie z dnia [...] 2020 r.) nie oznacza, że kilka bądź nawet wszystkie frakcje odpadów nie mogą być zbierane w workach. Przepis Rozporządzenia Ministra Środowiska w ocenie Sądu pozostawia jedynie pewną dowolność dla organu uchwalającego Regulamin, umożliwiając mu podjęcie decyzji, które frakcje zbierane mają być w workach, a które w pojemnikach, na podstawie przykładowo uznania przez gminę danej formy za bardziej optymalną.

72 Ponadto, nie wszystkie frakcje odpadów, wbrew twierdzeniu Skarżącego, należy według Regulaminu zbierać do worków.

73 W § 12 ust. 1 określono obowiązek gromadzenia papieru, szkła oraz metali i tworzyw sztucznych wyłącznie w pojemnikach dopuszczonych do ich zbierania.

74 Natomiast zgodnie z § 12 ust. 2 Regulaminu, któremu Skarżący zarzucił niezgodność z przepisami Rozporządzenia, dopuszcza się gromadzenie wymienionych w § 12 ust. 1 rodzajów odpadów w workach, zgodnie z § 6 ust. 3 Regulaminu, przez właścicieli określonych nieruchomości tj. w zabudowie jednorodzinnej, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe oraz na których zamieszkują mieszkańcy w zależności od ilości powstających odpadów pomiędzy poszczególnymi odbiorami.

75 Ponadto w § 13 ust. 1 Regulaminu określono obowiązek gromadzenia bioodpadów i odpadów resztkowych wyłącznie w pojemnikach dopuszczonych do ich zbierania. Natomiast w § 13 ust. 3 Regulaminu wskazano, że w przypadku krótkotrwałego zwiększenia ilości odpadów, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się zbieranie powstałej nadwyżki w workach, o których mowa w § 6 ust. 3. Określono więc wyjątek od zasady zbierania tych odpadów w pojemnikach.

76 Zapisy Regulaminu stanowią jedynie, że wymienione rodzaje odpadów można gromadzić w workach, wskazując właścicieli jakich nieruchomości zapis ten dotyczy, co nie przeczy treści § 2 i § 3 Rozporządzenia.

77 W związku z powyższym w ocenie Sądu wbrew twierdzeniu skargi brak jest niezgodności § 12 ust. 2 Regulaminu z ww. przepisami Rozporządzenia Ministra Środowiska, a tym samym zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne.

78 Sąd zwraca również uwagę, że wcześniej powoływany art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. stanowi, że regulamin określa wymagania w zakresie m.in. rodzaju i minimalnej pojemności "pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości". Powyższy przepis został zmieniony ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1579). We wcześniejszym jego brzmieniu wskazywano jedynie na pojemniki, z pominięciem worków. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu projektu ww. ustawy zmieniającej, zaproponowano nowe brzmienie przepisu ponieważ wiele gmin stosuje zbieranie odpadów w workach ze względu na to, że zajmują one mniej miejsca i są znacznie tańszym rozwiązaniem. Dodatkowo, zgodnie z art. 6r ust. 2a u.c.p.g., z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina może pokryć m.in. koszty wyposażenia nieruchomości w pojemniki lub worki do zbierania odpadów komunalnych. Tym samym ustawodawca w samej ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wprowadził wyraźną możliwość gromadzenia odpadów w workach, co pokazuje, że jest to w pełni akceptowalna alternatywa dla stosowania pojemników.

79 Należy więc uznać, że sposób gromadzenia odpadów w workach przewidziany w treści Regulaminu jest prawidłowy, zarówno ze względu na treść Rozporządzenia Ministra Środowiska, jak i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w związku z czym zarzut Skarżącego dotyczący niezgodnego z Rozporządzeniem stosowania worków zamiast pojemników nie zasługuje na uwzględnienie.

80 8.7. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku w ocenie Skarżącego miejsc odbioru tekstyliów i odpadów odzieży oraz leków, należy wskazać, że kwestia odbioru tych odpadów została uregulowana w treści zaskarżonej uchwały. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 2 pkt 2 Regulaminu, właściciele nieruchomości mają możliwość oddzielnego zbierania i pozbywania się na zasadach określonych Regulaminem odpadów tekstyliów i odzieży. Jak natomiast wskazuje § 3 ust. 3 Regulaminu, sposób zbierania i pozbywania się poszczególnych rodzajów odpadów określono szczegółowo w Rozdziale 4 i 5 Regulaminu. Zgodnie z treścią § 21 ust. 1 pkt 6 lit. a i b) Regulaminu, pozbywanie się selektywnie zebranych odpadów obejmuje w przypadku odpadów tekstyliów i odzieży wrzucanie ich do specjalnych, zabezpieczonych i oznakowanych pojemników na terenie Miasta oraz przekazywanie ich do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, w sposób, o którym mowa w § 22 ust. 1 Regulaminu.

81 W treści Regulaminu znalazły się także postanowienia dotyczące leków. W § 3 ust. 1 pkt 10 Regulaminu wskazano na konieczność oddzielnego zbierania i pozbywania się na określonych zasadach leków przeterminowanych, a także w § 3 ust. 2 pkt 1, o możliwości oddzielnego zbierania i pozbywania się "odpadów o charakterze medycznym". Odpowiednio w § 21 ust. 1 pkt 9 oraz § 21 ust. 1 pkt 10 Regulaminu uregulowano sposób selektywnego pozbywania się ww. odpadów. W przypadku leków przeterminowanych jest to wrzucanie ich do specjalnie zabezpieczonych i odpowiednio oznakowanych pojemników ustawionych w aptekach (wykaz aptek dostępny jest na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w G.), a także przekazywanie ich do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, w sposób, o którym mowa w § 22 ust. 1 Regulaminu lub w ramach objazdowej zbiórki odpadów, o której mowa w § 22 ust. 3 pkt 2 Regulaminu. Odnośnie natomiast odpadów o charakterze medycznym wskazano na gromadzenie ich w opakowaniu zbiorczym chroniącym przez zakłuciem osób postronnych i przekazywanie ich do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych, w sposób, o którym mowa w § 22 ust. 1 Regulaminu lub w ramach objazdowej zbiórki odpadów, o której mowa w § 22 ust. 3 pkt 2 Regulaminu.

82 Mając na uwadze powyższe, w skarżonej uchwale znajdują się postanowienia regulujące wyraźnie zbieranie odpadów tekstylnych, odzieży i leków – nie tylko w pojemnikach, ale także w punktach selektywnego zbierania odpadów lub w ramach objazdowej zbiórki odpadów. Co więcej, zgodnie z § 22 ust. 2 Regulaminu, szczegółowe zasady przekazywania odpadów do punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych określa uchwała Rady Miasta G. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6r ust. 3 ustawy.

83 Jeżeli natomiast chodzi o faktyczne utworzenie i działanie punktów zbiórki tekstyliów, ubrań czy leków, należy podkreślić, że wykonanie uchwały jest kwestią odrębną i nie podlega badaniu przez Sąd w niniejszej sprawie.

84 Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. W niniejszej sprawie kontroli podlega akt prawa miejscowego, jakim jest uchwała Rady Miasta G. nr [...]. Badaniu podlega zatem sama jej treść, w szczególności dane postanowienia uchwalanego Regulaminu, oraz jej zgodność z prawem. Jedynie stwierdzenie jej sprzeczności z prawem czy też jej wydania z istotnym naruszeniem prawa uzasadniać mogłoby stwierdzenie jej nieważności przez Sąd. Dalsza realizacja podjętej uchwały przez organ wykonawczy, jak przykładowo zapewnienie przewidzianej w treści Regulaminu możliwości oddzielnego zbierania i pozbywania się odpadów tekstyliów i odzieży (§ 3 ust. 2 pkt 2 Regulaminu) czy też utworzenie i rozmieszczenie specjalnych pojemników na nie przeznaczonych, jak także faktyczne zorganizowanie punktu selektywnego zbierania tych odpadów, nie stanowi przedmiotu niniejszej sprawy i nie wywiera wpływu na ważność samej uchwały.

85 W związku z powyższym podnoszone przez Skarżącego ewentualne niedostarczenie nowych pojemników, o kolorach czy też oznaczeniach wskazanych w treści Regulaminu, lub też niezorganizowanie punktu selektywnego zbierania odpadów, nie świadczy o wadach samej uchwały i nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia jej nieważności w jakimkolwiek zakresie.

86 Mając na uwadze powyższe, wyżej opisane zarzuty Skarżącego również nie zasługują na uwzględnienie.

87 8.9. Dodatkowo Sąd wskazuje, że Skarżący zarzucił także, iż w Regulaminie nie wprowadzono żadnych propozycji dla mieszkańców utylizujących bioodpady na miejscu. Należy wyjaśnić, że kwestia ta została poruszona w uchwale nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, którą zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W jej treści zawarto bowiem regulacje dotyczące zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym. Sąd poddał kontroli zapisy tej uchwały w wyroku z dnia [...] 2020 r. sygn. akt [...].

88 Ponadto, art. 4 ust. 2a pkt 4 u.c.p.g. przewiduje uprawnienie rady gminy do określenia wymagań dotyczących kompostowania bioodpadów stanowiących odpady komunalne w kompostownikach przydomowych na terenie nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i Regulamin takie wymagania określa – w Rozdziale 6 zaskarżonej uchwały. W związku z powyższym, właściciele ww. nieruchomości, którzy zdecydowali się na kompostowanie odpadów zgodnie z zapisami zawartymi w Regulaminie, mają prawo do skorzystania z częściowego zwolnienia z opłaty, uregulowanego w odrębnej uchwale. Dodatkowo, należy wskazać na § 14 ust. 3 Regulaminu, zgodnie z którym z obowiązku zbierania odrębnie wymienionych w ust. 1 odpadów stanowiących części roślin, zwolnieni są właściciele nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi kompostujący odpady w kompostownikach przydomowych.

89 W związku z powyższym twierdzeniom Skarżącego o niewprowadzeniu żadnej propozycji dla mieszkańców utylizujących bioodpady przeczą wskazane zapisy.

90 8.10. Końcowo, z uwagi na przedstawiane wielokrotnie przez Skarżącego stanowisko dotyczące definicji "powierzchni lokalu mieszkalnego", Sąd zaznacza, że definicja ta nie występuje w treści zaskarżonej uchwały.

91 Skarżący w treści skargi, która dotyczyła de facto trzech uchwał Rady Miasta G. i została rozdzielona na trzy odrębne sprawy, podnosi, że przyjęta definicja "powierzchni lokalu mieszkalnego" jest niezgodna z prawem. Rada wskazała bowiem, że powierzchnię lokalu mieszkalnego ustala się na zasadach określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Niemniej jednak, wskazanie to znalazło się w objaśnieniach do Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (DO-1). Deklaracja ta stanowi załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...] 2019 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Miasta G. oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Powyższa uchwała stanowiła przedmiot postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. pod sygn. akt [...]. Sąd postanowieniem z dnia [...] 2020 r. ww. sprawie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., w związku z nieuiszczeniem przez Skarżącego należnego wpisu. Tym samym skarga na uchwałę nr [...], odnosząca się do definicji powierzchni użytkowej lokalu, nie została skutecznie wniesiona. Natomiast w uchwale stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, nr [...], brak jest wskazania rzeczonej definicji, jak i odniesienia się do brzmienia nadanego jej w konkretnych przepisach.

92 W związku z powyższym, jako że w skarżonej uchwale nie zdefiniowano pojęcia powierzchni lokalu mieszkalnego ani nie odniesiono się do takiej definicji zawartej w innym akcie, zarzuty przedstawione w tym zakresie nie odnoszą się do niniejszej sprawy – dotyczyły one uchwały nr [...], która nie została skutecznie zaskarżona. W związku z powyższym zarzuty te nie były rozpatrywane przez Sąd w ramach niniejszego postępowania.

93 Pozostałe kwestie, jak zarzuty niekonstytucyjności art. 6k ust. 2b u.c.p.g. i art. 6k ust. 2a pkt 3 u.c.p.g., nieustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek, nieważności decyzji wydawanych przez niewłaściwy organ w latach 2013 – 2018, a także zarzuty dotyczące metody określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi czy określenia stawki tej opłaty, kierowane w stosunku do innych uchwał, nie mają związku z niniejszą sprawą, znajdują się więc poza jej granicami i nie były w jej toku poddawane analizie.

94 8.11. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.