Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lipca 2006 r., II SA/Gd 1010/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lipca 2006 r., II SA/Gd 1010/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant st. sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006r. sprawy ze skargi B. i H. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. M. i H. M. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2000 r. Nr [...] Z. M., w związku z dokonaną samowolną zmianą sposobu użytkowania położonego w G. przy ul. P. budynku gospodarczego z dwoma garażami na warsztat montażu taksometrów i tachografów, został zobowiązany do złożenia dokumentacji w celu doprowadzenia dokonanej zmiany do stanu zgodnego z prawem.

3 Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 grudnia 2000 r. Nr [...] udzielił Z. M. pozwolenia na użytkowanie warsztatu montażu taksometrów i tachografów zlokalizowanego na posesji przy ul. P. w G. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zapis w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na terenie, na którym położony jest przedmiotowy budynek, realizację usług nieuciążliwych, a inwestor uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie, w związku z czym należało przyjąć, że powyższa usługa mieści się w pojęciu usług nieuciążliwych. Z. M. zgłosił do użytkowania powyższy warsztat Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu, Komendzie Miejskiej Straży Pożarnej, Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i Państwowej Inspekcji Pracy, które to organy nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie, inwestor uzyskał akceptację przystąpienia do użytkowania warsztatu Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla miasta G.

4 B. M., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, złożyła od powyższej decyzji odwołanie wskazując na fakt niezgodności sposobu użytkowania obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego oraz jego uciążliwości dla okolicznych mieszkańców.

5 Decyzją z dnia 18 kwietnia 2001 r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego Z. M. wywiązał się z obowiązków nałożonych decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2000 r. Nadto zdaniem organu odwoławczego sposób użytkowania obiektu jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z dnia 4 lutego 1988 r. Nr XX/115/88. Organ uznał obiekt za zgodny z przepisami prawa, ponieważ posiada on akceptację Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozytywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta, jest zgodny z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.).

6 B. M. i H. M. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie.

7 Wyrokiem z dnia 24 marca 2005r. sygn. akt II SA/Gd 1661/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję.

8 Sąd odnosząc się do treści przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) wskazał, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego z garażami na warsztat montażu taksometrów i tachografów wymagała uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził przy tym, że z okoliczności sprawy nie wynika, by zmiana sposobu użytkowania obiektu budowanego wiązała się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu, zatem w sprawie nie było wymagane przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a zgodność sposobu użytkowania obiektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego. Dokonując z tego punku widzenia oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organy administracji dokonały błędnej oceny zgodności sposobu użytkowania obiektu z ustaloną treścią planu zagospodarowania przestrzennego. Posesja przy ul. P., na której znajduje się budynek gospodarczy z dwoma garażami, wchodziła w skład terenu oznaczonego na planie symbolem [...] stanowiącego "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (bliźniaczej) z dopuszczeniem osiedlowych usług nieuciążliwych". W ocenie Sądu działalność polegająca na montażu taksometrów i tachografów wiąże się z szeregiem uciążliwości dla otoczenia zatem nie można jej uznać za zgodną z zapisem planu.

9 Sąd stwierdził nadto, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie położenia nieruchomości przy ul. P. w G., a charakter prowadzonej działalności został przez organ administracji oceniony wadliwie w stosunku do ustalonej przez organ treści planu. Przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego - § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 47).

10 W wytycznych co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że organ odwoławczy winien ustalić czy dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego, jaka jest jego treść i dokonać oceny zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z jego warunkami. W przypadku braku takiego planu, zgodnie z art. 59 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagać będzie ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie zatem z art. 32 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne będzie przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy.

11 Po uchyleniu wyrokiem Sądu zaskarżonej decyzji kolejną decyzję w sprawie wydał, zgodnie z właściwością, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekając o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2000r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ( decyzja z dnia 29 sierpnia 2005r. nr [...]). Uzasadniając wydanie orzeczenia o takiej treści organ stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, wobec czego organ pierwszej instancji winien, zgodnie z wyrokiem Sądu z dnia 24 marca 2005r,. ponownie rozpatrzyć sprawę.

12 Skargę na powyższą decyzję złożył Z. M. wnosząc o jej uchylenie.

13 Decyzją z dnia 27 października 2005r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) uwzględnił w całości złożoną skargę i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, a następnie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2000r. udzielającej Z. M. pozwolenia na użytkowanie warsztatu montażu taksometrów i tachografów, zlokalizowanego przy ul. P. w G.

14 W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności przedstawił treść zawartych w w/w wyroku Sądu wytycznych, po czym stwierdził, że przez przeoczenie nie uwzględnił dyspozycji Sądu, iż uzupełnienie dowodów winno było nastąpić w ponownym postępowaniu odwoławczym. Tym samym odwołując się do treści art. 54 § 3 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ postanowił skargę Z. M. w całości uwzględnić.

15 Organ stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę ustalił, że dla terenu, na którym położona jest nieruchomość przy ul. P. w G. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto dla terenu przedmiotowej działki Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 sierpnia 2003r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy wraz z nadbudową "istniejącego budynku warsztatowego montażu taksometrów i tachografów o część socjalno-biurową" utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 listopada 2003r. (sygn. akt [...]).

16 W/w decyzja stanowiła podstawę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę w/w warsztatu o część socjalno-biurową.

17 Organ powołał się na treść art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego, w przypadku braku planu miejscowego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Z kolei art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz.888) stanowi, że właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie po stwierdzeniu zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że ponieważ funkcja użytkowa przedmiotowego warsztatu montażu taksometrów i tachografów jest zgodna z decyzją z dnia 7 sierpnia 2003r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy wraz z nadbudową warsztatu część socjalno-biurową, udzielenie pozwolenia na jego użytkowanie uznano za zasadne.

18 Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2005r. złożyli B. i H. M. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu z dnia 24 marca 2005r. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zebranie i nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

19 Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi wskazano, że organ, wbrew wytycznym Sądu, nie dokonał ustaleń odnośnie położenia działki przy ul. P. w G. w jednostce planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, zdaniem skarżących, nawet gdyby organ ustalił, że obowiązujący w dniu 12 grudnia 2000r. plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki zezwalał na usługi osiedlowe nieuciążliwe to obowiązkiem organu było dokładne rozpatrzenie czy prowadzenie warsztatu montażu taksometrów i tachografów mieści się w pojęciu usług osiedlowych nieuciążliwych. Skarżący wskazali przy tym na jednoznaczne stanowisko Sądu w powyższej kwestii, który stwierdził, że tego rodzaju działalność nie może być zakwalifikowana do kategorii usług nieuciążliwych.

20 Dalej, skarżący wskazują, że kolejnym naruszeniem ze strony organu odwoławczego wskazanych w zarzutach skargi przepisów, było uznanie że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. rozbudowy i nadbudowy warsztatu o część socjalno-biurową czyni uzasadnionym wydanie pozwolenia na użytkowanie części usługowej warsztatu. Skarżący zauważyli, że w/w decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w ogóle nie dotyczyła zagadnienia dopuszczalności prowadzonych w warsztacie usług oraz zgodności prowadzonej działalności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stwierdziło wprost Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 18 listopada 2003r. W/w decyzja została wydana w oparciu o obowiązujący jeszcze wówczas plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie można uznać za prawidłową ocenę decyzji z 2000r. dokonana w oparciu o dokument, który nie stanowił podstawy jej wydania. Organ odwoławczy winien był dokonać oceny prawidłowości decyzji z 12 grudnia 2000r. w oparciu o materiały, które obowiązywały w dacie jej wydania, a nie materiału sporządzone 3 lata później.

21 Zdaniem skarżących nie powinien budzić wątpliwości fakt, że pomimo iż przyjęty za podstawę decyzji plan wygasł, to wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być rozpatrywana w oderwaniu od postanowień planu. Tym samym, będąc związany wyrokiem Sądu z dnia 24 marca 2005r., organ winien był przyjąć, że skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003r. przyjmowała kwalifikacje przedmiotowej działki dopuszczając jedynie usługi osiedlowe nieuciążliwe, to niedopuszczalne jest zezwolenie na prowadzenie usług nieosiedlowym, a taki charakter mają usługi prowadzone w warsztacie.

22 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

24 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

25 Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

26 Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić.

27 Orzekając w niniejszej sprawie Sąd był związany poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2005r. sygn. akt II SA/Gd 1661/01, według którego: ,, W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien ustalić czy dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego, jaka jest jego treść i dokonać oceny zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z jego warunkami. W przypadku braku takiego planu, zgodnie z art. 59 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagać będzie ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie zatem z art. 32 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne będzie przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy.."

28 Stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu jest wiążące w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 153 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia.

29 Dokonując z tego punku widzenia oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

30 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że granice działania organu drugiej instancji zakreśla art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem, jeżeli natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, organ odwoławczy obowiązany jest wadliwość tę usunąć, co wynika z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Nadto istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego (art. 138 w zw. z art. 140 k.p.a.). Organ drugiej instancji działa zatem jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie merytorycznie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, a także uwzględniając zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.

31 W niniejszej sprawie organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, orzekł natomiast o jej utrzymaniu w mocy co pozwala przyjąć pogląd , że - wbrew stanowisku wyrażonemu w wyroku Sądu z dnia 24 marca 2005r. - w ocenie organu odwoławczego jest ona prawidłowa. Takie działanie organu stanowi naruszenie art. 138 k.p.a., na co zwrócono uwagę w treści skargi. Orzekając w sprawie organ drugiej instancji, nie wykonując swoich funkcji kontrolnych, ograniczył się do wydania rozstrzygnięcia w sprawie uwzględniając zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Tymczasem winien był, zgodnie z tym co powiedziano wyżej, najpierw zająć stanowisko w kwestii prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2000r., uwzględniając przy tym wskazania Sądu, a dopiero potem mógł przejść do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, wydając w efekcie dokonanych ustaleń rozstrzygnięcie w sprawie.

32 Zgodnie ze wskazaniami Sądu organ odwoławczy ustalił, że dla przedmiotowego terenu, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, zatem, jak wskazał Sąd, w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne było przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Za taką organ uznał decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 sierpnia 2003r. nr [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy wraz z nadbudową "istniejącego budynku warsztatowego montażu taksometrów i tachografów o część socjalno-biurową". W tym miejscu należy zauważyć, że we wskazaniach wyroku z dnia 24 marca 2005r., mówiąc o obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy Sąd wyraźnie odniósł się do art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Takiej decyzji, tj. wydanej w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzji o warunkach zabudowy, której przedmiotem byłaby zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego warsztatu, jak wynika z akt sprawy, nie wydano. Z kolei bezsporne jest, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003r., na którą powołał się organ drugiej instancji, za taką uznana być nie może – została ona wydana na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), jak również zupełnie inny jest jej przedmiot. Nadto, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze, decyzja ta, opierając się na postanowieniach planu przyjmowała kwalifikację przedmiotowej działki dopuszczając jedynie usługi osiedlowe nieuciążliwe - takiego charakteru usługi prowadzone w warsztacie nie mają.

33 W końcu Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się nadto naruszenia art. 10 i 28 k.p.a. poprzez pozbawienie możliwości udziału w sprawie wszystkich stron postępowania. W toczącymi się od 2000r. postępowaniu, poza skarżącymi i Z. M. uczestniczyli nadto T. M. oraz A. i M. S., którzy na etapie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją już w nim nie uczestniczyli. Mając na uwadze fakt, że w sprawie miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed dniem 11 lipca 2003r. (zob. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718), brak było podstaw do pozbawienia w/w osób statusu stron tego postępowania.

34 Reasumując powyższe należy stwierdzić, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do uchylenie zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

35 Nadto, jak wskazano wyżej organ dopuścił się naruszenia cytowanych wyżej przepisów art. 10 i 28, a nadto art. 138 w związku z art. 140 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy .

36 Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

37 Wskazania co do dalszego toku postępowania wynikają z powyższych rozważań. Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku uwzględnienia przez organ w całości skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2005r. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji niniejszym wyrokiem, w/w decyzja z dnia 29 sierpnia 2005r. "odżyła" i tym samym organ odwoławczy zobowiązany jest przekazać sądowi skargę na w/w decyzję wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.