Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2007 r., III SA/Gd 696/06

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 marca 2007 r., III SA/Gd 696/06

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia 19 października 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy do rozpatrzenia zgodnie z właściwością oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem nr [...] z dnia 1 września 2006 r. Inspektor Sanitarny [...] działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. stwierdził, iż nie jest organem właściwym do rozpatrzenia podania z dnia 24 sierpnia 2006 r. wniesionego przez B. B. i przekazał sprawę do rozpatrzenia zgodnie z właściwością Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w T. przy [...].

3 W uzasadnieniu wydanego roztrzygnięcia organ podniósł, iż nie jest podmiotem właściwym w sprawie utrzymania czystości i porządku klatki schodowej, windy i piwnic budynku mieszkalnego położonego przy [...] w T.

4 W zażaleniu od w/w postanowienia B. B. wskazała, iż stosownie do ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej wniosła do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego skargę, mającą charakter informacji o zaniedbaniu i naruszeniu praworządności z zakresu utrzymania czystości i porządku w zasobach mieszkaniowych zarządzanych przez Spółdzielnię Mieszkaniową w T. Z kolei skarga została przekazana do Spółdzielni Mieszkaniowej – która winna być uznana za stronę postępowania a nie organ właściwy do rozpatrzenia skargi. Tym samym w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano organu właściwego do rozpatrzenia wniesionej skargi.

5 Postanowieniem z dnia 19 października 2006 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...], działając na podstawie art. 27 ust. 1 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.), art. 138 § 2 i art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Inspektorowi Sanitarnemu [...] do ponownego rozpatrzenia.

6 W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż Inspektor Sanitarny jest organem właściwym do rozpatrzenia podania strony w sprawie złego stanu sanitarnego budynku z dnia 24 sierpnia 2006 r. Stąd też postanowienie o przekazaniu sprawy według właściwości było niesłuszne; wskazana w w/w postanowieniu jednostka organizacyjna nie jest bowiem organem. Art. 65 k.p.a. wskazuje zaś, iż przekazywanie spraw według właściwości następuje pomiędzy organami a nie pomiędzy organem a jednostką pozbawioną takiego statusu. Nadto organ wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji winien rozpoznać przedmiotową sprawę pod kątem występowania w budynku zagrożeń sanitarnych i zdrowotnych, a szczególności zagrożeń związanych z występowaniem gryzoni.

7 W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (w skardze w drugim akapicie wskazano Sądu Apelacyjnego w Gdańsku) B. B. podniosła, iż Inspektor Sanitarny [...] odstąpił od wykonania nakazanych prawem czynności; nadto w sprawie naruszono jej dobra osobiste, gdyż ujawniono Spółdzielni Mieszkaniowej korespondencję skarżącej. W ocenie skarżącej takie działanie stanowi naruszenie prawa w świetle art. 23 Kodeksu cywilnego.

8 W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny [...] wniósł o jej oddalenie.

9 W uzasadnieniu organ podniósł, iż w postanowieniu organu I instancji ustalono i wskazano skarżącą jako stronę postępowania administracyjnego; identycznie wskazano skarżącą w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego. Nie można zaś podzielić stanowiska skarżącej, iż nie powinno się ujawniać strony skarżącej w wydanym akcie prawnym; taka praktyka stanowi bowiem naruszenie art. 107 k.p.a.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

11 W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości nie orzeka co do istoty a ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub inne rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w tym aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Sąd administracyjny nie ocenia przy tym rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego.

12 Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) W myśl art. 134 § 1 przedmiotowego aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

13 Analiza stanu faktycznego jak i obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu stanu prawnego prowadzi do wniosku, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

14 Badając zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, iż jest ono w pełni zasadne. Postanowienie organu I instancji naruszało bowiem dyspozycję art. 65 k.p.a. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.

15 Stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania kontrolowanego rozstrzygnięcia, jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia. Z uwagi na brzmienie przedmiotowego przepisu przekazywanie zatem sprawy w trybie art. 65 § 1 k.p.a. może nastąpić wyłącznie pomiędzy organami administracji publicznej, które w świetle art. 19 k.p.a. winny nadto przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej oraz miejscowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2005 r., IV SA/Wa 1553/05, baza LEX nr 189847).

16 Z kolei jakie podmioty w rozumieniu k.p.a. są takimi organami wymienia wprost art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Poza ministrami, centralnymi organami administracji rządowej, wojewodami, innymi terenowymi organami administracji rządowej, jednostkami samorządu terytorialnego, za organy administracji publicznej ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego uznaje także organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwienia spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych.

17 Spółdzielnie mieszkaniowe działają w oparciu o ustawę z dnia 14 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003 r., nr 188, poz. 1848 ze zm.) oraz ustawę z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., nr 119, poz. 1116 ze zm.). Co oczywiste, żaden przepis przedmiotowych aktów normatywnych nie daje tym podmiotom uprawnień do orzekania w drodze decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach. Z tych też powodów brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w T. przy [...] można było przekazać sprawę według właściwości w oparciu o art. 65 k.p.a.

18 W tym stanie przekazanie do rozpatrzenia sprawy administracyjnej w trybie art. 65 § 1 k.p.a. podmiotowi, który nie jest organem administracji publicznej, naruszało powołany przepis w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 7 września 2000 r., II SA/Gd 1329/99, publ. OSP 2001/7-8/108). Tym samym kasacyjne rozstrzygnięcie organu odwoławczego było w pełni prawidłowe.

19 Właściwym do rozpatrzenia podania B. B. był zaś Inspektor Sanitarny. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej do tej właśnie inspekcji, w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości, zakładów pracy, instytucji, obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, dróg, ulic oraz osobowego i towarowego transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i morskiego.

20 Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze a skierowanych przeciwko wydanemu rozstrzygnięciu wskazać należy, iż nie mają one merytorycznego uzasadnienia. Zgodnie bowiem z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne (m.in. gdy służy na nie zażalenie) , pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej jego wydania decyzji. W niniejszej sprawie to skarżąca pismem datowanym na dzień 24 sierpnia 2006 r. zainicjowała postępowanie Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W związku z tym, organ zarówno I jak i II instancji, zgodnie z dyspozycją art. 124 § 1 k.p.a. w wydanych rozstrzygnięciach prawidłowo wskazywał skarżącą jako stronę postępowania.

21 Ocena zarzutów o charakterze stricte cywilnoprawnym w kontekście naruszenia dóbr osobistych B. B. nie leży zaś w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Sprawy cywilne, zgodnie z dyspozycją art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.) rozpoznają bowiem sądy powszechne oraz Sąd Najwyższy, o ile sprawy cywilne nie należą do właściwości sądów szczególnych.

22 Skoro zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa procesowego jak i materialnego skargę należało oddalić. Stąd też Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.