Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 października 2013 r., II SAB/Bk 46/13

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 października 2013 r., II SAB/Bk 46/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie udzielania informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Starosty S. na rzecz skarżącej E. Ł. kwotę 357(trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 E. Ł. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na bezczynność Starosty S. w przedmiocie braku załatwienia wniosku Skarżącej z dnia 6 kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obecności symboli religijnych, w szczególności krzyży w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu, reguł prawnych ich umieszczania, usuwania, poszanowania, relacji do symboli państwowych i innych znaków religijnych, a także ewentualnych prac legislacyjnych związanych z ww. kwestią. Wniosek niniejszy Skarżąca wysłała pocztą elektroniczną w dniu 6 kwietnia 2013 r. na adres: [...].

3 Wobec braku odpowiedzi Starosty E. Ł. złożyła skargę na bezczynność Starosty S. do tut. Sądu (data wpływu do organu 30.04.2013), w której wniosła o:

4 1/ zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 6 kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku,

5 2/ wymierzenie organowi grzywny w rozmiarze do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa GUS, jeśli organ nie przekaże Sądowi niniejszej skargi, odpowiedzi na tę skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od otrzymania niniejszej skargi.

6 W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że termin do załatwienia sprawy upłynął w dniu 20 kwietnia 2013 r., podczas gdy ani do tego dnia, ani do dnia sporządzenia skargi, Skarżącej nie została doręczona pisemna odpowiedź organu na jej wniosek z dnia 6 kwietnia 2013 r.

7 W odpowiedzi na skargę organ poinformował o załatwieniu wniosku Skarżącej pismem wysłanym w dniu 13 maja 2013 r. oraz wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania.

8 Wezwaniem z dnia 15 maja 2013 r. tut. Sąd wezwał E. Ł. do złożenia pisemnego oświadczenia, czy podtrzymuje ona skargę na bezczynność Starosty S., wobec wystosowania przez Starostę odpowiedzi na przedmiotowy wniosek.

9 E. Ł. w treści pisma z dnia 7 sierpnia 2013 r. oświadczyła, że podtrzymuje skargę w niniejszej sprawie i wnosi o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

11 Postępowanie przed sądem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej.

12 Przedmiotem rozpoznawanej w sprawie niniejszej skargi na bezczynność było nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie obecności symboli religijnych, w szczególności krzyży w pomieszczeniach zarządzanych przez władze powiatu sokólskiego, reguł prawnych ich umieszczania, usuwania, poszanowania, relacji do symboli państwowych i innych znaków religijnych, a także ewentualnych prac legislacyjnych związanych z ww. kwestią.

13 Zauważyć należy, że skarga na bezczynność jest szczególnym sposobem kwestionowania działalności organów administracji publicznej, bowiem jej celem jest skuteczne przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania. Sądowa kontrola bezczynności może wystąpić w trzech konfiguracjach i w zależności od wystąpienia jednej z nich sąd orzeka merytorycznie o skardze lub orzeka procesowo.

14 Sąd orzeka merytorycznie, gdy oddala skargę (nie stwierdzając bezczynności ani w momencie wniesienia skargi, ani w chwili orzekania) lub też, gdy zobowiązuje organ do wydania określonego aktu lub dokonania stosownej czynności (stwierdzając, że bezczynność ma miejsce zarówno w momencie wnoszenia skargi, jak i w momencie orzekania przez sąd). Rozpoznając skargę na bezczynność sąd orzeka natomiast procesowo umarzając postępowanie - wówczas, gdy pomiędzy datą jej wniesienia, a wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd organ dokonał żądanej czynności (np. udzielił informacji publicznej) lub wydał rozstrzygnięcie. Wówczas mamy do czynienia z wyeliminowaniem przedmiotu zaskarżenia (przedmiotu skargi na bezczynność), a zatem z bezprzedmiotowością postępowania sądowego – w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej.

15 Według art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz 270), dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe także z innych przyczyn niż cofnięcie skargi lub śmierć strony.

16 Przedstawione wyżej sposoby rozstrzygnięć w sprawie ze skargi na bezczynność są uwarunkowane specyfiką postępowania z tej skargi, w którym - odmiennie niż w postępowaniu ze skargi na działanie organu - sąd uwzględnia stan faktyczny z daty wyrokowania.

17 W sprawie niniejszej organu uchybił 14- dniowemu terminowi do udzielenia informacji publicznej przewidzianemu w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001, Nr 112, poz.1198). Z akt wynika, że odpowiedź wysłano Skarżącej 13 maja 2013 r., zatem z uchybieniem w/w terminu. Zwłoka organu w udzieleniu odpowiedzi nie była znaczna, jednak miała miejsce.

18 Z akt wynika, że skarga wpłynęła organu w dniu 30 kwietnia 2013 r.

19 Zatem w dacie wyrokowania przez sąd nie miało już miejsca niezałatwienie wniosku Skarżącej z dnia 6 kwietnia 2013 r. albowiem udzielono na niego odpowiedzi. W ten sposób została usunięta bezczynność organu a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji.

20 W tym miejscu wskazać trzeba, że zakres przedmiotowy kognicji sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność jest ograniczony. Sąd nie obejmuje kontrolą merytorycznej zawartości udzielonej informacji publicznej, a jedynie władny jest oceniać, czy pokrywają się zakresy przedmiotowe wniosku i odpowiedzi organu.

21 Dodać też należy, że chybiony jest wniosek organu o odrzucenie skargi jako wniesionej z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, że wniesienie skargi na bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej nie wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.

22 Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.

23 Zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd w pkt 2 wyroku orzekł, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odpowiedzi bowiem udzielono, mimo, że po terminie, to w stosunkowo krótkim okresie po jego upływie. Uchybienie organu w tym zakresie było nieznaczne.

24 O zwrocie kosztów sądowych na rzecz Skarżącej orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 201 § 1 i art. 210 § 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania sądowego z tego powodu, że organ - po wniesieniu skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (a więc z powodu bezprzedmiotowości postępowania sądowego) stanowi sytuację podobną do sytuacji autokontroli uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., która jest postawą do zwrotu kosztów sądowych właśnie na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a (uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08).