Pelnora PrawoOtwórz aplikację

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2026 r., IV KK 319/26

Sąd
Sąd Najwyższy
Sygnatura
IV KK 319/26
Data
Forma
Postanowienie
Źródło
Sąd Najwyższy: Web API (repozytorium2.sn.pl)
Informacja o źródle
Orzeczenia Sądu Najwyższego pochodzą od Sądu Najwyższego i zostały pobrane z serwera repozytorium2.sn.pl za pośrednictwem Web API Sądu Najwyższego. Pelnora przetworzyła te informacje: zmieniła ich format, wyodrębniła metadane, powiązała orzeczenia z przepisami, sklasyfikowała dokumenty i prezentuje fragmenty tekstu w wynikach wyszukiwania. Sąd Najwyższy nie zatwierdza ani nie rekomenduje Pelnory i nie ponosi odpowiedzialności za jej opracowania. Informacje mogły się zmienić po pobraniu; przed wykorzystaniem w działalności profesjonalnej sprawdź orzeczenie u źródła.

Sentencja

POSTANOWIENIE

1 Dnia 9 listopada 2026 r.

2 Sąd Najwyższy w składzie:

3 SSN Waldemar Płóciennik

4 w sprawie K. P. skazanego z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k.

5 po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 9 listopada 2026 r., wniosków obrońców skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, postanowił wniosków nie uwzględnić.

Uzasadnienie

6 Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 3 marca 2026 r. w sprawie VI Ka 830/25, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Pszczynie z dnia 17 lipca 2025 r., II K 874/23 i skazując K. P. za popełnienie czynu z art. 160 § 2 k.k. w zw. z art. 160 § 1 k.k. orzekł karę bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze roku oraz utrzymał w mocy orzeczony środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza oraz zajmowania wszystkich stanowisk związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych na okres 4 lat.

7 Kasację na korzyść skazanego wnieśli jego obrońcy.

8 Adwokaci D. F. i A. G. podnieśli szereg zarzutów: obrazy prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 193 k.p.k., art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., obrazy prawa materialnego – art. 20 k.k., art. 2 k.k., art. 160 § 1 k.k. oraz rażącej niewspółmierności orzeczonej kary roku pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w postępowaniu odwoławczym. Nadto, odwołując się do rangi podniesionych zarzutów kasacyjnych i wysokiego prawdopodobieństwa ich uwzględnienia, wnieśli o wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji.

9 Z kolei adwokat P. K. oprócz zarzutów rażącego naruszenia prawa procesowego w postaci art. 433 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k., czy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., podniósł także zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. W konkluzji wniósł, alternatywnie, biorąc pod uwagę podnoszone zarzuty, albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie m.in. rozstrzygnięcia o uchyleniu warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Obrońca wniósł również o wstrzymanie wykonania orzeczenia do czasu rozpoznania kasacji sygnalizując realne niebezpieczeństwo poniesienia przez skazanego niezasłużonej dolegliwości w sytuacji, gdy już pobieżna analiza zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia wskazuje na poważne ryzyko związane zarówno z prawidłowością przeprowadzonej kontroli instancyjnej, jak również z poprawnością wydanego przez Sąd ad quem orzeczenia.

10 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

11 Wstrzymanie wykonania orzeczenia jest dopuszczalne w razie łącznego spełnienia dwóch przesłanek: widocznej na pierwszy rzut oka zasadności zarzutów kasacyjnych wskazujących na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji oraz zaistnienia realnego ryzyka, że wykonywanie orzeczenia spowoduje dla skazanego poważne, w istocie nieodwracalne skutki.

12 Sąd Najwyższy nie podziela zapatrywań wyrażonych przez obrońców w obu kasacjach, iż wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uzasadnione są tym, że wykonywanie orzeczonej kary powodowałoby nieodwracalne i niepowetowane skutki, nie tylko mając na uwadze jej wymiar, czy fakt wykonywania przez skazanego zawodu lekarza, ale również z powodu istnienia realnego niebezpieczeństwa poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej w wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionych kasacji.

13 Dokonując na obecnym etapie oceny kasacji, Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do uznania podniesionych w nich zarzutów za na tyle oczywiste i jednoznaczne, by świadczyły na pierwszy rzut oka o zasadności nadzwyczajnych środków zaskarżenia i aby w konsekwencji prowadziłby do wniosku, że wykonanie orzeczonej wobec skazanego K. P. kary pozbawienia wolności rodziłoby nieodwracalne i zbyt poważne dla niego następstwa. I nie zmienia tego stanowiska fakt, że jednym z podniesionych zarzutów jest zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. Przeprowadzona na tym etapie analiza nie przesądza jednocześnie o ostatecznym kierunku rozstrzygnięcia sprawy, które musi być mimo poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych zarzutów kasacyjnych w toku rozprawy kasacyjnej.

14 Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Powołane przepisy