Wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 23 września 2025 r., II K 424/25

wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 23 września 2025 r., II K 424/25

Tekst

1 Sygn. akt II K 424/25

2 4095-0.Ds.497.2025

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 23 września 2025r.

4 Sąd Rejonowy w R a c i b o r z u Wydział II Karny w składzie:

5 Przewodniczący: Sędzia Łukasz Mrzyk

6 Protokolant: Sekretarz sądowy Elżbieta Zygla

7 w obecności Prokuratora: ---

8 po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025r. na rozprawie

9 sprawy:

10 D. Z. (Z.)

11 s. F. i Z.

12 ur. (...) w I.

13 oskarżonego o to, że:

14 w dniu 10 lutego 2023 roku w I. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził X. W. do niekorzystnego zawarcia umowy i udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie rozliczenia należności z faktur wystawionych podnajmującym lokal przedsiębiorcom, w tym do reprezentowania jej w sądzie, za pomocą wprowadzenia jej w błąd co do posiadanych uprawnień radcy prawnego na jej szkodę o łącznej wartości strat 3000 złotych na szkodę X. W.

15 tj. o czyn z art. 286 § 1 kk

16 1. uznaje oskarżonego D. Z. (Z.) za winnego tego, że w dniu 10 lutego 2023 roku w I. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pomocą wprowadzenia X. W. w błąd co do posiadanych uprawnień radcy prawnego, doprowadził ją nie później niż do 28 lipca 2023 roku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w nieustalonych kwotach, nie niższych niż łącznie 1230 złotych tytułem wynagrodzenia z tytułu zawarcia umowy i udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie rozliczenia należności z faktur wystawionych podnajmującym lokal przedsiębiorcom, w tym do reprezentowania jej w sądzie, czym wyczerpał znamiona występku z art. 286 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,

17 2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza ustalając okres próby na 3 lata,

18 3. na podstawie art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego karę 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 złotych,

19 4. na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. w okresie próby zobowiązuje oskarżonego do informowania Sądu o przebiegu okresu próby poprzez składanie pisemnych półrocznych sprawozdań,

20 5. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w części poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej kwoty 1230 złotych,

21 6. na podstawie art. 43b k.k. orzeka o podaniu wyroku do publicznej wiadomości poprzez jego publikację na stronie internetowej Sądu Rejonowego w Raciborzu przez okres 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku,

22 7. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego X. W. kwotę 1200 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu,

23 8. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w postaci wydatków w wysokości 40 złotych i obciąża go opłatą w kwocie 2180 złotych.

24 Sędzia:

Uzasadnienie

25 Formularz UK 1

26 Sygnatura akt

27 II K 424/25

28 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

29 1. USTALENIE FAKTÓW

30 1.1. Fakty uznane za udowodnione

31 Lp.

32 Oskarżony

33 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

34 D. Z.

35 W dniu 10 lutego 2023 roku w I. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej za pomocą wprowadzenia X. W. w błąd co do posiadanych uprawnień radcy prawnego, doprowadził ją nie później niż do 28 lipca 2023 roku do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w nieustalonych kwotach, nie niższych niż łącznie 1230 złotych tytułem wynagrodzenia z tytułu zawarcia umowy i udzielenia pełnomocnictwa do reprezentowania jej w sprawie rozliczenia należności z faktur wystawionych podnajmującym lokal przedsiębiorcom, w tym do reprezentowania jej w sądzie.

36 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

37 Dowód

38 Numer karty

39 Pokrzywdzona X. W. w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą korzystała z pomocy D. Z., niegdyś wykonującego zawód radcy prawnego. Został on jej polecony przez jej księgową. Pokrzywdzona zadzwoniła do niego z prośbą o poradę. Kilkukrotnie sporządzał dla niej pojedyncze pisma, nie łączyła ich żadna stała umowa. Za każde pismo rozliczali się odrębnie.

40 W związku z tym, że na początku 2023 roku pojawił się problem z rozliczeniami z osobą najmującą od niej lokal użytkowy, pokrzywdzona zgłosiła się do D. Z. z prośbą o obsługę prawną w tym zakresie. Ten zaproponował udzielenie mu pełnomocnictwa, którego udzieliła 10 lutego 2023 roku. Zgodnie z jego treścią pełnomocnictwo obejmowało prawo do reprezentowania jej w sprawie rozliczenia należności wynikającej z faktur, w szczególności żądania zapłaty należności z faktur i reprezentowania jej w ewentualnym postępowaniu sądowym przed Sądem Rejonowym w R. we wszystkich instancjach. Pełnomocnictwo obejmowało również upoważnienie do składania wszelkich oświadczeń, odwołań, wniosków i podejmowania wszystkich niezbędnych czynności proceduralnych i materialno-prawnych, które pełnomocnik uzna za konieczne i celowe na każdym etapie postępowania. W treści pełnomocnictwa nie pojawia się stwierdzenie, że D. Z. jest radcą prawnym. W główce pełnomocnictwa (sporządzone jest na druku kancelarii (...)) napisane jest (...) mgr D. Z..

41 Pojawienie się sporu pomiędzy X. W. a najemcą jej lokalu – O. K. spowodowało, że pokrzywdzona potrzebowała wsparcia prawnego, a z uwagi na konflikt między tymi osobami pewnym było w momencie udzielania pełnomocnictwa, że sprawa znajdzie swój finał w sądzie. Stąd też pokrzywdzona „zatrudniła” D. Z., aby ten reprezentował ją zarówno na etapie przedsądowym, jak i przed sądem (co wynika zresztą wprost z udzielonego pełnomocnictwa).

42 Udzielenie pełnomocnictwa miało miejsce w kancelarii (...). Pokrzywdzona była przekonana, że D. Z. jest adwokatem lub radcą prawnym (pokrzywdzona nie rozróżniała tych zawodów), tzn. fachowym pełnomocnikiem. W przekonaniu tym utwierdzał ją fakt, że w kancelarii wisiała toga, a do D. Z. zwracała się „mecenas” wobec czego ten nie protestował. D. Z. nie poinformował jej, że nie może wykonywać zawodu radcy prawnego.

43 Kiedy doszło do zawiśnięcia sprawy przed Sądem, oskarżony nadal zwodził pokrzywdzoną, że prowadzi jej sprawę, że jej obecność na rozprawach nie jest obecna, że sam to załatwi. Nie dość, że na rozprawach się nie pojawiał (bo nie mógł jej reprezentować), to jeszcze nie dopilnował terminów i nie złożył na czas wniosku o uzasadnienie czy środka odwoławczego. Dodatkowo, z umowy między stronami wynikało, że upoważnienie miało obejmować także złożenie pozwu pokrzywdzonej przeciwko O. K. w związku ze „wzajemnymi” roszczeniami pokrzywdzonej. Na marginesie pozostaje w niniejszej sprawie to, że swoimi działaniami oraz poradami prawnymi oskarżony doprowadził nie do załatwienia sporu między X. W. a O. K., ale do jego eskalacji, formułowania niezasadnych żądań, a finalnie do przegrania sprawy. Z uwagi jednak na fakt, że oskarżony nie był w ogóle uprawniony do jej reprezentowania przed Sądem, okoliczność ta ma jedynie poboczne znaczenie, głównie dla ustalenia okoliczności osobistych sprawcy.

44 Przez cały czas, aż do prawomocnego zakończenia sprawy pokrzywdzona działała w błędnym przekonaniu wywołanym przez oskarżonego, że ten jest profesjonalnym pełnomocnikiem i będzie mógł ją reprezentować w toczącym się postępowaniu. Przekonanie to wywołał oskarżony w ten sposób, że przyjmował ją w gabinecie, w którym wisiała toga, pozwalał na zwracanie się do siebie per „mecenasie”, a przede wszystkim odebrał od niej pełnomocnictwo, z którego wynikało, że jest uprawniony do jej reprezentacji w sądzie. Oczywistym jest przy tym, że to oskarżony był autorem treści tego pełnomocnictwa, gdyż pokrzywdzona nie miała wystarczającej wiedzy prawniczej, by je sformułować.

45 W związku z udzieleniem pełnomocnictwa pokrzywdzona zapłaciła mu kwotę 1230 złotych brutto, za co wystawiona została faktura. Dodatkowo płaciła nieustalone kwoty za każde pismo sporządzane przez D. Z..

46 D. Z. urodził się w (...), ma obywatelstwo polskie i niemieckie, wykształcenie wyższe, jest żonaty. Jest na emeryturze, z której uzyskuje około 4800 złotych. Odmówił podania danych odnośnie do swojego stanu majątkowego, jest zdrowy. Był wcześniej prawomocnie skazany za czyn z art. 212 § 1 k.k.

47 W dniu 9 lutego 2021 roku został skreślony z listy radców prawnych prowadzonej przez (...) w S..

48 Pełnomocnictwo

49 4

50 korespondencja

51 5-8

52 Zeznania X. W.

53 82-83, 37-38

54 Dokumentacja z akt sprawy VI GC (...) upr SR w R.

55 9-33

56 Akta sprawy VI GC (...) upr SR w R.

57 Informacja z (...)

58 41

59 Częściowo wyjaśnienia oskarżonego

60 46-47

61 Karta karna

62 45

63 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

64 Lp.

65 Oskarżony

66 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

67 xxx

68 xxx

69 xxx

70 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

71 Dowód

72 Numer karty

73 xxx

74 xxx

75 xxx

76 2. OCENA DOWODÓW

77 1.3. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

78 Lp. faktu z pkt 1.1

79 Dowód

80 Zwięźle o powodach uznania dowodu

81 Zeznania X. W.

82 Zeznania pokrzywdzonej nie budziły wątpliwości. Wprawdzie jej relacja z postępowania przygotowawczego wymagała pewnego doprecyzowania w toku rozprawy, jednak wszelkie istotne nieścisłości lub wątpliwości udało się finalnie Sądowi wyjaśnić. Jej twierdzenia znajdują pełne potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, przede wszystkim w udzielonym pełnomocnictwie, z którego jasno wynika jego zakres. Nadto, pokrzywdzona przedłożyła dalszą dokumentację dotyczącą prowadzonej sprawy gospodarczej, a na wniosek oskarżonego Sąd dodatkowo pozyskał akta sprawy VI GC (...) Sądu Rejonowego w R., w której oskarżony miał rzekomo reprezentować oskarżycielkę posiłkową. Materiały zgromadzone w aktach tej sprawy wprost potwierdzają to, co mówiła pokrzywdzona. Jednocześnie jej relacja jest spójna i zrozumiała. Sąd był w stanie na jej podstawie ustalić zarówno zakres wiedzy pokrzywdzonej odnośnie do przedmiotu pełnomocnictwa, a szerzej – jej wiedzy o prawie, co rzutowało na możliwość wprowadzenia jej w błąd przez oskarżonego. Okoliczności te są zdaniem Sądu niewątpliwe.

83 Dokumenty ze sprawy VI GC (...) SR w R.

84 Na wniosek oskarżonego Sąd dopuścił dowód za akt sprawy gospodarczej, która dotyczyła sporu pokrzywdzonej z najemcą jej lokalu. W sprawę tą zaangażował się oskarżony Z. – jednak jedynie na etapie przedsądowym, gdyż później nie mógł tego skutecznie robić. Dokumenty z akt wskazują jasno na to, że oskarżony swoim zachowaniem wprowadził, i to niejednokrotnie, pokrzywdzoną w błąd co do zakresu przysługujących mu uprawnień.

85 Pozostałe dokumenty z akt sprawy

86 Pozostała dokumentacja nie budziła wątpliwości Sądu ani stron. Jej źródło było zawsze Sądowi znane, a ich treść tworzyła spójny obraz rzeczywistości, która stanowiła podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

87 1.4. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

88 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

89 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

90 Dowód

91 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

92 Wyjaśnienia oskarżonego

93 D. Z. nie przyznał się w toku postępowania przygotowawczego do popełnienia zarzucanego mu czynu i w zasadzie odmówił składania wyjaśnień odnośnie do przedmiotu sprawy. Równocześnie zaczął atakować zadającą mu pytania pełnomocnik pokrzywdzonej sugerując nieznajomość przepisów. Przyznał jednak, że nie było żadnej umowy, która pozwalałaby mu na reprezentację X. W. przeciwko O. K.. Przyznał też, że nie brał udziału w żadnej rozprawie.

94 Jego wyjaśnienia nie mają istotnego znaczenia w sprawie dlatego, że nie odnosił się do okoliczności istotnych. Podjęta przez niego próba obrony zostanie opisana niżej, przy omówieniu znamion przypisanego mu czynu zabronionego. Treść jego wyjaśnień jest wprost sprzeczna z treścią udzielonego pełnomocnictwa, które – jak ustalono – było jego pomysłem i zostało przez niego sformułowane.

95 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

96 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

97 Oskarżony

98 1.5. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

99 1

100 D. Z.

101 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

102 Zaproponowana przez oskarżyciela kwalifikacja prawna nie budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 286 § 1 k.k. kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

103 Oskarżony doprowadzając do udzielenia mu pełnomocnictwa działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w ten sposób, że wprowadził pokrzywdzoną w błąd co do tego, że jest radcą prawnym i że może reprezentować ją przed sądem w sporze z O. K. i w związku z tą umową doprowadził ją następnie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez zapłatę mu kwoty co najmniej 1230 złotych tytułem wynagrodzenia za tą reprezentację. Reprezentacja ta w rzeczywistości nie miała miejsca, gdyż D. Z. nie był fachowym pełnomocnikiem uprawnionym do reprezentowania klientów przed Sądem.

104 Chociaż samo popełnienie przestępstwa jest oczywiste, to jednak kilka kwestii wymaga, zdaniem Sądu, szerszego omówienia.

105 W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd zmienił nieco opis czynu przypisanego oskarżonemu. Przedmiotem zarzutu było wprowadzenie pokrzywdzonej w błąd co do możliwości reprezentowania jej, zakresu tej reprezentacji, w związku z udzielonym 10 lutego 2023 roku pełnomocnictwem. Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że o ile z datą tą doszło do wprowadzenia jej w błąd, o tyle samo niekorzystne rozporządzenie mieniem (skutek) miało miejsce, co oczywiste, w późniejszym okresie. Prokurator przyjął w zarzucie, że szkoda wyniosła 3000 złotych. Materiał dowodowy w sprawie nie dał podstaw do takiego ustalenia, gdyż pokrzywdzona nie była w stanie wskazać ani ile konkretnie zapłaciła oskarżonemu ani też za co konkretnie mu płaciła. W toku procesu ustalono jedynie, że z pewnością uiściła kwotę 1230 złotych, na którą opiewała wystawiona przez oskarżonego faktura, która niewątpliwie dotyczy udzielonego pełnomocnictwa. Kwotę tą przyznał zarówno oskarżony, jak i pokrzywdzona. Z tego względu należało nieco inaczej czasowo określić znamię w postaci skutku (niekorzystnego rozporządzenia mieniem), a także wskazać, że szkoda wyniosła co najmniej 1230 złotych. Było to wynagrodzenie związane z wykonywaniem czynności, które opisane były w pełnomocnictwie. Jak zeznała pokrzywdzona, pozostałe kwoty wpłacała w związku z poszczególnymi pismami sporządzanymi przez oskarżonego. W tym kontekście rozważana być może jedynie odrębna odpowiedzialność za poszczególne czynności – przy założeniu, że działanie oskarżonego było takie samo.

106 Po drugie, oskarżony w sposób dosyć obcesowy próbował bronić się, że w istocie działał jako pełnomocnik z uwagi na umowę/stosunek stałego zlecenia. Być może wynika to z braku wiedzy oskarżonego, jednak wypada przypomnieć, że jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 28.05.2014 r., I CZ 27/14, LEX nr 1521227, umowa zlecenia może stanowić podstawę udzielenia pełnomocnictwa procesowego wtedy, gdy obejmuje dokonanie określonej czynności prawnej, tj. w przypadku zawarcia umowy zlecenia (art. 734 § 1 k.c.), jak również wtedy, gdy obejmuje dokonanie określonej czynności faktycznej lub usługi na rzecz mocodawcy, tj. w przypadku zawarcia umowy, o której stanowi art. 750 k.c., do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Okolicznością doniosłą przy ustanawianiu pełnomocnika nie jest to, czy zlecenie obejmowało zastępowanie zleceniodawcy przed sądem, lecz to, że potrzeba żądania rozstrzygnięcia przez sąd wiąże się okolicznościami faktycznymi objętymi udzielonym uprzednio zleceniem lub wynika z nich (por. Piaskowska Olga Maria (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Art. 1–505(39). Tom I, Opublikowano: LEX/el. 2025.) Co jednak oczywiste, w sprawie nie miało miejsca żadne stałe zlecenie. Świadczy o tym chociażby fakt, że odpowiedź na pozew (k. 50-51 akt VI GC (...)), jak i późniejsze pisma procesowe podpisywała sama pokrzywdzona X. W., co świadczy o świadomości oskarżonego, że nie może się ujawnić w postępowaniu cywilnym jako pełnomocnik procesowy. Na żadnym etapie postępowania oskarżony nie zgłosił swojego udziału, nie był powiadamiany o terminach rozpraw, nie przesyłano mu odpisów pism, orzeczeń itd. Po prostu – nie brał udziału w postępowaniu, bo nie miał do tego uprawnień. Tym bardziej zatem próby podjęcia obrony poprzez wskazywanie na stosunek stałego zlecenia łączącego go rzekomo z pokrzywdzoną i to jeszcze w formie atakowania pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej (vide k. 47) świadczy nie tylko brakach wiedzy oskarżonego, które uniemożliwiały mu faktycznie wykonywanie swoich obowiązków jako pełnomocnika, ale dają wgląd w jego motywację, brak refleksji nad podjętym działaniem, brak skruchy.

107 Po trzecie, w toku rozprawy Sąd starał się ustalić, w szczególności badając wypowiedzi oskarżonego, treść formułowanych przez niego pism, czy nie powinny zrodzić się u pokrzywdzonej poważne wątpliwości, czy rzeczywiście ma do czynienia z prawnikiem, a w szczególności z fachowym pełnomocnikiem. Z szaty graficznej pism, także tych podpisywanych przez pokrzywdzoną, wynika jasno, że ich autorem jest D. Z.. Pisma te już na pierwszy rzut oka wyglądają nieprofesjonalnie – są niewyjustowane, zdania napisane są nieraz bez poszanowania podstawowych zasad języka polskiego, nie mówiąc już o treści korespondencji wymienianej z pełnomocnikiem strony przeciwnej adw. U. U. (por. k. 21 akt), która – mówiąc eufemistycznie – jest po prostu niegrzeczna i nie przystoi fachowemu pełnomocnikowi. Sąd dopytywał pokrzywdzoną na te okoliczności. Wskazywała ona jednak przekonująco, że nie miała wcześniej poważniejszych doświadczeń z prawem (poza swoim rozwodem) czy z Sądem. Oskarżony nie tłumaczył jej tego co robi, jakie ma plany, prosił jedynie, by mu zaufać (co wynika także z przedłożonej do akt korespondencji oskarżonego z pokrzywdozną). W ten sposób oskarżony skutecznie zwodził pokrzywdzoną. X. W. nie posiadała żadnej wiedzy prawniczej, pełnomocnictwo rozumiała po prostu jako upoważnienie do działania w jej imieniu przed Sądem. Działając w zaufaniu do oskarżonego nieraz nie czytała sporządzanych przez niego pism, choć widziała słowa obraźliwe w jego pismach i prosiła o ich usunięcie. Oskarżony nadto podtrzymywał mylne przekonanie pokrzywdzonej, że rzeczywiście ją reprezentuje, mówił co działo się na rozprawach, na których nie był, nakłaniał ją by sama na nie nie jechała – zapewne dlatego, aby dalej utrzymywać ją w błędzie. W ocenie Sądu składa się to na dosyć oczywisty sposób działania oskarżonego, który utrzymywał swoją klientkę w przekonaniu, że nadal jest radcą prawnym, chociaż równocześnie nigdy wprost tego nie powiedział, nie napisał. W tym miejscu wypada jednak wskazać, że w orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że możliwość uniknięcia błędu przez pokrzywdzonego nie ma znaczenia dla wyczerpania znamion przestępstwa oszustwa. Jeśli wprowadzenie w błąd przez sprawcę okazało się skuteczne, nawet jeśli pokrzywdzony mógł się zorientować w oszukańczych zabiegach sprawcy, to mamy do czynienia z wyczerpaniem znamienia wprowadzenia w błąd.

108 1.6. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

109 xxx

110 xxx

111 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

112 xxx

113 1.7. ☐Warunkowe umorzenie postępowania

114 xxx

115 xxx

116 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

117 xxx

118 1.8. ☐Umorzenie postępowania

119 xxx

120 xxx

121 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

122 xxx

123 1.9. ☐Uniewinnienie

124 xxx

125 xxx

126 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

127 xxx

128 4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

129 Oskarżony

130 Punkt rozstrzygnięcia

131 z wyroku

132 Punkt z wyroku odnoszący się

133 do przypisanego czynu

134 Przytoczyć okoliczności

135 1

136 1

137 Sąd wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności. Wzięto pod uwagę:

138 - bardzo wysoki stopień winy – oskarżony jest dorosły, ma duże doświadczenie życiowe, jest prawnikiem, byłym radcą prawnym. Wymagać należało od niego szczególnej uwagi w podejmowanym postępowaniu. Oskarżony z pewnością mógł postąpić w zgodzie z prawem. Nie kierowały nim żadne nadzwyczajne względy, nie działał pod przymusem. Nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności o charakterze wewnętrznym czy zewnętrznym, które determinowałyby swobodę podjęcia przez niego decyzji woli czy też jej późniejszą realizację;

139 - wysoki stopień społecznej szkodliwości – oskarżony został skreślony z listy radców prawnych uprawnionych do wykonywania zawodu. Oznacza to, że pojawiły się okoliczności, które sprzeciwiały się dalszemu sprawowaniu przez niego tego typu funkcji. Mimo to jednak oskarżony nadal prowadził taką działalność. Formalnie tylko jako „prawnik”, ale – jak ustalono w sprawie – próbując nadal przedstawiać się jako radca prawny. Tego typu postępowanie rodzi poważne konsekwencje nie tylko dla jego klientów, ale także jest wysoce niepożądane dla prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Korporacje radcowska i adwokacka stawiają swoim członkom daleko idące wymogi, zarówno w sferze etycznej jak i w zakresie pewnego poziomu wiedzy, który potrzebny jest do rzetelnego wykonywania zawodu. Skoro oskarżonego skreślono z listy radców prawnych, to nie dawał on już rękojmi należytego wykonywania tego zawodu. Zawodu uznawanego za zawód zaufania publicznego. Popełnienie przez oskarżonego omawianego w sprawie przestępstwa potwierdza tylko fakt, że tego typu osoby nie powinny reprezentować klientów jako adwokaci czy radcowie prawni. Oskarżony działał z premedytacją, wedle pewnego planu. Świadczy o tym unikanie wskazywania wprost, że jest radcą prawnym. Równocześnie wciąż stwarzał pozory, że takim fachowym pełnomocnikiem jest. Dla osoby niezaznajomionej z prawem okazało się to zgubne. Trudno powiedzieć czy oskarżycielka samodzielnie doprowadziłaby do satysfakcjonującego ją zakończenia sporu z O. K.. Pewne jest jednak, że z pomocą oskarżonego na pewno to by się nie udało. Oskarżony wprowadził ją więc w błąd i to jeszcze pobierając za to nienależne mu wynagrodzenie;

140 - okoliczności o charakterze osobistym – oskarżony – jak wynika z karty karnej - był wcześniej karany za przestępstwo zniesławienia. Analiza jego pism procesowych wskazuje na brak jakiejkolwiek refleksji, pokory, brak krytycyzmu. Oskarżony przyjął strategię obrażania zarówno Sądu jak i oskarżycielki posiłkowej (por. pismo k. 68-69), którą wypada pozostawić bez dalszego już komentarza,

141 - względy prewencji ogólnej i szczególnej – rozstrzygnięcie Sądu ma dawać czytelny sygnał, że podobne działania będą zwalczane z całą stanowczością, gdyż szkody, jakie mogą zostać wyrządzone będą poważne i często nieodwracalne. Sam oskarżony Z. powinien w końcu podjąć refleksję nad swoim zachowaniem i zakończyć prowadzenie działalności w taki sposób.

142 2

143 1

144 Biorąc pod uwagę wiek oskarżonego celem Sądu nie było na razie pozbawienie go wolności, ale uzmysłowienie mu, że podejmowane przez niego działania są naganne i wysoce szkodliwe. Orzeczoną karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszono ustalając okres próby na 3 lata. W tym czasie oskarżony będzie musiał jednak zmienić swoje postępowanie. W przeciwnym razie kara może zostać zarządzona do wykonania. Na chwilę obecną Sąd dostrzega szansę w odstraszającej funkcji kary, bez konieczności jej faktycznego wykonywania.

145 3

146 1

147 Jednocześnie, biorąc pod uwagę, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i to ten aspekt wydaje się być kluczowy w sprawie, należało ukarać go grzywną 200 stawek dziennych po 50 złotych. Oskarżony ma stałe dochody, zatem z pewnością będzie w stanie ponieść grzywnę bez uszczerbku dla swojego utrzymania. Kara nie może pozostawać sankcją pozorną, powinna być odczuwalna dla oskarżonego.

148 4

149 1

150 W punkcie 4 Sąd widząc, że wobec zacietrzewienia oskarżonego koniecznym może być stałe przypominanie mu obowiązku przestrzegania prawa, zobowiązał go do przesyłania Sądowi pisemnych półrocznych sprawozdań o przebiegu okresu próby.

151 5

152 1

153 W punkcie 5 orzeczono obowiązek naprawienia szkody wynikającej z przestępstwa, przy czym wysokość odszkodowania ustalono na kwotę 1230 złotych. Kwota ta została ustalona przez Sąd jako pewna, choć z akt sprawy wynika, że koszt poniesiony przez oskarżycielkę w związku z udzielonym pełnomocnictwem był zdecydowanie wyższy. Jako jednak, że proces karny służy przede wszystkim wyjaśnieniu kwestii odpowiedzialności karnej, Sąd zaniechał dalszego postępowania dowodowego na te okoliczności, skoro wyjaśniono już wszystko co istotne w zakresie znamion czynu zabronionego.

154 6

155 1

156 Z uwagi na charakter czynu przypisanego oskarżonemu oczywistym dla Sądu pozostawało, że wobec D. Z. należało orzec o podaniu wyroku do publicznej wiadomości. Oskarżony w ubiegłych latach prowadził działalność jako radca prawny. Przykład pokrzywdzonej wskazuje na to, że nadal pozostaje osobą rozpoznawalną dla lokalnej społeczności. A. nadal polecają sobie jego usługi nie będąc świadomymi tego, że nie może on już wykonywać tego typu funkcji. Z tego względu należało kwestię tą upublicznić, aby uchronić kolejnych potencjalnych klientów oskarżonego od nieprzyjemnych rozczarowań. Sąd uznał, że skoro D. Z. praktykował głównie w obszarze właściwości Sądu Rejonowego w Raciborzu, to właściwym będzie publikacja wyroku na stronie internetowej tutejszego Sądu, aby ewentualni podsądni czy zainteresowani odwiedzając tę stronę mogli się dowiedzieć o tym, czego dotyczyła niniejsza sprawa. Z drugiej strony publikacja wyroku ma także walor edukacyjny i prewencyjny. Być może odwiedzie inne osoby od podobnych zachowań w przyszłości.

157 5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

158 Oskarżony

159 Punkt rozstrzygnięcia

160 z wyroku

161 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

162 Przytoczyć okoliczności

163 xxx

164 xxx

165 xxx

166 xxx

167 6. INNE ZAGADNIENIA

168 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

169 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

170 xxx

171 7. KOSZTY PROCESU

172 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

173 Przytoczyć okoliczności

174 W punkcie 7 orzeczono o kosztach procesu zasądzając od oskarżonego na rzecz X. W. kwotę 1200 złotych, co stanowi koszt ustanowienia pełnomocnika na etapie postępowania przygotowawczego i przed Sądem na jednym terminie rozprawy. W punkcie 8 orzeczono o kosztach sądowych, na które składały się wydatki w kwocie 40 złotych i opłata w kwocie 2180 złotych (art. 2 ust. 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych).

175 6. PODPIS

ZARZĄDZENIE

176 1. o/wyroku z uzasadnieniem proszę doręczyć oskarżonemu z pouczeniem,

177 2. kal. 14 dni lub z wpływem