Zarządzenie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 26 września 2022 r., IX P 600/19

zarządzenie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie z dnia 26 września 2022 r., IX P 600/19

Uzasadnienie

1 Powód S. S. (1) w pozwie skierowanym przeciwko Izbie (...) w S. wniósł o:

2 1. zasądzenie na jego rzecz od pozwanej kwoty 33.564 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 31.436 od dnia 2 października 2019 r. do dnia zapłaty i od kwoty 3.192 zł od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty.

3 2. ukształtowanie łączącego strony stosunku pracy poprzez ustalenie, że miesięczne wynagrodzenie zasadnicze powoda będzie wyższe o kwotę 1.064 zł, a zajmowane przez niego stanowisko to starszy ekspert.

4 Nadto wniósł o zasądzenie kosztów procesu.

5 W uzasadnieniu wskazał, że ma wyksztalcenie wyższe. Ukończył Akademię Rolniczą w S.. Odbył również studia podyplomowe na kierunku(...) na Uniwersytecie (...). od lutego 2013 r. pełni służbę w komórce dochodzeniowo-śledczej. Jest obecnie starszym rachmistrzem. Pismem z dnia 16 maja 2017 r. otrzymał propozycję objęcia stanowiska młodszego eksperta w Służbie (...). W związku z tą propozycją od 1 czerwca 2017 r. pełnił służbę na stanowisku młodszego eksperta w (...) (...) w S.. Swoje obowiązki wykonywał wzorowo. Były one zbieżne z zakresami obowiązków funkcjonariuszy na stanowiskach eksperta, a nawet starszego eksperta. W porównaniu do karta obowiązków i uprawnień powoda jako młodszego eksperta oraz ekspertów i starszych ekspertów, zakresu uprawnień i obowiązków powoda był znacznie szerszy i obejmował uprawnienie do podpisywania aktów oskarżenia, środków zaskarżeń od orzeczeń sądowych. Powodowi, jako jednemu z najbardziej doświadczonych funkcjonariuszy komórki dochodzeniowo-śledczej zlecano do prowadzenia sprawy najtrudniejsze. Polecano mu również szkolenie ekspertów co do tego, jak mają zachować się podczas rozpraw sądowych i innych czynności procesowych i śledczych. W praktyce powód realizował taki sam zakres zadań, jak eksperci i starsi eksperci.

6 Wedle powoda, w związku z art. 18 ³c § 1 k.p., powinien on być wynagradzany na równi z innymi funkcjonariuszami wykonującymi tę samą pracę, a uzyskującymi wyższe uposażenie, w szczególności z funkcjonariuszami w stopniu starszego eksperta. W roku 2017 poniósł z tego tytułu szkodę w wysokości 9.092 zł obejmującą wynagrodzenie i dodatkowego wynagrodzenia rocznego. W roku 2018 uzyskał uposażenie niższe o 13.832 zł. W roku 2019 było ono niższe o 11.704 zł.

7 W piśmie z 17 marca 2020 r. wskazał, że pozew kieruje przeciwko Skarbowi Państwa-Dyrektorowi (...)w S., stąd to temu podmiotowi doręczono odpis pozwu.

8 W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Argumentując swoje stanowisko wskazał, że na mocy ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (PwKAS) i ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej (KAS) 1 marca 2017 r. nastąpiło połączenie organów celnych, skarbowych oraz kontroli skarbowej w jedną strukturę - Krajową Administrację Skarbową. Proces ten miał wpływ również na kształt komórek dochodzeniowo-śledczych w nowo powstałym urzędzie(...). Przejęły one m.in. zadania wykonywane wcześniej przez służby, jak i pracowników oraz funkcjonariuszy je wykonujące. Zgodnie z art. 165 ust. 7 KAS, dyrektor izby administracji skarbowej składał odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom w terminie do dnia 31 maja 2017 r. propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględniała posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. Powód legitymował się stopniem starszego rachmistrza. W dniu 22 czerwca 2018 r. powód oraz sześciu innych funkcjonariuszy, będących w takiej samej sytuacji jak on wystąpił z pismem do Naczelnika (...)Skarbowego, gdzie wskazano, że są oni nierówno traktowani i domagają się awansu oraz podwyżki wynagrodzenia. W dniu 16 października 2018 r. Naczelnik złożył pismo w tym przedmiocie do Dyrektora (...) w S. wnioskując o awans dla powoda na stanowisko eksperta (...)Skarbowej. Pismem z 25 września 2019 r. Dyrektor (...)w S. wskazał, iż przedstawił powodowi propozycję służby w (...) na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed konsolidacją, tj. na stanowisko młodszego eksperta (...)Skarbowej, którą powód przyjął. Podniósł, iż prowadzi politykę kadrowo-płacową w ramach środków finansowych przydzielonych na ten cel w planie finansowym jednostki przez Ministerstwo Finansów, pod rygorem odpowiedzialności za dyscyplinę finansów publicznych. Wniosek powoda oczekiwał na rozpatrzenie wraz z innymi złożonymi wnioskami awansowymi. Oczekiwanie to nie było związane z naruszeniem zasady równego traktowania powoda względem innych osób. W dniu 1 grudnia 2019 r. powód otrzymał awans na stanowisko eksperta i przyznano mu mnożnik 2,321.

9 W ocenie pozwanego powód nie wskazał skutecznej podstawy prawnej swojego roszczenia. Oparł ja na przepisach kodeksu pracy pomijając, iż realizuje zadania zawodowe jako funkcjonariusz, a zatem przepisy kodeksu pracy nie mają do niego ograniczone zastosowanie. W szczególności nie obejmują regulacji zawartej w art. 18 3 k.p. Powołując się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego pozwana podniosła, że stosunki służbowe funkcjonariuszy mają charakter administracyjnoprawny. Ich specyfika nie oznacza jednak całkowitej odrębności od zasad ogólnych, a jedynie takie odstępstwo i w takim zakresie, w jakim ustawodawca uznał to za konieczne ze względu na szczególne potrzeby danego stosunku służbowego.

10 Powód jest funkcjonariuszem (...)Skarbowej i podlega pragmatyce służbowej uregulowanej w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej. Powyższe oznacza, że nie jest on pracownikiem w rozumieniu art. 2 k.p., dlatego też jego sytuacja prawna w zakresie ewentualnego naruszenia przez kierownika jednostki zasady równego traktowania nie podlega regułom k.p., gdyż podstawą jego aktywności zawodowej nie jest umowa o pracę, powołanie, mianowanie lub spółdzielcza umowa o pracę. To bowiem w zależności od podstawy wykonywania działalności zawodowej osoba wykonująca tę działalność będzie chroniona w prawem przypisanym zakresie. Jeżeli o ochronę wystąpi członek korpusu służby cywilnej, zastosowanie znajdą przepisy Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz kodeksu pracy. Jeżeli natomiast będzie to funkcjonariusz będą to przepisy tej Dyrektywy i ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania. Norma o równym traktowaniu określa obszary i sposoby przeciwdziałania naruszeniom zasady równego traktowania ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną oraz organy właściwe w tym zakresie. W art. 3 ustawy o równym traktowaniu zdefiniowano podstawowe pojęcia wchodzące w zakres znaczeniowy nierównego traktowania oraz skutków takich zachowań. I tak, przez dyskryminację bezpośrednią rozumie się sytuację, w której osoba fizyczna względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną jest traktowana mniej korzystnie niż jest, była lub byłaby traktowana inna osoba w porównywalnej sytuacji. Natomiast nierówne traktowanie to traktowanie osób fizycznych w sposób będący jednym lub kilkoma z następujących zachowań: dyskryminacją bezpośrednią, dyskryminacją pośrednią, molestowaniem, molestowaniem seksualnym, a także mniej korzystnym traktowaniem osoby fizycznej wynikającym z odrzucenia molestowania, molestowania seksualnego lub podporządkowania się molestowaniu oraz zachęcenie do takiego zachowania i nakazywanie tych zachowań.

11 Ustawa o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania nie statuuje ochrony osób, gdy zachowanie uznane za nierówne traktowanie nie jest podyktowane „szczególnymi okolicznościami”, co stanowi odmienne podejście do tego zagadnienia w stosunku do uregulowań zawartych w k.p. - związanych z zasadą równości pracowników. W konsekwencji nie jest ona podstawą do żądania naprawienia szkody za naruszenie zasady równego traktowania w kształcie przedstawionym przez powoda.

12 Pozwany wskazał, ze powód mógłby skorzystać z normy zawartej w art. 13 ust. 1 ustawy o równym traktowaniu, zgodnie z którą każdy, wobec kogo zasada równego traktowania została naruszona, ma prawo do odszkodowania. Na tej podstawie o odszkodowanie mogą się jednak ubiegać jedynie te osoby, wobec których naruszono zasadę równego traktowania ze względu na określone w ustawie przesłanki i w określonych ustawą obszarach.

13 Zdaniem pozwanego funkcjonariusz jest zatem objęty ochroną przed nierównym traktowaniem wówczas, gdy jest ono podyktowane względami enumeratywnie wymienionymi. Brak jest w polskim porządku prawnym przepisów zapewniających funkcjonariuszowi ochronę w sytuacjach innych niż „dyskryminacja kwalifikowana”. Ochrona w tym zakresie mogłaby również wynikać z pragmatyki służbowej jednakże w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej brakuje zarówno wyraźnego odniesienia do zakazu dyskryminacji, jak i do kwestii równego traktowania. Natomiast ustawodawca w przepisach tej ustawy odwołuje się do regulacji zawartych w Kodeksie pracy jedynie w ograniczonym zakresie. Przy czym przepisy zawarte w tej pragmatyce nie są przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 5 k.p., ponieważ nie regulują one stosunków pracy określonej kategorii pracowników, lecz stosunki służbowe jednej ze służb mundurowych. W sprawach nieunormowanych przepisami szczególnej stosuje się zatem posiłkowo przepisy prawa pracy, ale wyłącznie z mocy wyraźnych odesłań zawartych w tej ustawie.

14 W ocenie pozwanego całkowicie bezpodstawnym jest zarzut, nierównego traktowania powoda na płaszczyźnie awansów i wynagrodzenia. Pozwany zaprzecza jakoby w stosunku do powoda naruszono zasadę równego traktowania. Ustalone powodowi wynagrodzenie w latach 2017- 2019 odpowiadało jego stanowisku, zakresowi obowiązków charakterystycznych dla komórki organizacyjnej, w której pełnił służbę, ścieżce awansu i poziomowi wykonywanych obowiązków. Świadczona przez niego praca, wymiar jej czasu, zakres wykonywanych obowiązków i uprawnień, odpowiedzialność, staż pracy, doświadczenie i kwalifikacje zawodowe, a także jakość i ilość była dobrze oceniana, dlatego też po ponad dwuletnim okresie jej wykonywania w nowej jednostce doprowadziła do awansu powoda. Jednocześnie powód nie wykonywał takich samych obowiązków jak starszy ekspert, bowiem przydzielano mu jednorodne sprawy, tj. prowadzenie dochodzeń w sprawach przestępstw określonych w ustawie o rachunkowości i tych wynikających z naruszenia zasad uregulowanych w ustawie o grach hazardowych.

15 Postanowieniem z dnia 13 października 2020 r. Sąd wezwał do udziału w sprawie Skarb Państwa-Izbę (...)w S., która w złożonej odpowiedzi na pozew powtórzyła wnioski i twierdzenia zgłoszone w odpowiedzi na pozew pozwanego Skarbu Państwa-Dyrektora(...)w S..

16 W piśmie z dnia 28 września 2021 r. powód cofnął pozew w zakresie ustalenia (ukształtowania), że łączy go z pozwaną stosunek pracy, na podstawie którego miesięczne wynagrodzenie zasadnicze powoda będzie wyższe o kwotę 1.064 zł, a zajmowane przez niego stanowisko to starszy ekspert. Rozszerzył żądanie zapłaty domagając się zasądzenia 50.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od poniższych kwot i dat do dnia zapłaty:

17 - 31.436 zł od dnia 2 października 2019 r.

18 - 3.192 zł od dnia wniesienia powództwa

19 - 15.372 zł od dnia złożenia pisma wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia złożenia tego pisma (k. 228-230).

20 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

21 Powód od roku 1997 był funkcjonariuszem celnym. Od 2013 r. pełnił służbę w komórkach dochodzeniowo-śledczych organów celnych. Przed przekształceniami administracji celno-skarbowej dokonanymi w 2017 r. powód zajmował stanowisko służbowe młodszego eksperta.

22 W związku z tymi przekształceniami wprowadzono regulację ustawową obligującą dyrektorów izb administracji skarbowej do podjęcia decyzji w przedmiocie dalszego zatrudnienia/służby pracowników i funkcjonariuszy tych urzędów, przy tym funkcjonariusze, którym przedstawiono propozycję dalszej służby mieli zagwarantowane, iż przysługiwać będzie im stopień służbowy równorzędny dotychczasowemu.

23 W dniu 16 maja 2017 r. Dyrektor(...) w S. przedstawił powodowi propozycję dalszej służby. Zgodnie z nią powód nadal miał być młodszym ekspertem. Od 1 czerwca 2017 r. służbę miał pełnić w (...) Urzędzie C. (...) w S., w (...) Dochodzeniowo-Śledczym przypisanym organizacyjnie do D. Dochodzeniowo-Śledczego. Powód zaakceptował złożoną mu propozycję.

24 Dowód:

25 - pismo z 16.05.17 r. k. 12-12v

26 - wniosek k. 20-20v

27 - zeznania A. W. k. 181-186

28 - zeznania M. P. k. 237-238v

29 - zeznania S. F. k. 238v-239

30 - zeznania D. W. k. 239-240

31 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

32 Do obowiązków służbowych powoda należało m.in:

33 - rozpoznawanie, wykrywanie i zwalczanie przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowych, zapobieganie tym przestępstwom i wykroczeniom oraz ściganie ich sprawców w zakresie określonym w kodeksie karnym skarbowym,

34 - prowadzenie postępowań przygotowawczych w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe

35 - prowadzenie postępowań przygotowawczych w zakresie określonym w art. 258, art. 270, art. 271, art. 273 oraz w art. 286 § 1 kodeksu karnego,

36 - wnoszenie do sądów aktów oskarżenia w sprawach o przestępstwa skarbowe, wykroczenia skarbowe oraz wniosków o ukaranie w sprawach o wykroczenia,

37 - występowanie przed sądami w charakterze oskarżyciela publicznego w sprawach o przestępstwa skarbowe, wykroczenia skarbowe i wykroczenia,

38 - występowanie przed sądem w postępowaniu wykonawczym w sprawach o przestępstwa skarbowe i skarbowe,

39 - wnoszenie do sądów środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych przez sądy w sprawach o przestępstwa skarbowe, wykroczenia skarbowe i wykroczenia,

40 - wnoszenie do sądów wniosków o udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego,

41 - współpraca z organami ścigania, prokuraturą i sądami,

42 - wykonywanie czynności z zakresu postępowania wykonawczego w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe oraz w sprawach o przestępstwa i wykroczenia,

43 - nakładanie grzywien w drodze mandatu karnego za wykroczenia i wykroczenia skarbowe,

44 - realizowanie wniosków o udzielenie pomocy prawnej przy dokonywaniu czynności procesowych zleconych,

45 - realizowanie zadań wynikających z przepisów prawa i poleceń przełożonych, a także wytycznych odpowiednio: Ministerstwa Finansów, Dyrektora I. (...) w S. oraz bezpośredniego przełożonego,

46 - prowadzenie ewidencji i rejestrów korespondencji w zakresie wymaganym instrukcją kancelaryjną,

47 - rzetelne i terminowe sporządzanie sprawozdawczości w zakresie zleconym wynikającym z odpowiednich przepisów lub wytycznych,

48 - bieżące zapoznawanie się z przepisami prawnymi, orzecznictwem, komentarzami niezbędnymi do prawidłowego wykonywania zadań,

49 - terminowe i rzetelne wykonywanie powierzonych zadań,

50 - bieżące informowanie przełożonych o stanie załatwianych oraz o ważnych zdarzeniach zaistniałych w toku wykonywania czynności służbowych.

51 Takie same zakresy czynności mieli pozostali funkcjonariusze (...) Dochodzeniowo-Śledczego na stanowiskach służbowych eksperta i starszego eksperta (...)Skarbowej. Przysługiwały im też takie same uprawnienia.

52 Dowód:

53 - karty zakresu obowiązków i uprawnień k. 18-19, 30-40, 42-61

54 - zeznania świadka M. P. k. 165-168v, 237-238v

55 - zeznania E. J. k. 171-175v, 241v-242

56 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

57 - zeznania S. F. k. 238v-239

58 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

59 Do służby w (...) Dochodzeniowo-Śledczym skierowano funkcjonariuszy na różnych stanowiskach służbowych, od młodszego specjalisty do starszego eksperta. Nie wszyscy oni zajmowali się wcześniej prowadzeniem postępowań przygotowawczych i występowaniem przed sądami w charakterze oskarżyciela publicznego. Niektórzy z nich wcześniej prowadzili wyłącznie postepowania administracyjne.

60 Funkcjonariuszy referatu podzielono na dwie grupy, z których jedna zajmowała się prowadzeniem postępowań o przestępstwa i wykroczenia skarbowe w zakresie hazardu, a druga, pozostałymi przestępstwami i wykroczeniami. Powód został przydzielony do pierwszej z nich. Nie zachodziła różnica w złożoności spraw prowadzonych przez obydwie grupy.

61 Dowód:

62 - zeznania świadka M. P. k. 165-168v, 237-238v

63 - zeznania E. J. k. 171-175v

64 - zeznania D. W. k. 239-240

65 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

66 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

67 Sprawy przydzielane do prowadzenia funkcjonariuszom (...) Dochodzeniowo-Śledczego charakteryzowały się różnym stopniem złożoności i czasochłonności. O ile na wstępnym etapie postępowania można było przewidzieć, że dana sprawa będzie skomplikowana, kierownik referatu przydzielał ją do prowadzenia funkcjonariuszom z największym doświadczeniem. Nie funkcjonowała praktyka przydzielania spraw zawiłych funkcjonariuszom na stanowiskach ekspertów i starszych ekspertów. Często kierownik referatu na etapie przydzielania ich do prowadzenia nie był w stanie przewidzieć, jakim stopniem zawiłości będą się one charakteryzować w przyszłości. Sprawy prostsze przydzielał początkującym funkcjonariuszom. Jednak w sytuacji zwiększenia ich złożoności w toku postepowania nie przekazywał ich do prowadzenia funkcjonariuszom bardziej doświadczonym. Do tego zdarzały się przypadki łączenia spraw prowadzonych przez poszczególnych funkcjonariuszy. Zasadą było, iż połączone sprawy prowadził funkcjonariusz zajmujący się postępowaniem wszczętym najwcześniej.

68 Dowód:

69 - zeznania E. J. k. 171-175v, 241v-242

70 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

71 - zeznania M. P. k. 237-238v

72 - zeznania D. W. k. 239-240

73 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

74 Do służby w (...) Dochodzeniowo-Śledczym razem z powodem trafiła m.in. J. P., która miała stanowisko służbowe starszego eksperta i wcześniej nie prowadziła postępowań karnych i karnych-skarbowych, lecz administracyjne z zakresu podatku akcyzowego. Musiała ona przyswoić sobie wiedzę z zakresu postępowań o przestępstwa i wykroczenia w sprawach hazardowych. W tym celu zapewniono jej możliwość zajmowania pomieszczenia wspólnie z bardziej doświadczonym funkcjonariuszem referatu.

75 Dowód:

76 - zeznania świadka M. P. k. 165-168v, 237-238v

77 - zeznania E. J. k. 171-175v

78 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

79 Powód zajmował się prowadzeniem spraw o różnym stopniu złożoności, w tym spraw skomplikowanych. Nie odbiegały one od złożoności praw prowadzonych przez ekspertów i starszych ekspertów pełniących służbę w (...) Dochodzeniowo-Śledczym. Nigdy nie przekazano innemu funkcjonariuszowi sprawy uprzednio prowadzonej przez powoda z uwagi na to, że nie radził sobie z jej prowadzeniem. Zdarzało się, iż powód wyręczał innych funkcjonariuszy, w tym ekspertów i starszych ekspertów referatu w udziale w rozprawach sądowych w charakterze oskarżyciela publicznego. Dotyczyło to głównie tych funkcjonariuszy, którzy nie mieli doświadczenia w tym zakresie, choć generalną zasadą przyjętą w referacie było, iż rolę oskarżyciela w postepowaniu sądowym pełnił funkcjonariusz, który prowadził postępowanie przygotowawcze.

80 Dowód:

81 - zeznania świadka M. P. k. 165-168v, 237-238v

82 - zeznania E. J. k. 171-175v

83 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

84 - zeznania D. W. k. 239-240

85 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

86 Wynagrodzenie funkcjonariuszy (...)Skarbowej jest różnicowane ze m.in. względu na posiadane stanowisko służbowe. Im wyższe jest to stanowisko, tym wyższe jest wynagrodzenie zasadnicze i jego pochodne obliczane na podstawie jego wysokości.

87 Dowód:

88 - karty zakresu obowiązków i uprawnień k. 18-19, 30-40, 42-61

89 - zeznania świadka M. P. k. 165-168v, 237-238v

90 - zeznania E. J. k. 171-175v

91 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

92 - zeznania S. F. k. 238v-239

93 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

94 Już w grudniu 2017 r. Naczelnik (...)Skarbowego w S. wystąpił z wnioskiem o mianowanie powoda na stopień służbowy starszego rachmistrza. W uzasadnieniu wskazał, że powód powierzone obowiązki służbowe wykonuje sumiennie, planowo, skrupulatnie oraz w sposób zaangażowany. Przydzielone zadania realizuje samodzielnie i terminowo, wyróżniając się wyjątkową umiejętnością organizacji pracy własnej. W czasie pełnienia służby dał się poznać jako osoba ustawicznie poszerzająca swoje umiejętności i kompetencje. Pozyskaną wiedzą oraz doświadczeniem chętnie dzieli się ze współpracownikami stanowiąc wsparcie merytoryczne dla innych funkcjonariuszy. Napotkane trudności wynikające z sytuacji nietypowych interpretuje i realizuje w sposób wzorowy. Śledztwa priorytetowe - terminowe oraz o wysokim stopniu złożoności pod nadzorem prokuratur przydzielone po innych funkcjonariuszach, gdzie występuje nieprzeciętne zróżnicowanie i wielkość materiału dowodowego, realizuje w sposób wysoce profesjonalny i terminowy. Z uwagi na swoją postawę i wzorowe zaangażowanie w wykonywane czynności ma pozytywny wpływ na pracę innych funkcjonariuszy a przez to na działanie komórki dochodzeniowo-śledczej. Od początku swojej pracy w referacie występuje w charakterze oskarżyciela publicznego przez sądami, w sposób profesjonalny reprezentując Naczelnika (...)Skarbowego w S., w tym w postępowaniach kontradyktoryjnych.

95 W roku 2018 Naczelnik (...)Skarbowego w S. wystąpił o awans powoda na stanowisko służbowe eksperta.

96 Sam powód wystąpił o awans na stanowisko już starszego eksperta (...)Skarbowej we wrześniu 2019 r. Powołał się przy tym na nierówne traktowanie. Jednak Dyrektor I. (...) w S. tego wniosku nie uwzględnił. Wskazał, że na rozpoznanie czeka wniosek o awans powoda na stanowisko eksperta. Racjonalne postępowanie w zakresie przyznawania awansów dla funkcjonariuszy , w ramach obowiązującego prawa i posiadanych środków finansowych , nie może być uznawane za nierówne traktowanie pracowników.

97 Dowód:

98 - wniosek k. 20-20v

99 - pismo z 26.11.18 r. k. 64

100 - pismo z 16.09.19 r. k. 65-66

101 - pismo z 25.09.19 r. k. 67-68

102 - zeznania świadka M. P. k. 165168v

103 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

104 W piśmie z dnia 7 czerwca 2018 r. funkcjonariusze Referatu Dochodzeniowo-Śledczego, w tym powód, zwrócili się do naczelnika urzędu z wnioskiem o podwyższenie stanowisk służbowych przez dopasowanie nadanych im stanowisk do pełnionych obecnie obowiązków oraz powierzonych uprawnień. Wskazali, że stanowiska służbowe zostały im zaproponowane przez Dyrektora I. (...) w S. w maju 2017 r. Przyjmując propozycję służby nie znali zakresów obowiązków i uprawnień, jakie zostaną im powierzone. Po ich otrzymaniu w czerwcu i lipcu 2017 r. stwierdziliśmy, że nie różnią się one od obowiązków i uprawnień ekspertów i starszych ekspertów. Mając na uwadze przekazywane nam w tamtym czasie informacje o planowanym nowym wartościowaniu stanowisk służbowych w KAS, oczekiwali na przewartościowanie nadanych stanowisk i dopasowanie do powierzonych obowiązków i uprawnień. Ostatecznie jednak dowiedzieli się, iż w Ministerstwie Finansów nie działa żaden zespół ds. wartościowania stanowisk funkcjonariuszy (...)Skarbowej, dlatego podjęli decyzję o formalnym wystąpieniu z wnioskiem o podwyższenie stanowisk służbowych. Swój wniosek poparli tym, iż pełnią służbę w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym, w którym znakomitą większość stanowią stanowiska eksperta. Wykonują zadania o tej samej złożoności i trudności co starsi eksperci, a niejednokrotnie wymagające większej wiedzy i doświadczenia zawodowego np. występowanie w charakterze oskarżyciela publicznego przed sądami, prowadzenie śledztw pod nadzorem Prokuratury. Powierzone im uprawnienia w ramach reprezentowania urzędu swoją samodzielnością w znacznym stopniu odbiegają od uprawnień funkcjonariuszy i pracowników pełniących służbę/pracujących w komórkach podległych naczelnikowi oraz od uprawnień funkcjonariuszy pełniących służbę w innych referatach Dochodzeniowo-Śledczych U. C.-Skarbowych. To wiąże się z pełną samodzielnością pracy własnej oraz ponoszeniem odpowiedzialności zarówno materialnej jak i zawodowej, pośrednio również przez przełożonych. Pełniąc swoją służbę w wkładają w pracę tyle samo energii, zaangażowania oraz zdrowia, co ich koledzy i koleżanki eksperci i starsi eksperci. Wynagrodzenie, które otrzymują obecnie wpływa nie tylko na ich teraźniejsze możliwości nabywcze, ale przede wszystkim na wysokość przyszłych świadczeń emerytalnych, z których będą utrzymywać się wiele lat po zakończeniu służby, i od których będzie zależał poziom ich życia.

105 Motywem sporządzenia tego pisma była frustracja jego autorów wynikająca z realizacji za niższą pensję takich samych zadań, które wykonywali funkcjonariusze na wyższych stanowiskach służbowych

106 Dowód:

107 - pismo z 07.06.18 r. k. 62-62v

108 - zeznania A. W. k. 181-186, 241-241v

109 - przesłuchanie S. S. (1) k. 242-243

110 Powód uzyskał awans na stanowisko eksperta z dniem 1 grudnia 2019 r. W dniu 18 marca 2021 r. stosunek służby powoda ustał w związku z nabyciem przez niego uprawnień emerytalnych.

111 Bezsporne

112 W okresie od 1 czerwca 2017 r. do 28 lutego 2021 r. występowała różnica w wysokości wynagrodzenia powoda i J. P., czy kolejnym starszym ekspertem W. S.. To skutkowało różnicą w wysokości nagród rocznych, co przedstawiają poniższe tabele.

113 Wynagrodzenie (wartości w zł)

114 m-c

115 W. S.

116 J.P.

117 S. S.

118 różnica

119 VI 2017

120 6499,31

121 6090,20

122 4602,14

123 1488,06

124 VII 2017

125 6171,41

126 6086,87

127 4569,20

128 1517,67

129 VIII 2017

130 6369,30

131 6086,87

132 4569,20

133 1517,67

134 IX 2017

135 6059,55

136 4569,20

137 1490,35

138 X 2017

139 5951,99

140 5415,22

141 536,77

142 XI 2017

143 5970,20

144 5415,22

145 554,98

146 XII 2017

147 5970,20

148 5439,19

149 531,01

150 I 2018

151 5411,56

152 3468,06

153 1943,50

154 II 2018

155 5411,56

156 3468,06

157 1943,50

158 III 2018

159 5411,56

160 3468,06

161 1943,50

162 IV 2018

163 5423,94

164 4.136,94

165 1287

166 V 2018

167 2760,22

168 5423,94

169 4.136,94

170 1287

171 VI 2018

172 3560,30

173 5423,94

174 4.136,94

175 1287

176 VII 2018

177 4190,47

178 5383,03

179 4.226,02

180 1157,01

181 VIII 2018

182 4190,47

183 5413,02

184 4.226,02

185 1187

186 IX 2018

187 4190,47

188 5413,02

189 4.226,02

190 1187

191 X 2018

192 4813,82

193 7050,56

194 5826,88

195 1223,68

196 XI 2018

197 4813,82

198 7080,55

199 5826,88

200 1253,67

201 XII 2018

202 4786,82

203 7058,06

204 5826,88

205 1231,18

206 I 2019

207 3952,01

208 6965,28

209 4638,15

210 2327,13

211 II 2019

212 4216,08

213 5892,93

214 4638,15

215 1254,78

216 III 2019

217 4020,64

218 5823,15

219 4638,15

220 1185

221 IV 2019

222 4564,28

223 6019,15

224 4634,30

225 1384,85

226 V 2019

227 4613,25

228 5920,38

229 4634,30

230 1286,08

231 VI 2019

232 4926,58

233 5936,64

234 4634,30

235 1302,34

236 VII 2019

237 5293,25

238 6005,14

239 4795,77

240 1209,37

241 VIII 2019

242 5293,25

243 6066,39

244 4795,77

245 1270,62

246 IX 2019

247 5117,77

248 6067,09

249 4795,77

250 1271,32

251 X 2019

252 5286,01

253 6535,47

254 5108,98

255 1426,49

256 XI 2019

257 5286,01

258 6535,47

259 5108,98

260 1426,49

261 XII 2019

262 5075,44

263 6535,47

264 5301,18

265 1234,29

266 I 2020

267 4940,68

268 6517,60

269 5350,94

270 1166,66

271 II 2020

272 4777,05

273 6517,60

274 5431,70

275 1085,90

276 III 2020

277 5078,22

278 6437,01

279 5382,73

280 1054,28

281 IV 2020

282 5372,43

283 6582,33

284 5365,98

285 1216,35

286 V 2020

287 5512,81

288 6367,42

289 5365,98

290 1001,44

291 VI 2020

292 5512,80

293 6704,76

294 5390,74

295 1314,02

296 VII 2020

297 5508,11

298 6527,05

299 5363,40

300 1163,65

301 VIII 2020

302 5508,11

303 6585,68

304 5402,91

305 1182,77

306 IX 2020

307 5376,43

308 6527,05

309 5363,40

310 1163,65

311 X 2020

312 4901,65

313 6351,14

314 5202,20

315 1148,94

316 XI 2020

317 4511,07

318 6346,13

319 5221,80

320 1124,33

321 XII 2020

322 5003,41

323 6368,80

324 5202,20

325 1166,60

326 I 2021

327 4964,08

328 6487.80

329 5202,20

330 1285,60

331 II 2021

332 4964,08

333 6487,80

334 5155,27

335 1332,53

336 47 995,65

337 Nagroda roczna (wartość w zł)

338 Rok

339 W. S.

340 J. P.

341 S. S.

342 różnica

343 2017

344 4863,52

345 5963,70

346 4472,62

347 1491,08

348 2018

349 3449,04

350 5286,47

351 4010,90

352 1275,57

353 2019

354 4191,62

355 5773,75

356 4517,21

357 1256,54

358 2020

359 5017,45

360 6455,90

361 5295,56

362 1160,34

363 5183,53

364 Dowód:

365 - listy płac k. 254-316

366 Sąd zważył, co następuje:

367 Ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony, zeznania świadków oraz przesłuchanie powoda.

368 Z uwagi na to, iż powód skutecznie cofnął pozew w zakresie żądania ustalenia, przedmiotem oceny Sądu było wyłącznie żądanie zapłaty. Jego podstawy prawnej powód upatrywał w art. 18 ³d k.p. Nie podał przy tym uzasadnienia zastosowania tej normy do niego jako funkcjonariusza celno-skarbowego. Stanowisko powoda negował pozwany wskazując, iż przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do pracowników, a nie funkcjonariuszy. Nadto, z uwagi na brak kryteriów dyskryminacji, nie jest tu możliwe zastosowanie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (t.j. Dz.U. 2020.2156).

369 Sąd zgodził się z powodem, ale wyłącznie w kwestii braku przesłanek do zastosowania w sprawie w/w ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. W istocie ustawodawca zawarł w niej zamknięty katalog kryteriów dyskryminacji. Powód tymczasem o żadnym z tych kryteriów nie wspomniał. Generalnie kwestię tą przemilczał nie powołując się na jakiekolwiek kryterium dyskryminacji.

370 Dopuszczalność stosowania regulacji zawartej w art. 18 ³a-18³d k.p. nie wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz.U. 2022.813). Sama ustawa też nie zawiera postanowień chroniących funkcjonariuszy celno-skarbowych przed nierównym traktowaniem w pełnieniu służby. Należy w tej sytuacji odwołać się do aktu wyższej rangi jakim jest Konstytucja RP. W art. 32 stanowi ona, iż wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

371 Ustęp 2 art. 32 Konstytucji RP determinuje konieczność prokonstytucyjnej interpretacji obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. I OSK 208/21). Może się to sprowadzać do stosowania norm dotyczących danej kwestii a ujętych w innych aktach prawnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. III SA/Gl 1692/21).

372 W odniesieniu do funkcjonariuszy celno-skarbowych winno mieć zastosowanie właśnie unormowanie zawarte w kodeksie pracy. Stosunek służby, podobnie, jak stosunek pracy, jest jedną z form szeroko pojętego zatrudnienia. Ustawodawca w ustawie o Krajowej Administracji Skarbowej przewidział uprawnienia i obowiązki tożsame z obowiązkami i uprawnieniami pracowniczymi. Co więcej, zawarł w niej też odesłania wprost do kodeksu pracy.

373 Stosownie do treści art. 18 ³c k.p. pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości (§ 1). Wynagrodzenie to obejmuje wszystkie składniki wynagrodzenia, bez względu na ich nazwę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikom w formie pieniężnej lub w innej formie niż pieniężna (§ 2 ). Pracami o jednakowej wartości są prace, których wykonywanie wymaga od pracowników porównywalnych kwalifikacji zawodowych, potwierdzonych dokumentami przewidzianymi w odrębnych przepisach lub praktyką i doświadczeniem zawodowym, a także porównywalnej odpowiedzialności i wysiłku (§ 3).

374 Pracownik, wobec którego pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 18 ³d k.p.).

375 Na tle tego uregulowania Sąd Najwyższy stwierdził, iż możliwe jest odmienne potraktowanie pracowników w zakresie zatrudnienia, w tym wynagradzania. Musi jednak wynikać z uzasadnionej potrzeby, dla której dopuszcza się taką dyferencjację. Taką potrzebą jest niewątpliwie realizacja konkretnej polityki zatrudnienia (por. wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt I PK 232/10). W tym samym tonie wypowiedział się ten Sąd w wyroku z 29 marca 2011 r., w sprawie o sygn. akt I PK 231/10. Wskazał, że nie każde odmienne ukształtowanie uprawnień pracowniczych zawsze stanowi naruszenie równego traktowania i dyskryminację. Dyferencjacja sytuacji prawnej pracownika może być bowiem usprawiedliwiona uzasadnioną cechą relewantną. Może to być wypełnianie dodatkowych obowiązków, zwiększone obciążenie, inne warunki pracy. Dyskryminacją jest nierówne traktowanie, spowodowane zakazanym kryterium, pracowników znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej. Tożsame poglądy wynikają z wyroków Sądu Najwyższego z dnia 23 października 1996 r., sygn. akt I PRN 94/96, z dnia 10 września 1997 r., sygn. akt I PKN 246/97, z dnia 14 lutego 2006 r., III PK 109/05, wyrok z 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II PK 180/06.

376 Alternatywnej podstawy roszczenia powoda można upatrywać w art. 24 § 2 k.c. (por. wyrok SN z dnia 28 maja 2013 r., sygn. I PK 262/12). Katalog dóbr osobistych określonych w art. 23 k.c. ma charakter otwarty. Z drugiej strony sięganie odwoływanie się do nich powinno następować z odpowiednią ostrożnością i powściągliwością. Nie można bowiem w sposób sztuczny poszerzać katalogu tych dóbr (por. wyrok SN z dnia 15 września 2020 r., sygn. V CSK 71/20, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I ACa 763/19). Zastrzeżenie to jednak nie dotyczy prawa do niedyskryminacji, skoro jest ono wymienione w art. 32 ust. 2 Konstytucji RP. To w istocie zwiększa rangę tego dobra (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2020 r., sygn. I ACa 216/20).

377 W końcu też Sąd Najwyższy dopuścił możliwość dochodzenia roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu w oparciu o przepis art. 471 k.c. (por. wyrok SN z dnia17 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. II PK 37/17). W sprawie tej powódka w ramach wykonywanych obowiązków pracowniczych otrzymywała od pracodawcy wynagrodzenie niższe od wynagrodzenia otrzymywanego przez innych pracowników pozwanej, zajmujących identyczne co ona stanowiska służbowe, spowodowane faktem, że pracodawca w sposób nienależyty wykonywał łączącą go z powódką umowę o pracę. Sąd Najwyższy przyjął, iż w przypadku naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu, w zakresie wysokości wynagrodzenia w przeszłości, pracownik może dochodzić odszkodowania z tytułu nienależytego wykonania umowy w wysokości różnicy między wynagrodzeniem, jakie powinien otrzymywać bez naruszenia zasady równego traktowania, a wynagrodzeniem rzeczywiście otrzymywanym.

378 W ustawie z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej nie ma odpowiednika art. 11² k.p. nakazującego wprost równe traktowanie funkcjonariuszy celno-skarbowych. Nie mniej jednak można go wyprowadzić z art. 254 pkt 11 tej ustawy. Wprawdzie przepis ten traktuje o dyskryminacji, ale jest ona kwalifikowaną postacią nierównego traktowania (por. wyrok SN z dnia 27 maja 2021 r., sygn. II PKKP32/21). Różni się od niego występowaniem elementu kryterium (płeć, wiek, rasa, itp.).

379 Przydzielanie spraw o zbliżonej złożoności, wymagających podobnego nakładu pracy, funkcjonariuszom bez uwzględnienia posiadanego przez nich stanowiska służbowego skutkuje tym, iż dochodzi do ich nierównego traktowania. Wykonując zadania o tej samej wartości są odmiennie wynagradzani. Sam funkcjonariusz, który w ten sposób doprowadził do naruszenia zasady równego traktowania ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Natomiast za skutki tego działania w sferze praw innych funkcjonariuszy ponosi już Skarb Państwa reprezentowany przez jednostkę organizacyjną, w której pełnią oni służbę.

380 Zadaniem powoda wynikającym z art. 232 zd. pierwsze k.p.c. było wykazanie, iż pozwany naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu/prawo do niedyskryminacji, a nadto, iż z tej przyczyny powód poniósł szkodę. Realizując ten obowiązek powód powołał się na to, iż pełniąc służbę w (...)Dochodzeniowo-Śledczym wykonywał prace o tej samej wartości (złożoności) co funkcjonariusze na stanowiskach ekspertów i starszych ekspertów. Mimo tego uzyskiwał niższe uposażenie oraz nagrodę roczną.

381 Jak ustalił Sąd, funkcjonariusze pełniący służbę w w/w referacie posiadali tożsamy zakres obowiązków bez względu na posiadany stopień służbowy. Sam stopień służbowy nie odzwierciedlał ich doświadczenia w prowadzeniu postępowań o przestępstwa i wykroczenia, w tych skarbowe i pełnieniu roli oskarżyciela publicznego.

382 Niektórzy z nich wcześniej prowadzili wyłącznie postepowania administracyjne. W praktyce zostali oni podzieleni na dwie grupy, z których jedna zajmowała się prowadzeniem postępowań o przestępstwa i wykroczenia skarbowe w zakresie hazardu, a druga, pozostałymi przestępstwami i wykroczeniami. Powód został przydzielony do pierwszej z nich. Istotnym jest, jednak to, że nie zachodziła różnica w złożoności spraw prowadzonych przez obydwie grupy. O ile na wstępnym etapie można było spodziewać się, iż dana sprawa będzie bardziej skomplikowana i czasochłonna, kierownik referatu starał się ją przydzielać funkcjonariuszom z większym doświadczeniem, a nie z wyższym stanowiskiem służbowym. Jednakże nie zawsze był w stanie przewidzieć, jakim stopniem zawiłości będą się one charakteryzować w przyszłości. Do tego zdarzały się przypadki łączenia spraw prowadzonych przez poszczególnych funkcjonariuszy. Zasadą było, iż połączone sprawy prowadził funkcjonariusz zajmujący się postępowaniem wszczętym najwcześniej.

383 Ustalenia te wynikają z zeznań M. P. przydział spraw następował z uwzględnieniem wiedzy, doświadczenia i stażu pracy funkcjonariusza (k. 166v pytanie 7). Początkującym funkcjonariuszom nie przydzielano spraw skomplikowanych. Powód takie sprawy prowadził. Młodszym ekspertom niekoniecznie przydzielano sprawy łatwiejsze (k. 237-238). Potwierdziła to również E. J. dodając, że nie było sytuacji odebrano jakąś sprawę z uwagi na stopień jej skomplikowania (k. 173 pytanie 7 oraz k. 242), oraz A. W., która zeznała, że funkcjonariusze wykonywali te same obowiązki bez względu na stanowisko (k. 183 pytanie 7-8 oraz k. 241-241v). Podobnie S. F. zeznała, że wszyscy funkcjonariusze mieli takie same zadania bez względu na stanowisko (k. 238v). Świadek D. W. nie miała stanowczej wiedzy co do zakresu obowiązków na stanowiskach eksperckich. W końcu sam powód potwierdził relację świadków zeznając, że zajmował się wszystkimi sprawami, a przy ich przydzielaniu liczyło się doświadczenie funkcjonariusza.

384 W tym stanie rzeczy należało zgodzić się z powodem co do tego, że wykonując zadania o tej samej wartości do starsi eksperci, w tym J. P., był od nich gorzej wynagradzany. Wprawdzie nie wynikało to z arbitralnej decyzji przełożonych, ale z przepisów ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, która różnicuje wysokość wynagrodzeń funkcjonariuszy w zależności od posiadanego stanowiska służbowego. Jednakże osoby decydujące o składzie (...) powinny przy ustalaniu tego składu mieć na względzie to, że skierowani do niego funkcjonariusze będą wykonywać zbliżoną pracę. To powinno skutkować skierowaniem do tej komórki funkcjonariuszy o tym samym stopniu służbowym, albo zrównanie ich stopni poprzez awans lub obniżenie. Wówczas wyeliminowaliby ryzyko dopuszczenia do nierówności w wynagradzaniu funkcjonariuszy referatu. Zaniechanie w tym zakresie naruszało obowiązek równego traktowania, a przez to aktualizowało odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanego wobec powoda. Dlatego roszczenie powoda o zapłatę odszkodowania należało uznać za uzasadnione co do zasady.

385 Powód określił wysokość swojej szkody poprzez samo zestawienie mnożników wynagrodzeń na stanowisku młodszego eksperta i eksperta. Jednak w ocenie Sądu nie odzwierciedlało to szkody rzeczywistej.

386 Skoro powód powoływał się na fakt, iż w jego zespole pracowali starci eksperci J. P. i W. S., to miarodajnym było zestawienie ich wynagrodzeń z wynagrodzeniem otrzymywanym przez powoda. Zestawienie to przedstawiono w postaci tabelarycznej we wcześniejszej części uzasadnienia. Wyliczeń dokonano na podstawie kart płac przedstawionych przez pozwanego. Do porównania ostatecznie przyjęta wyłącznie wynagrodzenia J. P.. W. S. nie pełnił służby w całym okresie objętym pozwem. Jednocześnie uwzględnienie skutku wynikającego z naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu polega na podwyższeniu świadczeń należnych pracownikom traktowanym gorzej, a nie na ich obniżeniu pracownikom lepiej traktowanym. To J. P. uzyskiwała wyższe świadczenia od W. S..

387 W wynagrodzeniu powoda uwzględniono wyrównania wynagrodzenia za miesiące, których dotyczyły oraz nagrody kwartalne w ten sposób, iż ich wysokość podzielono przez ilość miesięcy, za które przysługiwały i wynik dodano do wynagrodzeń za te miesiące. W wyliczeniach nie uwzględniono dodatku stażowego. Jak bowiem przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 marca 2016 r., w sprawie o sygn. II PK 17/15: „dłuższy ogólny staż pracy wpływa co do zasady na uprawnienie i wysokość dodatku stażowego, jeżeli znajduje to oparcie w obowiązujących regulacjach płacowych i wtedy staż pracy nie narusza zasady równego traktowania w zatrudnieniu”(por. też wyrok SN z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II PK 22/17). Sąd z poglądem tym się zgadza. W efekcie różnice w wysokości dodatku stażowego nie powinna być ujmowane w ramach szkody tak w wynagrodzeniu, jak i nagrodzie rocznej.

388 Powód ostatecznie domagał się zasądzenia odszkodowania w wysokości 50.000 zł. Jednakże szkodę w zakresie wysokość utraconego wynagrodzenia i nagrody rocznej wyliczył na 54.391 zł. Na samą nagrodę miało przypadać 4.006 zł.

389 Zestawienie sum żądanych przez powoda za poszczególne miesiące i kwot należnych przedstawia poniższa tabela:

390 m-c

391 różnica między wynagrodzeniem powoda i J. P.

392 kwota żądana przez powoda

393 kwota należna powodowi

394 VI 2017

395 1488,06

396 1199

397 1199

398 VII 2017

399 1517,67

400 1199

401 1199

402 VIII 2017

403 1517,67

404 1199

405 1199

406 IX 2017

407 1490,35

408 1199

409 1199

410 X 2017

411 536,77

412 1199

413 536,77

414 XI 2017

415 554,98

416 1199

417 554,98

418 XII 2017

419 531,01

420 1199

421 531,01

422 I 2018

423 1943,50

424 1064

425 1064

426 II 2018

427 1943,50

428 1064

429 1064

430 III 2018

431 1943,50

432 1064

433 1064

434 IV 2018

435 1287

436 1064

437 1064

438 V 2018

439 1287

440 1064

441 1064

442 VI 2018

443 1287

444 1064

445 1064

446 VII 2018

447 1157,01

448 1064

449 1064

450 VIII 2018

451 1187

452 1064

453 1064

454 IX 2018

455 1187

456 1064

457 1064

458 X 2018

459 1223,68

460 1064

461 1064

462 XI 2018

463 1253,67

464 1064

465 1064

466 XII 2018

467 1231,18

468 1064

469 1064

470 I 2019

471 2327,13

472 1084

473 1084

474 II 2019

475 1254,78

476 1084

477 1084

478 III 2019

479 1185

480 1084

481 1084

482 IV 2019

483 1384,85

484 1084

485 1084

486 V 2019

487 1286,08

488 1084

489 1084

490 VI 2019

491 1302,34

492 1084

493 1084

494 VII 2019

495 1209,37

496 1084

497 1084

498 VIII 2019

499 1270,62

500 1084

501 1084

502 IX 2019

503 1271,32

504 1084

505 1084

506 X 2019

507 1426,49

508 1084

509 1084

510 XI 2019

511 1426,49

512 1084

513 1084

514 XII 2019

515 1234,29

516 1084

517 1084

518 I 2020

519 1166,66

520 1154

521 1154

522 II 2020

523 1085,90

524 1154

525 1085,90

526 III 2020

527 1054,28

528 1154

529 1054,28

530 IV 2020

531 1216,35

532 1154

533 1154

534 V 2020

535 1001,44

536 1154

537 1001,44

538 VI 2020

539 1314,02

540 1154

541 1154

542 VII 2020

543 1163,65

544 1154

545 1154

546 VIII 2020

547 1182,77

548 1154

549 1154

550 IX 2020

551 1163,65

552 1154

553 1154

554 X 2020

555 1148,94

556 1154

557 1148,94

558 XI 2020

559 1124,33

560 1154

561 1124,33

562 XII 2020

563 1166,60

564 1154

565 1154

566 I 2021

567 1285,60

568 1154

569 1154

570 II 2021

571 1332,53

572 1154

573 1154

574 Z powyższego wynika, iż powód za niektóre miesiące żądał więcej, aniżeli wynosiła różnica w wynagrodzeniu jego i J. P.. W innych miesiącach żądanie zaniżył. W pierwszym przypadku Sąd uwzględniał żądanie w wysokości istniejącej różnicy. W drugim przypadku uwzględniał kwotę wskazaną przez powoda, albowiem Sąd nie mógł orzekać ponad żądanie. Ostatecznie szkoda wyrażająca się w otrzymywaniu zaniżonego wynagrodzenia za okres od 1 czerwca 2017 r. do 28 lutego 2021 r. wynosiła 47.995,65 zł.

575 Szkoda wyrażająca się uzyskiwaniem w w/w okresie zaniżonej nagrody rocznej wynosiła 5.183,53 zł.

576 różnica w nagrodzie rocznej

577 kwota żądana przez powoda

578 2017

579 1491,08

580 669

581 2018

582 1275,57

583 1064

584 2019

585 1256,54

586 1089

587 2020

588 1160,34

589 1154

590 5183,53

591 4006

592 Łącznie wysokość szkody powoda stanowiła kwotę przewyższającą 50.000 zł, jednak jak już wspomniano, Sąd był związany granicami żądania.

593 Powód nadto domagał się ustawowych odsetek za opóźnienie liczonych od poniższych kwot i dat do dnia zapłaty:

594 - 31.436 zł od dnia 2 października 2019 r.

595 - 3.192 zł od dnia wniesienia powództwa

596 - 15.372 zł od dnia złożenia pisma wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia złożenia tego pisma.

597 Podstawę tego roszczenia stanowił art. 481 § 1 i 2 k.c. Zgodnie z tym przepisem wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Domaganie się odsetek jest dopuszczalne także wówczas, gdy wierzyciel nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania (art. 455 k.c.).

598 Roszczenie o zapłatę kwoty 31.436 zł powód zgłosił pozwanemu jeszcze w piśmie z 16 września 2019 r. wyznaczając 14-dniowy termin do jego zaspokojenia. Nie wykazał jednak, kiedy nastąpiło doręczenie tego pisma. Pozwany odpowiedział na nie w dniu 25 września 2019 r., więc najpóźniej w tej dacie otrzymał wezwanie do zapłaty. Dlatego odsetki od w/w należało przyznać od dnia 10 października 2019 r.

599 Roszczenie o zapłatę 3.192 zł zostało zgłoszone w pozwie, stąd odsetki mogły zostać zasądzone od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu, tj. od 22 października 2020 r.

600 Ostatnia część roszczenia odszkodowawczego (15.372 zł) została zgłoszona w piśmie z 28 września 2021 r., którego odpis doręczono pozwanemu 30 listopada 2021 r. Zatem roszczenie odsetkowe mogło w tym przypadku zostać uwzględnione dopiero od dnia następującego po nim.

601 Podsumowując - w pkt I wyroku Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie żądania ustalenia. Powód skutecznie cofnął pozew w tym zakresie, a Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek okoliczność nakazujących uznać cofnięcie za niedopuszczalne. Powód zakończył służbę, stąd ustalenie straciło dla niego rację bytu.

602 W pkt II Sąd uwzględnił roszczenie odszkodowawcze co do kwoty głównej o odsetek od kwot i dat wskazanych powyżej.

603 W pkt III oddaleniu podlegało roszczenie odsetkowe powoda od kwoty 31.436 zł za okres od 2 do 9 października 2019, od kwoty 3.192 zł za okres od 26 listopada 2019 r. do 21 października 2020 r. i od kwoty 15.372 zł za okres od dnia 30 września 2021 r. do 1 listopada 2021 r.

604 W pkt IV wyroku zawarte zostało orzeczenie o kosztach procesu. Jego podstawę stanowił art. 100 k.p.c.

605 Na koszty powoda składało się wynagrodzenie pełnomocnika liczone od żądania zapłaty (3.600 zł) ustalone zgodnie z regulacją zawartą w § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

606 Na koszty pozwanej składało się wynagrodzenie pełnomocnika od żądania ustalenia (180 zł) ustalone zgodnie z regulacją zawartą w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

607 Po rozliczeniu kosztów Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.420 zł.

ZARZĄDZENIE

608 1. (...)

609 2. (...)

610 3. (...)