Uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., VIII P 646/16

uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 23 października 2023 r., VIII P 646/16

Tekst

1 Sygn. akt VIII P 646/16

Uzasadnienie

2 wyroku z dnia 26 września 2023 roku

3 W pozwach z dnia 20 września 2016 roku, skierowanych przeciwko pozwanym: (...) S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „(...) SA”), (...) (...) S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „(...)”) oraz (...) S.A. z siedzibą w (...) (dalej: „(...)”), powódka (...), działając za pośrednictwem pełnomocnika będącego adwokatem, odwołała się od oświadczeń pozwanych w przedmiocie rozwiązania umów o pracę bez wypowiedzenia i wniosła o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach.

4 W odpowiedzi pozwani, działający za pośrednictwem pełnomocników będących radcami prawnymi, wnieśli o oddalenie powództw w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

5 Wszystkie ww. sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzone były pod sygn. akt VIII P 646/16.

6 Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 roku zawieszono postępowanie na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. – do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej w sądzie ubezpieczeń społecznych z odwołania (...) od decyzji (...) odmawiających jej prawa do zasiłku chorobowego za okresy po dniu (...) roku.

7 Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił, co następuje.

8 (...) była zatrudniona w (...) SA, (...) oraz (...) od 1 grudnia 2011 roku, na podstawie umów o pracę zawartych na czas nieokreślony.

9 /umowy o pracę w części B akt osobowych, świadectwa pracy w części C akt osobowych/

10 W okresie od dnia 2 listopada 2015 roku do dnia 17 maja 2016 roku wyczerpała 182-dniowy okres zasiłkowy. W okresie tej niezdolności do pracy wskutek choroby pobierała z tego tytułu wynagrodzenie i zasiłek chorobowy.

11 /pisma ZUS k. 48-49, odpis wyroku z uzasadnieniem k. 182-194 – w sprawie, z uwagi na wynik której zawieszono postępowanie w sprawie niniejszej/

12 W dniu 6 września 2016 roku pracodawcy (...) SA, (...) oraz (...) oświadczyli na piśmie (...), że rozwiązują z nią umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 ust. 1 k.p., z uwagi na długotrwałą niezdolność do pracy spowodowaną chorobą, trwającą dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego.

13 /pisma w przedmiocie rozwiązania umów o pracę z dowodami ich pocztowych doręczeń – w częściach C akt osobowych/

14 Stan faktyczny Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił na podstawie ww. dowodów z dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy, a także dołączonych aktach osobowych. Zeznania świadków nie wniosły do sprawy nic istotnego ponad to, co wynika z ww. dokumentów. Zeznania w charakterze strony powódki okazały się nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Podnosiła ona okoliczności, które w jej ocenie miały wpłynąć na treść wyroku, jednak, nawet przy założeniu wiarygodności powódki w tym zakresie, nie byłyby one w stanie wzruszyć poniższej konkluzji o niezasadności odwołania, w świetle, o czym również mowa będzie niżej, prawidłowości zastosowania przez pozwanych przepisu art. 53 § 1 pkt 1 k.p.. Z faktu wymagania od pozwanych pracodawców dyspozycyjności powódki, czy też dużej presji na osiągnięcie jak najlepszych wyników pracy, a nawet występowania pracy powódki w godzinach nadliczbowych nie sposób wywodzić, że pracodawcy, rozwiązując umowy o pracę wobec długotrwałej jej nieobecności w pracy, nadużyli swojego prawa. Na marginesie za symptomatyczne uznać należy, że powódka nigdy wcześniej, czy to w toku zatrudnienia u pozwanych, czy to w toku niniejszego procesu, nie zgłaszała ww. okoliczności, a uczyniła to dopiero po podjęciu postępowania wskutek uprawomocnienia się niekorzystnego dla niej wyroku w innej sprawie, z uwagi na którą postępowanie w sprawie niniejszej zostało zawieszone. Z tych też względów pominąć należało dowody strony powodowej, zgłoszone po podjęciu postępowania.

15 Sąd Rejonowy – Sąd Pracy zważył, co następuje.

16 Powództwa nie są zasadne i nie zasłużyły na uwzględnienie.

17 W pierwszej kolejności wskazać należy, że pozwani, rozwiązując z powódką umowę o pracę bez wypowiedzenia, uczynili zadość wymogom formalnym tej czynności prawnej, określonym w art. 30 § 3, 4 i 5 k.p.c.. Powódka też nie podnosiła, aby tego typu uchybienia miały miejsce.

18 W myśl art. 53 § 1 pkt 1 lit. b) k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące – gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy.

19 Stosownie o treści art. 53 § 3 k.p., rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nie może nastąpić po stawieniu się pracownika do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności.

20 Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 marca 2009 roku (II PK 245/08), który Sąd Rejonowy – Sąd Pracy w pełni popiera, nie można pozbawić pracodawcy praw do rozwiązania umowy o pracę po upływie łącznego okresu pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego, jeżeli pracownik nie nabył prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Jeżeli jednak pracownik wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego, to ocena zgodności z prawem rozwiązania umowy o pracę w okresie między upływem okresu pobierania zasiłku chorobowego a rozstrzygnięciem wniosku pracownika o świadczenie rehabilitacyjne zależy od treści rozstrzygnięcia tego wniosku.

21 W tej sprawie pozwani prawidłowo zastosowali przepis art. 53 § 1 pkt 1 lit. b) k.p.. Już po dniu 17 maja 2016 roku, a więc po wyczerpaniu okresu zasiłkowego powódki, mogli rozwiązać umowę o pracę w tym trybie, skoro powódka nie stawiła się do pracy po tym dniu w związku z ustaniem przyczyny nieobecności, a zarazem pozwani nie mieli wiedzy o nabyciu przez powódki prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Pracodawcy wstrzymywali się jednak ze składaniem oświadczeń woli tej treści, na wypadek gdyby okazać się miało, że powódka z czasem uzyskała jednak prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i pobierała to świadczenie rehabilitacyjne za okres pierwszych 3 miesięcy. Umowy o pracę zostały rozwiązane dopiero po upływie ww. okresów, a zarazem w warunkach braku odzyskania przez powódkę zdolności do pracy.

22 Mając powyższe na względzie, powództwa należało, jako niezasadne, oddalić (pkt I, III i V wyroku).

23 O kosztach procesu w punktach II, IV i VI wyroku orzeczono w stosunku do wszystkich pozwanych na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 (180 złotych) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

24 Z tych wszystkich względów i na mocy powołanych przepisów orzec należało jak w wyroku.