Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 4 maja 2022 r., IV Ka 1683/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 4 maja 2022 r., IV Ka 1683/21

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 1683/21

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej, II Wydział Karny, z dnia 6 września 2021 roku, wydany w sprawie o sygn. akt II K 308/20 dot. oskarżonego T. Ś.

9 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.11.3. Granice zaskarżenia

17 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.11.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 0.12.1. Ustalenie faktów

53 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 _

60 ____________

61 _____________________________________

62 ________

63 ________

64 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

65 Lp.

66 Oskarżony

67 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

68 Dowód

69 Numer karty

70 _____

71 ____________

72 ______________________________________

73 ________

74 ________

75 0.12.2. Ocena dowodów

76 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

77 Lp. faktu z pkt 2.1.1

78 Dowód

79 Zwięźle o powodach uznania dowodu

80 __________

81 ______________________

82 ____________________________________________

83 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

84 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

85 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

86 Dowód

87 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

88 __________

89 ______________________

90 _____________________________________________

91 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

92 Lp.

93 Zarzut

94 3.1.

95 Obrońca oskarżonego zarzuciła:

96 1. obrazę przepisów postępowania, a w szczególności:

97 a) art. 7 kpk - polegającą na błędnej ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, poprzez błędne przyjęcie, że materiał dowodowy w postaci nagrań z monitoringu oraz zeznań świadków potwierdza fakt dokonania przez T. Ś. czynu zabronionego w postaci włamania, podczas gdy materiał ten potwierdza jedynie fakt naruszenia w nieokreślonym terminie przez nieznane osoby konstrukcji płotu, a ponadto z materiału dowodowego wynika to, że w zbliżonym okresie czasu w miejscu popełnienia zarzucanych czynów działało co najmniej kilka grup niezidentyfikowanych sprawców oraz błędne przyjęcie, że przyznanie się przez oskarżonego do popełnienia wszystkich zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów obejmuje także przyznanie się do dokonania włamania, a więc czynu z art 279 § 1 kk, podczas gdy z zeznań oskarżonego wynika jedynie fakt przyznania się do czynów wynikających wprost z aktu oskarżenia, nie obejmującego swym zakresem włamania;

98 b) art. 4 kpk - polegającą na nie uwzględnieniu okoliczności przemawiających także na korzyść oskarżonego - w szczególności przy dokonywaniu oceny materiału dowodowego w postaci nagrań z monitoringu oraz zeznań świadków, które nie potwierdziły tożsamości oskarżonego z tożsamością sprawcy dokonującego włamań, a więc realizującego przesłanki z art. 279 § 1 kk; wobec braku jednoznacznego potwierdzenia tożsamości sprawcy z osobą oskarżonego sytuacja ta winna być przez Sąd uwzględniona na korzyść oskarżonego;

99 c) art. 5 § 2 kpk – polegającą na przypisaniu oskarżonemu czynu z art. 279 § 1 kk, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie dowodzi faktu spełnienia przez oskarżonego przesłanek z tego artykułu;

100 d) art. 438 pkt 3 kpk poprzez błędne przyjęcie, że ilość palet wynosi „nie mniej niż" a ich wartość wynosi „nie mniej niż", podczas gdy oskarżony winien odpowiadać za udowodnioną i precyzyjnie obliczoną ilość skradzionych palet, których wartość powinna być adekwatna do ilości i określona na podstawie weryfikowalnych źródeł wiedzy;

101 2. obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na błędnej kwalifikacji czynu zarzucanego oskarżonemu, polegającą na przyjęciu, że oskarżony dokonał włamania, podczas gdy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wniosku takiego nie można wyciągnąć, a okoliczności sprawy wskazują, iż oskarżony dokonał kradzieży „nieustalonej ilości" palet, kradzieży kół oraz usiłowania kradzieży „nieustalonej ilości" palet - naruszając tym samym co najwyżej normę wyrażoną w art. 278 § 1 kk;

102 3. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że świadkowie potwierdzili tożsamość oskarżonego, a sam oskarżony przyznał się do zarzucanego czynu włamania, podczas gdy świadkowie potwierdzili tylko to, że działało kilku sprawców, naruszenia konstrukcji ogrodzenia dokonał niezidentyfikowany sprawca, którego tożsamości nie potwierdzili z tożsamością oskarżonego, a sam oskarżony przyznał się do dokonania kradzieży palet, kradzieży kół oraz usiłowania kradzieży palet, a nie do czynu, za który m.in. został skazany wyrokiem o sygn. akt II K 308/20 - w punkcie II tego wyroku;

103 4. rażącą niewspółmierność kary wynikającą z zastosowania błędnej kwalifikacji czynu (art. 279 kk zamiast 278§1 kk), co w konsekwencji skutkowało błędnym zastosowaniem art. 64 § 2 kk (zamiast art. 64 § 1 kk) - podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących zarzucanego oskarżonemu czynu uzasadnia orzeczenie kary w niższej wysokości.

104 ☐ zasadny

105 ☐ częściowo zasadny

106 ☒ niezasadny

107 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

108 Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna nie wykazała uchybień Sądu I instancji, które mogłyby skutkować wzruszeniem zaskarżonego wyroku.

109 W szczególności bezzasadne są podniesione w złożonym środku odwoławczym zarzuty obrazy prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 kpk., art. 5 § 2 kpk., art.7 kpk.

110 Wnikliwa analiza akt sprawy oraz pisemnych motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazuje jednoznacznie, że Sąd Rejonowy uwzględnił przy wyrokowaniu całokształt materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie głównej, mając na uwadze okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego T. Ś.. Następnie dokonał poprawnej oceny dowodów, a stanowisko swoje uargumentował w sposób należyty, wskazując którym konkretnie dowodom dał wiarę i dlaczego, a którym wiary tej odmówił.

111 Wywody sądu meriti w tym zakresie są jasne i przekonujące, poczynione ustalenia logicznie wypływają z całokształtu zgromadzonego w toku procesu materiału, natomiast przeprowadzona ocena dowodów uwzględnia zarówno wskazania wiedzy, jak i zasady doświadczenia życiowego. W konsekwencji prawidłowego procedowania Sądu I instancji, ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku pozostają pod ochroną art. 7 kpk. i nie mogą stanowić przedmiotu skutecznego zarzutu, o którym mowa w art.438 pkt.3 kpk.

112 Szczegółową ocenę zasadności apelacji rozpocząć trzeba od odnotowania wadliwej konstrukcji sformułowanego przez obrońcę zarzutu obrazy prawa procesowego.

113 Nie jest bowiem możliwe jednoczesne powołanie się na fakt, że Sąd I instancji kształtował swe przekonanie wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów statuowanej w art. 7 kpk. oraz wskazanie, że Sąd ten nie rozstrzygnął powstałych wątpliwości w sposób nakazany normą art. 5§2 kpk. Ugruntowane w tej materii orzecznictwo jednolicie wskazuje, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie art.5§2 kpk. możliwe jest jedynie wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny spełniającej wymogi określone w art.7 kpk., pozostaną wątpliwości sądu, których nie da się wyeliminować (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 lutego 2012 roku, sygn. akt II KK 141/11, Biul.PK 2012/3/8, LEX: 1212343). W judykaturze podnosi się nadto, że naruszenia zasady in dubio pro reo (art.5§2 kpk.) jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Tak więc, gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treści art.7 kpk. (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2002 r., sygn. akt V KKN 221/01, Prok.i Pr.-wkł. 2003/11/5).

114 Skoro zatem Sąd Rejonowy nie powziął w rozpoznawanej sprawie niedających się usunąć wątpliwości, zarzut obrazy art.5§2 kpk. jest bezprzedmiotowy.

115 Chybiony jest również, podniesiony w apelacji zarzut obrazy art.4 kpk. Przepis ten nie może stanowić podstawy apelacji, bowiem statuuje on jedynie tzw. dyrektywę ogólną postępowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2013 r. , sygn. akt II Aka 181/13, LEX nr 1356730). Przedmiotem uchybień, zarzucanych w skardze apelacyjnej, mogą zaś być tylko konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonywania określonych czynności w określonej sytuacji procesowej (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 90/01, LEX nr 53913).

116 Także podniesiony przez obrońcę zarzut obrazy prawa materialnego nie jest uzasadniony, gdyż jak wynika z uzasadnienia złożonego środka odwoławczego zarzut ten jest oparty na wadliwej - zdaniem skarżącego – ocenie materiału dowodowego, a która to ocena spowodowała przypisaniem oskarżonemu dokonania włamania zamiast kradzieży. Zarzut obrazy prawa materialnego można postawić tylko wówczas, gdy nie podważa się ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (por. wyrok SN z 23.07.1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974/12, poz. 233; postanowienia SN: z 2.12.2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008, poz. 2340; z 15.02.2007 r., IV KK 234/06, OSNwSK 2007, poz. 438; z 25.07.2005 r., V KK 61/05, OSNwSK 2005, poz. 1412).

117 Analiza złożonego środka odwoławczego sprowadza się zatem do zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego, a zwłaszcza tych, które dotyczą oceny materiału dowodowego a w konsekwencji do przyjęcia przez sąd orzekający wadliwego stanu faktycznego i nieuzasadnionemu zakwalifikowaniu czynu oskarżonego z punktu II części dyspozytywnej jako kradzieży z włamaniem a nie tylko jako kradzieży. Należy zatem stwierdzić, że obrońca oskarżonego T. Ś. kwestionuje prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych dotyczących w zasadzie przypisanych oskarżonemu usiłowań dokonania zaboru mienia połączonego z włamaniem , czynów opisanych i przypisanych oskarżonemu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku Sądu I Instancji, a mianowicie czynu popełnionego w dniu 26 sierpnia 2019 r. i w dniu 09 września 2019 r.

118 Odnosząc się zatem do tego zarzutu należy zauważyć, że oskarżony T. Ś. po przedstawieniu mu zarzutów w dniu 10 września 2019 r. ( k 36 i k. 106 ) wprawdzie przyznał się jedynie częściowo do popełnienia zarzuconych mu czynów ale co istotne także do czynu popełnionego w dniu 09 września 2019 r. zakwalifikowanego przez prowadzącego postępowanie przygotowawcze jako kradzież mienia . Natomiast na rozprawie w dniu 09 czerwca 2021 r. przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych czynów ( k. 460-461 ) „ prostując „ swoje wcześniejsze wyjaśnienia, a więc także dotyczące czynu mającego miejsce w dniu 26 sierpnia 2019 r.

119 Sąd Rejonowy przyjmując w dwóch przypadkach, że oskarżony dopuścił się kradzieży z włamaniem, a to w dniu 26 sierpnia 2019 roku oraz w dniu 09 września 2019 r. podał w pisemnych motywach dlaczego te jednostkowe czyny zakwalifikował z art. 279§1 kk czyli przyjmując kradzież z włamaniem a nie z art. 278§1 kk stwierdzając, że czyniąc powyższe ustalenia dotyczące czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie II części dyspozytywnej miał na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Sąd Rejonowy słusznie czyniąc ustalenia dotyczące powyższych czynów jednostkowych oparł na zeznaniach D. K. (1) ( k. 5 ) A. R. ( k 15 ) i D. Z. (33=34 i k. 372 ), którzy konsekwentnie podawali, że ogrodzenie nie było uszkodzone przed dniem zdarzenia a uszkodzili je oskarżony T. Ś. i współdziałający z nim oskarżony D. K. (2). Zeznania te maja potwierdzenie nie tylko w zapisie z monitoringu, na którym uwidoczniony jest moment uszkadzania ( rozkręcenia i wyjęcia ) przęsła ogrodzenia ale także w wyjaśnieniach D. K. (2), który nie miał interesu w składaniu tej treści wyjaśnień, w których przyznał , że w zdarzeniach objętych aktem oskarżenia uczestniczył także oskarżony T. S. (k. 277). Te wyjaśnienia D. K. (2) podtrzymał na rozprawie w dniu 10 lutego 2021 r, po czym stwierdził, że z oskarżonym T. Ś. był tylko raz w B. (k. 395 ). Powyższa zmiana wyjaśnień oskarżonego D. K. (2) nie może jednak skutkować zmianą w zakresie przyjętej kwalifikacji, a więc z usiłowania dokonania kradzieży z włamaniem na usiłowanie dokonania kradzieży, gdyż zmiana tej części wyjaśnień D. K. (2) koliduje z powołanym wyżej materiałem dowodowym, w tym także z ustaleniami zawartymi w protokołach oględzin ogrodzenia (k. 6-7 i k. 39-40). Zasadnie zatem Sąd Rejonowy przypisał oskarżonym usiłowanie dokonania dwóch kradzieży z włamaniem. Przypisując oskarżonym usiłowanie dokonanie kradzieży z włamaniem należy podnieść, że włamanie oznacza zachowanie polegające na usunięciu przeszkody stanowiącej zabezpieczenie danego przedmiotu, przy czym wskazuje się, że nie musi ono polegać na stosowaniu siły fizycznej, oraz eksponuje cel, dla jakiego ustanowiona została przełamana przez zachowanie sprawcy bariera. Istota włamania sprowadza się więc nie tyle do fizycznego uszkodzenia lub zniszczenia przeszkody chroniącej dostęp do rzeczy, ile polega na zachowaniu, którego podstawową cechą jest nieposzanowanie wyrażonej przez dysponenta rzeczy woli zabezpieczenia jej przed innymi osobami” (M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna..., t. 3, red. A. Zoll, art. 279, nt 13). W nowszym orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości to, że włamanie może polegać nie tylko na pokonaniu fizycznego zabezpieczenia, ale także na przełamaniu zabezpieczenia elektronicznego czy informatycznego (M. Kulik [w:] Kodeks wykroczeń..., red. M. Mozgawa, art. 130, nt 12 i cyt. tam literatura; wyrok SA w Gdańsku z 10.05.2018 r., II AKa 97/18, LEX nr 2607665). Może nim być nawet dokonanie płatności zbliżeniowej kartą płatniczą przez osobę nieuprawnioną, która weszła w jej posiadanie wbrew woli jej właściciela (wyrok SN z 22.03.2017 r., III KK 349/16, OSNKW 2017/9, poz. 50).

120 Należy też zwrócić uwagę, że czyn polegający na kradzieży połączonej z włamaniem nie pozwala na zastosowanie art. 119 kw , co wynika z treści art. 130§ 2 k.w Zatem wartość rzeczy będącej przedmiotem czynności wykonawczej nie rozgranicza między wykroczeniem a występkiem w sytuacji gdy mamy do czynienia z kradzieżą z włamaniem. Dlatego zarzuty obrońcy dotyczące przyjętej przez Sąd I Instancji wartości mienia nie są zasadne.

121 Także podniesiony przez obrońcę T. Ś. zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności nie jest zasadny. Z tego zarzutu wynika, że sąd meritii – zdaniem skarżącego - powinien w punkcie II części dyspozytywnej wyroku przyjąć jedynie występki kradzieży, a w konsekwencji zmienić kwalifikacje prawną czynów, przyjmując nadto, że czyny te zostały popełnione w warunkach art. 64§1 kk a co powinno rzutować na wymiar orzeczonej kary.

122 W świetle powyższych uwag nie można jednak podzielić zasadności tego zarzutu dotyczącego przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie II części dyspozytywnej wyroku a więc także w zakresie rozstrzygnięcia o karze. W realiach niniejszej sprawy, wymierzone oskarżonemu T. Ś. kary jednostkowe, jak i kara łączna 2 lat pozbawienia wolności ma postać sankcji sprawiedliwej i adekwatnej względem popełnionych przez tegoż oskarżonego przestępstw. Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący uzasadnił wymierzoną karę, uwzględniając podczas dostosowywania jej rodzaju i wysokości do oskarżonego, wszystkie dyrektywy z art. 53 k.k., bacząc przy tym, by nie przekroczyła ona stopnia winy. Z powyższych względów, kara te mieściła się w granicach swobodnej decyzji sędziowskiej i jako taka pozostaje słuszna. Dlatego Sąd Odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego także w tej części.

123 Wniosek

124 Zmiana zaskarżonej części wyroku poprzez obniżenie wysokości zasądzonej oskarżonemu T. Ś. kary - z uwzględnieniem prawidłowej kwalifikacji czynu oraz rozmiaru szkody czynem tym wywołanej ewentualnie obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

125 ☐ zasadny

126 ☐ częściowo zasadny

127 ☒ niezasadny

128 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

129 Wobec uznania zarzutu za bezzasadny wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

130 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

131 1

132 ___________________________________________________________________

133 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

134 ____________________________________________________________________________

135 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

136 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

137 0.11

138 Przedmiot utrzymania w mocy

139 0.1Utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z dnia 6 września 2021 r., sygn. akt II K 308/20 dot. oskarżonego T. Ś.

140 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

141 Zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, a ocena dowodów została dokonana zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. Ocena całokształtu materiału dowodowego oraz konfrontacja treści poszczególnych dowodów doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnego przekonania o sprawstwie i winie oskarżonego.

142 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

143 Przedmiot i zakres zmiany

144 0.0.1____________________________________________________________________

145 Zwięźle o powodach zmiany

146 ______________________________________________________________________________

147 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

148 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

149 1.1.

150 ____________________________________________________

151 ☐ art. 439 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia

153 __________________________________________________________________________

154 2.1.

155 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

156 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

157 Zwięźle o powodach uchylenia

158 __________________________________________________________________________

159 3.1.

160 Konieczność umorzenia postępowania

161 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

163 __________________________________________________________________________

164 4.1.

165 __________________________________________________

166 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

167 Zwięźle o powodach uchylenia

168 _________________________________________________________________________

169 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

170 __________________________________________________________________________

171 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

172 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

173 Przytoczyć okoliczności

174 II

175 Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku Sądu Okręgowego oparto na brzmieniu art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

176 6. Koszty Procesu

177 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

178 Przytoczyć okoliczności

III

179 Zwalniając oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oparto się na przepisie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. oraz art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz.223 z późn. zm.).

180 7. PODPIS

181 SSO Stanisław Jabłoński

182 ZAŁĄCZNIK NR 1 DO FORMULARZA UZASADNIENIA WYROKU SĄDU ODWOŁAWCZEGO

183 0.11.3. Granice zaskarżenia

184 Kolejny numer załącznika

185 1

186 Podmiot wnoszący apelację

187 Obrońca oskarżonego T. Ś.

188 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

189 Przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy

190 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

191 ☒ na korzyść

192 ☐ na niekorzyść

193 ☒ w całości

194 ☐ w części

195 ☐

196 co do winy

197 ☐

198 co do kary

199 ☐

200 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

201 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

202 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

203 ☒

204 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

205 ☐

206 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

207 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

208 ☒

209 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

210 ☒

211 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

212 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

213 ☒

214 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

215 ☐

216 art. 439 k.p.k.

217 ☐

218 brak zarzutów

219 0.11.4. Wnioski

220 ☒

221 uchylenie

222 ☒

223 zmiana