Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 28 czerwca 2024 r., IX Ka 406/23
uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 28 czerwca 2024 r., IX Ka 406/23
Uzasadnienie
1 Formularz UK 2
2 Sygnatura akt
3 IX Ka 406/23
4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
5 0
CZĘŚĆ WSTĘPNA
6 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
7 Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt (...)
8 1.2. Podmiot wnoszący apelację
9 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
10 ☐ oskarżyciel posiłkowy
11 ☐ oskarżyciel prywatny
12 ☒ obrońca
13 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
14 ☐ inny
15 1.3. Granice zaskarżenia
16 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
17 ☒ na korzyść
18 ☐ na niekorzyść
19 ☒ w całości
20 ☐ w części
21 ☐
22 co do winy
23 ☐
24 co do kary
25 ☐
26 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
27 1.1.2. Podniesione zarzuty
28 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
29 ☐
30 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
31 ☐
32 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
33 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
34 ☐
35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
36 ☒
37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
38 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
39 ☐
40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
41 ☐
43 ☐
44 brak zarzutów
45 1.4. Wnioski
46 ☐
47 uchylenie
48 ☒
49 zmiana
50 Ustalenie faktów w związku z dowodami
51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
52 1.5. Ustalenie faktów
53 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione
54 Lp.
55 Oskarżony
56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
57 Dowód
58 Numer karty
59 2.1.1.1.
60 T. K.
61 niekaralność oskarżonego
62 karta karna
63 123
64 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione
65 Lp.
66 Oskarżony
67 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
68 Dowód
69 Numer karty
70 2.1.2.1.
71 T. K.
72 fakt, z którego kierunku oskarżony jechał w momencie zdarzenia
73 zeznania
74 R. B.
75 M. K.
76 A. C.
77 protokół rozprawy z dnia 15 maja 2024 roku
78 2.1.2.2.
79 T. K.
80 fakt, z którego kierunku oskarżony jechał w momencie zdarzenia
81 zeznania Z. C.
82 protokół rozprawy z dnia 19 czerwca 2024 r.
83 1.6. Ocena dowodów
84 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
85 Lp. faktu z pkt 2.1.1
86 Dowód
87 Zwięźle o powodach uznania dowodu
88 2.1.1.1
89 Karta karna
90 Dokument wystawiony przez uprawniony podmiot.
91 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
92 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
93 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
94 Dowód
95 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
96 2.1.2.1
97 zeznania R. B. M. K. A. C.
98 Nie zostało przez Sąd Okręgowy zaaprobowane tłumaczenie, iż oskarżony był wcześniej w warsztacie R. B. i nie miał potrzeby nakładania drogi dojazdu drogą krajową nr (...) do drogi wojewódzkiej nr (...) prowadzącej do O. i powrotu w kierunku Ł. ulicą (...).
99 Świadek A. C. nie widział samego zdarzenia. Tożsame wynikało z jego zeznań złożonych w toku postępowania przygotowawczego.
100 Świadek R. B. podał, że oskarżony był u niego w godzinach 10.00 - 11.00, natomiast przedmiotowe zdarzenie miało miejsce ok. godz. 19.00. Świadek podał: Oskarżony po 30 - 40 minutach pojechał ode mnie do Ł. . Nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia.
101 Świadek M. K. odnosi się do spotkania z ojcem u R. B., a a tak jak już wskazano wystąpiła duża rozbieżność czasowa. Przy tym świadek oddzielnie od oskarżonego wyjechał od R. B.. To, że ojciec nie powiedział mu, że przed wizytą u znajomych nie pojechał jeszcze gdzieś indziej nie oznacza, że tego nie uczynił. Świadek nie był w stanie wskazać o której godzinie był z T. K. u R. B..
102 Zeznania wskazanych świadków nie potwierdzają tezy obrony i nie niweczą przyjętego na podstawie zeznań pokrzywdzonego J. S. stanu faktycznego.
103 2.1.2.2
104 zeznania Z. C.
105 Z. C. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Jego zeznania były tendencyjne, zdecydowanie forsowały przyjętą przez oskarżonego linię obrony. Nie były one jednak podstawą do zanegowania przyjętego stanu faktycznego ustalonego w oparciu o wiarygodne zeznania pokrzywdzonego.
106 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
107 Lp.
108 Zarzut
109 3.1.
110 Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, który to błąd wyraża się w przyjęciu, że oskarżony nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, nie ustąpił pokrzywdzonemu pierwszeństwa przejazdu, doprowadził pokrzywdzonego do upadku, czego następstwem - u tego pokrzywdzonego - było nieumyślne spowodowanie urazów, podczas gdy ścieżka asfaltowa na której doszło do zdarzenia, dla kierowcy jadącego od strony Ł. nie jest oznakowana znakiem C-13/ C-16, a ograniczenie prędkości na jezdni wzdłuż ścieżki do 50 km/h zgodnie z treścią przepisu art. 33 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. z 28.04.2022 r. Dz. U. z 2022 roku poz. 988) zakazuje jazdy rowerem po chodniku.
111 ☐ zasadny
112 ☐ częściowo zasadny
113 ☒ niezasadny
114 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
115 Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna.
116 Zeznania pokrzywdzonego, które kwestionował skarżący w ocenie Sądu II instancji były wiarygodne. Relacje J. S. były rzeczowe, logiczne i spontaniczne. Pomylenie koloru samochodu nie było drastyczne (k. 29v akt "kierujący pojazdem (koloru szarego/srebrnego"). Gdyby wskazał on kolor żółty, czerwony to świadczyłoby, że nie obserwował on dobrze drogi, natomiast kolor szary jest zbliżony do koloru metalik niebieski i mogło dojść do takiej pomyłki. Pokrzywdzony podał: (k. 29v akt) n a wysokości wjazdu do posesji, gdzie znajduje się zakład mechaniczny kierujący pojazdem (...), który jechał w przeciwnym kierunku niż ja, skręcił na teren posesji, właśnie do tego mechanika (...) . Tak samo w toku postępowania sądowego (k. 95v akt) "Ten samochód jechał ulicą z naprzeciwka i skręcił dla niego w lewo w ten podjazd . Widziałem, że ten samochód jedzie z naprzeciwka, ale nie odniosłem wrażenia, że on chce skręcać." M. S. (k. 95 akt) "Ja założyłem, że pan T. jechał od strony T., bo mówił o braku tego znaku, ale J. wyraźnie powiedział, że to auto jechało z przeciwnej strony, czyli od O. ".
117 Obrońca podniósł, że Sąd Rejonowy nie wskazał dlaczego wersja podawana przez oskarżonego jest mniej wiarygodna niż wersja pokrzywdzonego. Przywołani przez obronę świadkowie nie potwierdzili lansowanej przez T. K. tezy odnośnie kierunku jazdy. Ma rację skarżący że wyłącznymi bezpośrednimi świadkami były strony – pokrzywdzony oraz oskarżony. Sąd Okręgowy zaaprobował przyjęcie wersji pokrzywdzonego, albowiem ten spójnie i konsekwentnie w toku procesu to wskazywał przed organami postępowania karnego. Zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak również postępowania sądowego tak podawał. Natomiast oskarżony przeciwne stanowisko przedstawił dopiero na etapie postępowania sądowego (w postępowaniu przygotowawczym skorzystał z prawa procesowego odmowy składania wyjaśnień) i było to związane z lansowaną linią obrony przyjmującą tezę, iż wjazd od strony T. nie był oznakowany tabliczką droga rowerowa. Przy tym Sąd II instancji zważył, że choć ojciec J. S. nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia, to jednak także i jemu syn spontanicznie i szczerze przedstawił kierunek jazdy pojazdu oskarżonego zgodny z tym co podał względem organów ścigania. W ocenie Sądu Okręgowego nastolatek relacjonował prawdomównie i nie byłby skłonny do konfabulowania faktów przeciwko oskarżonemu.
118 Nie ma powodu do kwestionowania wskazanego przez pokrzywdzonego J. S. kierunku poruszania się samochodu oskarżonego. Nie podważyły tego zeznania świadków wnioskowanych o przesłuchanie dopiero na etapie postępowania odwoławczego, tj. A. C., R. B., M. K. oraz Z. C.. A. C. (k. 35v akt): Ja niestety nie widziałem zaistniałego zdarzenia. Nie widziałem momentu - ani wjazdu na teren posesji przez T. K. ani momentu upadku rowerzysty. Świadek A. C. nie widział zatem momentu samego zdarzenia i w związku z powyższym nie był on w stanie rzetelnie wskazać z jakiego kierunku przybył oskarżony. Świadek R. B. podał, że oskarżony był u niego w godzinach 10.00 - 11.00, natomiast przedmiotowe zdarzenie miało miejsce ok. godz. 19.00 aczkolwiek Sąd nie kwestionuje, że oskarżony kierował się do warsztatu Z. C. od świadka B.. Świadek M. K. odniósł się do spotkania z ojcem u R. B., ale między tymi zdarzeniami wystąpiła znaczna rozbieżność czasowa. Syn oskarżonego jedynie wiedział, że oskarżony miał jechać do pana C. do Ł. i nigdzie indziej. Zeznania właściciela warsztatu Z. C. wzbudziły wątpliwość sądu, albowiem stanowcze powiedzenie, że na pewno oskarżony jechał z danej strony wymagało dokładnej obserwacji, a wtedy widziałby również zdarzenie; skoro zaś tak nie było nie sposób przyjąć za słuszne formułowane przez niego tezy w kwestii spornej obalające przedstawioną przez pokrzywdzonego w pełni wiarygodną wersję zdarzeń. Wobec powyższego Sąd Okręgowy w pełni zaaprobował przyjęcie przez Sąd Rejonowy stosowanie do tego, co wskazał pokrzywdzony, że oskarżony jechał od strony O., a nie T..
119 Istnieje zawsze możliwość, że na skrzyżowaniu z torami w Ł. nie doszło do zmiany pasa na prawy przez oskarżonego i koniecznością było pojechanie prosto na oświetlonym skrzyżowaniu i w kierunku O. oraz skręcenie w ul. (...) od strony O. i w konsekwencji podjechanie z tej strony do posesji - tak jak twierdzi pokrzywdzony.
120 Niezależnie jednak, od której strony oskarżony podjechał to przy skręcie na wjazd do posesji winien zachować ostrożność i dobrze obserwować ścieżkę asfaltową przecinającą wjazd w poprzek. Niezależnie, czy była drogą rowerową czy nie była drogą rowerową. Faktem jest, że oskarżony nie widział roweru pokrzywdzonego (k. 88 akt "Jak jechałem to w ogóle nie widziałem tego rowerzysty") świadczy o tym, że nie obserwował dobrze drogi poprzecznej w postaci ścieżki asfaltowej. Sąd Okręgowy nie ma wątpliwości co do tego, że T. K. jako kierowca winien ze szczególną uwagą obserwować asfaltową drogę poprzeczną. Naiwne jest natomiast tłumaczenie oskarżonego, że "Ja obserwowałem ten chodnik wzdłuż jezdni, ale szukałem na nich pieszych, a nie rowerzysty, bo wiedziałem że tam jest chodnik. Żadnego rowerzysty nie zauważyłem" k. 88v akt). Droga asfaltowa była tego rodzaju, że nawet bez znaku droga dla rowerów można było spodziewać się, iż po niej będzie poruszał się rowerzysta. Przecież obserwacja drogi nawet pod kątem dostrzeżenia pieszego jeżeli należycie przeprowadzona uwzględnia możliwość dostrzeżenia także rowerzysty. Nawet jeżeli oskarżony zakładał, że owa ścieżka jest tylko chodnikiem choć wcale do tego nie ma podstaw - bo z jej charakteru wynikało że tak nie jest - to właśnie mógł spodziewać się szybko jadącego rowerzysty i to by nastąpiło gdyby prawidłowo obserwował sytuację drogową przed skrętem we wjazd i w trakcie poruszania się po wjeździe. Powyższe, tak naprawdę, doprowadziło do zaistnienia kolizji.
121 Irrelewantna jest kwestia motywów, dla których rodzice pokrzywdzonego zainicjowali proces karny, a nie wyłącznie cywilny. Zostało zgłoszone zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, a przedmiotowe postępowania pozytywnie twierdzenia zawiadamiającego potwierdziło.
122 Wniosek
123 ☐ zasadny
124 ☐ częściowo zasadny
125 ☐ niezasadny
126 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
127 4.1.
128 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
129 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
130 5.1.1.
131 Przedmiot utrzymania w mocy
132 Wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 11 maja 2023 r., sygn. akt (...)
133 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
134 Racje wskazane w punkcie 3.1. zadecydowały o uznaniu wywiedzionej apelacji za bezzasadną.
135 Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że zachodziły podstawy do warunkowego umorzenia postępowania karnego wobec T. K., albowiem jego wina oraz społeczna szkodliwość popełnionego przez niego czynu zabronionego nie były znaczne, a przy tym występowała względem oskarżonego pozytywna prognoza kryminologiczna. Sąd Rejonowy słusznie orzekł okres 2 lat tytułem próby.
136 Wobec zaistnienia u pokrzywdzonego J. S. krzywdy Sąd I instancji prawidłowo orzekł o środku kompensacyjnym poprzez zobowiązanie oskarżonego do częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wyrządzoną przestępstwem przez wpłacenie na rzecz pokrzywdzonego J. S. do rąk jego przedstawiciela ustawowego w osobie ojca kwoty 4.000 zł.
137 Prawidłowe było zasądzenie od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W. kwoty 500 zł tytułem świadczenia pieniężnego.
138 Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, nie dopatrując się w zaskarżonym orzeczeniu żadnych uchybień mogących stanowić bezwzględne przyczyny odwoławcze, będących podstawą do uchylenia wyroku z urzędu.
139 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
140 5.2.1.
141 Przedmiot i zakres zmiany
142 Zwięźle o powodach zmiany
143 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
144 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
145 5.3.1.1.1.
147 Zwięźle o powodach uchylenia
148 5.3.1.2.1.
149 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
151 Zwięźle o powodach uchylenia
152 5.3.1.3.1.
153 Konieczność umorzenia postępowania
155 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
156 5.3.1.4.1.
158 Zwięźle o powodach uchylenia
159 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
160 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
161 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
162 Przytoczyć okoliczności
163 Koszty Procesu
164 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
165 Przytoczyć okoliczności
166 II.
167 Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, a wydatkami tego postępowania obciążył Skarb Państwa.
PODPIS