Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2024 r., II Ca 1531/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2024 r., II Ca 1531/23

Tekst

1 Sygnatura akt II Ca 1531/23

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 2 października 2023 r. Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim w sprawie z wniosku A. K. przy udziale K. M. i (...) w M. o zasiedzenie nieruchomości (sygn. akt I Ns 212/22):

3 - w pkt I. umorzył postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości innych niż działka nr (...), tj. części działki nr (...) i działki nr (...);

4 - w pkt II. w pozostałym zakresie wniosek oddalił;

5 - w pkt III. tytułem zwrotu kosztów postępowania zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestnika (...) w M. kwotę 450 zł;

6 - w pkt IV. tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych nakazał pobrać na rzecz Skarbu państwa - Sądu Rejonowego Kamieniu Pomorskim od wnioskodawcy kwotę 3.691,98 zł.

7 Powyższe orzeczenie sąd rejonowy oparł na ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych zawartych w sporządzonym do niego uzasadnieniu znajdującym się na k. 311 – 319 akt sprawy.

8 Apelację od powyższego postanowienia wywiódł wnioskodawca, zaskarżając je w (po sprecyzowaniu) w zakresie punktów II - IV. Zaskarżonemu postanowieniu apelujący zarzucił:

9 I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 510 §1 i 2 k.p.c. a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stron postępowania skutkujące:

10 a) niewezwaniem do uczestnictwa w postępowaniu zainteresowanej T. M.,

11 b) nieuzasadnionym wezwaniem do uczestnictwa w postępowaniu (...) w M.;

12 II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez zastosowanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, błędną ocenę materiału dowodowego, niezgodną z zasadami wnioskowań logiki formalnej oraz z zasadami doświadczenia życiowego, co skutkowało przyjęciem, iż Wnioskodawca oraz jego poprzednik prawny nie posiadali fragmentu działki nr (...) jako posiadacze samoistni, podczas gdy poprzednik prawny oraz wnioskodawca byli posiadaczami samoistnymi przedmiotowej nieruchomości;

13 III. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 213 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez bezzasadne uznanie przez Sąd, że nie jest on związany oświadczeniem K. M. w zakresie uznania żądania wniosku.

14 W oparciu o powyższe apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, w tym przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, wezwania do uczestnictwa w sprawie T. M. oraz zwrócenie się przez sąd do organów administracji i sądów w celu przeprowadzenia dowodów z dokumentów celem wydania postanowienia w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe. Ewentualnie, w przypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez ustalenie, iż doszło do zasiedzenia przez A. K. z dniem 1 stycznia 2002 roku fragmentu działki rolnej niezabudowanej nr (...) oznaczonej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kamieniu Pomorskim, IV Wydział Ksiąg Wieczystych o nr KW (...) zgodnie z wariantem II przedstawionym przez biegłego geodetę.

15 Jednocześnie apelujący wniósł o zwrócenie się przez Sąd II instancji do Państwowego Gospodarstwa (...) o przedłożenie dokumentów dot. sprawy (...) toczącej się w okresie 2015 - 2021 r. oraz przeprowadzenie z nich dowodów na wykaszanie faktu podejmowania przez wnioskodawcę działań mających na celu ochronę posiadania samoistnego działki nr (...), stawianie ogrodzenia na terenie posiadanej działki, odgradzanie działki od innych nieruchomości oraz do Prokuratury Rejonowej w Kamieniu Pomorskim o przedłożenie dokumentów o sygn. akt PR Ds. (...) w sprawie zniszczenia ogrodzenia oddzielającej działki nr (...) na wykaszanie faktu prowadzenia działań przez wnioskodawcę na rzecz ochrony swojego posiadania, posiadanie samoistnego działki przez wnioskodawcę, podejmowanie działań w celu ochrony posesoryjnej.

16 Nadto apelujący wniósł również o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków: I. J. oraz E. M. - na wykaszanie faktu nieprzerwanego posiadania działki nr (...) przez A. K., będącego następcą prawnym T. M., ochrony posesoryjnej działki nr (...) przez A. K., posiadania samoistnego przez wnioskodawcę i jego poprzednika.

17 Apelujący wniósł także o wezwanie przez sąd II instancji osoby zainteresowanej T. M. do uczestnictwa w niniejszym postępowaniu jako uczestnika w związku z posiadanym interesem faktycznym oraz prawnym.

18 W odpowiedzi na apelację uczestnik (...) wniósł o oddalenie apelacji w całości oraz o oddalenie wniosku wnioskodawcy o zwrócenie się przez Sąd II instancji do Państwowego Gospodarstwa (...) o przedłożenie dokumentów.

19 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

20 Apelacja wnioskodawcy okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu.

21 Sąd drugiej instancji po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu apelacyjnym, wyrażającym się w ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz ocenie zasadności żądania na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego doszedł do wniosków tożsamych jak wysnute przez sąd pierwszej instancji, dlatego zaskarżony wyrok jako odpowiadający prawu musiał się ostać. Sąd okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez sąd rejonowy, czyniąc je integralną częścią niniejszego uzasadnienia, a w konsekwencji również podstawą swojego rozstrzygnięcia.

22 Należy podkreślić, że zgodnie z art. 387 § 2¹ pkt 1) zd. pierwsze k.p.c. w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji, chyba że zmienił lub uzupełnił te ustalenia. Tego rodzaju sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem sąd okręgowy w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione przez sąd rejonowy i przyjmuje je za własne bez konieczności ich ponownego przytaczania ( tak Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 19 października 2017 r., II PK 292/16 oraz dnia 16 lutego 2017 r., I CSK 212/16, ponadto postanowieniach z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 654/14, i dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07), czyniąc je integralną częścią niniejszego uzasadnienia i podstawą również swojego rozstrzygnięcia.

23 Sąd drugiej instancji realizując przewidziany w art. 378 § 1 k.p.c. obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji i bacząc, że z obowiązku tego nie wynika konieczność osobnego omówienia w uzasadnieniu orzeczenia każdego argumentu apelacji, ale wystarczające jest odniesienie się do nich w sposób wskazujący, że zostały przez sąd drugiej instancji rozważone ( por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2010 r., V CSK 296/09, z dnia 26 kwietnia 2012 r., III CSK 300/11, z dnia 4 września 2014 r., II CSK 478/13, i dnia 22 sierpnia 2018 r., III UK 119/17), przy ponownym rozpoznania sprawy dla usystematyzowania wywodów w pierwszej kolejności wskazuje, że sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy, w dalszej kolejności w aspekcie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy dokonał jego niewadliwej oceny odpowiadającej wymogom stawianym na gruncie art. 233 § 1 k.p.c. i ustalił stan faktyczny odpowiadający treści tych dowodów. W konsekwencji te ustalenia faktyczne sąd okręgowy przyjął za własne, czyniąc podstawą swego rozstrzygnięcia, albowiem w sytuacji, gdy sąd drugiej instancji orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, nie musi powtarzać dokonanych ustaleń faktycznych, albowiem wystarczy stwierdzenie, że przyjmuje je za własne ( tak Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 19 października 2017 r., II PK 292/16 oraz z dnia 16 lutego 2017 r., I CSK 212/16, nadto postanowieniach z dnia 23 lipca 2015 r., I CSK 654/14 i dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07).

24 Na kanwie rozpatrywanej sprawy wnioskodawca domagał się stwierdzenia zasiedzenia przez niego fragmentu działki nr (...) położonej w W., dla której Sad Rejonowy w Kamieniu Pomorskim prowadzi księgę wieczystą (...) z dniem 1 stycznia 2002 r.

25 Stosownie do art. 172 k.c. posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie) (§ 1). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze (§ 2). Z powyższego wynika, że stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w drodze zasiedzenia jest uzależnione od wystąpienia następujących przesłanek: samoistności posiadania nieruchomości, nieprzerwanego charakteru posiadania oraz upływu określonego czasu uzależnionego od tego, czy posiadacz wszedł w posiadanie nieruchomości w dobrej czy złej wierze.

26 W świetle powyższego, zasiedzieć nieruchomość może wyłącznie posiadacz samoistny, a za takowego w myśl art. 336 k.c. można uznawać tego, kto rzeczą faktycznie włada jak właściciel. Ten zaś, kto włada faktycznie rzeczą jako np. dzierżawca, jest posiadaczem zależnym, a takie posiadanie nie prowadzi do zasiedzenia prawa własności. Zwrócić trzeba uwagę, że stan posiadania współtworzą fizyczny element władania rzeczą ( corpus) i intelektualny element zamiaru władania rzeczą dla siebie ( animus). Samo faktyczne władanie, pozbawione woli ukierunkowanej na treść i zakres prawa własności jest i zostaje tylko faktycznym władaniem nie prowadzącym do zasiedzenia. Przez element „władania rzeczą” należy rozumieć dostrzegalny fakt fizycznego władztwa na rzeczą, zatrzymania rzeczy, jej używania czy korzystania. Z kolei elementem posiadania, jest psychiczny czynnik zamiaru władania rzeczą dla siebie. Czynnik woli stanowi kryterium, które pozwala na odróżnienie posiadania samoistnego od posiadania zależnego ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2013r., III CSK 12/13). Ocena charakteru posiadania wiąże się z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, z nich wynika czy posiadacz wykonywał czynności faktyczne wskazujące na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa i czy jego dyspozycje swą treścią odpowiadały dyspozycjom właściciela ( np.: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91 i uchwała z dnia 26 października 2007 r., III CZP 30/07). Przy tej ocenie należy badać zamanifestowane na zewnątrz wobec otoczenia przejawy władania rzeczą, w tym, by posiadacz był przez otoczenie postrzegany jako właściciel.

27 Odnosząc powyższe rozważania na kanwę rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że sąd okręgowy uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż zostały spełnione przewidziane przez ustawę przesłanki nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. Natomiast apelacja wnioskodawcy okazała się całkowicie bezzasadna.

28 Odnosząc się do zarzutów dotyczących przekroczenia przez sąd rejonowy granic swobodnej oceny dowodów wskazać należy, że sąd okręgowy nie dopatrzył się w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dowolności. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Z brzmienia cytowanego przepisu, przy uwzględnieniu treści art. 328 § 2 k.p.c., wynikają nałożone na sąd orzekający obowiązek: wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, skonkretyzowania okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności, wskazania jednoznacznego kryterium oraz argumentacji pozwalającej – zarówno skarżącemu, jak i sądowi wyższej instancji – na weryfikację dokonanej oceny w przedmiocie uznania dowodu za wiarygodny, bądź jego zdyskwalifikowanie, przytoczenia w uzasadnieniu wyroku dowodów, na których sąd się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jeśli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko wtedy, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może zostać skutecznie podważona ( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, sygn. akt II CKN 817/00).

29 Odmienna ocena strony apelującej przeprowadzonych w sprawie dowodów, nie może podważyć uprawnienia sądu do dokonania oceny tego materiału według swego przekonania, przy zachowaniu reguł wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. Nie jest zrozumiałe na jakiej podstawie przedstawionym dowodom należało nadać inne znaczenie, aniżeli przyjął to sąd rejonowy, zwłaszcza, że uwzględnił całokształt materiału dowodowego zaoferowanego przez strony, a następnie przez ten pryzmat ocenił wartość dowodową poszczególnych dowodów, nadając im trafne znaczenie i przymiot wiarygodności. W tej sytuacji uznać należało, iż wywiedziony przez wnioskodawcę zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. ma charakter wyłącznie polemiczny z prawidłowym stanowiskiem sądu. Sąd rejonowy rozstrzygnął sprawę prawidłowo, opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym, zaś kwestie podnoszone przez apelującego dotyczą nie tyle ustaleń faktów, co ich oceny.

30 Wnioskodawca nie wykazał aby korzystał z przedmiotowego fragmentu nieruchomości w sposób samoistny. Tymczasem, zgodnie z ogólnym zasadami rozkładu ciężaru dowodu, wynikającymi z przepisu art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., obowiązany był przedstawić dowody na poparcie swoich twierdzeń i wykazać okoliczności, z których wywodził skutki prawne. We wniosku na poparcie swoich twierdzeń zasadniczo zaoferował swoje wyjaśnienia oraz zeznania świadków - w szczególności L. M.. Jednakże zgromadzony materiał dowodowy, co do posiadania przez wnioskodawcę przedmiotowego fragmentu działki nr (...), nie był jednolity. Z jego zeznań (k. 115) wynika, iż w 2003 r., kiedy to babcia dokonała darowizny na jego rzecz, nie wiedział w którym miejscu przebiegają poszczególne granice. Wiedzę w tym zakresie zdobył dopiero niedawno (ok. 2 lata temu). Wnioskodawca utrzymywał, że korzystał z przedmiotowego fragmentu nieruchomości od 2008 r. Natomiast przesłuchani świadkowie, w tym L. M., twierdzili, że nie widywali go tam i nie dostrzegli, aby w konkretny sposób korzystał z tego gruntu. L. M. wskazał, że dopiero od niedawna, tj. od ok. 5 / 6 lat, A. K. kosi trawę na zajętym kawałku działki nr (...) oraz że ok. 3 lata temu postawił tam huśtawkę dla dzieci. Jednocześnie wnioskodawca nie przytoczył żadnych twierdzeń faktycznych ponad wyżej wskazane, nie opisał sposobu władania sporną nieruchomością i nie wykazał by ponosił związane z nią opłaty, takie jak na przykład podatek od nieruchomości. Wnioskodawca w toku postępowania nie wykazał też, by nabycie prawa własności działki nr (...) wskutek darowizny dokonanej na jego rzecz przez babcię - T. M., przyczyniło się do przeniesienia posiadania przedmiotowego fragmentu działki nr (...). Pomimo, że stwierdzenie zasiedzenia jest dokonywane w postępowaniu nieprocesowym, żaden przepis nie nakłada na Sąd obowiązku działania z urzędu (poza dbaniem o należyty krąg uczestników postępowania) ani też poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń wniosku

31 Wnioskodawca nie zdołał udowodnić zaistnienia przesłanek zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości czy to przez niego, czy przez jego poprzedniczkę prawną. Wszelkie okoliczności wejścia w posiadanie fragmentu działki nr (...) przez babkę wnioskodawcy - T. M., sposobu korzystania z tej nieruchomości do roku 1971 i później oraz przekazania jej posiadania wnioskodawcy ustalenia poczyniono na podstawie zeznań wnioskodawcy oraz L. M.. Niemniej ani wnioskodawca, ani wymieniony świadek nie mieli dokładnej wiedzy na temat szczegółowych okoliczności towarzyszących objęciu fragmentu działki nr (...) w posiadanie przez T. M.. Wnioskodawca przyznał, że nie wiedział od kiedy państwo M. byli właścicielami działki nr (...) a jego dziadkowie nie zawierali z państwem M. umowy odnośnie korzystania z działki (...). Nie wykazał też nic na temat tego jak babcia z tej nieruchomości korzystała. Wyraźnie jednak zarówno wnioskodawca jak i świadek wiązali fakt objęcia nieruchomości nr (...) w posiadanie z porozumieniem zawartym pomiędzy T. M. a J. Ł. co do możliwości korzystania przez tą pierwsza z działki nr (...) w zamian za zamieszkiwanie przez D. K. i jej rodzinę w domu na działce nr (...). Wprawdzie porozumienie to dotyczyło korzystania z działki nr (...), jednak w ocenie sądu okręgowego przyjąć należy, że stało się ono również podstawą do objęcia w posiadanie przez babcię wnioskodawcy fragmentu działki nr (...). Można bowiem zakładać, że pozostawała ona w mylnym przeświadczeniu, że grunt ten stanowił część działki nr (...). Wobec czego było to również posiadanie zależne.

32 Choć z wygaśnięciem tego porozumienia, które dawało T. M. tytuł prawny do władania działka nr (...), mogłaby wiązać się zmiana charakteru posiadania fragmentu działki nr (...), jednakże jednocześnie musiałoby dojść do zmiany charakteru posiadania z zależnego na samoistny. Nie budzi bowiem wątpliwości, że posiadacz zależny może zmienić swoje posiadanie w posiadanie samoistne, jednakże taka zmiana musi zostać zamanifestowana na zewnątrz w sposób jednoznaczny i wskazywać na wolę władania cum animo rem sibi habendi w sposób widoczny dla właściciela i otoczenia; samą intencję zmiany i świadomość posiadania samoistnego uznaje się zaś za niewystarczające ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z 28 lipca 2023r. I CSK 3755/22 czy postanowienia Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2012 r., I CSK 561/11, oraz z 29 października 2019 r., II CSK 279/19 i tam powołane judykaty). Jak jednak ustalono na podstawie zgodnych w tym względzie zeznań wnioskodawcy i L. M., sposób korzystania z fragmentu działki nr (...) przez T. M. nie uległ żadnej zmianie i nadal korzystała ona z przedmiotowej nieruchomości wypasając tam bydło, a później drób. Skoro poprzedniczka prawna wnioskodawcy korzystała z przedmiotowej nieruchomości w taki sam sposób i w jej zachowaniu w stosunku do tejże nieruchomości nie zaszły żadne widoczne zewnętrznie zmiany, to należy przyjąć, że także w okresie po 1971 r. nie mogła być ona uznawana za posiadacza samoistnego. Nadto, zgodnie z zeznaniami L. M., T. M. zdała gospodarstwo po śmierci swojego męża, tj. w roku 1986/1987 i od tego czasu korzystała już tylko z ziemi, której była właścicielem. Świadek zeznał: „ Po zdaniu gospodarstwa na Skarb Państwa, mama nie korzystała już z ziemi, która należy teraz do państwa M., bo nie miała już zwierząt i w związku z tym nie miała potrzeby korzystania z ich łąki”.

33 Powyższe wskazuje, iż nawet gdyby, abstrahując od uprzednich rozważań, zakwalifikować zachowanie wnioskodawcy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości jako posiadanie samoistne, okres posiadania prowadzącego do zasiedzenia należałoby liczyć najwcześniej od momentu, gdy to A. K. zaczął korzystać z fragmentu działki nr (...), a wedle twierdzeń wnioskodawcy nie nastąpiło to wcześniej niż 25 listopada 2003 r. (choć z zeznań wnioskodawcy wynika, że 2008 r.). Wnioskodawca, nawet w razie uznania go za posiadacza samoistnego nieruchomości, nie mógłby do czasu swojego posiadania doliczyć czasu, przez który z działki nr (...) korzystała jego babcia, bowiem doliczenie takie byłoby możliwe tylko wówczas, gdyby posiadanie, jakie w stosunku do przedmiotowej nieruchomości wykonywała T. M., było posiadaniem samoistnym. Takie jednak ustalenie w okolicznościach sprawy nie znajduje uzasadnienia. Natomiast nawet od najwcześniejszej możliwej daty tj. od 25 listopada 2003 r. do momentu orzekania w niniejszej sprawie nie upłynął przewidziany przepisami § 1 i 2 art. 172 k.c. okres nabycia nieruchomości przez zasiedzenie, tym bardziej, iż sam wnioskodawca wskazuje, iż przysługuje mu status posiadacza w złej wierze.

34 Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż wobec prawidłowego ustalenia przez Sąd I instancji, iż posiadanie przez wnioskodawcę, jak i jego rzekomą poprzedniczkę prawną - T. M. fragmentu działki nr (...) miało charakter zależny, a nie samoistny, brak było podstaw do uchylenia bądź zmiany rozstrzygnięcia I instancji.

35 W tym zakresie sąd bynajmniej nie był związany oświadczeniem K. M. co do uznania żądania wniosku. Jak słusznie wskazał sąd rejonowy, orzeczenie o nabyciu nieruchomości przez zasiedzenie ma znaczenie nie tylko dla właściciela nieruchomości, ale również jest istotne z punktu widzenia interesu publicznego, chociażby z uwagi na objęcie nieruchomości obowiązkowym systemem rejestrów publicznych, które mają stanowić powszechnie dostępne i wiarygodne źródło informacji o stanie prawnym nieruchomości oraz dawać pewność obrotu.

36 Odnosząc się do zarzutów związanych z nieprawidłowym ustaleniem stron postępowania należało wskazać, iż T. M. od dawna nie jest posiadaczką spornej nieruchomości i nie korzysta z niej od wielu lat, a nadto jak ustalono, nigdy nie była posiadaczką samoistną spornej części nieruchomości. Bynajmniej nie było więc zasadnym, by uznać ją za stronę niniejszego postępowania. Nie jest rolą Sądu (ani też wnioskodawcy) poszukiwanie osób, które mogłyby uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. O ile faktycznie T. M. twierdzi, że zasiedziała ten sam fragment gruntu, co do którego pretensje rości wnioskodawca w niniejszej sprawie, może wystąpić samodzielnie z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia i dowodzić zaistnienia przesłanek po jej stronie.

37 Odmiennie sytuacja ma się w stosunku do (...). Za błędne uznać należy twierdzenia apelującego, jakoby wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości nie dotyczył nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w użytkowaniu wieczystym (...). Niewątpliwie bowiem wniosek pierwotnie dotyczył obok części działki nr (...), także części działki nr (...), stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w użytkowaniu wieczystym (...), dopiero na rozprawie w dniu 2 października 2023 roku wnioskodawca cofnął przedmiotowy wniosek w zakresie żądania stwierdzenia zasiedzenia gruntu innego niż działka nr (...). Nadto, we wniosku (k. 7) wskazuje na to, że działka dochodzi do jeziora stanowiącego własność Skarbu Państwa, będącego w użytkowaniu wieczystym (...). Dokument meldunku przebiegu granic nr (...) z dnia 3.02.2020 r. (k. 146) wskazuje także naruszenie granic (...) przez zasypanie brzegu jeziora oraz postawienie płotu bez wiedzy parku. Z pisma E. M. do Dyrektora (...) z dnia 7.08.2020 r. (k. 186) wynika, iż na działce nr (...) znajdowała się tablica z napisem (...) Park (...). Zatem w świetle twierdzeń wniosku wezwanie go jako uczestnika było konieczne.

38 W niniejszej sprawie Sąd drugiej instancji oddalił wnioski dowodowe złożone w apelacji. Zgodnie z art. 235 ( 2) § 1 k.p.c. Sąd może w szczególności pominąć dowód: 1) którego przeprowadzenie wyłącza przepis kodeksu; 2) mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy; 3) nieprzydatny do wykazania danego faktu; 4) niemożliwy do przeprowadzenia; 5) zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania; 6) gdy wniosek strony nie odpowiada wymogom art. 235 ( 1) wniosek strony o przeprowadzenie dowodu, a strona mimo wezwania nie usunęła tego braku. Tymczasem wnioski dowodowe składane przez wnioskodawcę w treści apelacji uznać należało za spóźnione. Wnioskodawca był obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody na poparcie swojego roszczenia w treści wniosku o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości i bez znaczenia w tym kontekście winno być późniejsze, jak wskazano już powyżej niezgodne z prawem, uznanie roszczenia przez uczestniczkę. Natomiast w zakresie dowodów z dokumentów toczących się w sprawie (...) przed Państwowym Gospodarstwem (...) w okresie 2015 - 2021 r. oraz dokumentów w sprawie zniszczenia ogrodzenia oddzielającej działki nr (...) (Ds. (...)) toczącej się w Prokuraturze Rejonowej w Kamieniu Pomorskim wskazać należy, iż dowody te nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Wskazane postępowania dotyczą bowiem czasów obecnych, sytuacji aktualnej, nie zaś ram czasowych obejmujących okres rzekomego zasiedzenia w przeszłości. Zatem stanowią dowód nieprzydatny na kanwie rozpatrywanej sprawy.

39 Wobec powyższych okoliczności, rozstrzygnięcie Sądu I instancji uznać należy za prawidłowe i odpowiadające prawu, zaś apelację wnioskodawcy uznać należy za bezzasadną i jako taką podlegającą oddaleniu.

40 Tak argumentując sąd okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. apelację oddalił, o czym orzekł w pkt 1. sentencji postanowienia.

41 O kosztach postępowania apelacyjnego sąd okręgowy orzekł na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. przyjmują, że w postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia co do zasady zachodzi sprzeczność interesów pomiędzy wnioskodawcą, który chce zasiedzieć daną nieruchomość, a jej właścicielem, który temu oponuje. Ostateczne cofnięcie wniosku w zakresie nieruchomości (...) stanowi jedynie przyznanie bezzasadności wniosku w tej części. Niewątpliwie to działania wnioskodawcy, a w szczególności brak starannego przygotowania wniosku i przeanalizowania swojej sytuacji spowodował konieczność podjęcia działań przez (...), w szczególności konieczność zaangażowania obsługi prawnej w niniejszym postępowaniu. Powyższe uzasadnia zasądzenie kosztów postępowania na rzecz tegoż uczestnika, zgodnie z żądaniem zgłoszonym w odpowiedzi na apelację.

42 sędzia Tomasz Szaj

43 (...)

44 1. (...)

45 2. (...)

46 3. (...)

47 (...)