Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 stycznia 2023 r., IV Ka 1024/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 27 stycznia 2023 r., IV Ka 1024/22

Tekst

1 Sygnatura akt IV Ka 1024/22

2 1.

3 2.WYROK

4 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 Dnia 27 stycznia 2023 roku

6 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

7 1.Przewodniczący:

8 1.SSO Waldemar Majka

9 1.Protokolant:

10 1.Ewa Ślemp

11 przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,

12 po rozpoznaniu w dniach 20 grudnia 2022 roku, 10 stycznia 2023 roku

13 i 27 stycznia 2023 roku

14 sprawy I. P.

15 6.syna H. i J. z domu C.

16 7.urodzonego (...) w W.

17 8.oskarżonego z art. 160 § 2 kk

18 9.na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Z. M.

19 10.od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu

20 11.z dnia 15 września 2022 roku, sygnatura akt III K 2132/20

21 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

22 II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego Z. M. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym w ½ części, w tym wymierza 200 złotych opłaty za to postępowanie;

23 III. stwierdza, iż koszty procesu związane z apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

24 Formularz UK 2

25 Sygnatura akt

26 IV Ka 1024/22

27 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

28 2

29 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

30 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

31 wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 15 września 2022 roku, sygnatura III K 2132/20

32 1.2. Podmiot wnoszący apelację

33 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☒ oskarżyciel posiłkowy

35 ☐ oskarżyciel prywatny

36 ☐ obrońca

37 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

38 ☐ inny

39 1.3. Granice zaskarżenia

40 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

41 ☐ na korzyść

42 ☒ na niekorzyść

43 ☒ w całości

44 ☐ w części

45 ☐

46 co do winy

47 ☐

48 co do kary

49 ☐

50 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

51 1.1.2. Podniesione zarzuty

52 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

53 ☐

54 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

55 ☐

56 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

57 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

58 ☐

59 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

60 ☒

61 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

62 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

63 ☐

64 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

65 ☐

66 art. 439 k.p.k.

67 ☐

68 brak zarzutów

69 1.4. Wnioski

70 ☒

71 Uchylenie

72 ☐

73 Zmiana

74 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

75 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

76 1.5. Ustalenie faktów

77 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

78 Lp.

79 Oskarżony

80 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

81 Dowód

82 Numer karty

83 2.1.1.1.

84 I. P.

85 Niekaralność oskarżonego

86 Informacja z KRK

87 669

88 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

89 Lp.

90 Oskarżony

91 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

92 Dowód

93 Numer karty

94 2.1.2.1.

95 1.6. Ocena dowodów

96 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

97 Lp. faktu z pkt 2.1.1

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach uznania dowodu

100 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

101 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

102 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

103 Dowód

104 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

105 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

106 Lp.

107 Zarzut

108 3.1.

109 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść przedmiotowego wyroku, polegający na nieprawidłowym uznaniu, iż zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności oparcie się wyłącznie na opinii sądowo-lekarskiej wydanej przez biegłych z (...) w P. wskazującej, że postępowanie lekarza I. P. w ramach opieki nad pacjentem Z. M. w dniu 25 marca 2017 roku w (...) było prawidłowe, zgodne ze sztuką medyczną i nie naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu uzasadnia przyjęcie, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconego mu przestępstwa, podczas gdy prawidłowa ocena całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a to ta część twierdzeń biegłych z (...) J. w K. C. M. zawarta w opinii głównej i opiniach uzupełniających wskazujących, iż błędna decyzja lekarza I. P. o nie wykonaniu badania tomografii komputerowej głowy, którego wykonanie pozwoliłoby na stwierdzenie u pacjenta ognisk po przebytych wcześniej udarach skutkowała zmniejszeniem szans na uniknięcie udaru i narażała pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a warunek bezpośredniości został zachowany, gdyż do wystąpienia udaru mózgu nie było konieczne zaistnienie dodatkowego czynnika, bez przeprowadzenia mogących rozwiać wątpliwości dodatkowych czynności w postaci chociażby konfrontacji biegłych czy też uzyskanie kolejnej specjalistycznej opinii, prowadzi do wniosku, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu.

110 ☐ zasadny

111 ☐ częściowo zasadny

112 ☒ niezasadny

113 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

114 Apelacja prokuratora okazała się nietrafną.

115 Zgodnie z §13 obowiązującego w dacie czynu rozporządzenia Ministra Zdrowia z 3 listopada 2011 roku w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz.U.2011.237.1420) minimalne zasoby kadrowe szpitalnego oddziału ratunkowego to: ordynator (kierownik) oddziału i pielęgniarka oddziałowa, lekarze w liczbie niezbędnej do zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania oddziału, w tym co najmniej jeden lekarz systemu przebywający stale w oddziale oraz pielęgniarki lub ratownicy medyczni w liczbie niezbędnej do zabezpieczenia prawidłowego funkcjonowania oddziału. Definicję lekarza systemu określał przepis art.3 pkt 3 ustawy z dnia 8 września 2006 roku o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U.2006.191.1410 ze zmianami), który w dacie czynu posiadał brzmienie, iż lekarz systemu, to lekarz posiadający specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie: anestezjologii i intensywnej terapii, medycyny ratunkowej lub neurologii albo lekarza po drugim roku specjalizacji w tej dziedzinie, który kontynuuje szkolenie specjalizacyjne, lub lekarz posiadający specjalizację lub tytuł specjalisty w dziedzinie: chorób wewnętrznych, kardiologii, chirurgii ogólnej, chirurgii dziecięcej, ortopedii i traumatologii narządu ruchu, ortopedii i traumatologii lub pediatrii, lub lekarz, który w ramach szkolenia specjalizacyjnego ukończył moduł podstawowy w dziedzinie: chorób wewnętrznych, pediatrii lub chirurgii ogólnej i kontynuuje lub zakończył szkolenie specjalizacyjne oraz uzyskał tytuł specjalisty.

116 W dniu 25 marca 2017 roku lekarzem systemu przebywającym stale na szpitalnym oddziale ratunkowym pozostawał L. K., który w rozumieniu powyższych przepisów był lekarzem systemu władnym do podjęcia decyzji o pozostawieniu pokrzywdzonego w szpitalu. Oskarżony I. P. natomiast, co eksponują biegli w opinii z dnia 27 maja 2022 roku (k.541-542) pozostawał konsultantem neurologiem „i jego rola na dyżurach lekarskich sprowadza się do konsultowania pacjentów na życzenie/prośbę/wskazanie lekarza pełniącego dyżur w (...). To lekarz (...) decyduje, który pacjent wymaga oceny neurologicznej i czy jest to tryb bardzo pilny (podejrzenie udaru mózgu), czy pacjent może oczekiwać pewien czas na konsultację, np. do czasu gdy lekarz pełniący dyżur w oddziale neurologicznym wykona niezbędne obowiązki w ramach pracy w oddziale. Z analizowanej dokumentacji wynika, że lekarz (...) udaru nie podejrzewał, sam stan neurologiczny pacjenta nie budził takich podejrzeń, co zostało potwierdzone badaniem neurologicznym przez specjalistę neurologa”.

117 Zgodnie z art.2 kk odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega jednak ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi. Prawnego obowiązku oskarżonego, o którym mowa powyżej, można upatrywać w regulacji art.30 ustawy z 5 grudnia 1996 roku o zawodzie lekarza (k.546), a przepis ten stanowi, iż lekarz ma obowiązek udzielać pomocy lekarskiej w każdym przypadku, gdy zwłoka mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia oraz w innych przypadkach niecierpiących zwłoki. Nałożony na lekarza przepisem art. 30 u.z.l. obowiązek niesienia pomocy występuje we wszystkich wypadkach, w których zwłoka w udzieleniu pomocy lekarskiej mogłaby spowodować określone w tym przepisie skutki, a więc i wtedy, gdy ich zaistnienie mogło i powinno być przez lekarza przewidziane. Oznacza to, że w kontakcie z pacjentem lekarz zobowiązany jest ocenić nie tylko stan jego zdrowia na podstawie aktualnej diagnozy, ale także, w wypadku stwierdzenia zagrożenia, rozważyć prawdopodobieństwo jego zwiększenia. Jeśli przewidywany wzrost zagrożenia wskazuje na możliwość zaistnienia skutków wymienionych w art. 30, to pełniąc funkcję gwaranta, lekarz jest zobowiązany do niezwłocznego udzielenia właściwej pomocy medycznej i taka też pomoc została pokrzywdzonemu przez oskarżonego udzielona w ramach konsultacji zleconej przez dyżurującego na (...) lekarza systemu. Wskazany obowiązek jest obowiązkiem prawnym jednak ma charakter ogólny, a dla przypisania odpowiedzialności karnej konieczne pozostaje ustalenie, iż na sprawcy ciążył prawny i szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi (art.2 kk).

118 Prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi, który ciąży na lekarzu - w wypadku pokrzywdzonego sprowadzał się do zniwelowania bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w wypadku jego zaistnienia - zaktualizował się natomiast w chwili przystąpienia do pracy w szpitalnym oddziale ratunkowym przez lekarza systemu obejmującego dyżur, którego działanie precyzowane jest w art.33 ust.1 cytowanej ustawy z dnia 8 września 2006 roku o państwowym ratownictwie medycznym (Dz.U. Dz.U.2013.757 t.j. ze zmianami), zgodnie z którym szpitalny oddział ratunkowy udziela świadczeń opieki zdrowotnej między innymi osobie w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego.

119 W dniu zdarzenia natomiast 25 marca 2017 roku oskarżony I. P. nie pełnił roli gwaranta wobec pokrzywdzonego, ponieważ nie był pełniącym dyżur w ramach (...) lekarzem systemu a jedynie neurologiem konsultantem. Już z tego powodu wobec brzmienia art.2 kk nie sposób przypisać oskarżonemu sprawstwa i winy zarzucanego mu czynu, zaś wnioski opinii uzupełniającej biegłych z C. M. (k.292) odnośnie zakresu obowiązków oskarżonego nie są uprawnione i nie mają podstaw faktycznych i prawnych. Oskarżony bowiem jako konsultujący lekarz neurolog opisał swoją konsultację, z której wynika, że stan neurologiczny pacjenta był prawidłowy. Postępowanie oskarżonego było więc prawidłowe, w chwili konsultacji pacjent nie był pacjentem „neurologicznym", tzn. nie wymagał leczenia w oddziale neurologicznym, a leczeniem internistycznym zajął się lekarz dyżurny (...) (k.542). Lekarz dyżurny (...) nie opisał w dokumentacji, aby dolegliwości które pacjent zgłaszał załodze zespołu ratownictwa medycznego, pojawiły się w oddziale ratunkowym, nie stwierdził ich również konsultujący neurolog, z czego należy wnioskować, że po unormowaniu ciśnienia tętniczego krwi ból głowy u pacjenta-ustąpił. Silny, niepoddający się leczeniu niesterydowymi lekami przeciwzapalnymi ból głowy, który nie ustępuje także po unormowaniu ciśnienia tętniczego, może sugerować udar mózgu, niemniej jednak jeżeli dolegliwość ta poddaje się w/w leczeniu, trudno jednoznacznie zakładać, że rozwija się udar, tym bardziej że (opisane przez konsultującego) badanie neurologiczne nie zawierało żadnych odchyleń od stanu prawidłowego. Poza bólem głowy nie opisano (obiektywnie) żadnych neurologicznych deficytów u pacjenta.

120 Badanie neurologiczne przeprowadzone przez oskarżonego nie dawało zatem podstaw do zalecenia tomografii komputerowej. Od 25 marca 2017 roku do 28 marca 2017 roku pokrzywdzony korzystał z szeregu konsultacji medycznych opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (kolejny też raz trafił na (...)), w czasie których nie zaobserwowano żadnych objawów świadczących o udarze mózgu (k.576), co również przemawia za uznaniem, że w dniu badania pokrzywdzonego przez oskarżonego objawy takie nie występowały.

121 Reasumując należy podkreślić, iż oskarżony I. P. nie był lekarzem systemu kierującym szpitalnym oddziałem ratunkowym w dniu 25 marca 2017 roku a jedynie konsultantem z zakresu neurologii, a zatem nie posiadał kompetencji dotyczących przyjęcia pokrzywdzonego do szpitala. W świetle powyższego - już tylko z tego powodu - postulowana potrzeba zasięgnięcia opinii kolejnych biegłych czy też konfrontowania biegłych w trybie art.201 kpk nie znajduje podstaw. Prokurator nadto we wniosku dowodowym stara się wykazać, iż oskarżony błędnie nie podjął decyzji o przyjęciu pokrzywdzonego do szpitala, mimo iż nie leżało to w kompetencji oskarżonego.

122 Niezależnie od powyższego jak przyjmuje się w orzecznictwie sam fakt zaistnienia sprzeczności między opiniami nie obliguje sądu do powoływania innych biegłych, a sąd w ramach swobodnej oceny dowodów może spośród kilku sprzecznych opinii przyjąć tę, która odpowiada wymaganiom i na jej podstawie stwierdzić okoliczności mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wówczas sprzeczność staje się pozorna wobec zdyskwalifikowania jednej z opinii. Innymi słowy, konieczność powołania nowego biegłego powstaje dopiero wówczas, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać jednej ze sprzecznych opinii za przekonywającą i odpowiadającą wymogom procesowym. Jeśli sąd uznaje, że opinia zespołu jest kompletna, jasna i nie posiada wewnętrznych sprzeczności, to nie ma potrzeby przeprowadzania nowego dowodu z nowej opinii. Odmienna interpretacja art. 201 kpk prowadziłaby do sytuacji, iż nowe dowody, lub nowe opinie - należałoby dopuszczać aż do czasu, gdy treść dowodu (opinii) będzie zadowalająca dla strony postępowania o niego wnioskującą. Tym samym nie sposób podzielić argumentacji skarżącego, zgodnie z którą „ skoro zatem mamy do czynienia z dwoma opiniami, odbiegającymi w swych-zawartych nie tylko we wnioskach końcowych - twierdzeniach, nasuwa się potrzeba dokonania ich weryfikacji, poprzez wysłuchanie - zwłaszcza biegłych z (...) J. C. M., przeprowadzenia ewentualnej konfrontacji biegłych, czy też powołania kolejnego zespołu biegłych, którzy wypowiedzieli by się na temat prawidłowości postępowania medycznego lekarza I. P. w dniu 25 marca 2017 roku”.

123 Ponadto eksponowane przez skarżącego sprzeczności w opiniach mają charakter jedynie pozorny, co słusznie eksponuje również sąd I instancji, skoro biegli z (...) J. C. M. wskazali, iż przedstawione przez Z. M. objawy nie zapowiadały późniejszego udaru, a jedynie świadczyły o pogarszającym się stanie tętnic mózgowych (…) zaś udar mózgu wystąpił po przeciwnej stronie niż wcześniejsze epizody niedokrwienia, a zatem był to nowy incydent a nie poszerzenie incydentu wcześniejszego (k.231), a skoro udar wystąpił pomimo wdrożenia u pokrzywdzonego leczenia nadciśnienia, to oznacza że prawdopodobnie był nie do uniknięcia. W opinii uzupełniającej (k.267 odwr. teza 4 opinii) biegli wskazali, że zarówno 25-go jak i 27-go marca 2017 roku nie stwierdzono u pokrzywdzonego objawów udaru, co uzasadniałoby przeprowadzenia badań TK głowy i w istocie były to diagnozy trafne, bowiem w tych dniach pokrzywdzony udaru nie przechodził, zaś lekarz dyżurujący (...) miał prawo zweryfikować podejrzenia dotyczące udaru zgłaszane przez ratowników medycznych, co też uczynił samodzielnie w toku badania oraz zasięgając konsultacji neurologicznej.

124 W świetle powyższego słusznie nie dopatrzył się sąd I instancji w zachowaniu oskarżonego znamion czynu zabronionego z art.160§2 kk.

125 Wniosek

126 uchylenie orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpoznania.

127 ☐ zasadny

128 ☐ częściowo zasadny

129 ☒ niezasadny

130 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

131 Brak podstaw do uchylenia trafnego orzeczenia.

132 3.2.

133 błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą orzeczenia, który to błąd miał wpływ na treść orzeczenia, polegający na oparciu się jedynie na treści opinii (...) im. K. M. w P. z dnia 27.05.2022 roku, zgodnie z którą to opinią postępowanie I. P. w dniu 25.03.2017 roku wobec pacjenta Z. M. było prawidłowe, a pominięciu wniosków z opinii medycznej Instytutu (...) w K. wraz z opiniami uzupełniającymi, zgodnie z którymi błędna decyzja I. P. o niepoddaniu Z. M. badaniu tomografem komputerowym w dniu 25.03.2017 roku, które to badanie pozwoliłoby na ujawnienie ognisk po przebytych wcześniej udarach skutkowała zmniejszeniem szans na uniknięcie udaru i narażała oskarżyciela posiłkowego na bezpośrednie narażenie utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, podczas gdy rozbieżność wniosków z opinii uzasadniał chociażby zobowiązanie biegłych z Instytutu (...) w K. do odniesienia się do opinii biegłych z (...) im. K. M. w P., konfrontację pomiędzy biegłymi, czy też dopuszczenie kolejnej opinii.

134 ☐ zasadny

135 ☐ częściowo zasadny

136 ☒ niezasadny

137 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

138 Zarzut nie jest zasadny z przyczyn wskazanych w części 3.1 niniejszego uzasadnienia

139 Wniosek

140 uchylenie orzeczenia w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpoznania.

141 ☐ zasadny

142 ☐ częściowo zasadny

143 ☒ niezasadny

144 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

145 Brak podstaw do uchylenia trafnego orzeczenia

146 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

147 4.1.

148 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

149 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

150 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

151 5.1.1.

152 Przedmiot utrzymania w mocy

153 wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 15 września 2022 roku, sygnatura III K 2132/20

154 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

155 Bezzasadność apelacji

156 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

157 5.2.1.

158 Przedmiot i zakres zmiany

159 Zwięźle o powodach zmiany

160 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

161 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

162 5.3.1.1.1.

163 ☐ art. 439 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 5.3.1.2.1.

166 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

167 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 5.3.1.3.1.

170 Konieczność umorzenia postępowania

171 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

173 5.3.1.4.1.

174 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia

176 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

177 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

178 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

179 Przytoczyć okoliczności

180 6. Koszty Procesu

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 II

III

184 O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśli art. 636§1 kpk w zw. z art.633§1 kpk zasądzając od oskarżyciela posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z tym postępowaniem w ½ części, a na podstawie art.13 ust.2 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzono mu opłatę w kwocie 200 złotych, zaś pozostałe koszty związane z apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa

185 7. PODPIS

186 SSO Waldemar Majka

187 1.11. Granice zaskarżenia

188 Kolejny numer załącznika

189 1

190 Podmiot wnoszący apelację

191 Prokurator

192 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

193 wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 15 września 2022 roku, sygnatura III K 2132/20

194 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

195 ☐ na korzyść

196 ☒ na niekorzyść

197 ☒ w całości

198 ☐ w części

199 ☐

200 co do winy

201 ☐

202 co do kary

203 ☐

204 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

205 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

206 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

207 ☐

208 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

209 ☐

210 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

211 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

212 ☐

213 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

214 ☒

215 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

216 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

217 ☐

218 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

219 ☐

220 art. 439 k.p.k.

221 ☐

222 brak zarzutów

223 0.1.1.4. Wnioski

224 ☒

225 Uchylenie

226 ☐

227 Zmiana

228 1.12. Granice zaskarżenia

229 Kolejny numer załącznika

230 2

231 Podmiot wnoszący apelację

232 oskarżyciel posiłkowy Z. M.

233 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

234 wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z 15 września 2022 roku, sygnatura III K 2132/20

235 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

236 ☐ na korzyść

237 ☒ na niekorzyść

238 ☒ w całości

239 ☐ w części

240 ☐

241 co do winy

242 ☐

243 co do kary

244 ☐

245 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

246 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

247 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

248 ☐

249 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

250 ☐

251 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

252 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

253 ☐

254 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

255 ☒

256 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

257 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

258 ☐

259 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

260 ☐

261 art. 439 k.p.k.

262 ☐

263 brak zarzutów

264 0.1.1.4. Wnioski

265 ☒

266 Uchylenie

267 ☐

268 Zmiana