Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 12 kwietnia 2023 r., II Ka 282/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 12 kwietnia 2023 r., II Ka 282/22

Tekst

1 0.0.0.0.0.1 sygn. akt II Ka 282/22

2 0.0.0.0.0.1.4

3 0.0.0.0.0.1.5WYROK

4 0.0.0.0.0.1.5.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ

5 0.0.0.0.0.1.5.2POLSKIEJ

6 dnia 12 kwietnia 2023 r.

7 Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny, w składzie:

8 Przewodniczący

9 -

10 sędzia Jacek Klęk (spr.)

11 Sędziowie

12 -

13 Marek Podwójniak

14 -

15 Marcin Rudnik

16 Protokolant

17 -

18 staż. Izabella Łakomiak

19 przy udziale prokuratora Dagmary Zawiei, po rozpoznaniu w dniu 12 IV 2023 r. sprawy M. P., oskarżonego o czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2050), na skutek apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu – VI Zamiejscowego Wydziału Karnego w Pajęcznie z 06 października 2022 r. w sprawie VI K 313/21,

20 1. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

21 2. Zasądza od M. P. na rzecz Skarbu Państwa:

22 a) 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty

23 b) 40 (czterdzieści) złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania odwoławczego.

24 Marcin Rudnik

25 Jacek Klęk

26 Marek Podwójniak

Uzasadnienie

27 Formularz UK 2

28 Sygnatura akt

29 II Ka 282/22

30 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

31 1

32 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

33 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

34 Wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Pajęcznie z 06 października 2022 r. sygn. akt VI K 313/21

35 1.2. Podmiot wnoszący apelację

36 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

37 ☐ oskarżyciel posiłkowy

38 ☐ oskarżyciel prywatny

39 ☒ obrońca

40 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

41 ☐ inny

42 1.3. Granice zaskarżenia

43 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

44 ☒ na korzyść

45 ☐ na niekorzyść

46 ☒ w całości

47 ☐ w części

48 ☐

49 co do winy

50 ☐

51 co do kary

52 ☐

53 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

54 1.1.2. Podniesione zarzuty

55 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

56 ☒

57 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

58 ☐

59 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

60 ☒

61 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

62 ☒

63 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

64 ☒

65 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

66 ☐

67 art. 439 k.p.k.

68 ☐

69 brak zarzutów

70 1.4. Wnioski

71 ☒

72 uchylenie

73 ☒

74 zmiana

75 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

76 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

77 1.5. Ustalenie faktów

78 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.1.1.1.

85 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.1.2.1.

92 1.6. Ocena dowodów

93 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

98 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

99 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

100 Dowód

101 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

102 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

103 Lp.

104 Zarzut

105 3.1.

106 Naruszenie art. 7 k.p.k., które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wykraczający poza swobodną ocenę dowodów i uchybiający zasadzie bezpośredniości, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych, który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony popełnił zarzucany mu aktem oskarżenia czyn, w sytuacji braku świadomości po stronie oskarżonego, co do rodzaju posiadanych substancji.

107 ☐ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☒ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

111 Zarzut jest bezzasadny w kategoriach oczywistości.

112 Skarżący uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. wskazując na możliwość dokonania przez Sąd „podzielonej” oceny dowodów. Należy wskazać, że wbrew temu twierdzeniu Sąd obowiązany jest ustalić stan faktyczny na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, co w szczególności odnosi się do obowiązku orzekania przy uwzględnieniu każdego z dowodów, przy czym owo „uwzględnienie” obejmuje wyłącznie obowiązek dokonania oceny, nie zaś przyjęcia za podstawę ustaleń faktów. Skarżący wyklucza możliwość uznania depozycji oskarżonego za wiarygodne jedynie w części. Nie jest to kwestia „podzielności” oceny materiału dowodowego, bowiem Sąd bazuje na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów oceniając je pod kątem ich wiarygodności, do czego jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany. Należy przypomnieć, kierując się przepisem art. 7 k.p.k., że określenie wiarygodności jednych i niewiarygodności drugich dowodów jest prawidłową praktyką i taka ocena dokonana przez Sąd pozostaje oczywiście skuteczną, o ile nie sprzeciwia się zasadom logiki oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto uwzględnia ogół okoliczności ujawnionych w toku rozprawy a Sąd swoje stanowisko dostatecznie uzasadni (zatem obrońca winien co najwyżej skarżyć nielogiczność argumentacji Sądu, jeżeli takową stwierdził). To samo odnosi się do możliwości uznania dowodu za wiarygodnego w części, tj., co do niektórych tylko okoliczności albo dowodów z tego samego źródła ale utrwalonych w różnym czasie.

113 Istotą jednak – jak wynika z apelacji – pozostaje zarzut naruszenia zasady bezpośredniości poprzez przyjęcie podczas oceny ujawnionych dowodów prymatu dowodów przeprowadzonych w dochodzeniu. Należy zaznaczyć w tym miejscu, że nie jest prawdą jakoby zasada bezpośredniości nie została wprost wyrażona w Kodeksie postepowania karnego. Takie twierdzenie dowodzi wyłącznie lekceważenia brzmienia art. 235 § 1 k.p.k. Po wtóre, danie lub nie wiary wyjaśnieniom oskarżonego w części nie ma nic wspólnego z zasadą bezpośredniości, a pozostaje w gestii zasady swobodnej oceny dowodów, o czym Sąd wspomniał już wyżej. Kwestią zasadniczą pozostaje przebieg rozprawy w dniu 6.10.2022 r. na (k. 231-232). Rozprawę poprowadzono wówczas pod nieobecność oskarżonego, przy czym jego udziału w rozprawie nie uznano za niezbędny, a sam oskarżony nie wnosił o doprowadzenie na rozprawę. Takiego wniosku nie składał także jego obrońca. Zatem nie można czynić zarzutu naruszenia zasady bezpośredniości, jeżeli oskarżony i obrońca nie podjęli w tym zakresie inicjatywy, a jednocześnie Sąd orzekający obowiązany jest jedynie do ujawnienia dowodu podczas rozprawy w sposób zgodny z przepisami. Sąd zatem zadośćuczynił zasadzie bezpośredniości, postąpił zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego, a przy tym był władny do takiego procedowania.

114 W niniejszej sprawie warto zwrócić uwagę na to, że z protokołu przeszukania pojazdu (k. 2-4), którego wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, ani w toku postępowania przygotowawczego, ani sądowego, wynika, że przed przystąpieniem do czynności oskarżonego wezwano do wydania przedmiotów, których posiadanie jest zabronione – w reakcji, na co oskarżony wydał zabezpieczoną substancję. Z powyższego wynika, że oskarżony miał świadomość bezprawności posiadania zabezpieczonej substancji, co sam – opisanym zachowaniem – wykazał. Co więcej przed wydaniem torebki z substancją przyznał funkcjonariuszom policji (k. 65v przesłuchanie K. D.), że posiada nielegalne substancje. Taki przebieg czynności wespół z konsekwentnymi wyjaśnieniami oskarżonego z 18 sierpnia, 22 października i 20 listopada 2021 r. (k. 17, 54, 73) nie pozostawia wątpliwości, co do okoliczności czynu. Oskarżony otrzymał przy tym pisemne pouczenie o uprawnieniach i obowiązkach 07 marca 2022 r. czyniące zadość wymogom art. 353 § 4 k.p.k. (k. 105-107, 116). Koniecznym jest również przypomnienie, że w toku dochodzenia podejrzany przyznał się do winy oraz nie podnosił nieświadomości przestępnego charakteru czynu.

115 Kluczowym w niniejszej sprawie pozostaje to, że twierdzenia skarżącego odnośnie przeświadczenia oskarżonego, że posiada dopalacze, a nie środki psychotropowe – czyli w domyślne substancje, których posiadanie nie jest penalizowane przez art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii – jest nieuzasadnione ujawnionym w toku rozprawy materiałem dowodowym, w szczególności wyjaśnieniami oskarżonego konfrontowanymi z treścią protokołu przeszukania pojazdu F. (...) i zeznaniami świadków K. D. (k. 65v w zw. z k. 231v) oraz T. K. (k. 68v w zw. z k. 231v). Gdyby bowiem oskarżony nie uważał posiadanych substancji za substancję, której posiadanie podlega penalizacji, wówczas w żaden sposób nie zareagowałby na wezwanie wydania środków niedozwolonych. Sąd podkreśla raz jeszcze, że oskarżony nie tylko przekazał torebkę z substancją psychotropową, ale również przed wydaniem potwierdził fakt posiadania nielegalnych substancji, w tym posiadania takowych przez niego samego.

116 Wniosek

117 Zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez:

118 a) uniewinnienie oskarżonego w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu,

119 ewentualnie:

120 b) uchylenie orzeczenia Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

121 ☐ zasadny

122 ☐ częściowo zasadny

123 ☒ niezasadny

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

125 Zgłoszone zarzuty, jako chybione nie mogły skutkować zmianą orzeczenia postulowaną w pkt. 1. apelacji obrońcy oskarżonego. Co tyczy się wniosku z pkt. b sam skarżący w środku odwoławczym nie zawarł merytorycznego uzasadnienia, nie tylko zasadności uchylenia wyroku, ale i konieczności powtórnego przeprowadzenia postępowania w całości.

126 3.2.

127 Naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w jego miejsce winien być zastosowany art. 62 ust. 3 ww. ustawy.

128 ☐ zasadny

129 ☐ częściowo zasadny

130 ☒ niezasadny

131 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

132 Ustawodawca nie wprowadził do porządku prawnego legalnej definicji znamienia „znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych”. Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że przy ustalaniu, czy w konkretnej sprawie mamy do czynienia ze zwykłą, czy też ze znaczną ilością środków odurzających lub substancji psychotropowych, należy brać pod uwagę takie okoliczności jak: rodzaj środka odurzającego (podział na miękkie i twarde środki odurzające); waga środka odurzającego; cel przeznaczenia (na użytek własny lub w celach dystrybucyjnych), a w szczególności wielkości dawki środka odurzającego lub substancji psychotropowej wystarczającą do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób. Skoro cezurą znamienia „znacznej ilości” w rozumieniu m.in. art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pozostaje ilość określonego środka lub substancji wystarczająca do jednorazowego odurzenia kilkudziesięciu osób to także te same kryteria (jakościowe i ilościowe) decydują o tym, czy określone zachowania jest wypadkiem mniejszej wagi w rozumieniu art. 62 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

133 Skarżący zarzuca obrazę prawa materialnego wyrażająca się wadliwą podstawą skazania. Sąd uznaje ten zarzut za chybiony. Oskarżony posiadał 4-chlorometkatynon (klefedron) w ilości 200,77 g, którego porcja handlowa to 0,2-0,5 g, a jednorazowa dawka konieczna do wywołania efektu odurzenia to 0,2 g (opinia z badań fizykochemicznych k. 40-41). Powyższe oznacza, że oskarżony posiadał substancję w ilości, z której można było wydzielić aż (...),85 dawek jednorazowych koniecznych do wywołania odurzenia. Wartość ta w oczywisty sposób stanowi o niezasadności zarzutu obrazy prawa materialnego.

134 Wniosek

135 Zmiana wyroku poprzez zmianę kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu i przyjęcie, że czynem przypisanym oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 63 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

136 ☐ zasadny

137 ☐ częściowo zasadny

138 ☒ niezasadny

139 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

140 Argumentacja przytoczona powyżej dowodzi oczywistej bezzasadności wskazanego wniosku skarżącego.

141 3.3

142 Rażąca niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu.

143 ☐ zasadny

144 ☐ częściowo zasadny

145 ☒ niezasadny

146 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

147 Skarżący uzasadnia przedmiotowy zarzut tezą o tym, że dolegliwość orzeczonej kary przekracza stopień winy oraz nieuwzględnienia po stornie okoliczności łagodzących przyznania się oskarżonego do winy i dobrowolnego wydania przedmiotu czynu policji.

148 Co do stopnia winy, Sąd – zważywszy liczbę możliwych do wydzielenia dawek pozwalających na odurzenie – nie stwierdza, aby ten był wadliwie oceniony. Sam skarżący zresztą poprzestaje na sformułowaniu tezy, której w żaden sposób nie rozwinął. Odnośnie do przyznania się oskarżonego do winy i wydania substancji – zważywszy okoliczności przechowywania substancji przez oskarżonego (całość w jednym worku przechowywana w schowku samochodu, którego kierowcą był oskarżony) oraz ujawnienia czynu (czynności wstępne przeszukania przeprowadzanego w trybie art. 219 § 1 k.p.k.) podnoszone przez skarżącego „przyznanie się” oskarżonego nie czyni kary 2 lat pozbawienia wolności rażąco niewspółmiernie surową. Jest oczywistym – wobec wspomnianego miejsca przechowywania substancji, że zostałaby ona ujawniona już we wstępnej fazie przeszukania, tymczasem zarzut rażącej niewspółmierności kary jest zasadny wówczas, gdy kara choć mieści się w graniach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób prawidłowy zarówno okoliczności przestępstwa, jak i osobowości sprawcy (które skarżący pomija), a także jego dotychczasowego zachowania, tzn. pozostaje „niedoszacowana” pod względem społecznego poczucia sprawiedliwości. Zarzut wymaga wykazania, że kara mieszcząc się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób oczywisty zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy.

149 Zdaniem Sądu Okręgowego ferując zaskarżony wyrok odniesiono się do elementów zawartych w art. 53 k.k. Oskarżony posiadał ilość substancji psychotropowej pozwalającej na wydzielenie wielokrotności kilkudziesięciu dawek jednorazowych, ilość odpowiadająca ponad 400 standardowym porcjom handlowym (waga porcji wynosi 0,5 g – za opinią). Oskarżony do tej pory nie był karany za przestępstwa narkotykowe, ale był już skazywany za przestępstwa przeciwko funkcjonowaniu organów państwa i przeciwko mieniu, przy czym popełnił przedmiotowe przestępstwo ledwie 7 miesięcy po ostatnim prawomocnym skazaniu. Należy też wskazać, że skazanie prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania zapadłe przed 1 lipca 2015 r., jeśli do tego czasu nie nastąpiło jego zatarcie, ulega po tej dacie zatarciu po myśli art. 76 § 1 k.k., a więc przy zastosowaniu art. 108 k.k., który zakłada dopuszczalność tylko jednoczesnego zatarcia wszystkich skazań. Biorąc pod uwagę, że wyrok wydany przez Sąd Rejonowy w Radomsku w sprawie VI K 381/16 zapadł w 2016 r., bez wątpienia stosuje się do zatarcia skazania w jego przypadku obecnie obowiązujące normy, co oznacza, że oskarżony do tej pory był skazywany trzykrotnie, co musiało znaleźć odzwierciedlenie w wymierzonej mu karze. Dolegliwość kary nie przekracza w niniejszej sprawie stopnia winy, a ilość zgromadzonej nielegalne substancji świadczy o konieczności odpowiedniej reakcji prawnokarnej na popełnione przez oskarżonego przestępstwo. Wszystkie przesłanki wyrażone w art. 53 kk i art. 115 § 2 kk wskazują na konieczność izolacji skazanego w zakładzie karnym w orzeczonym wymiarze 2 lat.

150 Wniosek

151 Zmiana wyroku poprzez obniżenie wymiaru kary.

152 ☐ zasadny

153 ☐ częściowo zasadny

154 ☒ niezasadny

155 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

156 Wniosek nie mógł zostać uwzględniony wobec bezzasadności argumentacji skarżącego mającego dowodzić tezę o rażącą niewspółmiernie surowym ukaraniu oskarżonego.

157 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

158 4.1.

159 Nie ujawniono.

160 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

161 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

162 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

163 5.1.1.

164 Przedmiot utrzymania w mocy

165 Wyrok Sądu Rejonowego w Wieluniu VI Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Pajęcznie z 06 października 2022 r. sygn. akt VI K 313/21 – w całości.

166 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

167 Podniesione w apelacji zarzuty okazały się bezzasadne, a przy tym w części nie zostały one uzasadnione. Sąd Rejonowy orzekając uwzględnił ogół prawidłowo ujawnionych w toku rozprawy okoliczności. Dokonał oceny dowodów respektując wymogi art. 7 k.p.k. i prawidłowo ustalił okoliczności faktyczne oraz właściwie ocenił je w aspekcie ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

168 Wymierzona oskarżonemu kara 2 lat pozbawienia wolności czyni zadość zasadom z art. 53 k.k. i nie można jej uznać za rażąco niewspółmiernie surową. Argumentacja skarżącego nie pozwala na przyjęcie jego twierdzeń za prawidłowe.

169 We wcześniejszej części uzasadnienia wskazano, dlaczego wszystkie podniesione w środku odwoławczym zarzuty okazały się chybione. W sprawie nie ma wątpliwości zarówno, co do sprawstwa oskarżonego, jego winy, jak zasadności orzeczonej kary oraz jej wymiaru. Jednocześnie w sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek uchybienia, które należałoby uwzględnić z urzędu. Wobec braku jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wzruszenie zaskarżonego wyroku, orzeczenie to zostało utrzymane w mocy.

170 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

171 5.2.1.

172 Przedmiot i zakres zmiany

173 Zwięźle o powodach zmiany

174 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

175 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

176 5.3.1.1.1.

177 ☐ art. 439 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 5.3.1.2.1.

180 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

181 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

182 Zwięźle o powodach uchylenia

183 5.3.1.3.1.

184 Konieczność umorzenia postępowania

185 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

187 5.3.1.4.1.

188 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia

190 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

191 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

192 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

193 Przytoczyć okoliczności

194 6. Koszty Procesu

195 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

196 Przytoczyć okoliczności

197 2.

198 Przedmiotem postępowania odwoławczego była wyłącznie apelacji wywiedziona na korzyść oskarżonego, która nie została uwzględniona choćby w części. Powyższe, zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. przesądziło o obciążaniu kosztami postępowania apelacyjnego oskarżonego. W ramach kosztów procesu Sąd zobligował oskarżonego do zwrotu Skarbowi Państwa 20 zł z tytułu doręczeń oraz zasądził od niego opłatę za postępowanie odwoławcze w kwocie 300,00 zł (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023 r. poz. 123).

199 7. PODPISy

200 Marcin Rudnik Jacek Klęk Marek Podwójniak