Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 17 października 2024 r., II Ka 963/23

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 17 października 2024 r., II Ka 963/23

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 963/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 17 października 2024r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Grażyna Jaszczuk

6 Sędziowie:

7 SO Karol Troć (spr.)

8 SO Agnieszka Karłowicz

9 Protokolant:

10 sekr. sąd. Kinga Ambroziak vel Mrozowicz

11 przy udziale prokuratora Sylwii Kiersnowskiej

12 po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024 r.

13 sprawy M. O.

14 oskarżonego z art. 177 § 2 kk

15 na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego i jego obrońcę

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie

17 z dnia 26 września 2023 r. sygn. akt II K 440/20

18 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

19 II. stwierdza, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 II Ka 963/23

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 2

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 26 września 2023 r. w sprawie II K 440/20

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 ☒ obrońca

33 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 ☒ na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 ☒ w całości

40 ☐ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☐

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☐

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 ☒

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 ☒

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☐

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 ☒

67 uchylenie

68 ☒

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 1.

79 M. O.

80 Elektroniczny tachograf cyfrowy zamontowany w pojeździe oskarżonego był sprawny i działał prawidłowo. W momencie zdarzenia, zgodnie z odczytem z tego urządzenia, oskarżony poruszał się z prędkością 56 km/h. Wskazanie prędkości jest obarczone błędem pomiarowym o wartości ± 6 km/h, co wynika z zapisów Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1360/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. dostosowujące po raz siódmy do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85. Na podstawie odczytu z urządzenia nie można wskazać precyzyjnie wartości prędkości, albowiem może być obarczona błędem pomiarowym i tym samym tę wartość należało określić w przedziale od 50 km/h do 62 km/h.

81 Opinia z zakresu badania zapisów elektronicznego tachografu cyfrowego

82 Częściowo uzupełniająca ustna opinia biegłego T. D. z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych

83 663-680

84 695v-696

85 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.2. Ocena dowodów

92 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

93 Lp. faktu z pkt 2.1.1

94 Dowód

95 Zwięźle o powodach uznania dowodu

96 1.

97 Opinia z zakresu badania zapisów elektronicznego tachografu cyfrowego

98 Opinia biegłego M. K. została sporządzona zgodnie z wymogami z art. 200 k.p.k. i została uwzględniona przez Sąd w całości jako spójna, jasna i logiczna. Opinię sporządziła osoba do tego uprawniona, dysponująca potrzebnymi wiadomościami specjalnymi w przedmiotowym zakresie. Powołanie biegłego celem sporządzenia niniejszej opinii było niezbędne, ponieważ kluczowym zagadnieniem w postępowaniu była prędkość ciągnika siodłowego, którym poruszał się oskarżony, a która była rejestrowana przez zamontowany w pojeździe elektroniczny tachograf cyfrowy. Więcej o wnioskach płynących z przeprowadzonego dowodu i ich relacji z pozostałym w sprawie materiałem dowodowym, Sąd wypowiedział się przy rozważaniu zarzutów apelacyjnych w części 3.1. niniejszego uzasadnienia.

99 1.

100 Uzupełniająca ustna opinia biegłego T. D. z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych

101 Opinia ustna uzupełniała poprzednie opinie tego biegłego, uwzględniając jednocześnie opinię biegłego M. K. z zakresu badania zapisów elektronicznego tachografu cyfrowego. Biegły podtrzymał uprzednio sformułowane wnioski, przy czym zdaniem Sądu, nie kwestionował istoty wniosków płynących z opinii M. K.. Opinia w części potwierdzała okoliczności ustalone na podstawie opinii M. K. w postaci zbliżonej prędkości ciągnika siodłowego, a także błędów granicznych we wskazaniach elektronicznych tachografów cyfrowych, powołując się dodatkowo na fakt, iż prędkościomierze nie mogą wskazywać prędkości mniejszej niż rzeczywista, natomiast mogą wskazywać prędkość wyższą. Biegły wypowiedział się również na temat prędkości względnej pojazdów i tożsamych skutkach zdarzenia, gdyby prędkości obu pojazdów były odpowiednio niższe. W tym zakresie należało opinię uwzględnić. Pomimo braku zastrzeżeń co do samej wartości merytorycznej, opinia uzupełniająca nie mogła być uwzględniona w pozostałej części, albowiem opierała się w dużej mierze na założeniach, których nie można było jednoznacznie zweryfikować w toku postępowania, nawet pomimo kompleksowo zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd odniósł się bardziej szczegółowo do opinii T. D. i korelacji z pozostałym materiałem dowodowym w dalszej części uzasadnienia.

102 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

103 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

104 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

105 Dowód

106 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

107 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

108 Lp.

109 Zarzut

110 1.

111 Zarzuty z apelacji obrońcy:

112 I. Obraza przepisów postępowania:

113 A. art. 4 k.p.k., art. 193 § 1 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k., poprzez zaniechanie przez Sąd dokonania należytej weryfikacji wydanych w sprawie opinii pisemnej, pisemnej uzupełniającej oraz ustnej biegłego T. D., a w konsekwencji brak dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, w sytuacji kiedy opinie T. D. są niejasne oraz niepełne ze względu na brak wzięcia pod uwagę przez tegoż biegłego zasad funkcjonowania tachografu cyfrowego, dopuszczalnego błędu pomiaru prędkości tego urządzenia oraz dowolne przyjęcie do symulacji zdarzenia prędkości motoroweru na skutek braku jakichkolwiek obiektywnych danych pozwalających na jej przyjęcie w określonej wartości;

114 B. art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., poprzez dokonanie zbyt mało wnikliwej oraz dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci:

115 1. wydruku z tachografu cyfrowego wraz z opiniami biegłego T. D., poprzez uznanie w okolicznościach sprawy, że oskarżony poruszał się z nadmierną prędkością wynoszącą 57km/h, podczas gdy z powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz norm wynika, że urządzenie tachografu cyfrowego posiada błąd pomiarowy 6 km/h, a pomiar prędkości jest dokonywany w odstępach 1 sekundowych a tym samym nie jest wykluczone, że oskarżony poruszał się z prędkością dopuszczalną administracyjnie;

116 2. wyjaśnień oskarżonego M. O., opinii toksykologicznej w zakresie stanu nietrzeźwości pokrzywdzonego, protokołów oględzin miejsca oraz pojazdów, poprzez brak właściwej oceny zachowania M. D., które było irracjonalne, naruszające w sposób rażący zasady ruchu drogowego, a tym samym skutkujące wyłączeniem zastosowania w niniejszej sprawie w odniesieniu do oskarżonego M. O. stosowania przez niego tzw. zasady ograniczonego zaufania ani tym bardziej zasady szczególnej ostrożności;

117 C. błąd w ustaleniach faktycznych zaistniały na skutek naruszenia opisanych wyżej przepisów postępowania, skutkujący nieprawidłowym uznaniem, że M. O. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu opisanego w art. 177 § 2 k.k., w sytuacji kiedy:

118 1. Sąd nie dysponował pełnym materiałem dowodowym pozwalającym na właściwą ocenę zdarzenia z 20 listopada 2020 r., a przy uwzględnieniu przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie można wykluczyć, że oskarżony poruszał się z prędkością dopuszczalną administracyjnie, a tym samym, wobec okoliczności zachowania M. D. nie miał obiektywnie możliwości uniknięcia kolizji z motorowerem;

119 2. prawidłowo oceniony materiał dowodowy prowadzić powinien był do uniewinnienia oskarżonego albowiem zachowanie M. D. bezpośrednio przed kolizją z samochodem ciężarowym kierowanym przez oskarżonego było irracjonalne, naruszające w sposób rażący zasady ruchu drogowego i całkowicie nieprzewidywalne, a tym samym nie powodowało powstania u M. O. obowiązku stosowania przez niech tzw. zasady ograniczonego zaufania ani tym bardziej zasady szczególnej ostrożności.

120 ☒ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☐ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

124 Obie wniesione w sprawie apelacje dotyczyły tego samego kierunku zaskarżenia oraz sformułowane w nich zarzuty związane były z tożsamymi okolicznościami, toteż zasadnym było wspólne rozważenie niniejszych zarzutów w tej części uzasadnienia.

125 Sąd Okręgowy po dokonaniu analizy akt postępowania, w świetle złożonych środków odwoławczych, dopatrzył się uchybień przepisów proceduralnych, których dopuścił się Sąd Rejonowy w postaci nieprawidłowo ocenionego materiału dowodowego i następnie błędnie ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego, skutkujących niesłusznym uznaniem M. O. za winnego zarzuconego mu czynu. Sąd II instancji zauważył również konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, poprzez powołanie biegłego z zakresu badania zapisów elektronicznego tachografu cyfrowego oraz dopuszczenia dowodu z uzupełniającej ustnej opinii biegłego T. D., ponieważ dotychczasowo zgromadzone dowody nie pozwalały na ustalenie stanu faktycznego pozbawionego uzasadnionych wątpliwości, przede wszystkim w kwestii prędkości, jaką poruszał się pojazdem oskarżony.

126 Zarzuty zawarte w obu apelacjach odnosiły się w swej istocie do oceny opinii biegłego T. D. i ustalonych przez Sąd Rejonowy na ich podstawie okoliczności. W tym miejscu zaznaczyć należy, co odgrywa niebagatelną rolę w sprawach, w których Sąd posiłkuje się opiniami biegłych, że Sąd mając na względzie swoje uprawnienia i zarazem obowiązek, ocenia wartość dowodową poszczególnych opinii biegłych na takiej samej zasadzie, jak pozostały materiał dowodowy, wedle zasady swobodnej oceny dowodów wskazanej w art. 7 k.p.k., mogąc uwzględnić je zarówno w całości, jak i tylko w części. W związku z powyższym, po analizie opinii pisemnych jak i ustnych biegłego T. D., również tej złożonej w toku postępowania drugoinstancyjnego stwierdzić należało, że w wyniku niedostatecznych danych, jakie można było uzyskać w ramach prowadzonego postępowania, pomiary wykorzystywane przez biegłego przy opiniowaniu, opierały się na założeniach niedostatecznie uprawdopodobnionych. W polu widzenia mieć należało znaczny stopień nietrzeźwości pokrzywdzonego – 1,68 ‰ zawartości alkoholu we krwi, a w konsekwencji czego niezasadnym było przyjęcie, że postępował on racjonalnie, przewidywalnie, a technika jego jazdy była taka, jaką założył biegły. Prędkość, którą poruszał się pokrzywdzony, co również zaznaczył biegły, miała istotny wpływ na przebieg zdarzenia, gdyż składała się na prędkość względną obu pojazdów. W związku z czym, na skutki zdarzenia nie miała wpływu jedynie prędkość oskarżonego, lecz również pokrzywdzonego i to w takiej korelacji, że im niższa była prędkość pokrzywdzonego, tym niższa mogła być prędkość oskarżonego, aby skutek zdarzenia był jednakowy. W swych opiniach biegły wskazał, że prędkość pokrzywdzonego o wartości 30 km/h była prędkością jedynie założoną, a ponadto zbliżoną. Biorąc pod uwagę znaczny stopień nietrzeźwości, jak już wspomniano powyżej, niezasadnym było zdaniem Sądu założenie, że pokrzywdzony choćby przyspieszając, postępował jak przeciętny, przewidywalny uczestnik ruchu drogowego, skoro już samo włączenie się do ruchu w tej sytuacji było niewłaściwe i nieracjonalne.

127 W sprawie został powołany także biegły z zakresu medycyny sądowej M. F., który wypowiadał się na temat obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzonego M. D. w kontekście prędkości pojazdu oskarżonego. Opinia biegłego nie wzbudzała wątpliwości co do merytorycznej wartości finalnych ustaleń, niemniej jednak zważyć należało, że przy opracowywaniu tej opinii, biegły posiłkował się ustaleniami płynącymi z opinii biegłego T. D., czyli opierającymi się na niedostatecznie uprawdopodobnionych założeniach co do prędkości i techniki jazdy pokrzywdzonego, zarówno przy rozważanej prędkości oskarżonego o wartości 57 km/h, jak i 50 km/h. Na podstawie opinii powyższych biegłych, nie można było jednoznacznie ustalić, czy po zderzeniu pojazdów pokrzywdzony uderzył w betonową podporę słupa telegraficznego, a także konsekwencji przygniecenia pokrzywdzonego przez motorower, co oczywiście miałoby wpływ na moment i sposób powstania obrażeń ciała, w tym tych skutkujących zgonem. Uwagi biegłych w tym zakresie nie były kategoryczne i dostatecznie zbieżne.

128 W związku z powyższymi kluczowymi wątpliwościami, Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego powołał biegłego M. K., biegłego m.in. z zakresu badania zapisów elektronicznego tachografu cyfrowego. Ciągnik siodłowy, którym kierował oskarżony, był wyposażony w takie urządzenie, które według biegłego było sprawne i prawidłowo działające. Wnioski płynące z opinii pozwoliły na skorygowanie dotychczasowych ustaleń i na przyjęcie, że zgodnie z zapisem tachografu, pojazd oskarżonego poruszał się z prędkością 56 km/h tuż przed zderzeniem, co jest niezwykle istotne w aspekcie wykazanego obarczenia błędem pomiarowym o wartości ± 6 km/h. Taki stan rzeczy uzasadniał uznanie, iż oskarżony mógł poruszać się prędkością o wartości w zakresie od 50 km/h do 62 km/h. Dodatkowo z ustnej uzupełniającej opinii T. D. wynikało to, że zgodnie z obowiązującymi normami, prędkościomierze nie mogą wskazywać prędkości mniejszej niż rzeczywista, natomiast mogą wskazywać prędkość wyższą, co również trzeba było mieć na względzie, podobnie jak fakt dopuszczania błędów granicznych w pomiarach tachografów. Oparcie zaś tego ustalenia na wyjaśnieniach oskarżonego w zakresie, w którym to wskazał, że jechał na pewno ponad 50 km/h, może 55 km/h, na co zwrócił uwagę pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w odpowiedzi na apelację, byłoby niewłaściwe i nieobiektywne, podobnie jak niewłaściwym byłoby owe ustalenie prędkości, gdyby twierdzenie oskarżonego było przeciwne i wskazywało na prędkość niższą niż 50 km/h. Po uwzględnieniu tego, co rozważono powyżej oraz na wnioski płynące z opinii M. K., w odniesieniu do treści zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k., należało tę niedającą się usunąć wątpliwość rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego. Biorąc pod uwagę słuszne ustalenia Sądu Rejonowego, który także w myśl powyższej zasady przyjął, że w miejscu zdarzenia obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h, nie zaś do 40 km/h, nie można było wykluczyć, że oskarżony poruszał się w granicy prędkości administracyjnie dozwolonej. Sąd Okręgowy podzielił to stanowisko Sądu I instancji, ponieważ na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym kompleksowych informacji pochodzących od pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad oraz Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w W., a także funkcjonariusza Policji A. Z., nie można było jednoznacznie stwierdzić, że w czasie i w miejscu wypadku obowiązywało ograniczenie prędkości do 40 km/h znakiem B-33.

129 Podsumowując powyższe rozważania należało dojść do wniosku, iż oskarżony swoim zachowaniem nie zrealizował przesłanek przestępstwa, określonego w art. 177 § 2 k.k., albowiem nie można było bez uzasadnionych wątpliwości stwierdzić, iż naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Na uwadze mieć ponadto należy, że w celu przypisania sprawstwa takiego czynu, nie jest wystarczające ogólne stwierdzenie, że owe zasady zostały naruszone, gdyż niezbędnym jest wskazanie konkretnych zasad, którym oskarżony miał uchybić. Co więcej, musi być ustalony związek między naruszeniem przez takiego uczestnika ruchu określonej reguły bezpieczeństwa a zmaterializowaniem się samego zdarzenia, zaistnieniem skutku, polegający na tym, że sprawca narusza tę regułę ostrożności, która miała zapobiec realizacji czynu zabronionego na tej drodze, na której w rzeczywistości on nastąpił. Jak wynika z materiałów sprawy oraz na ich podstawie powyższych rozważań, zachowanie pokrzywdzonego, będącego w znacznym stopniu nietrzeźwości, było nieprzewidywalne, niespodziewanie włączył się do ruchu wjeżdżając przed sam przód nadjeżdżającego pojazdu, a tym samym nie można było wymagać od oskarżonego, aby podejmował przy tych okolicznościach „na zaś”, odpowiednie działania obronne. Jak słusznie wskazuje stanowisko Sądu Najwyższego, nie jest możliwe przypisanie sprawstwa wypadku drogowego bez konkretnego i opartego na adekwatnym kontekście normatywnym ustalenia jak powinien zachować się modelowy kierowca w danych warunkach, by uniknąć stworzenia nieakceptowalnego, istotnego ryzyka, a następnie krytycznie zestawić to, co faktycznie miało miejsce z tym modelowym przebiegiem zdarzenia. Nie jest wówczas wykluczone, że sąd dojdzie do wniosku, że sposób zachowania kierującego był akceptowalny z punktu widzenia ogółu zasad ruchu drogowego, gdyż konkretny przebieg wypadku był na tyle nietypowy i mało prawdopodobny, że zobowiązanie kierującego do tak ostrożnej jazdy, by uniknąć tego konkretnego przebiegu zdarzenia, stałoby w sprzeczności z istotą samego ruchu drogowego ( Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2022 r. I KK 96/21).

130 Wszelkie podniesione powyżej kwestie uzasadniały wydanie w niniejszej sprawie wyroku uniewinniającego.

131 Wniosek

132 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego spod zarzutu z art. 177 § 2 k.k.

133 ☒ zasadny

134 ☐ częściowo zasadny

135 ☐ niezasadny

136 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

137 Zarzuty apelacyjne obrońcy okazały się zasadne i skutkowały uwzględnieniem przedmiotowego wniosku.

138 Lp.

139 Zarzut

140 2.

141 Zarzuty z apelacji osobistej oskarżonego:

142 I. Błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na:

143 - dowolnej, a nie swobodnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i uznaniu, iż oskarżony jest sprawcą wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego śmierć poniósł kierujący motorowerem M. D., pomimo tego, że:

144 1) kierujący motorowerem marki B. M. D. wymusił pierwszeństwo i wjechał na pas drogowy drogi krajowej nr (...) tuż przed kierowany przeze oskarżonego ciągnik siodłowy marki M. od prawej strony;

145 2) biegły z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i techniki samochodowej T. D. w swojej uzupełniającej opinii stwierdził, iż nawet, gdyby oskarżony jechał 50 km/h i zahamował niezwłocznie po zauważeniu jadącego motorowerem M. D., to i tak nie uniknąłby zderzenia (k. 398);

146 - oraz całkowitym pominięciu w rozważaniach Sądu I instancji tego, że kierujący motorowerem marki B. M. D. był w takim stanie nietrzeźwości (1,68 promila alkoholu), iż musiał odczuwać zaburzenia równowagi oraz musiał mieć trudności we właściwym prowadzeniu pojazdu, co również musiało mieć wpływ na tor jazdy jego pojazdu do momentu zderzenia, a tym samym opinie pisemne i ustne biegłego T. D. wskazujące jego tor jazdy do momentu zderzenia są tylko przyjętymi założeniami, zaś obliczenia biegłego zupełnie nie biorą pod uwagę tego, iż wjeżdżając na pas ruchu oskarżonego M. D. wcale nie jechał prosto po skosie, lecz mógł pod wpływem alkoholu zmieniać tor jazdy, co w konsekwencji i tak nie pozwoliłoby uniknąć uderzenia go częścią czołową ciężarówki, a tym samym nastąpienia obrażeń ciała i śmierci,

147 a w konsekwencji doprowadziło to do uznania, iż oskarżony jest sprawcą wypadku ze skutkiem śmiertelnym i skazania go na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.

148 ☒ zasadny

149 ☐ częściowo zasadny

150 ☐ niezasadny

151 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

152 Zarzuty sformułowane przez oskarżonego zostały rozważone wspólnie z zarzutami podniesionymi w apelacji jego obrońcy w części 3.1. niniejszego uzasadnienia.

153 Wniosek

154 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

155 ☒ zasadny

156 ☐ częściowo zasadny

157 ☐ niezasadny

158 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

159 Zarzuty podniesione przez oskarżonego zostały ocenione jako zasadne, wskutek czego Sąd przychylił się do wniosku o jego uniewinnienie, z tym że zgodnie z treścią art. 437 k.p.k. poprzez zmianę zaskarżonego wyroku, a nie jego uchylenie.

160 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

161 1.

162 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

163 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

164 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

165 1.

166 Przedmiot utrzymania w mocy

167 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

168 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

169 1.

170 Przedmiot i zakres zmiany

171 Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 26 września 2023 r. w sprawie II K 440/20, poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

172 Zwięźle o powodach zmiany

173 Sąd Okręgowy uznał obie apelacje wniesione na korzyść oskarżonego jako zasadne, wskutek czego uwzględnił sformułowane w nich wnioski o uniewinnienie.

174 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

175 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

176 1.1.

177 ☐ art. 439 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 2.1.

180 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

181 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

182 Zwięźle o powodach uchylenia

183 3.1.

184 Konieczność umorzenia postępowania

185 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

187 4.1.

188 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia

190 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

191 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

192 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

193 Przytoczyć okoliczności

194 6. Koszty Procesu

195 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

196 Przytoczyć okoliczności

197 II.

198 Z uwagi na uwzględnienie wniesionych apelacji i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu Sąd Okręgowy stwierdził, iż koszty procesu ponosi Skarb Państwa.

199 7. PODPIS

200 1.3. Granice zaskarżenia

201 Kolejny numer załącznika

202 1

203 Podmiot wnoszący apelację

204 Obrońca oskarżonego

205 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

206 Wyrok w całości

207 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

208 ☒ na korzyść

209 ☐ na niekorzyść

210 ☒ w całości

211 ☐ w części

212 ☐

213 co do winy

214 ☐

215 co do kary

216 ☐

217 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

218 1.3.2. Podniesione zarzuty

219 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

220 ☐

221 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

222 ☐

223 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

224 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

225 ☒

226 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

227 ☒

228 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

229 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

230 ☐

231 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

232 ☐

233 art. 439 k.p.k.

234 ☐

235 brak zarzutów

236 1.4. Wnioski

237 ☐

238 uchylenie

239 ☒

240 zmiana

241 1.3. Granice zaskarżenia

242 Kolejny numer załącznika

243 2

244 Podmiot wnoszący apelację

245 Oskarżony

246 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

247 Wyrok w całości

248 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

249 ☒ na korzyść

250 ☐ na niekorzyść

251 ☒ w całości

252 ☐ w części

253 ☐

254 co do winy

255 ☐

256 co do kary

257 ☐

258 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

259 1.3.2. Podniesione zarzuty

260 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

261 ☐

262 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

263 ☐

264 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

265 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

266 ☒

267 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

268 ☒

269 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

270 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

271 ☐

272 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

273 ☐

274 art. 439 k.p.k.

275 ☐

276 brak zarzutów

277 1.4. Wnioski

278 ☒

279 uchylenie

280 ☐

281 zmiana