Wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 marca 2024 r., II Ka 934/23

wyrok Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 7 marca 2024 r., II Ka 934/23

Tekst

1 Sygn. akt II Ka 934/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 7 marca 2024r.

3 Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Agata Kowalska (spr.)

6 Sędziowie:

7 SR (del.) Paweł Mądry

8 SO Agnieszka Karłowicz

9 Protokolant:

10 sekr. sąd. Beata Wilkowska

11 przy udziale prokuratora Adama Makosza

12 po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2024 r.

13 sprawy L. P. (1)

14 oskarżonego z art. 190a § 1 kk w zb. z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

15 i inne

16 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

17 od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

18 z dnia 2 października 2023 r. sygn. akt II K 698/22

19 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

20 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. Ś. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu wykonywaną wobec oskarżonego w postępowaniu odwoławczym;

21 III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

22 Formularz UK 2

23 Sygnatura akt

24 II Ka 934/23

25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

26 1

27 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 2 października 2023 roku, sygn. akt II K 698/22

30 1.2. Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 1.3. Granice zaskarżenia

38 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐

44 co do winy

45 ☐

46 co do kary

47 ☐

48 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

49 1.3.2. Podniesione zarzuty

50 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

51 ☐

52 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

53 ☐

54 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

55 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

56 ☒

57 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

58 ☒

59 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

60 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

63 ☐

64 art. 439 k.p.k.

65 ☐

66 brak zarzutów

67 1.4. Wnioski

68 ☒

69 uchylenie

70 ☒

71 zmiana

72 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 2.1. Ustalenie faktów

74 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 ----

81 ---------------------

82 --------------------------------------------------------------

83 -------------

84 --------------

85 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 ---------

92 ----------------------

93 --------------------------------------------------------------

94 --------------

95 --------------

96 2.2. Ocena dowodów

97 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

98 Lp. faktu z pkt 2.1.1

99 Dowód

100 Zwięźle o powodach uznania dowodu

101 -----------

102 -----------------------------------

103 --------------------------------------------------------------------------

104 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

105 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

106 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

107 Dowód

108 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

109 -----------------

110 -------------------------------------

111 ------------------------------------------------------------------------

112 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

113 Lp.

114 Zarzut

115 1. Na podstawie art. 427 §1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k, obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 7 kpk. poprzez:

116 - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków J. C. (1). M. G. (1), M. G. (2), A. B., M. B., J. G., E. B., J. C. (2), A. P.. L. P. (2), B. C., M. S. oraz wyciągniecie błędnego wniosku z tych dowodów skutkującego przyjęciem, że oskarżony uporczywie nękał pokrzywdzonych, wzbudził u nich poczucie zagrożenia, istotnie naruszył ich prywatność oraz wypowiadane w stosunku do pokrzywdzonych słowa stanowiły groźby, które wzbudziły uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione,

117 - bezzasadne odmówienie nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, w zakresie braku popełnienia przez niego zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, w sytuacji gdy są one konsekwentne, spójne oraz częściowo znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka H. S. (1), co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegającym na błędnym uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, prowadzi do wniosku odmiennego, co w konsekwencji doprowadziło do skazania oskarżonego, a nie jego uniewinnienia.

118 2. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk i art. 438 pkt 4 kpk, orzeczenia rażąco niewspółmiernego środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych na przestrzeni otwartej na okres roku, przy określeniu minimalnej odległości na jaką oskarżony może się zbliżyć na 30 metrów, w sytuacji gdy realiach niniejszej sprawy wykonanie tak określonego środka karnego jest niemożliwe.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 Wniesiony środek odwoławczy jako bezzasadny nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzuty podniesione w apelacji wraz z przytoczoną na ich poparcie argumentacją nie dostarczyły podstaw do uznania kontestowanego orzeczenia za nietrafne. W ocenie Sądu II instancji, w trakcie ferowania zaskarżonego wyroku, nie doszło do wskazanych we wniesionym środku odwoławczym uchybień, nie ujawniono też w tracie kontroli instancyjnej innych uchybień o charakterze bezwzględnym, które mogłyby zobowiązać Sąd Odwoławczy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i cofnięcia sprawy do stadium postępowania przed Sądem I instancji.

124 Konfrontując zarzuty apelacyjne, dotyczące obrazy art. 7 k.p.k z przebiegiem postępowania pierwszoinstancyjnego w przedmiotowej sprawie, stanowczo stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, w szczególności nie pominął żadnych istotnych dowodów, poddając je swobodnej ocenie, która jest zgodna z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Na wszystkich etapach postępowania, zeznania świadków były obszerne, konsekwentne, spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Pokrzywdzeni szczegółowo opisali zachowania oskarżonego, które polegały na robieniu im zdjęć bez ich zgody, śledzeniu, inicjowaniu bezpodstawnych interwencji policji, ubliżaniu słowami wulgarnymi i obelżywymi, obserwowaniu, a w przypadku małoletnich dzieci wyganianiu z placu zabaw, a nawet kierowaniu gróźb, iż jego pies podgryzie im gardła. Zdaniem Sądu Okręgowego, zeznania świadków zostały ocenione w sposób prawidłowy, nie zawierały rozbieżności, czy wzajemnych sprzeczności.

125 W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2018 r., II AKa 106/17, LEX nr 2452284, formułując zarzut obrazy art. 7 kpk, skarżący powinien wykazywać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. Bez wykazania, że ocena dowodów wyrażona przez sąd orzekający jest sprzeczna z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, żadna ze stron procesowych nie uzyskuje uprawnienia do podważania stanowiska sądu. Przekładając powyższą tezę na okoliczności niniejszej sprawy, należy ponownie podkreślić, że Sąd Okręgowy w pełni aprobuje ocenę zeznań świadków, bowiem została ona przeprowadzona rzetelnie, zgodnie z zasadami logiki i prawidłowego rozumowania, mając na uwadze wszystkie inne zaistniałe w niniejszej sprawie okoliczności, dlatego zarzut naruszenia art. 7 k.p.k wyrażony w apelacji obrońcy oskarżonego jest bezzasadny.

126 Ponadto Sąd Odwoławczy podziela ustalenia Sądu Rejonowego, że zachowanie oskarżonego wywołało u pokrzywdzonych uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i obawę, że może nastąpić eskalacja zamachu i sprawca jest w stanie posunąć się do naruszenia innych dóbr, w szczególności życia lub zdrowia. Niewątpliwie doszło także do naruszenia prywatności pokrzywdzonych. Zgodnie z poglądami wyrażonymi w doktrynie oraz aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego, prawo do prywatności oznacza wolność od ingerencji w sferę prywatności, a więc w życie rodzinne, sprawy osobiste. Naruszenie prywatności będzie miało miejsce np. przez obserwowanie osoby pokrzywdzonej w jej mieszkaniu, fotografowanie jej w czasie wypoczynku lub fotografowanie osób jej najbliższych (małoletnich dzieci). Ustawa wymaga, aby naruszenie prywatności było istotne. Takim będzie zawsze wtargnięcie w sferę życia intymnego pokrzywdzonego (vide: wyrok SN z 12.01.2016 r., IV KK 196/15, LEX nr 1976249). Takie zachowanie przypisano oskarżonemu w przedmiotowej sprawie. L. P. (1) fotografował bowiem sąsiadów, śledził ich, nagrywał bez ich zgody telefonem komórkowym. Z relacji pokrzywdzonych wynika, że czuli się osaczeni przebywając w pobliżu bloku, a nawet nie mogli spokojnie przebywać na balkonach swoich mieszkań, gdyż byli przez oskarżonego fotografowani i nagrywani. Takie zachowania niewątpliwie zatem naruszały ich prywatność.

127 Zasadnie także, wbrew zarzutom podniesionym w apelacji, Sad I instancji przyjął, iż pokrzywdzeni obawiali się gróźb wypowiadanych przez L. P. (1). Wskazuje na to opisane przez rodziców zachowanie małoletnich, w tym m. in. kłopoty ze snem, towarzyszący im lęk, unikanie oskarżonego, a nawet rozmów na jego temat. Ponadto okoliczności, w których dochodziło do kierowania gróźb wobec pokrzywdzonych przez L. P. (1), jego napastliwość, jak również podkreślana przez pokrzywdzonych uporczywość i nieobliczalność jego zachowania.

128 Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd meriti słusznie odmówił nadania waloru wiarygodności zeznaniom oskarżonego w tym zakresie, w którym stwierdził, że powodem dla którego wykonywał zdjęcia i nagrywał pokrzywdzonych było to, że naruszali oni porządek publiczny i nie przestrzegali regulaminu używania lokali. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym, zachowania podejmowane przez oskarżonego znacznie wykraczały poza wskazywany przez niego cel. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił, że takiego działania jak uporczywe śledzenie, robienie zdjęć, a także gróźb spowodowania uszkodzenia ciała nie można w żaden sposób tłumaczyć chęcią przymuszenia sąsiadów do określonego zachowywania się. Obrońca oskarżonego w argumentacji na poparcie zarzutu wybiórczo wskazuje na fragment zeznań świadka H. S. (2), zupełnie pomijając szczegółowo omówiony w uzasadnieniu wyroku całokształt okoliczności, który stanowił podstawę faktyczną wyroku.

129 Niezasadny w związku z powyższym okazał się zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który ma charakter wtórny wobec zarzutu obrazy prawa procesowego. Tym samym niezasadność zarzutu związanego z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego implikuje niezasadność zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd Okręgowy w Siedlcach dokonując kontroli instancyjnej uznał, iż ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji są pozbawione jakiegokolwiek błędu, trafne, prawidłowe oraz mają pełne oraz logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym, a zatem nie mogą być uznane za błędne.

130 Sąd odwoławczy nie podzielił również zarzutu odnoszącego się do rażącej niewspółmierności orzeczonego środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych. Sąd I instancji w sposób prawidłowy uwzględnił dyrektywy wynikające z art. 53 k.k., a orzekając środek karny słusznie miał na uwadze ochronę pokrzywdzonych i zapewnienie im gwarancji bezpieczeństwa. Nie można podzielić argumentu obrońcy oskarżonego jakoby wykonanie tak określonego środka karnego było niemożliwe. Zdaniem Sądu Okręgowego, aby spełnić nałożone na L. P. (1) restrykcje, wystarczy że zaprzestanie on śledzenia sąsiadów, przychodzenia do ich miejsc pracy, zbliżania się do nich, gdy znajdują się w zaparkowanych samochodach, gdy spędzają czas na placu zabaw lub spacerują z psami. Zaznaczenia wymaga także, że nieumyślne złamanie zakazu, w przypadku, jak podnosi obrońca „natknięcia się” na osobę pokrzywdzoną nie jest penalizowane. Oskarżony powinien natomiast ponieść konsekwencje swoich bezprawnych działań i unikać w przyszłości sytuacji, które stanowią zagrożenie i uciążliwość dla osób pokrzywdzonych jego zachowaniem.

131 Wniosek

132 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów;

133 ewentualnie

134 2. uchylenie rozstrzygnięcia w pkt III wyroku w zakresie orzeczonego środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonych.

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

139 Bezzasadność zarzutów warunkowała bezzasadność wniosku.

140 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

141 1.

142 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

143 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

144 -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

145 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

146 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

147 1.

148 Przedmiot utrzymania w mocy

149 Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości.

150 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

151 Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

152 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

153 1.

154 Przedmiot i zakres zmiany

155 -----------------------------------------------------------------------------------------------

156 Zwięźle o powodach zmiany

157 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

158 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

159 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

160 1.1.

161 -----------------------------------------------------------------------------------

162 ☐ art. 439 k.p.k.

163 Zwięźle o powodach uchylenia

164 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

165 2.1.

166 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

167 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

170 3.1.

171 Konieczność umorzenia postępowania

172 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

173 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

174 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

175 4.1.

176 ------------------------------------------------------------------------------------

177 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

180 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

181 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

182 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

183 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

184 Przytoczyć okoliczności

185 ---------------------

186 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

187 6. Koszty Procesu

188 P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

189 Przytoczyć okoliczności

II, III

190 Sąd Okręgowy na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2631 z późn. zm.), zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. D. Ś. 516,60 zł (w tym 96,60 zł podatku VAT) za obronę z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym, jednocześnie Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną i wysokość dochodów oskarżonego, zwolnił go od uiszczenia kosztów sądowych za II instancję stwierdzając, że wydatki tego postępowania ponosi Skarb Państwa.

191 7. PODPIS